Talent za 100 milionów. Yan Diomande i jego wyjątkowa historia

Yan Diomande przyjechał na mundial jako objawienie sezonu Bundesligi. Mistrzostwa świata opuści zapewne jako wschodząca gwiazda futbolu i bohater wielkiego transferu. Chłopak z Abidżanu, którego odrzucały znane kluby, marzy o tym, żeby być najlepszym na świecie, bo to wywróżyła mu tragicznie zmarła siostra. To dla niej się stara i wcale nie jest daleko od udowodnienia, że miała rację.

***

Mundiary to nasz pamiętniczek, cykl codziennych tekstów komentujących to, co wydarzyło się na Mistrzostwach Świata 2026.

***

Widziałem wielu świetnych, wchodzących do seniorskiej piłki zawodników, ale nawet na ich tle Yan Diomande wyglądał jak piłkarz z innej planety. Ekwadorczycy, najlepiej broniąca drużyna eliminacji mistrzostw świata, zespół napakowanymi topowymi obrońcami, bezradnie patrzyli na to, jak bawi się z piłką i z nimi.

Dziewięćdziesiąt minut gnębienia, nieustannego generowania zagrożenia nie przyniosło mu liczby, którą mógłby się pochwalić tak jak Balogun, Haaland, David czy nawet Quinones, ale nawet bez tego można stwierdzić, że był to jeden z najbardziej spektakularnych występów, jakie oglądaliśmy podczas tegorocznego turnieju.

Kim jest Yan Diomande? Błyszczy na mundialu, Liverpool daje za niego 100 milionów euro

Istnieją zresztą niezbyte dowody na to, że Yan Diomande dał absolutny popis. Według danych Opta po pierwszej serii gier najwięcej szans stworzyło kilku zawodników, którzy wykreowali łącznie pięć okazji swoim kolegom. W tym gronie byli:

• Yan Diomande – Wybrzeże Kości Słoniowej,
• Pedri – Hiszpania,
• Joshua Kimmich – Niemcy,
• Maxi Araujo – Urugwaj,
• Ferdi Kadioglu – Turcja.

Tak Yan Diomande napędzał ataki WKS.

Przy czym trzeba pamiętać, że Hiszpanie czy Niemcy mierzyli się ze znacznie słabszym rywalem. Urugwaj w zasadzie też górował nad Arabią Saudyjską, nikt nie miał co do tego wątpliwości. I nawet Turcja, mimo porażki, była stroną przeważającą, częściej będącą przy piłce w spotkaniu z Australią. Wybrzeże Kości Słoniowej zagrało najbardziej wyrównane spotkanie z tego grona. Wspólnie z Ekwadorem stworzyło widowisko na modłę nowoczesnego futbolu: intensywność, cios za cios, atak za atakiem. Mało kalkulacji, za to mnóstwo dryblingów i jakości.

Było to możliwe głównie dzięki Yanowi Diomande, który zanotował więcej kontaktów z piłką niż jakikolwiek zawodnik WKS. Na dwadzieścia pięć prób dryblingu całego zespołu, siedem należało do skrzydłowego RB Lipsk. Tylko sześciu piłkarzy na mistrzostwach częściej szło w drybling, tylko czterech zawodników ofensywnych (włączając pomocników) zaliczyło więcej rajdów z piłką. Diomande był „obiektem”, który transportował futbolówkę w kierunku bramki rywala wyjątkowo często i wyjątkowo skutecznie.

Natomiast nawet jako duży fan liczb, statystyk, uważam, że w tym przypadku to wrażenia wizualne były kluczowe – to one sprawiały, że szczęka spadała na podłogę.

Yan Diomande to elitarny talent. Co go wyróżnia?

Gdy Yan Diomande dostawał piłkę i zabierał się z akcją do przodu, wyglądał, jakby płynął nad murawą. W takim tempie, z taką łatwością odjeżdżał Piero Hincapie, że Ekwadorczyk wydawał się mówić swoim ciałem: dajcie spokój, niemożliwe, żeby go dorwać, zatrzymać. Bardzo rzadko widuje się piłkarzy, którzy mają w tym taką lekkość, nawet w dobie wypływających jeden po drugim szybkościowców, którzy biją rekordy prędkości. Eksperci z „The Transfer Flow Podcast” zauważyli to po kilku spotkaniach w Bundeslidze.

– Każdy wskaźnik, który odnosi się do dryblingów i rajdów z piłką, wskazuje, że jest jednym z najlepszych zawodników w Europie. Potrafi szybko kiwać, unikając przeciwników na obu flankach. Nawet w kontakcie potrafi „przyjąć” cios i często nie traci przy tym piłki. Jego siła jest imponująca jak na nastolatka. Gdy dotrze do drugiego czy trzeciego kroku, rywale mają problem, żeby go dogonić. Tak było w Hiszpanii i Niemczech. Da się zauważyć, że lubi „uśpić” przeciwnika, zwalniając akcję, po czym mija go przy pomocy szybkiego startu – charakteryzują go jedni z najlepszych znawców talentów w Europie.

Kto oglądał mecz WKS z Ekwadorem, ten powyższe zdania czyta, mając przed oczami konkretne, charakterystyczne dla Diomande ruchy, którymi sprawiał takie problemy obrońcom. Doskonale pokazał też ogromny atut, jakim jest fakt, że lewa noga Yana nie ustępuje prawej. Łącząc to wszystko: szybkość na małej przestrzeni, kreatywność, obie nogi, potrafił np. błyskawicznym ruchem, dwoma dotknięciami posłał przeszywające podanie, otwierając drogę Elye Wahiemu do sytuacji sam na sam z bramkarzem.

W minionym sezonie żaden piłkarz, który tak często podejmował próby dryblingu, nie był pod tym względem bardziej skuteczny. Wygrał też najwięcej pojedynków w Bundeslidze. Trener Ole Werner stwierdził, że Diomande „często mija rywali tylko dlatego, że jest tak dynamiczny”. Taktyczny portal „Breaking The Lines” dodawał coś o elitarnym wykończeniu, opanowaniu w kluczowych momentach, konsekwentnym generowaniu zagrożenia. W ostatnim elemencie lepsi od niego byli tylko Michael Olise i Luis Diaz z fenomenalnego Bayernu.

– Trzy na cztery kluczowe podania albo docierają w pole karne, albo są posyłane już z pola karnego. To wskazuje, że mamy do czynienia ze skrzydłowym, który konsekwentnie penetruje najbardziej niebezpieczne przestrzenie, zamiast krążyć po szerokości boiska. Jego kreatywność ściśle wiąże się z umiejętnością łamania linii obronnych i decydujących podań pod presją. W przeciwieństwie do beneficjentów gry w strukturze, ataku pozycyjnym, Diomande czerpie z dynamicznych faz gry, wywołuje chaos przy minimalnym wsparciu „systemu” – twierdzą analitycy wspomnianego wyżej źródła.

Dla wielu kluczowe jest jednak to, co Yan Diomande robi bez piłki. Ole Werner doceniał aktywność piłkarza w kontrpressingu, obronie. To nie luxury player, jakimi zwykle są skrzydłowi robiący różnicę. To dlatego Liverpool licytuje jego transfer wykładając na stół sto milionów euro.

Komentarz Wernera na temat kontr-presji jest kluczowy: „Co jest dla mnie jeszcze ważniejsze, to to, że pracuje dla zespołu i jest bardzo dobry w kontr-pressingu. To kwestia postawy, a on to demonstruje.” W systemie Lipska pod wodzą Wernera skrzydłowi nie są luksusowymi graczami. Są pierwszą linią obrony, gdy posiadanie zostanie utracone. Chęć Diomande do sprintu do tyłu, harry obrońców i wygrywania piłki wysoko na boisku sprawia, że idealnie pasuje taktycznie do klubu filozoficznego Red Bulla.

Yan Diomande to największy talent Red Bulla od czasów Haalanda. Zaczynał w biedzie, nikt go nie chciał

Ochy i achy piłkarskich nerdów są więc zrozumiałe. Ciekawe, że w podobny sposób określa siebie sam Yan Diomande. Jeszcze ciekawsze, że  zachwycił się Juergen Klopp. Zdolny dzieciak wpadł mu w oko, ale nawet w RB nie przewidywano, że wszystko potoczy się tak szybko. „The Athletic” powołując się na źródła w klubie twierdzi, że w Lipsku byli przekonani, że trzeba jak najszybciej aktywować klauzulę w wysokości 20 milionów euro i wykupić chłopaka po 10 meczach, bo za moment kolejka chętnych będzie bardzo, bardzo długa.

Mieli rację, ale nawet oni zakładali, że Yan Diomande będzie potrzebował dwóch sezonów, żeby zapracować na wielki transfer. Nie potrzebował. Wyprzedził plan. Uchodzi za największy talent w stajni RB od czasu Erlinga Brauta Haalanda.

Pion sportowy RB Lipsk bardzo dobrze zorientował się w sytuacji. Gdy tylko Yan pokazał się w Leganes, skauci z Europy próbowali przekonać swoich przełożonych, żeby ci jak najszybciej wydali na niego wszelkie potrzebne pieniądze. Jedna z osób, która oglądała wtedy Diomande dla dużego, europejskiego klubu, wylicza w rozmowie z Weszło długą listę ponadprzeciętnych atutów, którymi przekonał go młody chłopak. Szybkość, moment przyspieszenia, nastawienie, mowa ciała, błyskawiczne zaangażowanie w obronę po stracie, skutecznie i aktywnie pressuje, świetna wizja…

Wytypował wtedy, że wkrótce zgłosi się po niego Premier League, gdzie już robiłby przewagę. Nie mylił się.

Wszytko to brzmi jednak zabawnie, gdy zdamy sobie sprawę z historii Yana Diomande. Historii pełnej… nieudanych testów w Europie. Urodzony w Abidżanie, mieście talentu i biedy, napisał markerem na podrabianej koszulce United: Ronaldo. Jego idol. Złościł się, gdy z powodu siły uderzenia nazwali go Roberto Carlosem, bo to nie jego podziwiał. „Nie znaliśmy bogatych ani biednych, tylko szczęście” – pisał w liście do zmarłej siostry, Roxane.

Bezdomny talent z ulic Abidżanu. Historia Richarda Kone

Po prawdzie to akurat biedę Yan Diomande znał jednak bardzo dobrze. W rodzinnym domu spało dwadzieścia pięć osób. Gdy wyjechał na drugi koniec kraju, żeby trenować w profesjonalnej akademii, było tam tak biednie, że z dzieciakami kradli ziemniaki, żeby się najeść. Do dziś gotowane ziemniaki z oliwą pozostają jego ulubionym daniem. Trenował w plastikowych butach, zrobionych z butelek. Wszystko skończyło się szczęśliwie, bo w końcu trafił do szkółki, która współpracowała z dużą akademią w USA – DME Academy.

Nie znał angielskiego, ale od razu uznano go za elitarny talent. W materiale „Deutsche Welle” dyrektor DME tłumaczył, że nakłaniali Yana do egoizmu, bo aż nazbyt lubił dzielić się piłką, podawać. Jako szesnastolatek zagrał w sparingu z Colorado Rapids II. Zdobył dwie bramki, zaliczył dwie asysty i mógł trenować z pierwszym zespołem klubu MLS. W seniorskim futbolu zadebiutował na czwartym szczeblu rozgrywkowym: doprowadził drużynę do zwycięstwa w lidze, został MVP sezonu.

Robił co mógł, żeby ktoś na niego postawił. I wszyscy go odrzucili.

Diomande gra dla zmarłej siostry. Chce udowodnić światu, że miała rację – będzie najlepszy

Yan Diomande we wspomnianym liście sam wymienił kilka nazw klubów, które go nie chciały. Bournemouth, Chelsea, Rangers, Olympiacos, Crystal Palace… Wręcz niemożliwe, że oni wszyscy nie poznali się na jego talencie. Musi być jakieś drugie dno, bo to, co dziś pokazuje Iworyjczyk, było jego atutem od zawsze. I dziś kluby są gotowe zapłacić za to 100 milionów euro, więc nie do wiary, że parę lat wstecz nie chciały go nawet za pół-darmo.

– Eze i Olise podeszli do mnie po jednym treningu i powiedzieli: dzieciaku, jesteś naprawdę dobry! Nawet drużyny B w MLS mnie nie chciały, nie wiem dlaczego. Nigdy nie podali powodu. Wozili mnie po całej Europie, wszyscy powtarzali: nie. Wiza się skończyła. Marzenie się skończyło. Wysłali mnie z powrotem do Afryki – pisał.

Szczęście jednak się do niego uśmiechnęło. Amerykańscy właściciele Leganes prześwietlili go i stwierdzili: musimy podpisać tego dzieciaka. Tylko na chwilę zaczepił w rezerwach. Zaliczył szybki debiut, potem równie szybko zapracował na transfer za 20 milionów euro do RB Lipsk. Yan twierdzi jednak, że śmierć siostry zmieniła wszystko. Ktoś dosypał jej czegoś do napoju na imprezie. Miała piętnaście lat i jako jedyna nigdy w niego nie wątpiła. Jej strata miała sprawić, że stał się wyzuty z uczuć, emocji. Został mu tylko futbol, dlatego pracował jeszcze częściej.

Problemów nigdy mu nie brakowało. Skoro podpisał kontrakt z Leganes, w rodzinnym stronach uznano go za milionera. Stwierdził, że „wszystko, co zarobił, wysyłał do domu”, ale oni mimo to „nigdy nie przestali pytać”. Klasyczna w Afryce sytuacja, w której osoba, która się wybiła, mierzy się z presją otoczenia, w którym dorastała – daj, pomóż, przecież cię stać. Tymczasem Diomande… mieszkał w centrum treningowym i nie miał nawet telewizora w pokoju. „Tylko sen i piłka nożna” – pisał.

W Niemczech funkcjonował podobnie. Gdy zorientował się, że „być na czas, znaczy, że już jesteś spóźniony”, zaczął przychodzić półtorej godziny przed wszystkimi. Był w tym wszystkim tak niemiecki, że tak go właśnie przezwano: Niemcem. Rodzinna tragedia i chęć udowodnienia światu, że spełni to, co wróżyła mu siostra, prowadzi Yana Diomande coraz wyżej.

On sam twierdzi, że nie ma limitów i nie potrafi wyluzować. Sama miała mu zawsze mówić, że „zawsze musi przesadzać”. W dobrym nastroju trzyma go tylko praca, praca na całego. Jego kumple z dzieciństwa śmiali się w „Deutsche Welle”, że najgorsza sytuacja dla rywala to niedoceniony, smutny Yan. Bo to wtedy zabiera się z piłką i drybluje, aż dopnie swego. Niedoceniany już raczej nie będzie, zbyt wiele pokazał.

Całkiem możliwe jednak, że niewiele to zmieni, bo Diomande jest po prostu zbyt dobry, żeby się zatrzymać; żeby go zatrzymać.

ZOBACZ RÓWNIEŻ

Wzruszający list gwiazdy WKS do zmarłej siostry. „Teraz nie czuję już nic”

Normalny chłopak, idealny idol. Erling Haaland: ku chwale Norwegii

Babcia bohaterem turnieju! Vozinha został legendą mistrzostw świata

SZYMON JANCZYK

fot. Newspix, dane: Opta