![Tenisowy darwinizm i Iga Świątek. Jeśli nie ewoluujesz – giniesz [KOMENTARZ]](https://static.weszlo.com/cdn-cgi/image/width=1920,quality=85,format=avif/2026/01/iga-swiatek-83-scaled.jpg)
Iga Świątek odpadła z Australian Open po meczu z Jeleną Rybakiną. Odpadła, bo przegrała pierwszego seta, choć grała w nim dobrze. Odpadła też, bo w drugim była znacznie gorsza od rywalki. Oba te zjawiska w ostatnim czasie się powtarzają. I będą się powtarzać, dopóki Iga Świątek nie udoskonali swojej gry. Bo w sporcie na najwyższym poziomie tak to działa: albo się rozwijasz, albo cię zjadają. Tenisowy darwinizm, ot co.
Iga Świątek i potrzeba rozwoju
Czy Iga Świątek nadal może wygrywać turnieje wielkoszlemowe? Może, jak najbardziej. Nie jest już jednak tak, że jest do tego główną faworytką. To miano należy się Arynie Sabalence, a za nią podąża cała rzesza tenisistek zdolnych do tego, by dojść do finału któregoś z czterech Szlemów. Jest Coco Gauff, jest Jessica Pegula, jest Jelena Rybakina, w zeszłym roku pokazała się Amanda Anisimova, a zlekceważyć nie można zawodniczek takich jak Jasmine Paolini, Elina Switolina czy Mirra Andriejewa albo nawet Qinwen Zheng, jeśli uporządkuje swoje problemy zdrowotne.
A potem i tak zawsze może wyskoczyć któraś z Czeszek albo Madison Keys i zgarnąć tytuł.
CZYTAJ TEŻ: IGA ŚWIĄTEK POZA AUSTRALIAN OPEN!
Iga jest w tej drugiej grupie. Faworytka, ale nie czołowa. Gotowa dojść do finału, gotowa wygrać – tak. Ale czy gotowa pokonać każdą przeciwniczkę, jaka stanie na jej drodze? Co do tego można mieć wątpliwości. Bo gdy Aryna Sabalenka rozwinęła swój tenis, Jelena Rybakina pokonała przeszkody, a Coco Gauff wyraźnie – choć nie zawsze to widać – pracowała nad stroną mentalną swojej gry oraz jej regularnością. I to dało efekt. Iga tymczasem zatrzymała się w czasie.
Sęk w tym, że nie jest to zatrzymanie w roku 2022, gdy właściwie wszystko jej wychodziło – czy nawet w 2020, gdy na Roland Garros była bezbłędna. Zamiast tego zastygła, jak mucha w bursztynie, w 2024. Czyli wtedy, gdy jej gra nadal była całkiem dobra, ale pojawiły się na niej spore rysy. I to te rysy sprawiały, że wygrywała mniej, a przeciwniczki zaczęły znajdować na nią sposób.
Teraz znajdują jeszcze częściej – bo one ewoluują. Iga niekoniecznie.
Najlepsi stale się rozwijają
Ewolucja to w tenisie nie wymysł. To potrzeba, wymóg by utrzymać się na szczycie. Najlepsi zawodnicy i najlepsze zawodniczki stale poszukują rozwiązań. Czasem na udoskonalenie swojej gry, a czasem – na to, jak poradzić sobie z konkretnym przeciwnikiem. Novak Djoković dlatego tak długo jest w stanie grać na najwyższym poziomie, że wiele eksperymentował. Udoskonalił serwis, kiedyś jego słabą stronę. Dołożył świetne skróty. Stał się też – z wiekiem – bardziej ofensywny, by oszczędzać się kondycyjnie.
I to długo działało. Ba, działa nadal na większość rywali.
Roger Federer w pewnym momencie wymyślił z trenerami coś, co ochrzczono mianem SABR – najście do przodu na serwis rywala i natychmiastowe pójście do siatki. Efekty były świetne. Gdy wracał po kontuzji w 2017 roku, okazało się z kolei, że ma niesamowicie udoskonalony backhand. Aryna Sabalenka poprawiła serwis, o tym wiedzą wszyscy, ale też ewidentnie postawiła na urozmaicenie swojej gry, udoskonalenie aspektów innych niż ofensywa, przyciśnięcie rywalki i gra z głębi kortu. Jest przez to mniej przewidywalna, więcej potrafi.
I tak dalej, i tak dalej. Dawno minęły czasy, gdy nie trzeba było niczego zmieniać. Tenis jest dziś grą nie tylko na korcie, ale i – a może przede wszystkim – poza nim. Wszelkie zmiany, eksperymenty, ewolucje, które dokonują się tam, decydują o sukcesie lub jego braku, gdy wyjdzie się na mecz.
U Igi tych zmian nie widać.
Nie twierdzę, że nie istnieją próby ich wprowadzania. Może takie są. Ba, zakładam, że są. Często ze sztabu Polki dochodzą głosy o konieczności sprawienia, by jej gra była bardziej wielowymiarowa. O poprawie serwisu. O znajdowaniu rozwiązań na rywalki grające szybką piłką. Ale czy da się dostrzec, że coś faktycznie się zmienia?
Nie. I w tym problem.
Upór czy niemożność? Wie tylko Iga Świątek
Trzeba tu napisać jedną rzecz: ta „bazowa” gra Igi Świątek – przy założeniu, że to Iga w formie – to wciąż na pewno TOP 10, a najpewniej i światowe TOP 5. Polka grając swój tenis, bez żadnych udoskonaleń, naprawdę jest w stanie wygrać z każdą rywalką. Tylko że w przypadku wielu z nich pojawia się już taka mała gwiazdeczka. O taka: *. I ona odsyła w odpowiednie miejsce, gdzie można przeczytać dopisek. O taki:
*o ile rywalka nie gra na swoim najwyższym poziomie.
Postawcie aktualną Igę Świątek w najlepszej formie, a po drugiej stronie Arynę Sabalenkę w najlepszej dyspozycji. Kto będzie faworytem? Sabalenka. Bo Białorusinka raz, że udoskonaliła to, co sama potrafi robić na korcie, a dwa – rozumie już, jak grać z Igą. Paradoksalnie jej tenis nie jest aż tak doskonale dobrany jako kontra do tego, co prezentuje Polka. Lepszy ma kilka innych zawodniczek, w tym obecna Coco Gauff. Ale Iga i tak ma coraz większe problemy, by sobie z nim poradzić.
Polka ma swoje ograniczenia. Przez obszerny ruch forehandowy, źle radzi sobie z szybkimi, płaskimi piłkami (za to rotacje z jej strony kortu są koszmarem dla przeciwniczek). Nie jest najlepszą tenisistką, gdy przychodzi do reagowania na wydarzenia przy siatce – choć potrafi grać wolejem – w tym skróty. Ma braki w rozumieniu tenisowej taktyki, bo choć doskonale potrafi wykorzystywać geometrię kortu, to już na przykład rozumienie, jaką zmianę wprowadzić w swojej grze, by odmienić bieg wydarzeń na korcie, stanowi dla niej wyzwanie.
Część z tych rzeczy wymaga nie tylko wyszkolenia, ale i pewnego rodzaju instynktu, którego nauczyć jest trudno. Jednak nawet z takimi ograniczeniami grę Igi da się rozwinąć, to na pewno.
Powstaje więc pytanie: co jest problemem? Upór? Niemożność wprowadzenia zmian? Trenerzy, którzy nie potrafią do niej dotrzeć? Ona, która nie dopuszcza głosu trenerów w pełni? Mentalna strona sportu, jakaś blokada gdzieś wewnątrz?
A może krok do tyłu?
Bo problem istnieje i to nie od dziś. Widać, że wszelkie próby wprowadzenia rozwoju, innowacji w grze Igi kończą się albo nikłym, albo w ogóle brakiem powodzenia. Polka czasem zagra skrót, czasem zaatakuje do siatki, zmienił się nieco jej serwis, ale główne problemy pozostają te same: zbyt często stara się grać „siła na siłę” z zawodniczkami, które tej siły mają więcej. Zbyt często wchodzi w bezpośrednią rywalizację, zamiast starać się rywalki przechytrzyć. Popełnia dużo błędów, bo chce skracać wymiany „na siłę”, gdy jej atutem jest budowanie punktów zamęczając przeciwniczki.
Mamy więc do czynienia nie tylko z brakiem ewolucji, ale miejscami ewolucją nieudaną, w złą stronę.
Możliwe, że Iga potrzebuje kroku wstecz, powrotu do swojej poprzedniej formy, podstaw. Opanowania, ukrócenia tego, co nie działa. I dopiero wtedy – wprowadzenia innowacji, prób pójścia w innym kierunku.
W każdym razie: czegoś potrzebuje na pewno.
Widać to na korcie.
SEBASTIAN WARZECHA
Fot. Newspix
