post Avatar

Opublikowane 24.04.2018 15:07 przez

Jan Ciosek

Wpadł do kraju na kilka tygodni. W międzyczasie poprowadził pare wykładów, spotkał się z rodziną i przyjaciółmi, pozałatwiał biznesy. Zaraz wraca do swojego nowego domu – na tajskiej wyspie Ko Samui. Po Polsce jeździ pięknym, prawie 25-letnim BMW 740i. Ten samochód swoje przejechał, ale wciąż jest w świetnej formie, przyciąga wzrok i widać, że jeszcze długo pojeździ. Czyli dokładnie tak, jak jego właściciel.

Przemysławowi Salecie w marcu stuknęła pięćdziesiątka. Aż trudno w to uwierzyć, w końcu mówimy o gościu, na którego walkach dorastało całe pokolenie urodzone w latach osiemdziesiątych. Saleta zawsze był wojownikiem, potrafił bić się o swoje i nie tylko. Był celebrytą, ale w tym pozytywnym znaczeniu tego słowa, a nie wykreowanym na ściankach. Był zawadiaką, czasem łobuzem. Był playboyem. Nie, to mało powiedziane. On był królem playboyów, mistrzem świata w wyrywaniu najlepszych dziewczyn. Do tego stopnia, że miesięcznik „Playboy” nazwał go „największym playboyem Rzeczpospolitej”. Nie bez powodu – dwie jego żony były playmate, a była narzeczona – playmate roku. „Żaden facet w Polsce nie ma takiego CV” – pisał „Playboy”. – Rzeczywiście tylko moja pierwsza żona się wyłamała i nie była u was na rozkładówce. Popsuła statystykę. Przepraszam za nią. Sprawa jest dość prosta. Widocznie mamy z Playboyem podobne gusta. Sam jednak playboyem się nie czuję. To, że podobają mi się ładne dziewczyny, nie jest chyba moją winą – tłumaczył wtedy.

Taki był Saleta kiedyś. A jaki jest dziś? Zdziwicie się, jeśli napiszemy, że dokładnie taki sam? Z jedną różnicą: w końcu wyszedł mu biznes i wygląda na to, że jest naprawdę szczęśliwy. W każdym razie – na emeryta nie wygląda. Nawiasem mówiąc, daje nam wszystkim nadzieję, że mając piątkę z przodu także można wyglądać jak gladiator.

400 tysięcy za sprzedanie walki

Saleta był jednym z prekursorów zawodowych sportów walki w Polsce. Na początku lat dziewięćdziesiątych był już gwiazdą, profesjonalnym mistrzem świata w kick-boxingu. Wtedy także rozpoczął zawodową karierę bokserską. I choć nie miał może takiego potencjału, jak Andrzej Gołota, czy Tomasz Adamek, zdołał wywalczyć coś, czego im się nigdy nie udało: prestiżowy pas w wadze ciężkiej. Nawiasem mówiąc, bardzo szybko dostał propozycję, żeby go sprzedać za 400 tysięcy dolarów.

A było tak: w 2002 roku Luan Krasniqi, urodzony w Kosowie reprezentant Niemiec, zdobył mistrzostwo Europy w wadze ciężkiej. Na rywala w pierwszej obronie wybrał Przemysława Saletę. Polak miał bilans 40 zwycięstw i 4 porażek (wszystkie przed czasem) i wydawał się idealnym rywalem dla mistrza. Krasniqi był niepokonany w 20 walkach i pojedynek z Saletą traktował trochę jako rozgrzewkę przed starciami o jeszcze ważniejsze tytuły. Wynik tego starcia wydawał się z góry przesądzony. Do tego stopnia, że do Dortmundu, który nie leży przecież na końcu świata, nie pojechał ani jeden polski dziennikarz! W każdym razie Saleta tak obił rywala, że ten nie wyszedł do 9. rundy. Sensacyjne zwycięstwo dało mu pas zawodowego mistrza Europy – pierwszy w historii polskiego boksu tak prestiżowy tytuł.

Zgłosił się do mnie promotor Briana Nielsena, przyleciał do Warszawy i chciał rozmawiać o ewentualnej walce. Zaproponował 100 tysięcy dolarów, ja powiedziałem, że chcę 400. On na to, że mogę dostać 300 tysięcy, ale tylko, jeśli Nielsen wygra walkę. Stwierdziłem, że nie mamy o czym rozmawiać i wyszedłem – opowiadał niedawno w programie „Ciosek na wątrobę” w Weszło FM. – Kiedy dojechałem do domu, dostałem telefon z informacją, że moje warunki zostały zaakceptowane. Tydzień później poleciałem do Kopenhagi, podpisać kontrakt. I dostałem do podpisu dwa. Oficjalny, który miał iść do Europejskiej Unii Bokserskiej, opiewał na 100 tysięcy dolarów. Drugi, gwarantował mi 400 tysięcy, ale tylko wtedy, gdy to Nielsen zostanie nowym mistrzem Europy! Nie zgodziłem się, choć to byłaby zdecydowanie największa wypłata w mojej karierze.

Z kontraktu życia w Danii nic nie wyszło, w następnym pojedynku znów więc boksował w Niemczech. Z Sinanem Samil Samem przegrał w siódmej rundzie. Ale jak mówi, przynajmniej po walce mógł spojrzeć w lustro. – Obóz Nielsena robił więcej takich numerów. Część walk miał kupionych, wiem, że jeden rywal, który tak jak ja nie zgodził się sprzedać pojedynku, został podtruty przed wejściem do ringu. Na szczęście takie przypadki to jednak rzadkość w świecie boksu – dodaje.

Koziołek Matołek i Telewizja TRWAM

Po porażce z Samil Samem stoczył jeszcze trzy walki (2-1) i zakończył zawodową karierę w wieku 38 lat. Został redaktorem naczelnym pisma „Gentleman”, wystąpił w show „Gwiazdy tańczą na lodzie”, prowadził program „Gadżety Salety”, od czasu do czasu pojawiał się w filmach i serialach. W międzyczasie zdążył także zanotować zwycięski debiut na gali KSW VII. A potem piękne życie emeryta nagle wzięło w łeb, kiedy okazało się, że córka boksera jest ciężko chora i potrzebuje przeszczepu nerki. Saleta z dnia na dzień zrezygnował z tańczenia na lodzie i rozpoczął przygotowania do transplantacji.

W grudniu 2007 roku to był jeden z najgorętszych tematów w mediach. I miał taki finał, że redaktorzy kolorowej prasy mogli tylko zacierać ręce. Operacja przeszczepu nerki poszła po myśli lekarzy i wydawało się, że wszystko jest w najlepszym porządku. Nagle, kilka dni po zabiegu, Saleta znalazł się o krok od śmierci. Wystąpiła u niego niewydolność oddechowa i silny krwotok wewnętrzny. Konieczna była operacja, ratująca życie. Po niej bokser został wprowadzony w stan śpiączki farmakologicznej. Lekarze poinformowali jego narzeczoną, że nie wiedzą, co z nim będzie i nie wykluczają żadnej opcji, z tą najgorszą włącznie. A potem Saleta się obudził i pytał ją, czy widzi telewizory na suficie. – Zwykłe, szpitalne kasetony były dla mnie grającymi telewizorami, oglądałem całe programy. O szóstej ruszała telewizja TRWAM, a potem co godzinę zmieniały się programy. O 19 był Koziołek Matołek. Kiedy zacząłem pytać narzeczoną o telewizory, pomyślała: wariat, ale dobrze, że chociaż żyje – opowiadał w wywiadzie dla „Playboya”. – Potem zaczęła mi się przypominać operacja, jakbym ją widział. Operował mnie murzyn w żółtej szacie i żółtym fezie na głowie, który zdejmował ze mnie kolejne warstwy boczku. Do tego, po pewnym czasie, na sali operacyjnej zaczęły tańczyć słonie. Wiedziałem, że słonie to zwidy, ale reszta na sto procent jest prawdziwa!

Koniec końców, Saleta doszedł do siebie i święta spędził w domu. Kilka lat później TVN nakręcił film „Bokser”, opowiadający jego historię. Saletę zagrał Szymon Bobrowski, a jego żonę – Anna Przybylska (przedostatnia rola w życiu). – Nie umiem powiedzieć, ile było prawdziwego Przemka Salety w tym filmie, bo… go nie widziałem. Zaakceptowałem scenariusz i tyle. To nie był film biograficzny, tylko fabularny, luźno oparty na faktach. Różne historie z 20 lat kariery zostały wciśnięte w 90 minut filmu – opowiadał w programie „Ciosek na wątrobę”. – Czy to był prawdziwy Saleta? Powiem tak: zagrałem w jednej scenie: gościa u siebie na imprezie. Biegały tam dziewczyny z gołymi piersiami. Cóż, ja takich imprez nie robiłem.

Życie zaczyna się po pięćdziesiątce

Już z jedną nerką, Saleta stoczył dwie głośne walki z Marcinem Najmanem. Pierwszą w MMA wygrał przez duszenie, drugą w K-1 przez kontuzję nogi rywala. I to wcale nie był koniec, bo wyszedł jeszcze dwa razy do bokserskiego ringu. Najpierw znokautował Andrzeja Gołotę, a potem przegrał przez kontuzję z Tomaszem Adamkiem. Wtedy, dobijając do pięćdziesiątki, powiedział ostatecznie: pas. Celowo używamy zwrotu: „powiedział pas”, zamiast „odwiesił rękawice na kołku”. I to wcale nie tylko dlatego, że ten drugi jest oklepany, jak nie przymierzając Marcin Najman w walce z Saletą. Rzecz w tym, że rękawice wcale nie zostały nigdzie odwieszone. Saleta używa ich w zasadzie codziennie. Jedyna różnica jest taka, że już nie walczy zawodowo. Ale reżim treningowy trzyma, formę ma znakomitą, a sylwetki także pozazdrościć mógłby mu niejeden zawodowy bokser.

Spędzam większość czasu w Tajlandii. Jest spokojnie, dużo spokojniej niż w Polsce. Żyje się świetnie. Najzimniejszym miesiącem jest styczeń, ze średnią temperaturą 28 stopni. Jest świetne jedzenie, którego podstawą są świeże owoce i warzywa. Nie ma glutenu, bo jemy albo ryż, albo makaron ryżowy. Nie ma laktozy, bo jeśli mleko, to kokosowe. Jest pysznie i zdrowo. Do tego uśmiechnięci ludzie, z zupełnie inną mentalnością niż w Europie. Azja żyje w innym tempie. My sami wywieramy na siebie zbyt dużą presję i ścigamy się zupełnie niepotrzebnie. Tam można odetchnąć. Choć oczywiście ma to swoje minusy, bo nie zdarzyło mi się jeszcze, żeby Taj, z którym się umówię, był punktualnie. Najczęściej przychodzi zresztą zupełnie innego dnia – śmieje się Saleta. – Ja nie dość, że żyję w świetnym miejscu, to jeszcze robię to, co lubię, czyli organizuję obozy sportowe. W dwa tygodnie takiego obozu można naprawdę dużo zrobić dla swojego zdrowia i kondycji, można złapać dobre nawyki. Przyjeżdża coraz więcej osób, także z Polski.

Jeśli poczuliście właśnie ochotę na wyjazd na obóz treningowy w Tajlandii, musimy szybko ostudzić wasz zapał: nie jest to tania zabawa. Dwutygodniowy Saleta Life Camp kosztuje 2,450 euro. Do tego trzeba doliczyć bilet lotniczy. Faktem jednak jest, że na miejscu dostaje się w zasadzie wszystko, czego potrzeba do szczęścia: trzy treningi dziennie, atrakcje turystyczne, czterogwiazdkowy hotel nad brzegiem oceanu, wyżywienie i masaże bez ograniczeń.

Ten pomysł chodził mi po głowie od kiedy pierwszy raz poleciałem do Tajlandii i zakochałem się w niej – przyznaje Saleta. I wygląda na to, że jest to pierwszy biznes, który dobrze mu wyszedł. Kilka wcześniejszych okazywało się mniejszymi lub większymi klapami. Najgorzej wyszedł na Saleta Fight Club, po którym półtora miliona złotych długów spłacał przez długie lata.

Biznesem, na którym zawsze wychodziłem najlepiej, byłem ja sam. Kłopot polegał na tym, że wartości materialne nigdy nie były dla mnie najważniejsze. Poza tym, nie byłem wymagającym szefem. Inaczej mówiąc, takie biznesy nie mogły udać – tłumaczy Saleta. – Teraz mam wspólników, którzy pilnują pewnych rzeczy. Jestem w fajnym momencie swojego życia. Nie czuję presji. Dużo więcej mogę, dużo mniej muszę. Tak naprawdę, nic nie muszę. Serio, życie zaczyna się po pięćdziesiątce!

JAN CIOSEK

Fot. Newspix.pl

Opublikowane 24.04.2018 15:07 przez

Jan Ciosek

Zaloguj się albo komentuj jako gość
Liczba komentarzy: 2
avatar
 
Zdjęcia
 
 
 
Audio i wideo
 
 
 
  Subskrybuj  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
MarekKoniarek
MarekKoniarek

Byłem na phuket, w chiang Mai, krabi. Chyba czas na koh samui.

Testo
Testo

Ja na ko phi phi i krabi. Chcę znowu.

Blogi i felietony
22.10.2020

Valmiera? Benfica? Bez różnicy. Lech ma jaja

Lech przegrał z Benficą. No i co z tego? Czy ktoś powinien mieć do niego jakiekolwiek pretensje? Nie, bo pokazał, że ma jaja i nie boi się grania tego, co chce. Przed meczem mówiłem sobie, że wynik mnie nie interesuje. Szanse na to, by Lech pokonał Benficę – faworyta nie tylko naszej grupy, ale i […]
22.10.2020
Weszło
22.10.2020

Sporo pozytywów oraz duet stoperów i Kaczarawa. Noty Lecha za Benfikę

Mimo że Lech Poznań przegrał z Benfiką, nie mamy pretensji do jego zawodników. Podjęli walkę, zagrali w swoim stylu, nie było wątpliwości, że obie drużyny uprawiają tę samą dyscyplinę sportu. Większość ocen jest więc co najmniej przyzwoita, choć są wyjątki. Skala not tradycyjnie 1-10, wyjściowa 5.  Filip Bednarek (5) Dwie dobre interwencje w końcówce, szczególnie […]
22.10.2020
Weszło
22.10.2020

Gol sezonu Rangersów. Szkoci zaczynają od zwycięstwa w lechowej grupie

Mogliśmy się zastanawiać nad tym, który z pozostałych zespołów w grupie Lecha Poznań w Lidze Europy jest silniejszy. Rangersi czy jednak Standard Liege? Bo co do tego, że Benfica przerasta resztę stawki, nie było wątpliwości. No i na „dzień dobry” Szkoci ograli Belgów 2:0. Natomiast pewnie nie wynik, a gola z 92. minuty zapamiętamy na […]
22.10.2020
Blogi i felietony
22.10.2020

Jak co czwartek… LESZEK MILEWSKI

Gdy Lech strzelał pierwszą bramkę, na powtórce każdy Polak mógł wyczytać z ust Puchacza soczyste „MOŻNA KURWA”. Gdy Crnomarković naciśnięty pressingiem oddał piłkę za darmo w aut, zebrał opieprz za minimalizm. Za brak podjęcia nie walki jako takiej, a walki o grę w piłkę. Jakub Kamiński przy drugim golu w zasadzie był kryty przez dwóch […]
22.10.2020
Weszło
22.10.2020

Zawiodło to, czego się obawialiśmy. Gra w obronie

Wiadomo, że podobał się nam ten mecz w wykonaniu Lecha. Zobaczyliśmy to, co w gruncie rzeczy chcieliśmy, czyli drużynę walczącą jak równy z równym z bardzo mocną Benfiką. Co więcej, zobaczyliśmy Kolejorza, który się nie bał, nie pałował wszystkich piłek, pokazał wiele więcej niż tylko mityczne już cechy wolicjonalne. Zresztą po raz kolejny. Oczywiście na […]
22.10.2020
Weszło
22.10.2020

Lech Poznań? Tak przecież nie grają polskie drużyny! Porażka, ale bez wstydu

Lech Poznań przegrał mecz. To fakt. Ale przypuszczamy, że gdybyśmy zrobili dziś wieczorem spacer po Poznaniu i gdybyśmy pytali poznańskich kibiców „czy jesteś dumny z Kolejorza”, to dostalibyśmy same odpowiedzi twierdzące. Poznaniacy przegrali. Ale postawili Benficę trudne warunki, długimi minutami byli stroną przeważającą, dwukrotnie odrabiali straty. Z taką grą lechici nie mają się czego bać […]
22.10.2020
Weszło
22.10.2020

HEJT PARK PO MECZU LECHA | TRAŁKA, WAWRZYNIAK, STANOWSKI

Wow, Lech zrobił nam dziś wieczór. Ale na 90 minutach show w Poznaniu emocje się nie kończą. O godz. 21 startujemy z „Hejt Parkiem w Dobrym Składzie” w Weszło.FM oraz w Kanale Sportowym! Prowadzenie: Krzysztof Stanowski. Goście: Łukasz Trałka i Jakub Wawrzyniak. Temat? Chyba oczywisty. Czekamy na wasze telefony: 22 219 94 42! Sponsorem programu […]
22.10.2020
Weszło
22.10.2020

„Nie wyobrażam sobie, żeby Lublin nie miał Ekstraklasy do 2025 roku”

Iście mocarne plany ma Motor Lublin. Nie dość, że w czerwcu właścicielem klubu z Lubelszczyzny został miliarder Zbigniew Jakubas, to teraz ogłoszone zostało, że jednym z jego doradców będzie Bogusław Leśnodorski. Postać absolutnie nieprzypadkowa i mająca know-how, jak w polskiej piłce zrobić sukces, w który wszyscy w Lublinie celują. – Nie wyobrażam sobie, żeby Motoru […]
22.10.2020
Live
22.10.2020

LIVE: Panowie… To wasz czas!

Oj, wyczekał się Lech Poznań na ten wieczór. Lata niepowodzeń, lata rozczarowań, ale jak wreszcie zaskoczyło.. Ofensywna, atrakcyjna, widowiskowa gra. Mnóstwo wychowanków w składzie, większość z nich jasno deklarujących, że gra dla Kolejorza to dla nich coś więcej niż praca. Parę autentycznych gwiazd ligi, bo tak trzeba określić Tibę czy Ishaka. Efekt? Dziś ich wieczór. […]
22.10.2020
Weszło
22.10.2020

Real w pułapce – jak wiele zaufania może otrzymać legenda?

Futbol nie jest, nie był i nigdy nie będzie bajkowym światem. Nigdy nie ma tutaj kropki na końcu zdania „i żyli długo i szczęśliwie”. Każdy dobry moment to tak naprawdę wyczekiwanie, aż wszystko się rozsypie. Długo rzeczywistość oszukiwał Zinedine Zidane. Trzy razy feta po zwycięstwie w Lidze Mistrzów. Opuszczenie statku jeszcze przed kryzysem, właściwie na […]
22.10.2020
Weszło
22.10.2020

Trudne zadanie przed Lechem. Polskie kluby nie potrafią łączyć ligi i pucharów

Występy polskich klubów w europejskich pucharach są zbawieniem i męką. Zbawieniem – bo kibice wreszcie mają okazję się uradować, bo UEFA wysyła pieniądze, a i jakoś tak zawsze można ponapinać się przed resztą Ekstraklasy. Ale wejście do fazy grupowej Ligi Europy (czy rzadziej – Ligi Mistrzów) wiąże się też po prostu z grą. Częstą, intensywną […]
22.10.2020
Inne sporty
22.10.2020

Gamrot: Kiedy usłyszałem werdykt, poczułem się, jakbym dostał bejsbolem

Od debiutu Mateusza Gamrota w UFC minęło już parę dni, ale emocje wciąż wiszą w powietrzu. Polski zawodnik MMA wspominał swoją walkę z Guramem Kutateladze w programie Oktagon Live na Kanale Sportowym, którego był gościem wraz z Marcinem Tyburą. Spisaliśmy dla was najciekawsze wątki z jego rozmowy z Maciejem Turskim. Różnice między KSW a UFC: […]
22.10.2020
Uncategorized
22.10.2020

Superliga powraca, odcinek 2841. Co wielkie kluby wykombinowały tym razem?

Są pewne rzeczy, wydarzenia, czynności, które wydają się nam ciągnąć w nieskończoność. Nawet, gdy myślimy, że już nadszedł ich kres, powracają i próbują skupić swoją uwagę. Wczoraj znowu można było pomyśleć: “jest, wylazł”, bo Liverpool i Manchester United przypomniały, że oni to by w sumie chcieli tę Superligę. Znowu. Nie jest to pomysł nowy, wszak […]
22.10.2020
Weszło
22.10.2020

Może Świderski, może Klimala, a może Bale? Kto błyśnie w Lidze Europy?

W tym roku na Ligę Europy patrzymy z większym zaciekawieniem, niż miało to miejsce przez ostatnie kilka lat, kiedy siłą rzeczy traktowaliśmy ją nieco po macoszemu. Lech świetnie zagrał w eliminacjach, awansował do fazy grupowej, więc naturalnie czwartkowe wieczory na europejskich boiskach, przynajmniej te jesienne, będą nieco gorętsze. Tylko, czy sprawiedliwym jest sprowadzania tych rozgrywek […]
22.10.2020
Weszło
22.10.2020

Finansowy raport za 2019 rok. Lech z najwyższymi spadkami, Wisła Płock oszalała

Firma Deloitte opublikowała swój coroczny raport finansowy dotyczący Ekstraklasy. Jak zwykle dostaliśmy sporo ciekawych danych podanych w przystępnej formie. Jednak mamy gdzieś z tyłu głowy to, że ta analiza dotyczy 2019 roku. Czyli roku, w którym nie było pandemii, nie było zawieszenia rozgrywek, pustych stadionów, pobicia rekordu transferowego Ekstraklasy, fazy grupowej Lecha Poznań… Niemniej kilka […]
22.10.2020
Weszło
22.10.2020

Jak katowiccy bombardierzy nastraszyli Benficę

Gdy w 1993 roku GKS Katowice pojawił się w Lizbonie na meczu Pucharu Zdobywców Pucharów, otrzymał od portugalskiej prasy przydomek „bombardeiros”. Aż tak nas doceniali? Zachwycała ich gra głową Mariana Janoszki, a także nieustępliwość Kazka Węgrzyna? Otóż nie: dziennikarze określili polskich przybyszów bombardierami, ponieważ katowiczanie przylecieli rozklekotanym, postsowieckim IŁ-em. Lata dziewięćdziesiąte? Kasety VHS, trzepak, Super […]
22.10.2020
Weszło Extra
22.10.2020

„Wygralibyśmy z Lechem 99 meczów na 100”. Pucharowe boje Kolejorza w sezonie 2010/11

Dwanaście spotkań zdążył rozegrać Lech Poznań w sezonie 2010/11 przed meczem otwarcia fazy grupowej Ligi Europy, w którym „Kolejorz” miał się zmierzyć z Juventusem. Ówcześni mistrzowie Polski tylko w jednym z tych dwunastu starć zdobyli więcej niż dwa gole. W siedmiu w ogóle nie znaleźli drogi do siatki rywali. Powodów do optymizmu przed występem podopiecznych […]
22.10.2020
Weszło
22.10.2020

Niedawno juniorzy Benfiki, dziś III liga. „Za dużo imprez, odbiła mi sodówka”

Przemysław Macierzyński mając 16 lat i 116 dni zadebiutował w Ekstraklasie jako zawodnik Lechii Gdańsk. Stał się pierwszym chłopakiem z rocznika 1999, który zagrał w polskiej elicie. Ciągu dalszego jednak nie było, a jego kariery wcale nie przyspieszyło pójście do juniorów Benfiki Lizbona. Dziś wciąż dość młody napastnik (21 lat) próbuje się odbić w III […]
22.10.2020