Awans albo śmierć. Inzaghi znowu gra o posadę

Mateusz Janiak

19 kwietnia 2023, 13:02 • 7 min czytania

Reklama
Awans albo śmierć. Inzaghi znowu gra o posadę

Simone Inzaghi, Liga Mistrzów, mecz o posadę? Ale to już było! Trener Interu Mediolan trzeci raz w trwającej edycji rozgrywek walczy o zachowanie pracy. Dzisiaj albo zostanie pierwszym włoskim szkoleniowcem od Eugenio Berselliniego w 1981 roku, który wprowadzi Nerazzurrich do półfinału Champions League, albo stanie się bezrobotnym.

Reklama

Październik 2022. Inter na początku miesiąca przegrał z Romą 1:2 i tym samym zanotował czwartą porażkę w ośmiu pierwszych kolejkach Serie A. To najgorszy start w historii klubu, tak samo Nerazzurri zaczęli sezon 2011/12. W klubie wrze, Simone Inzaghi nie może spać spokojnie, jego los ma się rozstrzygnąć w ciągu dziewięciu dni – od spotkania z Barceloną na San Siro przez potyczkę z Sassuolo na Mapei Stadium po rewanż z Dumą Katalonii na Camp Nou. Wóz albo przewóz. Albo będzie dobrze, albo Inzaghiego nie będzie w Interze.

Dwa zwycięstwa i remis wystarczyły do utrzymania posady.

Luty 2023. Co prawda Inter to wicelider, ale przed chwileczką zremisował z fatalną Sampdorią i znowu w klubie się zakotłowało. Ponownie przyszłość Inzaghiego zależy od wyników w Lidze Mistrzów i dwumeczu z Porto w 1/8 finału. Właściciel Nerazzurrich Steve Zhang uważa, że ekipa z Mediolanu musi wyeliminować portugalskiego przeciwnika i zakomunikował to trenerowi. Awans do ćwierćfinału to dodatkowe 20 milionów euro (środki od UEFA oraz sponsorów), które zapewniłyby więcej spokoju latem.

Inter pokonał Porto u siebie i jakimś cudem zremisował na wyjeździe. Inzaghi uratowany.

Reklama

Kwiecień 2023. Porażka z Monzą 0:1 jest trzecią z rzędu poniesioną u siebie i w sumie już jedenastą w Serie A. To najgorszy wynik od sezonu 16/17, kiedy ostatecznie Nerazzurri dostali po głowie czternastokrotnie i finiszowali na siódmym miejscu. Co więcej, okazało się, że triumf nad Porto nie był zwiastunem niczego dobrego – od potyczki ze Smokami zespół ze stolicy Lombardii z siedmiu spotkań przegrał pięć, raz zremisował i ledwie raz odniósł zwycięstwo. To odbiło się na pozycji w tabeli – w tym momencie Inter ma dwa punkty straty do TOP 4, ziemi obiecanej, czyli kwalifikacji do Ligi Mistrzów.

Dlatego nikt w Italii nie ma wątpliwości – Inzaghi w dzisiejszym rewanżu z Benfiką gra o życie. Znów.

Musi być TOP 4

Tego było już za wiele. Wszyscy święci Interu uznali, że muszą natychmiastowo zareagować, by klub nie wylądował na najniższym kręgu piekieł. Zaraz po meczu z Monzą zeszli ze strefy VIP i ruszyli na spotkanie z Inzaghim. Czterech – dyrektora sportowego  Piero Ausilio, wicedyrektora Dario Baccina, dyrektora generalnego ds. sportu Beppe Marottę i dyrektora generalnego korporacji Alessandro Antonello – uchwyciły telewizyjne kamery w strefie mieszanej San Siro. Zacięte miny, zamyślony wzrok, szybki krok. Właściciel i prezes Steve Zhang dołączył osobno.

Jak donosiła „La Gazzetta dello Sport”, debatowano długo. Tak długo, że drużyna już dawno zdążyła się rozjechać do domów, a wierchuszka Nerazzurrich ciągle dyskutowała na stadionie. Konkluzja – albo czwarte miejsce i awans do Ligi Mistrzów, albo koniec Inzaghiego w Mediolanie.

Reklama

Nazajutrz w ośrodku treningowym w Appiano Gentile doszło do kolejnego spotkania – priorytet został powtórzony, ale pojawił się pomysł dodatkowej premii za zrealizowanie celu. Władze wicemistrzów Italii chcą zrobić absolutnie wszystko, by finiszować w strefie gwarantującej fazę grupową Champions League. Brak awansu to strata rzędu od 45 do 60 milionów euro. W obliczu problemów finansowych właściciela to oznaczałoby katastrofę dla klubu (m.in. dzisiaj rozpocznie się proces z chińskim bankiem, któremu jest winien 300 milionów euro).

Chwila, skoro czołowa czwórka to cel nadrzędny, dlaczego szkoleniowiec ma stracić robotę w przypadku klęski w rewanżu z Benfiką? To proste – roztrwonienie dwubramkowej zaliczki z Lizbony będzie dla szefostwa równoznaczne z brakiem perspektyw na osiągnięcie głównego zadania. Według jednej z wersji eliminacja z Ligi Mistrzów poskutkuje natychmiastową dymisją Inzaghiego, którego do końca sezonu zastąpi Christian Chivu, obecnie prowadzący Inter U-19, mistrza Włoch 2022.

Oczywiście to byłoby rozwiązanie tymczasowe. Działacze najchętniej zatrudniliby Roberto De Zerbiego, aktualnego menedżera Brighton & Hove Albion. Ausilio już miał się kontaktować z agentem trenera i co więcej, zgodnie z wiadomościami niektórych mediów Zhang chciałby go sprowadzić nawet w przypadku spełnienia wymagań przez Inzaghiego.

Zbyt wąska i zbyt stara kadra

Inter bezsprzecznie przystąpi do meczu z Benfiką w najgorszym momencie za kadencji szkoleniowca z Piacenzy i nie ma sensu go całkowicie rozgrzeszać czy bagatelizować wpływu na rezultaty, ale… trudno nie dostrzec błędów władz klubu.

Reklama

W sumie w kwietniu Nerazzurri rozegrają dziewięć spotkań, z czego pięć mają za sobą, tymczasem już na starcie mieli najbardziej eksploatowaną drużynę z czołówki Serie A. Na starcie tego „maratonu” aż dwunastu zawodników Inzaghiego miało minimum dwa tysiące minut w nogach, zdecydowanie najwięcej ze szczytów ligi włoskiej, bo w Romie było takich dziesięciu, w Napoli, Lazio i Juventusie dziewięciu, a w Milanie ledwie ośmiu. W Serie A w Interze wystąpiło 24 piłkarzy i tylko trener Lazio Maurizio Sarri skorzystał z mniejszej grupy (22).

A przecież mowa o zawodnikach, z których większości bliżej do finiszu kariery niż początku. W lidze włoskiej żadna ekipa nie ma tak wysokiej średniej wieku grających piłkarzy – 29,5 (za fbref.com). Spośród ćwierćfinalistów Champions League nikt nie zgłosił starszej kadry – 28,4 (za transfermarkt.de). Przy czym absolutnie nie chodzi o to, że „stary człowiek” już nie może, a o tempo regeneracji. Na dłuższą metę biologii nie da się oszukać, organizm z wiekiem regeneruje się wolniej.

Działacze zbudowali skład zbyt wąski i zbyt stary, by skutecznie rywalizować na trzech frontach (Inter wciąż uczestniczy w Coppa Italia), a do tego po kosztach w porównaniu do tego, co inwestowano za Antonio Conte. Jak wyliczały miejscowe media, za tego szkoleniowca wydano na transfery 275 milionów euro, za Inzaghiego – 100. Jest różnica, prawda? Naturalnie ma to związek z kłopotami Zhanga, aczkolwiek warto o tym pamiętać przy ocenie pracy trenera.

Reklama

Z zespołu, który w 2021 roku zdobył scudetto, odeszli Achraf Hakimi, Christian Eriksen, Ivan Perisić i Romelu Lukaku, który co prawda po roku wrócił, tyle że kilka kilogramów większy i do dzisiaj nie przypomina samego siebie z mistrzowskiego sezonu. A przecież młodsi nie zrobili się Samir Handanović czy Stefan De Vrij, a Milan Skriniar w ostatnich miesiącach prędzej myślał o przeprowadzce do Paryża niż graniu ku chwale Nerazzurrich. Ubytki uzupełniano przede wszystkim „doświadczeniem” – Edinem Dzeko (35 lat w chwili transferu), Henrichem Mchitarjanem (33) czy Francesco Acerbim (34), bo jako uzupełnienie trudno rozpatrywać notorycznie zawodzącego Denzela Dumfriesa, przesiadującego w rezerwie Kristjana Asllaniego lub kompletną pomyłkę Joaquina Correę. W zasadzie z tych młodszych nabytków wyłącznie Hakana Calhanoglu (jeden z najlepszych, o ile nie najlepszy piłkarz w tym sezonie) i Andre Onanę (świetny w Lidze Mistrzów) można rozpatrywać jako udane.

Tak naprawdę bez względu na wyniki osiągane w najbliższych tygodniach, Inter będzie potrzebował zmian, a kasa z Ligi Mistrzów (obecnej i przyszłej edycji) powinna jedynie decydować o skali rewolucji.

Brak skuteczności

A mimo wszystko Nerazzurri nie grają tak źle, jak wskazywałyby na to rezultaty czy pozycja w tabeli. W ekipie z San Siro szwankuje po pierwsze, drugie i trzecie – skuteczność. Wicemistrzowie kraju według współczynnika punktów oczekiwanych (xPts, za understat) powinni mieć ponad jedenaście więcej niż aktualnie i to najgorszy wynik w całej Serie A. Biorąc pod uwagę, co kreowali i na co pozwalali rywalom, powinni zajmować drugą pozycję, tuż za Napoli.

Doskonale widać to po ostatnich pięciu kolejkach – Inter miał sytuacje na poziomie xG 12,9 i strzelił z tego ledwie trzy gole. Tak, prawie dziesięć mniej niż powinien. Zawodnicy Inazghiego są w takim amoku, że nie trafiliby do bramki na lotnisku, muszli klozetowej czy łyżką do ust. Symbolem nieporadności może być pudło Lukaku ze starcia z Fiorentiną, kiedy z kilku metrów nie trafił na pustą bramkę.

Reklama

Szczególnie przerażająco wygląda bilans napastników w lidze włoskiej:

  • Lautaro Martinez bez gola od 5 marca
  • Dzeko bez gola od 4 stycznia
  • Correa bez gola od 29 października
  • Lukaku bez gola z gry od pierwszej kolejki – 13 sierpnia

Dramat.

Na szczęście dla Interu w Lidze Mistrzów było lepiej ze skutecznością, a i dzisiaj zdobywać bramek nie trzeba, skoro w Lizbonie było 2:0, wystarczy nie stracić więcej niż jednej. A akurat defensywą Nerazzurri imponują – w fazie pucharowej Champions League ciągle nie stracili bramki i jeśli podtrzymają tę passę, Inzaghi zachowa robotę. Przynajmniej na jakiś czas.

Reklama

WIĘCEJ O SERIE A:

foto. Newspix

Mateusz Janiak

Rocznik 1990. Stargardzianin mieszkający w Warszawie. W latach 2014-22 w Przeglądzie Sportowym. Przede wszystkim Ekstraklasa i Serie A. Lubi kawę, włoskie jedzenie i Gwiezdne Wojny.

Rozwiń
[email protected]

Najnowsze

Reklama
Niższe ligi

To jeszcze piłka nożna, czy już hokej? Avia upokorzyła Legię

Jan Broda
10
To jeszcze piłka nożna, czy już hokej? Avia upokorzyła Legię

Liga Mistrzów

Reklama
Liga Mistrzów

4 Polaków z golem w Lidze Mistrzów! Po co nam tam klub Ekstraklasy?

AbsurDB
17
4 Polaków z golem w Lidze Mistrzów! Po co nam tam klub Ekstraklasy?
Liga Mistrzów

COMOpromitacja i kLENSka. Mecz, jakiego Liga Mistrzów jeszcze nie widziała

AbsurDB
18
COMOpromitacja i kLENSka. Mecz, jakiego Liga Mistrzów jeszcze nie widziała