Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie – mógłby wypalić wczoraj do mikrofonu Stilijan Petrow, który w maju zawiesił buty na kołku. Tyle, że nadal ze wszystkich stron dostaje kolejne bodźce motywujące do walki ze zdiagnozowaną półtora roku temu białaczką. Jak choćby 24 godziny temu, kiedy znów znalazł się na swoim ukochanym obiekcie Celtic Park. Uzupełniony o towarzystwo wybitnych nazwisk, które zjechały do Szkocji na jego cześć.
Terry, Pires, Berbatow, Hristow. Plejada gwiazd, które choć „The Bhoys” nigdy się nie przysłużyły (ba, taki Carlos Cuellar był nawet zawodnikiem Rangersów), to wczoraj przywdziały koszulki w poziome zielono-białe pasy. W szczytnym celu. Na boisku nie mogło zabraknąć z opaską kapitana Petrowa, który wytrwał nim przez 30 minut, a potem powrócił na końcówkę. Ale co ważniejsze – schodził szczęśliwy, wzruszony i zapłakany. Co tu dużo gadać, lepiej oglądać:
Bułgar na pierwszy rzut oka chorobę znosi coraz lepiej, choć zmienił się nie do poznania. Ale ani przez moment nie idzie odnieść wrażenia, że przez białaczkę. Bliżej mu do kogoś, kto z piłką dał sobie spokój i ruszył albo w długą, albo do McDonalds. Zaokrąglony, pełen życia, uśmiechnięty. Oddychający pełną piersią. – Jestem ogromnie szczęśliwy, że codziennie mogę oglądać swoją rodzinę. Dziś z kolei zobaczyłem coś niezwykłego, specjalnego dla mnie i moich bliskich. Bardzo dziękuję, bo to wielki, wielki przywilej. Obiecałem sobie, że nie będę płakał, ale nie mogłem się powstrzymać – tłumaczył 34-latek.
W odpowiedzi na trybunach uniósł się śpiew „You’ll never walk alone”. Na dziesięć minut. Magia. Wynik zszedł naturalnie na dalszy plan – był tylko tłem dla powitania i pożegnania Bułgara, ale jego ekipa rozprawiła się z jedenastką Celtiku (z Larssonem czy van Hooijdonkiem w składzie) 5:3. Skrót i śpiewy po końcowym gwizdku poniżej:
