Strzelał gole na zawołanie, dwukrotnie zdobył Złotego Buta, a mimo to nigdy nie wystąpił na mistrzostwach świata. Mario Jardel do dziś nie potrafi zrozumieć, dlaczego zabrakło dla niego miejsca w kadrze Brazylii na mundial 2002. Jak sam przyznaje, to rozczarowanie zapoczątkowało najtrudniejszy okres w jego życiu, naznaczony depresją i uzależnieniami. W rozmowie z „La Gazzetta dello Sport” opowiedział o dramatycznych wydarzeniach, przez które otarł się o śmierć.
Nigdy nie zaistniał w reprezentacji
55 goli w jednym sezonie? Jak się okazuje, to za mało, by pojechać na mistrzostwa świata. Brak powołania na zwycięski potem dla Brazylii mundial Mario Jardel jest o tyle niezrozumiały, że nie był to jednorazowy zryw. Przed fenomenalną w barwach Sportingu kampanią 2001/02 na przestrzeni pięciu sezonów, które spędził w Porto i Galatasaray, strzelił łącznie 202 gole, czyli jak łatwo policzyć, średnio 40 w sezonie. Na mundial 1998 też zresztą go nie zaproszono, choć w ciągu dwóch poprzednich sezonów zdobył dla Porto aż 74 bramki.
Mário Jardel scored 7 goals in the first half of a Portuguese Cup match 20 years ago today. He went on to sign for Bolton in 2002… https://t.co/o9kTrUSDda
— 7 Of The Best (@7otbfootball) March 24, 2017
Kiedy w europejskich ligach z drugiego szeregu ładował gole na potęgę, w reprezentacji zaliczył tylko dziesięć występów, a ponad połowę w sparingach. O poważną piłkę reprezentacyjną otarł się dopiero w 2001 roku, pięć lat po debiucie. Został zabrany na Copa America, choć na tym turnieju rozegrał zaledwie 70 minut. Klęska ówczesnych wicemistrzów świata z Hondurasem w ćwierćfinale okazała się jego ostatnim występem w kadrze. Później nie był już nawet do niej powoływany. A brak powołania na mundial 2002 był początkiem koszmaru.
Otarł się o śmierć
W rozmowie z La Gazzetta dello Sport 53-letni dziś Brazylijczyk wyjawił, że absencja na tamtym turnieju sprawiła, iż zaczął sięgać po używki. W pewnym momencie spróbował nawet kokainy. Przedawkował ją i być może zmarłby, gdyby obok nie było jego przyjaciela.
– Do dziś zadaję sobie pytanie, dlaczego Scolari nie powołał mnie na tamte mistrzostwa świata. Nikt nie udzielił mi żadnego wyjaśnienia. Na przełomie lat 90. i początku XXI wieku byłem jednym z pięciu najlepszych napastników świata. W Porto w ciągu czterech lat strzeliłem 168 goli w 175 meczach, a w sezonie poprzedzającym mundial w Korei i Japonii zdobyłem 55 bramek w 42 meczach dla Sportingu, sięgając po drugiego Złotego Buta. Rozumiem, że w tamtej reprezentacji Brazylii grały prawdziwe gwiazdy, ale zasługiwałem na powołanie.
Happy 53rd birthday to one of the most ruthless goal scorers of his time, Mario Jardel.
▪️ Porto: 168 goals in 175 games
▪️ Galatasaray: 34 goals in 43 games
▪️ Sporting: 67 goals in 62 gameshttps://t.co/w1AgAOUcCw
— Football Tweet ⚽ (@Footballtweet) September 18, 2026
– Wpłynęło to na moje życie tak, że popadłem w depresję i zacząłem nadużywać alkoholu. Występ na mistrzostwach świata był marzeniem mojego życia. Pierwsza żona mnie zostawiła, pojawiły się także problemy związane z opieką nad dziećmi. Czułem, że wszystko wymyka mi się z rąk, ale najgorsze miało dopiero nadejść. Latem 2003 roku spróbowałem kokainy. Byłem na wakacjach i wiedziałem, że mogę ją wtedy zażywać, bo nie przeprowadzano kontroli antydopingowych. Spodobało mi się. Poczułem, że żyję, i nie odczuwałem depresji.
– Pewnego razu nie spałem przez cały tydzień. Później przedawkowałem. Byłem o krok od śmierci, ale uratował mnie przyjaciel, który był wtedy ze mną. Właśnie wtedy sięgnąłem dna. Wyszedłem z tego przez wielomiesięczne rozmowy z psychiatrami. Ostatecznie udało mi się pokonać problemy, kiedy poznałem moją drugą żonę, Sandrę. To ona pomogła mi zrozumieć sens życia. Dziś jestem szczęśliwy – dodaje.
🗣️ Mario Jardel: „To this day, I still can’t explain why Scolari didn’t call me up for Brazil in 2002: I was 1 of the 5 best strikers in the world.
From that moment on, my life was over: alcohol, depression, cocaine. I came close to death with an overdose. Now I’m an entrepreneur in Brazil, and I’m happy”
— Football Talk (@FootballTalkHQ) November 12, 2026
W ligach TOP5 już nie poszło
Zapytany, co o tej historii sądzą jego dzieci, odparł, że są z niego dumne. – Nie z tego, co robiłem, ale z tego, jak udało mi się z tego wyjść. Często rozmawiam z nimi, jak ważne jest zwracanie się o pomoc do rodziny, gdy jej potrzebujemy, wiara w Boga i ogromna siła woli.
Lato 2003 roku było też okresem, w którym wreszcie wylądował w lidze TOP5. Trafił do Boltonu, choć Premier League nie podbił – zaliczył tylko 500 minut i strzelił w tym czasie trzy gole. Już po pół roku został wypożyczony do Ancony, która w tamtym sezonie zdobyła raptem 13 punktów w 34 meczach. To drugi najgorszy wynik odkąd w Serie A za zwycięstwo przyznaje się trzy punkty, czyli od 1994 roku. W Anconie rozegrał zaledwie 200 minut. Sezon 03/04 okazał się potem jego jedynym w lidze TOP5. A dlaczego w ogóle trafił do takich dziadów?
Mario Jardel at his best! https://t.co/1enT2NLdhP
— 90s Football (@90sfootball) February 27, 2026
– Szukałem drużyny, w której mógłbym regularnie grać i odbudować się po koszmarze związanym z brakiem powołania na mundial w 2002 roku. Mam z tym okresem wyłącznie złe wspomnienia. Przez sześć miesięcy nie otrzymałem wynagrodzenia, a zagrałem zaledwie trzy mecze. W drużynie było mnóstwo zawodników, klub był fatalnie zarządzany, a pod koniec sezonu zbankrutował. Nawiązałem dobre relacje z dwoma piłkarzami, ale znacznie gorzej układały się moje stosunki z kibicami.
– Miałem 31 lat, nadwagę. Kiedy grałem w Anconie, jadłem niemal do utraty przytomności. Niektórzy nazywali mnie „Lardel” [połączenie nazwiska Jardel i włoskiego słowa „lardo”, czyli „słonina”]. Prawdopodobnie dlatego, że gdy przedstawiano mnie przed meczem z Perugią, pomyliłem trybuny i pozdrowiłem kibiców rywali. Obie drużyny miały takie same barwy. Niektórzy kibice Ancony obrazili się na mnie po tym incydencie – dodaje.
Jardel: „Mi sono distrutto con alcol e cocaina. Ancona? Cibo a parte, solo ricordi negativi”
https://t.co/Pzeq2JgUU5— La Gazzetta dello Sport (@Gazzetta_it) November 12, 2026
Mimo fatalnego półrocza na Półwyspie Apenińskim przyznaje, że tęskni za Włochami. – Mam dwóch wujków, którzy od ponad 20 lat mieszkają w Bolonii. Do tego klimat i jedzenie, coś wspaniałego! Obecnie mieszka w Fortalezie, z której pochodzi, i zajmuje się tam nieruchomościami. – Rynek nieruchomości cieszy się tu dużym zainteresowaniem. To dobry sposób na zarabianie pieniędzy – przyznaje.
ZOBACZ RÓWNIEŻ
fot. Newspix
