post
Avatar

Opublikowane 29.01.2020 09:45 przez

Michał Kołkowski

19 maja 1991 roku. Naszpikowany gwiazdami światowego futbolu AC Milan pod wodzą słynnego Arrigo Sacchiego przyjeżdża na Stadio San Nicola, by zmierzyć się tam z miejscowym Bari w ramach przedostatniej kolejki Serie A. Teoretycznie mediolańska ekipa, która rok i dwa lata wcześniej zgarniała przecież Puchar Europy, wciąż ma jeszcze szansę na sięgnięcie po mistrzostwo kraju. Trzeba wygrać swój mecz i dodatkowo liczyć na potknięcie przewodzącej w tabeli Sampdorii. Jeżeli sprawy ułożą się pomyślnie, losy tytułu zostaną rozstrzygnięte dopiero w finałowej serii spotkań. Optymistycznego scenariusza nie udaje się jednak wcielić w życie. Sampa bez zająknięcia robi bowiem swoje, a Milan – na domiar złego – traci punkty. Sérgio Luís Donizetti, znany częściej jako João Paulo, pakuje Rossonerim dwie sztuki, przesądzając o niespodziewanym triumfie Bari. Średniaka, snującego się okolicach strefy spadkowej. Marzenia przyjezdnych o scudetto można w tej sytuacji definitywnie odłożyć na następny sezon.

Milan zakończył zmagania w Serie A na drugiej lokacie. Zważywszy na potencjał kadrowy klubu, było to spore rozczarowanie. Nawet biorąc pod uwagę bardzo wysoki poziom prezentowany w tamtym czasie przez ligową konkurencję. Lecz datę porażki z Bari warto sobie, mimo wszystko, odnotować. Dlaczego? Cóż, na kolejną ligową wtopę mediolańczyków trzeba było zaczekać aż 672 dni.

W ostatniej kolejce sezonu 1990/91 Rossoneri bezbramkowo zremisowali u siebie z Parmą. Któż mógł się wtedy spodziewać, że właśnie ten niepozorny mecz rozpocznie serię 58 ligowych spotkań Milanu bez porażki? To po dziś dzień najlepsza tego rodzaju passa w historii europejskiego futbolu, jeżeli wziąć pod uwagę wyłącznie ligi zaliczane tradycyjnie do najmocniejszych na kontynencie.

Starcie z Parmą stanowiło przede wszystkim pożegnanie wspomnianego Arrigo Sacchiego z posadą szkoleniowca klubu. Włoch podjął się nowego wyzwania – objął kadrę narodową, która fatalnie radziła sobie w eliminacjach do Euro 1992 i na gwałt potrzebowała rewolucji. Ostatecznie zresztą Italia w ogóle na ten turniej nie pojechała. Sacchi uwinął się z przebudową dopiero na mundial w Stanach Zjednoczonych, gdzie Squadra Azzurra zawędrowała aż do finału. Nietrudno się jednak domyślić, że utrata fachowca tego kalibru to był bardzo potężny cios dla Milanu. Gdy Silvio Berlusconi w 1987 mianował Sacchiego trenerem Rossonerich, włoska opinia publiczna uznała to za jeszcze jeden przejaw wariactwa ze strony kontrowersyjnego właściciela klubu. Cztery lata później narracja była dokładnie odwrotna – odejście Sacchiego przedstawiano jako wstrząs, który potencjalnie może nie tylko zachwiać, ale kompletnie zburzyć mocarstwowe ambicje mediolańskiej drużyny. Taką markę wypracował sobie ten trener w przeciągu paru lat pracy na San Siro. Kibice pożegnali go jak bohatera.

Jasne, wiosna 1991 roku się Milanowi całkowicie nie udała. Drugie miejsce w lidze, porażka w półfinale Coppa Italia, odpadnięcie z Pucharu Europy już na etapie ćwierćfinału. Klapa na wszystkich frontach, żadnego trofeum. Ale przecież nikt Sacchiemu nie zapomniał jego poprzednich sukcesów. Włoch powiódł swój zespół do zwycięstwa we włoskiej ekstraklasie (1988), w Pucharze Włoch (1990), no i przede wszystkim do dwóch triumfów w Pucharze Europy (1989, 1990). Milan pod jego wodzą uchodził po prostu za najlepszy zespół Starego Kontynentu. Ostatni raz taką reputacją Rossoneri cieszyć się mogli w latach sześćdziesiątych ubiegłego stulecia.

Było oczywiste, że zastąpić Sacchiego zdoła tylko trener z najwyższej półki.

Tym bardziej, że Arrigo nie wygrywał w stereotypowo włoskim stylu. Nie interesowało go żadne catenaccio. Być może dlatego, że sam nigdy nie był profesjonalnym zawodnikiem i w efekcie nie przesiąkł do szpiku kości wariantami taktycznymi, z których przez lata słynęli szkoleniowcy pochodzący z Italii. O futbolu myślał po swojemu i obejmując Milan zaproponował nową jakość. Jego podopiecznym zdarzało się atakować naprawdę efektownie, z wielkim rozmachem, a jednocześnie Rossoneri zasłynęli przecież w Europie doskonałą organizacją gry defensywnej, do perfekcji doprowadzając krycie strefą i zakładanie pułapki ofsajdowej. Wcale nie biegali intensywniej od rywali, lecz wzorowo kontrolowali boiskową przestrzeń, a dzięki temu bez ustanku wywierali na przeciwniku presję. Pełen pakiet. Nie bez powodu ta ekipa dorobiła się przecież przydomka Gli Immortali. “Nieśmiertelni”.

[etoto league=”ita”]

– Byłem po prostu facetem, który miał pomysły i chciał nauczać – opowiadał o sobie skromnie Sacchi. – Chciałem zapewniać kibicom dziewięćdziesiąt minuty radości. Radości płynącej przede wszystkim ze zwycięstw, ale również z samego piłkarskiego widowiska. Fani mieli od nas otrzymać coś wyjątkowego podczas każdego meczu. Najważniejsza była dla mnie pasja, a nie zdobycie Pucharu Europy.

No i jak tu znaleźć godnego następcę dla takiego gościa?

Silvio Berlusconi doszedł do wniosku, że nie ma sensu szukać daleko. Był oczywiście rozczarowany, że w 1991 roku błyskotliwa filozofia Sacchiego nie zaowocowała żadnym trofeum. A zwłaszcza zawiodło go to, iż znowu nie udało się zdobyć upragnionego scudetto. Niemniej, właściciel Milanu doszedł do jedynego słusznego wniosku – zespół znajduje się na właściwej drodze, więc potrzebuje kontynuacji, a nie radykalnych zmian. Wówczas na scenie pojawił się Fabio Capello.

CAPELLO CHWYTA ZA STER

Tak, 45-letni Capello przewidziany był najzwyczajniej w świecie do roli wiernego kontynuatora zamysłów swojego poprzednika. I trudno się dziwić. Dla Włocha była to przecież premierowa okazja do samodzielnej pracy w roli trenera pierwszego zespołu. Wcześniej Fabio znajdował się przez całe lata w sztabie szkoleniowym Milanu, gdzie przede wszystkim szkolił młodzieżowców i generalnie nabierał doświadczenia, pilnie studiując wszelkie posunięcia Sacchiego. Przytrafił mu się nawet epizodzik w roli szkoleniowca Rossonerich, ale to była tylko krótka, tymczasowa misja. Objęcie mediolańskiego gwiazdozbioru na stałe stanowiło dla debiutanta skok na naprawdę głęboką wodę.

Ktoś może postawić w tym momencie celne pytanie: dlaczego taki mocarz jak Berlusconi nie postawił na kogoś z większym dorobkiem? Bo przecież nie z powodu oszczędności. Włoski polityk i magnat w połowie lat osiemdziesiątych uczynił z Milanu potęgę europejskiego formatu w ciągu kilku okienek transferowych, nie szczędząc grosza na wzmocnienia. O co zatem chodziło?

Sprawa właściwie do dzisiaj nie jest w stu procentach jasna.

Prawda jest taka, że współpraca z Sacchim była nieprawdopodobnie eksploatująca. Zwłaszcza mentalnie. Włoch twardo, wręcz bezlitośnie obchodził się ze swoimi zawodnikami i wymagał od nich stuprocentowego poświęcenia dla dobra zespołu. Żadnego luzu, żadnej pracy na pół gwizdka. Co nie wszystkim się podobało. Im dłużej Arrigo pracował na San Siro, tym częściej włoskie media plotkowały o tym, że tercet holenderskich gwiazd Milanu – Frank Rijkaard, Ruud Gullit i Marco van Basten – nie potrafi się do końca dogadać z trenerem. W gazetach regularnie pojawiały się pogłoski o niesnaskach, a nawet otwartym konflikcie, zwłaszcza na linii Sacchi – van Basten. W którymś momencie napastnik miał ponoć wparować do gabinetu Berlusconiego i postawić ultimatum: “Jeżeli Sacchi zostaje w klubie, to ja odchodzę”. Może jest w tej plotce trochę przesady, ale tkwi w niej z pewnością ziarno prawdy.

Sacchi nie do końca potrafił sobie radzić z zawodnikami o wybujałym ego. To było jego problemem przez całą trenerską karierę. Często reagował zbyt gwałtownie, bywał zbyt nieprzejednany. – Pamiętam, że w jednym z meczów Pucharu Europy dostałem żółtą kartkę za dyskusję z sędzią. Sacchi wlepił mi 40 tysięcy dolarów kary – powiedział Carlo Ancelotti, jeden z… ulubieńców trenera.

– Szukałem ludzi, którzy byli na tyle inteligentni, by mnie zrozumieć i na tyle czujący ducha dyscypliny, by swoją inteligencję przełożyć na korzyści dla drużyny. Mówiąc w skrócie, szukałem ludzi, którzy wiedzieli, co to znaczy grać w piłkę nożną – tłumaczył szkoleniowiec w jednym z wywiadów. – W futbolu w pojedynkę nie osiągniesz niczego, a nawet jeśli to zrobisz, to nie potrwa długo. Raz prowokująco powiedziałem, że Angelo Colombo w trzy lata zdobył z Milanem więcej, niż Diego Maradona z Napoli przez sześć lat. Chciałem pokazać, że kolektyw jest najważniejszy. 

Berlusconi też był już zmęczony wysłuchiwaniem kolejnych roszczeń trenera. Starał się spełniać różne zachcianki Sacchiego, bardzo go doceniał, ostatecznie sam go wymyślił w roli trenera Milanu, ale ten notorycznie pojawiał się w jego gabinecie z kolejnymi pomysłami. Sam natomiast nie chciał słuchać żadnych, nawet zawoalowanych, delikatnych sugestii. Kiedy wyczerpani piłkarze zaczęli sygnalizować swoje niezadowolenie, Silvio zadecydował o konieczności rozstania.

Nie mógł jednak bezceremonialnie wywalić z San Siro takiego gościa jak Sacchi. Kibice chyba by go zjedli.

Stąd zapewne biorą się liczne podejrzenia, że Berlusconi osobiście załatwił trenerowi angaż w reprezentacji kraju, gdzie Sacchi otrzymał niespodziewanie korzystny finansowo kontrakt. Ot, klasyczny kopniak w górę. Pozbycie się uciążliwego współpracownika przez – jeśli można to tak określić – awansowanie go. Udało się otworzyć nowy etap w dziejach klubu w miarę bezboleśnie, bez wizerunkowych strat.

– Do triumfu nie prowadzi tylko wysiłek fizyczny, dla niego trzeba poświęcić coś ze wszystkich sfer życia – tłumaczył po latach Sacchi na łamach “Gazety Wyborczej”. – Być profesjonalistą aż do przesady, każdego dnia dawać z siebie więcej niż zwykły człowiek lub inny sportowiec walczący o mniejsze cele, czasem kosztem rodziny. Człowiek żyjący w takim trybie musi się wreszcie rozładować, a potem ponownie naładować, inaczej nie wytrzymałby psychicznie. A czasu nie ma, po sezonie zaraz zaczyna się nowy.

Od Fabio Capello oczekiwano poluzowania śruby. Miał być Sacchim w wersji soft. Skoncentrowanym na zwycięstwach, przywiązanym do efektownego stylu. Ale bez tej całej szajby na punkcie perfekcyjnej gry w każdym spotkaniu. To na dłuższą metę wykańczało gwiazdorów mediolańskiej ekipy, którzy nie byli w stanie grać na najwyższych obrotach na tak wielu frontach, a doliczyć trzeba do tego jeszcze występy w reprezentacjach. Stąd Milan w latach 1989-90 zdobył dwukrotnie Puchar Europy, ale ani razu nie dołożył do tego sukcesu pierwszego miejsca w lidze. Niektórzy dowodzili jednak, że Capello będzie po prostu pacynką. Trenerem-potakiwczem, spełniającym wszystkie zachcianki Berlusconiego i van Bastena, na co nie zgadzał się charyzmatyczny Sacchi. – Media były zdecydowanie po stronie Sacchiego. Dziennikarze twierdzili, że Berlusconi boi się dalej pracować w klubie z kimś, kto potrafi mocno i szczerze z nim rozmawiać – pisał Gabriele Marcotti. Podczas pożegnalnego meczu Sacchiego na trybunach pojawił się transparent z napisem: “Van Basten do przedszkola”.

Szybko się jednak okazało, że te nieprzychylne dla Capello spekulacje mają niewiele wspólnego z rzeczywistością.

Fabio Capello (Milan), APRIL 17, 1994 - Football / Soccer : AC Milan head coach Fabio Capello is interviewed after winning their 14th Serie A league title "Scudetto" after the Italian "Serie A" match between AC Milan 2-2 Udinese at Stadio Giuseppe Meazza in Milan, Italy. (Photo by Maurizio Borsari/AFLO) [0855] LIGA WLOSKA SERIE A PILKA NOZNA ARCHIWALNE FOT AFLO/NEWSPIX.PL POLAND ONLY !!! --- Newspix.pl *** Local Caption *** www.newspix.pl mail us: info@newspix.pl call us: 0048 022 23 22 222 --- Polish Picture Agency by Ringier Axel Springer Poland

Fabio Capello w rozmowie z dziennikarzami.

Fabio na starcie swojej przygody z Milanem musiał się jednakowoż zmierzyć z gigantycznym sceptycyzmem wobec swojej osoby. Co paradoksalne – podobnie jak Sacchi przed laty, choć z zupełnie innych powodów. Kiedy Arrigo objął Milan w 1987 roku, nadano mu dość okrutny w swojej wymowie pseudonim “Pan Nikt”, z racji na całkowity brak piłkarskiego dorobku i dość kiepski start u steru Rossonerich. – Berlusconi miał wspaniałą cechę: cierpliwość – opowiadał Sacchi w rozmowie z Rafałem Stecem. – Zaczęliśmy współpracę źle, odpadliśmy z Pucharu UEFA. W grudniu, jeśli dobrze pamiętam, zajmowaliśmy dziewiętnaste miejsce w lidze i odpadliśmy z Pucharu Włoch. Ale potem się podnieśliśmy. Dlaczego? Mieliśmy wielkie wsparcie władz, które nie kwestionowały naszego autorytetu. Mieliśmy projekt, jego podstawy i szukaliśmy odpowiednich piłkarzy. Dużo pracowaliśmy, wierzyliśmy w to, co robiliśmy. Zawsze wierzyłem, że w piłkę gra się głową, a nie stopami, dlatego najpierw patrzyłem na to, jaką kto jest osobą

Brak doświadczenia wyniesionego z murawy nie był rzecz jasna najmniejszym problemem w przypadku Capello, który miał na koncie piękną karierę w Serie A i reprezentacji narodowej, uświetnioną czterema mistrzowskimi tytułami. Nie był może nigdy mega-gwiazdą europejskiej piłki, ale swoje na boisku udowodnił.

Co innego w roli trenera. Tutaj miał do udowodnienia wszystko, przede wszystkim własną niezależność. – Capello był wielkim graczem, ale w pewnym momencie zniknął kibicom z widoku. Trochę o nim zapomniano – wspominał Silvano Ramaccioni, wieloletni dyrektor sportowy Milanu. – Robił kursy trenerskie, pracował z młodzieżą w Mediolanie, ale nie było o nim głośno, jego nazwisko przepadło. Niektórzy się zastanawiali, czy on w ogóle ma zamiar kiedykolwiek zostać managerem. Karierę zakończył w 1980 roku, przez dekadę nie objął posady w żadnym klubie. Tutaj tkwiła podstawowa wątpliwość – czy Fabio ma w sobie szczere pragnienie, by poprowadzić zespół?

To łagodna wersja. Capello spotykał się też z brutalnymi głosami krytyki. Twierdzono, że w głębi duszy nie jest żadnym trenerem, tylko wylansowanym na to stanowisko urzędasem. – Każdego dnia gdy patrzę w lustro, myślę sobie, że Fabio Capello w Milanie to największa na świecie obraza dla trenerskiej profesji. Wstyd mi, że taki człowiek został managerem w Serie A i, co za tym idzie, moim kolegą po fachu – stwierdził Franco Scoglio, szkoleniowiec Udinese.

Ostro, prawda?

NIEPOKONANI

Na domiar złego, Capello nie mógł liczyć na transferowe wsparcie ze strony Berlusconiego. Silvio nie miał ochoty na wysłuchiwanie apeli o wzmocnienia – nie po to pozbył się z Mediolanu Sacchiego, żeby teraz użerać się z kolejnym roszczeniowym marudą. Właściciel Rossonerich wierzył, że skład jest wystarczająco mocny, by walczyć o najwyższe cele. I – patrząc po prostu na nazwiska – trzeba mu przyznać rację. Bo Milan na starcie sezonu 1991/92 to nie tylko legendarny, holenderski tercet. Słynne postaci można wyliczać znacznie dłużej. Wybuchowy Sebastiano Rossi między słupkami. Dostojny Franco Baresi z opaską kapitańską na ramieniu. Dalej: Alessandro Costacurta, Paolo Maldini i Mauro Tassotti w defensywie. Carlo Ancelotti i Roberto Donadoni w drugiej linii. Daniele Massaro, Marco Simone i Aldo Serena w ataku. Plejada gwiazd.

A jednak Capello miał powody do niepokoju. Jego pozycja była niepewna, a trafił do szatni pełnej – co tu dużo mówić – sytych kocurów. Najważniejsi zawodnicy Rossonerich powygrywali już w czerwono-czarnym pasiaku wszystko, co tylko jest do wygrania. Na dodatek kluczowych piłkarzy coraz częściej zaczęły dręczyć urazy. Nie było już w tym zespole dawnego ognia. Nowy szkoleniowiec chciał zaprowadzić w szatni własne porządki, lecz nie bardzo miał jak tego dokonać.

Próbował rozpalić ogień na nowo, lecz nie dostał do dyspozycji pochodni i kanistra z benzyną, a najwyżej dwie wystrzępione zapałki.

Gabriele Marcotti dowodzi: – Arsene Wenger powiedział mi kiedyś: “Zbyt wielu weteranów w szatni to niekiedy tykająca bomba dla trenera. Zwłaszcza wówczas, gdy ci weterani odnieśli wcześniej wielki sukces pod wodzą innego szkoleniowca”. Dokładnie w takiej sytuacji znalazł się w 1991 roku Capello. Największe gwiazdy Milanu rozkwitły u Sacchiego. Nie zawsze potrafili się z nim dogadać, ale przecież piłkarze mieli świadomość, że uczestniczyli w czymś wyjątkowym. A tu nagle do szatni wchodzi “człowiek Berlusconiego”, a jednocześnie reprezentant starego Milanu, tego sprzed rewolucji przeprowadzonej przez Sacchiego. Trudno było o wzajemne zaufanie w takich okolicznościach.

Pierwszym ruchem Fabio było wprowadzenie do zespołu świeżej krwi. Trener miał okazję pracować z Maldinim i Costacurtą, gdy ci grali jeszcze w młodzieżówkach Milanu, liczył więc na ich wsparcie. Na tym samym poziomie Capello zetknął się również Demetrio Albertini. Włoch postanowił uczynić z dwudziestolatka zawodnika wyjściowego składu kosztem wiekowego Carlo Ancelottiego, którego trapiły kontuzje. Nie była to roszada kadrowa, od której zatrzęsłyby się mury San Siro, ale cóż – zawsze jakiś sygnał, że trener ma własne przemyślenia.

Kogoś trzeba było poświęcić, żeby pokazać cojones.

W tym swoistym, trenerskim gambicie przepadł Carletto, kluczowa postać w taktycznej układance Sacchiego.

– W życiu czasami spotyka się kogoś, kogo się po prostu nie lubi. Fabio Capello i mnie dzieliła, i dzieli, różnica osobowości – wspominał Ancelotti. – Problem polega na tym, że bardzo trudno oddzielić stosunki zawodowe od ludzkich. Nie można oczekiwać od zawodnika, który wylądował na ławce, że będzie pałał wielką sympatią do swojego trenera. Taka relacja nie ma prawa się rozwinąć, to nieuniknione. Nam się właśnie coś takiego przydarzyło. W drużynie pojawił się młody piłkarz, z którym wiązano wielkie nadzieje. Demetrio Albertini zyskał znacznie szersze możliwości niż ja. Miałem wrażenie, jak gdybym grał w Monopol: idziesz z boiska na trybuny, nie przechodzisz przez “start”. Bez zatrzymywania się na ławce.

Delikatne zamieszanie wzbudziła także obsada bramki, ponieważ Capello wyżej sobie cenił Sebastiano Rossiego niż Francesco Antoniolego. Tego pierwszego golkipera, nie bez powodów zresztą, uważano zaś powszechnie za lekko świrniętego. Niepokorny Rossi uwielbiał wydzierać się na swoich obrońców, dyrygować nimi z wielką ekspresją. Słynął z podejmowania ryzykownych decyzji – zarówno na linii, jak i na przedpolu. Zazwyczaj owocowało to spektakularnymi interwencjami, ale niekiedy kończyło się też koszmarnymi pomyłkami.

Poza tym, Milan przystąpił do rozgrywek ligowych w składzie preferowanym przez Sacchiego i w ustawieniu, które zazwyczaj stosował Włoch. Klasyczne, elastyczne, kompaktowe 4-4-2. Żadnych cudów, żadnych gwałtownych ruchów. Bez rewolucji.

Rijkaard,_van_Basten,_Gullit_-_Milan_AC_1988-89

Frank Rijkaard, Marco van Basten, Ruud Gullit.

Sezon 1991/92 zaczął się dla Rossonerich nad wyraz niemrawo.

Wyglądało, że Capello szybko dostanie mata. Albo od rywali, albo od zarządu.

Pierwsza kolejka? Zwycięstwo 1:0 z Ascoli dzięki bramce samobójczej. Drugie starcie? Znowu 1:0 do przodu, tym razem z jedenastu metrów nie pomylił się van Basten. Kolejne spotkanie? 1:1 w szlagierze z Juventusem. Znów wynik ratuje samobój. Czwarta seria spotkań – 1:1 z Fiorentiną. Karny van Bastena w końcówce pozwolił podzielić się z rywalem punktami. Piąty mecz – 1:1 z Genoą. Gol van Bastena. Z rzutu karnego, a jakże. Po 450 minutach sezonu żaden z piłkarzy Milanu nie miał na swoim koncie bramki strzelonej z gry.

– Capello był trenerem, który poważnie podchodził do swojej pracy. Oczekiwał dyscypliny i intuicyjnie wyczuwał, jak ustawić zespół, aby pokrzyżować szyki przeciwnikowi – opisywał Ancelotti. – Jest mistrzem czytania gry, to jego największy atut. Jeśli o to chodzi, muszę uchylić przed nim kapelusza. Jednak jako człowiek… Cóż, to już zupełnie inna historia. Był gburem. Nie umiał rozmawiać z zawodnikami, a przede wszystkim – nie lubił omawiać z nami kwestii taktycznych. Wymiana poglądów na temat strategii wydawała mu się czymś obcym, w związku z czym nigdy nie miała miejsca. Być może właśnie dlatego między nim a piłkarzami dochodziło do tak wielu słownych utarczek. Być może właśnie dlatego pewnego dnia Gullit powiesił go na ścianie szatni w Milanello. Jak już wspominałem, chylę przed Capello kapelusza, przy okazji zaś zaznaczam, że po włosku kapelusz to “cappello”. A Capello zawisł właśnie na wieszaku na kapelusze. Stopy dyndały mu kilkanaście centymetrów nad ziemią.

Oczywiście nie wszyscy zawodnicy Milanu zapamiętali współpracę z Capello aż tak źle, jak odsunięty od wyjściowej jedenastki Ancelotti. Niemniej – wiele wskazywało na to, że nowy szkoleniowiec Rossonerich nie tylko nie pobudził drużyny do lepszej gry niż w poprzednich rozgrywkach, ale wręcz ją uśpił. Pięć meczów bez porażki na starcie ligi nikomu nie zaimponowało.

Sytuację przedstawiano raczej jako serię pięciu meczów bez ani jednego przekonującego zwycięstwa.

Już na pierwszym spotkaniu z zespołem Capello próbował pobudzić morale drużyny. Powiedział wtedy: – Wiem, co o was mówią. Że jesteście już skończeni. Że Milan potrzebuje przebudowy. Ja czuję, że to nieprawda. Wiem, że to nieprawda. Przed wami jeszcze co najmniej pięć lat gry o najwyższe cele. Chcę, żebyście udowodnili niedowiarkom, że się co do was mylą.

I niby podziałało. Capello sprytnie potwierdził piłkarzom to, o czym mówiło się w klubie po cichu – że Sacchi musiał odejść, ponieważ marzyła mu się gruntowna rewolucja kadrowa w zespole i suszył z tego powodu głowę Berlusconiemu, który nie chciał zbyt wiele zmieniać. Jednak wyniki i styl gry nie potwierdzały bynajmniej, że drużyna zaufała początkującemu szkoleniowcowi i zapomniała o jego poprzedniku. W szatni zaiskrzyło, lecz nie w pozytywnym sensie. – Capello twierdził, że po korytarzach w Milanello przechadza się duch, zwłaszcza po zmierzchu. Nigdy nie potrafiłem zdecydować, kto zasługuje na miano większego wariata: Don Fabio czy ten duch, skoro postanowił prześladować właśnie Capello – kpił Ancelotti. – To musiał być spory problem. Już widzę, jak Capello chodzi ze ściągniętymi ramionami i wypiętą klatką piersiową, trochę jak Antonio Cassano: „Przepadnij! Spieprzaj, zły duchu! To nie jest drużyna umarlaków”.

Na zwycięską ścieżkę udało się Milanowi powrócić w szóstej kolejce ligowych zmagań. I wtedy – trochę znienacka – drużyna zaczęła działać. Rossoneri wygrali siedem spotkań z rzędu. W tym 4:1 z Romą i – co najważniejsze 2:0 z Sampdorią.

Sampdoria 0:2 Milan (Serie A 1991/92).

Capello miał pierwsze realne powody do zadowolenia. No i nie musiał się martwić występami w europejskich pucharach, z których Milan został karnie wykluczony za występki z poprzedniej kampanii. Podopieczni Don Fabio dostali na murawie znacznie więcej luzu niż za kadencji Sacchiego. Jeżeli chodzi o grę w defensywie, dyscyplina oczywiście wciąż była żelazna. Ale w ataku Capello pozwalał swoim gwiazdom na improwizację. Dopuszczał spontaniczne rozwiązania, których nie życzył sobie Arrigo. W efekcie Ruud Gullit i Marco van Basten zauważalnie odżyli. Poluzowanie treningowego reżimu również pomogło im odzyskać zatraconą świeżość.

– Fabio był sprytny. Wiedział, jak korzystać z dorobku poprzednika – mówił Silvano Ramaccioni. – Pozwolił piłkarzom na więcej ekspresji. Myślę, że starał się trochę zmienić klimat panujący w drużynie. Zdjął z niektórych zawodników nieco presji.

Jak zauważa Gabriele Marcotti, Capello zrewolucjonizował też system odpraw taktycznych. Przeprowadzał ich mnóstwo, chcąc mieć absolutną pewność, że piłkarze odpowiednio zrozumieli obmyślone przez niego wytyczne. Z zawodnikami wyjściowej jedenastki rozmawiał wieczorem, dzień przed meczem. Rankiem następnego dnia organizował jednak dodatkowe zebranie dla całej drużyny, gdzie… powtarzał wszystkim przekazane poprzednio informacje, na dodatek wypisując je również na ścieralnej tablicy. Chodziło o to, by piłkarze przewidziani do pierwszego składu przemielili w pamięci jego przemowę co najmniej trzykrotnie – dwa razy jej wysłuchując i raz odczytując gryzmoły z tablicy. Czasami komuś zdarzało się przysnąć albo ostentacyjnie ziewnąć. Trener rugał takiego delikwenta, ale się nie obrażał. Nigdy nie chował urazy. – Capello natychmiast zapominał o konfliktowych sytuacjach. Jak gdyby nigdy nic się nie stało – dowodził Ancelotti. – Zaczynał wszystko od zera. Dla dobra zespołu – i własnego dobra – udawał, że niczego nie pamięta.

– Treningi były zwariowane – opowiadał Paolo Maldini. – Pracowaliśmy ciężko i na boisku, i umysłowo. Fabio kazał nam wszystko powtarzać po tysiąc razy. Zwłaszcza uwziął się na obrońców. Robiliśmy to samo dzień w dzień. Można było oszaleć. Ale kiedy dzisiaj spotykam Baresiego, Costacurtę czy Tassottiego, to wciąż pamiętamy te treningi i taktyczne polecenia trenera. Utkwiły nam w mózgu na stałe.

W drugiej połowie rozgrywek ligowych odpowiednio przygotowani Rossoneri rozbujali się już na dobre.

Zaczęli regularnie gromić rywali, a wisienką na torcie był ich triumf 5:1 w rewanżowym starciu z Sampą. Do tego doszło też prestiżowe zwycięstwo w Derby della Madonnina po niezapomnianym trafieniu autorstwa Daniele Massaro. Czerwono-czarna część Mediolanu oszalała z euforii. Strzałem w dziesiątkę okazało się też postawienie na Rossiego, który – zgodnie z przewidywaniami – od czasu do czasu notował jakąś straszliwą wpadkę, ale generalnie spisywał się między słupkami fenomenalnie i na pewno więcej meczów Milanowi wybronił niż zawalił.

Milan 1:0 Inter (Serie A 1991/92).

W przedostatniej kolejce Rossoneri zmiażdżyli u siebie Hellas Verona 4:0. Z kolei w finałowej serii spotkań kompletnie zdemolowali Foggię. 8:2 na wyjeździe, deklasacja. Szach-mat. Trudno sobie wyobrazić bardziej spektakularną kropkę nad i w tak kapitalnym sezonie. Milan zakończył rozgrywki bez ani jednej porażki, zgarniając scudetto ze znaczną przewagą nad pościgiem. Podopieczni Capello zdobyli w lidze oszałamiającą liczbę 74 trafień. Może z dzisiejszej perspektywy to aż tak nie imponuje, ale wystarczy spojrzeć na wyczyny konkurencji, by zrozumieć, jak kapitalną, ofensywną piłkę grał wtedy Milan. Wicemistrzowie Italii – Juventus – skończyli rozgrywki z 45 golami na koncie. Trzecie w tabeli Torino zdobyło 42 gole. Po prostu przepaść, różnica poziomów.

Juve to jednakowoż jedyna ekipa, która w sezonie 1991/92 potrafiła nasypać piachu w tryby machinie Capello.

“Stara Dama” nie przegrała z Milanem w lidze i wyeliminowała mediolańczyków z Pucharu Włoch. Rossoneri właśnie w Coppa Italia ponieśli zatem swoją jedyną porażkę w całym sezonie. Van Basten odwdzięczył się Berlusconiemu za zmianę na stanowisku trenera – został królem strzelców Serie A, zdobywając w lidze 25 trafień. Aż trudno uwierzyć, że ten sam Milan, z tym samym Capello u steru – choć już bez van Bastena na szpicy – w przyszłości miał zgarnąć scudetto zdobywając w Serie A tylko 36 goli.

OD POTKNIĘCIA DO PUCHARU MISTRZÓW

Przed sezonem 1992/93 szkoleniowiec Rossonerich, którego pozycja w klubie gwałtownie urosła, zdołał wreszcie namówić Berlusconiego na porządne zakupy. Serie A otworzyła nieco szerzej furtkę dla zawodników spoza Italii, z czego wypadało mediolańczykom skorzystać. Zarówno z powodów sportowych, jak i marketingowych. Do drużyny dołączyły zatem wielkie gwiazdy europejskiego futbolu – Zvonimir Boban, Dejan Savićević i Jean-Pierre Papin, a na dokładkę między innymi Gianluigi Lentini, największa gwiazda wspomnianego Torino. Ta transferowa ofensywa to była wręcz manifestacja siły Milanu. Berlusconi pobił światowy rekord transferowy dwa razy w trakcie jednego okna transferowego – najpierw wykładając dziesięć milionów funtów za Papina, potem trzynaście za Lentiniego.

Obaj nie do końca się na San Siro sprawdzili, zresztą z różnych powodów, ale już same kwoty mogą imponować.

Sygnał ze strony właściciela był oczywisty: wróciliśmy na szczyt we Włoszech, czas znów usiąść na europejskim tronie.

Capello firmując te głośne transfery również własnym nazwiskiem wziął na barki olbrzymią odpowiedzialność. Po pierwsze – oczekiwano od niego gigantycznych sukcesów, każde potknięcie zostałoby potraktowane jako sromotna klęska trenera, który zmarnował potencjał wielkich gwiazd. Po drugie – jakoś trzeba było znaleźć minuty dla tych wszystkich futbolowych gigantów, z których każdy czuł się zawodnikiem na miarę wyjściowej jedenastki Milanu.

Na początku lat dziewięćdziesiątych rotacja w składzie nie była jeszcze normą. Wielu trenerów trzymało się żelaznego zestawienia nazwisk. Fabio był inny. Zwracał uwagę na głębię kadry, nie tylko jej frontmanów. – Jego drużyna była budowana na bazie konkretnego momentu, formy w danym okresie. Nie przywiązywał się do nazwisk. Każdy mógł wylądować na ławce – zauważa Marcotti.

Efekt? Zdumiewająco pozytywy. Zażarta rywalizacja o miejsce w składzie początkowo naprawdę napędziła mediolańską drużynę. Włoska prasa po prostu oszalała na punkcie Milanu, który w spektakularnym stylu kontynuował swoją serię meczów bez porażki. 5:4 z Pescarą w drugiej kolejce. 7:3 z Fiorentiną dwa tygodnie później. 5:3 z Lazio, potem 5:1 z Napoli. Totalne szaleństwo. Berlusconi mógł kraśnieć z zadowolenia, obserwując popisy swojej drużyny. I chyba tylko jedna osoba w obozie Rossonerich kręciła na to wszystko nosem. Tym człowiekiem był… Capello, doprowadzany do furii nonszalancją Milanu w grze obronnej. Zespół atakował wspaniale, lecz w obronie w niczym nie przypominał perfekcyjnie zorganizowanej ekipy Sacchiego. Mediolańczycy szli po prostu na żywioł.

Jak tu powiedzieć, że coś jest nie tak, kiedy po dwudziestu trzech kolejkach klub ma na koncie 40 z 46 możliwych do zgarnięcia punktów?

Fiorentina 3:7 Milan (Serie A 1992/93).

Mimo wszystko – Capello kombinował, knuł. Szukał nowych rozwiązań. W grudniu 1992 roku bardzo poważnej kontuzji kostki nabawił się bowiem Marco van Basten, co – trochę paradoksalnie – otworzyło trenerowi nieco więcej taktycznych możliwości. Okrutny uraz w konsekwencji zakończył zresztą przepiękną karierę napastnika, choć Holender wrócił jeszcze do gry w końcówce sezonu. Dla Milanu nie był to aż tak wielki problem, jak mogłoby się z pozoru wydawać. Jeśli masz do dyspozycji Papina i Massaro, to nawet utrata jednego z najlepszych zawodników świata wydaje się do przełknięcia, choć i tak boli niczym drzazga w palcu.

Odmieniona drużyna wreszcie się jednak zacięła. Kolejne zwycięstwa stawały się coraz skromniejsze, coraz bardziej wymęczone.

10 marca 1993 roku Milan przegrał pierwszy raz w sezonie – przez Romę w Pucharze Włoch. Jedenaście dni później Rossoneri polegli natomiast w lidze. Pokonała ich Parma – ta sama, od której wiosną 1991 roku zaczęła się ta spektakularna passa meczów bez porażki. Faustino Asprilla zdobył jedyną bramkę w tamtym spotkaniu, kończąc serię niepokonanego Milanu na 58 spotkaniach. Niebotyczna liczba. Nawet londyńscy The Invincibles nie mogą się z tym osiągnięciem równać. Przed Liverpoolem też daleka, oj daleka droga, by doścignąć tamten Milan.

Do końca sezonu ligowego ekipa z San Siro wygrała jednak już tylko… jeden, jedyny mecz. Przegrała również raz, z Juventusem. Aż ośmiokrotnie podzieliła się zaś z oponentem punktami. Pierwsza część rozgrywek była w wykonaniu podopiecznych Capello na tyle znakomita, że nikomu nie udało się już ich doścignąć, aczkolwiek niewiele brakowało. Zrobiło się naprawdę gorąco. Na domiar złego, nie udało się również mediolańskiej drużynie zatriumfować w pierwszej edycji Ligi Mistrzów. Milan – wielki faworyt rozgrywek – zawędrował do finału Champions League, ale tam sensacyjnie uległ Olympique’owi Marsylia. – Byliśmy tamtego dnia lepsi. Pamiętam, że po zejściu na przerwę nikt nie mógł w szatni uwierzyć, że przegrywamy – opowiadał bramkarz Rossi.

To była surowa lekcja pokory dla początkującego wciąż trenera, który nie do końca zapanował w tamtym sezonie nad rozzuchwaloną szatnią. W efekcie Milan rozklekotał się w decydującej fazie sezonu i niewiele brakowało, a z kretesem przegrałby na wszystkich frontach.

tumblr_lmxr8rzSmW1qfxktpo1_1280

Milan przed przegranym finałem Ligi Mistrzów w 1993 roku.

Prawdopodobnie właśnie wtedy Capello przepoczwarzył się w zimnego, futbolowego pragmatyka. Tego, którego w przyszłości dwukrotnie zwolniono z Realu Madryt za zdobycie mistrzostwa Hiszpanii w zbyt nieciekawym stylu. W sezonie 1993/94 Milan wywalczył trzecie scudetto z rzędu, ale w sposób naprawdę daleki od widowiskowego. Jako się rzekło – Rossoneri zdobyli w lidze zaledwie 36 goli. Trafiali do siatki z taką samą częstotliwością jak niektórzy spadkowicze. Jean-Pierre Papin zasłynął wówczas stwierdzeniem: – Mówicie, że nudno się nas ogląda? Co ja mam powiedzieć? Pomyślcie, jak nudno musi się w tym zespole grać.

Nie on jeden cierpiał w odmienionym Milanie.

Wielu zawodników uskarżało się, że ich boiskowa swoboda została gwałtownie i bez uzasadnienia obcięta przed trenera, a Capello nie wykorzystuje nawet ułamka ich ofensywnego potencjału. Ale nieprzejednany szkoleniowiec pozostawał głuchy na tego rodzaju głosy. Był szefem. O taktycznych decyzjach zwykł informować, a nie poddawać je pod jakąkolwiek dyskusję. Zależało mu tylko na kolejnych zwycięstwach, a zachowawcza strategia – czy się to komuś podobało, czy nie – doskonale się sprawdzała na boisku. – Myślę, że Capello miał spięcie z każdym zawodnikiem Milanu – wspominał Stefano Eranio, jeden z piłkarzy regularnie pomijanych przy ustalaniu składu. – Kiedy masz z nim konflikt, trudno właściwie zrozumieć, czy on się akurat na ciebie złości, czy stara się sprowokować reakcję, na jakiej mu zależy.

– Jednego dnia się kłócicie, następnego obejmuje cię jak przyjaciela. Capello to prowokator. Lubi pracować w atmosferze napięcia – dodał Boban. Z kolei Marcel Desailly, który w sezonie 1993/94 pełnił newralgiczną rolę w defensywnej układance trenera, stwierdził: – Na treningu cały czas czułem na plecach jego wzrok. Stał przy linii i bez przerwy nas obserwował. Nieustannie utrzymywał nas pod presją.

Summa summarum – metody Capello okazały się jednak zabójczo skuteczne.

W 1994 roku Rossoneri nie tylko obronili tytuł w lidze, ale zwyciężyli również w Champions League. W finałowym starciu miażdżąc Barcelonę aż 4:0, choć kataloński Dream Team stworzony przez Johana Cruyffa jawił się jako zdecydowany faworyt finałowej konfrontacji. Ekipa słynąca z niesamowitej ofensywy poległa zatem sromotnie w starciu ze specjalistami od murowania dostępu do własnej bramki. Jedną z bramek zdobył wspomniany Desailly, ściągnięty do ryglowania środka pola. Kolejną dorzucił niemalże już skreślony przez trenera Savićević. A dwie sztuki wpakował Massaro, który pewnie w ogóle by w tym meczu nie zagrał, gdyby nie straszliwy uraz van Bastena. Futbol naprawdę bywa przewrotny.

Czy Fabio Capello ze szczególnym rozrzewnieniem wspomina fenomenalną passę 58 meczów bez porażki w Serie A? Trzeba chyba niczego o nim nie wiedzieć, by tak przypuszczać. – Fajnie jest przeżywać historyczne chwile, to miłe. Ale rekordy mają to do siebie, że ktoś je w końcu zawsze pobije. Liczą się tylko trofea. Gdy ich brakuje, cała reszta nie ma najmniejszego znaczenia.

MICHAŁ KOŁKOWSKI

***
INNE WSPOMINKOWE TEKSTY AUTORA

O krok od mistrzostwa, czyli nie do końca złote lata GKS-u Katowice

To miał być zwyczajny mecz. 81 punktów Kobego Bryanta

Cztery minuty mistrzostwa, czyli historia przedwczesnej radości

Lenczyk. Historia mędrca czy aroganta?

Ostatnia podróż „Boskiego Kucyka”, czyli Roberto Baggio w Brescii

***

etoto

fot. NewsPix.pl

Michał Kołkowski

Opublikowane 29.01.2020 09:45 przez

Michał Kołkowski

Weszło
11.04.2021

Szymon Żurkowski wreszcie na fali wznoszącej

Był moment, w którym już naprawdę poważnie martwiliśmy się, co wyjdzie z włoskiej przygody Szymona Żurkowskiego. To, że nie wywalczył sobie placu w barwach Fiorentiny można było mieć wkalkulowane, co tu kryć, ale dość długo również w Serie B miał pod górkę. Ostatnie tygodnie dają jednak nadzieję, że najgorsze już za byłym pomocnikiem Górnikiem Zabrze […]
11.04.2021
Weszło
10.04.2021

Łabojko: Koledzy z Brescii mówili, żeby się zbytnio nie przyzwyczajać do trenerów

Jakub Łabojko na początku tego sezonu zamienił Śląsk Wrocław na Brescię Calcio i nie przepadł. Co prawda częściej wchodzi z ławki niż zaczyna od początku, ale gra w prawie każdym meczu. Ze swoją drużyną nadal może mierzyć w awans do Serie A, a niedawno doczekał się premierowego gola na włoskiej ziemi. Rozmawiamy z nim o […]
10.04.2021
Weszło
21.03.2021

Ile trzeba do pokonania Juventusu? Jeden celny strzał

To miał być standardowy dzień w biurze Juventusu. Mecz na własnym stadionie, przeciwnik w kryzysie i wizja walki o wicemistrzostwo Włoch. To wszystko powinno było wystarczyć, żeby uderzyć na pełnej w beniaminka i po prostu pokazać wyższość piłkarską. Plan dobry, ale z luką w postaci faktu, że “Stara Dama” potrafi gubić punkty ze słabiakami. W […]
21.03.2021
Weszło
18.03.2021

Koronawirus znów miesza w światowej piłce. Odwołany mecz Interu!

Historia zatacza koła. Mija rok, odkąd Europa musi borykać się z konsekwencjami, jakie na całe społeczeństwo wywiera pandemia koronawirusa. Przecież to właśnie w marcu 2020 roku pojawiły się pierwsze zachorowania, pierwsze zakazy, pierwsze nakazy, pierwsze lockdowny. Gospodarka zaczęła stawać, ludzie zamknęli się w domach, zaczęli nosić maseczki i częściej myć ręce. Rok temu stanęła też […]
18.03.2021
Włochy
16.03.2021

Od sprzedawania losów do bicia rekordów. Luis Muriel zachwyca w Atalancie

“Razem z ojcem robili wszystko, żeby utrzymać rodzinę. Sprzedawali kupony na loterię na ulicach Santo Tomas, żeby zarobić na dojazdy Luisa na treningi i do szkoły. Pensja jego ojca, który był taksówkarzem, nie sięgała nawet siedmiu dolarów miesięcznie. Luis handlował nie tylko kuponami, ale też pamiątki, które własnoręcznie robiła jego babcia” – pisze Marca o […]
16.03.2021
Weszło
10.03.2021

Czas na rozstanie CR7 z Juve? Obciąża budżet, nie gwarantuje sukcesów

“Zdradzeni przez Cristiano Ronaldo” – krzyczy z okładki “Corriere dello Sport”. O mrocznym dniu Juve pisze “La Gazzetta dello Sport”. A “Tuttosport” narzeka, że odpadać można, ale nie w taki sposób. Włoskie media mówią jednym głosem, krytykując kolejną porażkę Juventusu. Zastanawiają się też, czy projekt “CR7” w Turynie ma jeszcze sens, skoro nawet płacenie 31 […]
10.03.2021
Serie A
18.04.2021

Remis, który zadowala obie strony. Napoli i Inter dzielą się punktami

W 31. kolejce Serie A Napoli zremisowało u siebie z Interem Mediolan 1:1. I tak sobie myślimy, że zarówno Antonio Conte, jak i Gennaro Gattuso mają powody, by ten rezultat zwyczajnie szanować. Nie obejrzeliśmy wielkiego widowiska z pokazem piłkarskich fajerwerków, lecz niewątpliwie obie ekipy bardzo, ale to bardzo rzetelnie zapracowały dzisiaj na kolejny punkcik do […]
18.04.2021
Serie A
18.04.2021

Na kłopoty… Malinowski! Atalanta lepsza od Juventusu

Coraz gorzej wygląda sytuacja Juventusu we włoskiej ekstraklasie. Dzisiaj piłkarze “Starej Damy” – bez Cristiano Ronaldo w składzie – przegrali na wyjeździe 0:1 z Atalantą w ramach 31. kolejki Serie A. Przegrali, dodajmy, zasłużenie, bo zawodnikom Gian Piero Gasperiniego udało się w wydatny sposób obnażyć wiele słabości w grze mistrzów Włoch. Atalanta – Juventus. Dobre […]
18.04.2021
Weszło
07.04.2021

Dobry mecz Juventusu. Piłkarzy Napoli trzeba wykręcać z murawy

To nie było One Man Show, ale niewiele ku temu zabrakło. Federico Chiesa był bez wątpienia najlepszym zawodnikiem na boisku. Zdominował całe spotkanie, nie dał pola do konkurencji Cristiano Ronaldo, nie mówiąc już o Lorenzo Insigne. Świecił najjaśniej, ale tym razem nie ma co się na jego klub zżymać.  Czy Juventus zagrał dobre spotkanie? Ano […]
07.04.2021
Suche Info
17.03.2021

Sarri wróci do Napoli?

Maurizio Sarri pozostaje bez pracy odkąd rozstał się z Juventusem. Okres bezrobocia może się jednak skończyć, bo jak donosi Sport Mediaset, jego powrót na ławkę w Napoli jest prawdopodobny. Zdaniem mediów Aurelio De Laurentiisem coraz częściej rozmawia z Sarrim o jego ponownym zatrudnieniu. Napoli po słabym okresie wzięło się w garść, wygrało trzy z czterech […]
17.03.2021
Weszło
17.03.2021

Niezły Numer – 15 kadrowiczów z topowych lig Europy. Węgry i Albania daleko w tyle

Poznaliśmy już ostateczny kształt kadry Paulo Sousy. Na pierwszym zgrupowaniu nie zabraknie niespodzianek, jednak trzon kadry jest niezmienny. Biało-czerwoni wciąż mogą się pochwalić liczną grupą piłkarzy, którzy na co dzień grają w topowych ligach w Europie. Jak wypadamy na tle rywali z grupy? W zasadzie ustępujemy miejsca tylko Anglii, z którą Sousa chce się bić […]
17.03.2021
Suche Info
16.03.2021

Arrivederci! Całkowita klęska włoskich klubów w Lidze Mistrzów

To jeden z najczarniejszych sezonów dla świata calcio, jeżeli chodzi o występy klubów z Serie A w Lidze Mistrzów. Wszystko wskazuje na to, że ani jedna ekipa z Włoch nie zamelduje się nawet w ćwierćfinale rozgrywek. Dzisiaj z Champions League pożegnała się Atalanta Bergamo, odprawiona z kwitkiem przez Real Madryt. Już wcześniej sensacyjnie poległ Juventus, […]
16.03.2021
Anglia
19.04.2021

Liverpool remisuje z Leeds i oddala się od Ligi Mistrzów. Ale co z tego?

To nie było rewelacyjne spotkanie. Ba! Mimo trafienia Liverpoolu jeszcze w pierwszej połowie, było to spotkanie dość przeciętne. Przynajmniej do 70. minuty, gdy zaczęło naparzać Leeds United. I bardzo dobrze Pawie zrobiły, bo raz, że uratowały spotkanie, dwa, że zdobyły dzięki temu punkt. Ale Liverpoolowi pewnie to powiewa.  Otoczka przed meczem nie była najbardziej przychylna […]
19.04.2021
Weszło
19.04.2021

Kozacy i badziewiacy. Michał Kucharczyk znów jest sobą

Sporo mamy w tym sezonie Ekstraklasy indywidualnych rozczarowań, więc warto docenić drogę, którą w ostatnich miesiącach przebył Michał Kucharczyk. Jesienią był jednym z najbardziej irytujący ligowców, w pewnym momencie nawet stracił miejsce w składzie Portowców, by potem odnaleźć się na lewej obronie. Wiosna? Wiosną były piłkarz Legii Warszawa prezentuje to, po co do Szczecina go […]
19.04.2021
Weszło
19.04.2021

Reforma Ligi Mistrzów, czyli komplikowania ciąg dalszy

Rany, ile się dzieje w futbolowym świecie. Naczelny temat to wiadomo, Superliga, i rozkmina czy futbol rzeczywiście zmieni się w tak drastyczny sposób, czy rozejdzie się po kościach po licytacji i największe kluby po prostu dostaną większą kasę. Natomiast UEFA na razie ma zamiaru się uginać. Dowód – zatwierdzenie nowego formatu Ligi Mistrzów od sezonu […]
19.04.2021
Weszło
19.04.2021

Plusy i minusy Superligi

Futbol to biznes. Iluzja prysła. Bogaci wystąpili przeciw uboższym. Trwa wojna. Wielka rewolucja w świecie futbolu. Niewykluczone, że po ogłoszeniu planów odpalenia Superligi ten sport już nigdy nie będzie taki sam, że zmieni się wszystko. Środowisko europejskiej piłki nożnej zasypuje się oświadczeniami, groźbami, argumentami. Każda minuta przynosi nowe informacje. Zatrzymajmy się więc na chwilę i […]
19.04.2021
Weszło
19.04.2021

Sawicki: – To już wojna

– Nie ma już czasu na blefowanie. Blefowanie było przez ostatnich kilka lat. Przypomnę, że utworzenie Superligi cały czas było straszakiem największych klubów, wywieranie presji dla UEFA, by alokować coraz więcej pieniędzy do coraz mniejszego grona klubów, które są najbardziej sławne. Uważam, że to już wojna pomiędzy dwunastoma klubami, a UEFA. Wydaje mi się, że […]
19.04.2021
Weszło
19.04.2021

Legia nie może zlekceważyć tego finiszu

Według Pawła Mogielnickiego z 90minut.pl Legia ma 98,2% szans na mistrzostwo. No bo rzeczywiście – trudno wierzyć, że pierwsze miejsce miałoby przypaść komuś innemu. Legia wypracowała sobie zaliczkę i teraz spokojnie może jej bronić. Natomiast ekipie, która chce potem przełamać pucharową niemoc, wypadałoby to robić z większym animuszem. Do drużyny Michniewicza można mieć pretensje za […]
19.04.2021
Włochy
12.02.2020

Arjen Robben w Napoli? Nie, to Fabian Ruiz!

Ileż razy widzieliśmy tego rodzaju akcje w wykonaniu Arjena Robbena czy Leo Messiego? Klasyka futbolu. Zejście do lewej nogi przed polem karnym, jedna poprawką piłki na stopie, druga, wreszcie idealnie zawinięte uderzenie, lądujące w siatce poza zasięgiem ramion interweniującego rozpaczliwie golkipera. Dzisiaj takim robbenowym strzałem popisał się Fabian Ruiz, zapewniając tym samym Napoli arcyważne zwycięstwo […]
12.02.2020
Włochy
12.02.2020

Zwycięstwo z Juve to nie przypadek. Hellas rewelacją sezonu we Włoszech

Seria ośmiu ligowych meczów bez porażki, której ostatnim – przynajmniej na ten moment – akcentem jest sensacyjne zwycięstwo nad Juventusem. Wow. Trzeba przyznać, że zawodnicy Hellasu Werona nieźle sobie ostatnio poczynają w Serie A. Beniaminek wskoczył już na szóste miejsce w tabeli włoskiej ekstraklasy i na ten moment nic nie wskazuje na to, by Gialloblu […]
12.02.2020
Włochy
09.02.2020

Widowisko z najwyższej półki. Inter wciąż rządzi w Mediolanie

Faworyt dzisiejszych derbów Mediolanu był oczywisty. Inter jest w ostatnich miesiącach świetny, Inter walczy o mistrzostwo Włoch, Inter ma w swoim składzie piłkarzy, którzy po zakończeniu rozgrywek wylądują w najlepszej jedenastce sezonu Serie A. Milan? To obecnie po prostu ligowy średniak, z ambicją załapania się do ligowego TOP6. Ale – tak, tak, wiemy, to oklepane […]
09.02.2020
Włochy
09.02.2020

Plecy w tabeli i w Excelu. Milan nigdy nie był tak daleko w tyle za Interem

– Dziś to zupełnie inny Milan niż kiedyś. Problemem nie jest to, że zarządzający nim ludzie, nie przeszli płynnie od kopania piłki do pracy za biurkiem. Problem jest taki, że muszą się nauczyć, że to nie jest już klub, w którym kiedyś grali. Milan ma brakujące elementy… w zasadzie wszędzie – opisał sytuację swojego byłego […]
09.02.2020
Włochy
29.01.2020

Mistrzowski gambit Fabio Capello. Historia niezwyciężonego Milanu

19 maja 1991 roku. Naszpikowany gwiazdami światowego futbolu AC Milan pod wodzą słynnego Arrigo Sacchiego przyjeżdża na Stadio San Nicola, by zmierzyć się tam z miejscowym Bari w ramach przedostatniej kolejki Serie A. Teoretycznie mediolańska ekipa, która rok i dwa lata wcześniej zgarniała przecież Puchar Europy, wciąż ma jeszcze szansę na sięgnięcie po mistrzostwo kraju. […]
29.01.2020
Włochy
28.01.2020

Andrea Belotti, czyli niespełnione marzenie Milanu

Mercato w 2017 roku miało być dla Milanu wyjątkowe. Nic tak nie działa na kibiców, jak wizja ściągnięcia bramkostrzelnego napastnika, a taki właśnie plan mieli Rossoneri. Za jednym zamachem podnieść jakość zespołu i zyskać przychylność trybun, które od lat czekają na gwiazdę z przodu? Idealnie. Do mediów wyciekały już nazwiska: Aubameyang, Morata i… Andrea Belotti. […]
28.01.2020
Liczba komentarzy: 0
Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments
Suche Info
19.04.2021

James Milner: – Nie podoba mi się to i mam nadzieję, że tak się nie stanie

Piłkarze nie pozostają bierni wobec ostatnich wydarzeń. W krytyczny sposób o Superlidze wypowiedział się Ander Herrera z PSG. Dejan Loveren, zawodnik Zenitu Sankt Petersburg, także zaprotestował przeciwko pomysłowi powstania nowych rozgrywek. Natomiast po meczu z Leeds James Milner otwarcie wyraził niezadowolenie z faktu przystąpienia The Reds do kontrowersyjnego projektu.  61-krotny reprezentant Anglii jest pierwszym zawodnikiem […]
19.04.2021
Anglia
19.04.2021

Liverpool remisuje z Leeds i oddala się od Ligi Mistrzów. Ale co z tego?

To nie było rewelacyjne spotkanie. Ba! Mimo trafienia Liverpoolu jeszcze w pierwszej połowie, było to spotkanie dość przeciętne. Przynajmniej do 70. minuty, gdy zaczęło naparzać Leeds United. I bardzo dobrze Pawie zrobiły, bo raz, że uratowały spotkanie, dwa, że zdobyły dzięki temu punkt. Ale Liverpoolowi pewnie to powiewa.  Otoczka przed meczem nie była najbardziej przychylna […]
19.04.2021
Suche Info
19.04.2021

Michał Pazdan otrzymał wstępną propozycję powrotu do Ekstraklasy

Portal meczyki.pl poinformował, że Wisła Płock jest zainteresowana sprowadzeniem 38-krotnego reprezentanta Polski. Michał Pazdan jest obecnie piłkarzem tureckiego MKE Ankaragucu, jednak jego kontrakt z klubem wygasa w czerwcu. Według informacji Tomasza Włodarczyka “Nafciarze” kontaktowali się już w piłkarzem i zaoferowali gotowość do podjęcia poważniejszych rozmów. Ponoć jeszcze nie padły konkretne propozycje ze strony płockiego klubu. […]
19.04.2021
Weszło FM
19.04.2021

Wtorek w Weszło FM: moto-poranek, audycja esportowa i emocje w Ekstraklasie

Wtorek w radiu rozpoczniemy od poranka dla fanów motoryzacji. Potem premiery – między innymi „Tenis Klubu”, „Weszło w esport” czy „Die Qualitat”, a następnie aż cztery mecze Ekstraklasy. Szczegóły znajdziecie poniżej: 7:00 – 10:00 – „Dwójka bez Sternika” – Michał Łopaciński i Adam Kotleszka zapraszają na moto-poranek. Będą też materiały piłkarskie poświęcone Superlidze – o […]
19.04.2021
Suche Info
19.04.2021

Kluby Superligi “przeniosą” swoją historię do nowych rozgrywek

Jeżeli spodziewaliście się, że dziś nic was już nie zaskoczy, to jesteście w dużym błędzie. Otóż kluby Superligi postanowiły pójść krok dalej i według informacji hiszpańskich mediów chcą, by ich triumfy w Lidze Mistrzów były uznawane za zwycięstwa w nowych rozgrywkach. Dobre, prawda? Wychodzi na to, że zanim na dobre ruszyłaby Superliga, to Real Madryt […]
19.04.2021
Suche Info
19.04.2021

Piłkarze Leeds zaprotestowali przeciwko Superlidze

Już wcześniej zrobiło się głośno o sprzeciwie angielskich kibiców. Fani klubów z tzw. TOP6 podjęli wspólne działania mające na celu unicestwienie projektu Superligi. Do grona osób protestujących dołączyli także piłkarze Leeds United, którzy na przedmeczową rozgrzewkę wyszli w okolicznościowych koszulkach. Co ciekawe, ich dzisiejszym przeciwnikiem jest Liverpool, który należy do grona założycieli nowych rozgrywek. Podopieczni […]
19.04.2021
Suche Info
19.04.2021

Selekcjoner kadry Norwegii: – Po jaką cholerę Juve pcha się do tych rozgrywek?

Opiekun reprezentacji Norwegii, Ståle Solbakken, w rozmowie z tv2.no nie miał żadnych skrupułów wyrazić w dosadny sposób swojego zdziwienia decyzją Juventusu o przystąpieniu do Superligi. Stwierdził, że turyńczycy nie mają czego tam szukać, skoro w ostatnich sezonach ponosili spektakularne klęski w rozgrywkach Ligi Mistrzów. W bardzo otwarty sposób zdeprecjonował ich pozycję w europejskim futbolu. Przesadził? […]
19.04.2021
Suche Info
19.04.2021

“Wielka Trójka” nie chce opuszczać Serie A

W trybie pilnym zostało zwołane dziś spotkanie przedstawicieli wszystkich klubów Serie A. Ku zaskoczeniu  delegatów pozostałych 17 drużyn pojawili się na nim reprezentanci Juventusu, Milanu i Interu Mediolan. Przedmiotem obrad był udział tych zespołów w Superlidze i propozycje ewentualnego kształtu ligi po ich odejściu. Jednak – jak podaje włoski dziennikarz, Fabrizio Romano – wyżej wymienione […]
19.04.2021
Suche Info
19.04.2021

Jerzy Dudek: – UEFA za późno zareagowała ze zmianami

W rozmowie z “WP Sportowe Fakty” na temat kontrowersyjnego projektu Superligi wypowiedział się Jerzy Dudek. Były reprezentant Polski nie miał także oporów, by skrytykować UEFA za zbyt późno przeprowadzoną reformę Ligi Mistrzów. Choć były zawodnik m.in. FC Liverpool nie jest zwolennikiem Superligi, to rozumie dlaczego część klubów zdecydowała się na podjęcie takich kroków. – Jak […]
19.04.2021
Kanał Sportowy
19.04.2021

Weszłopolscy od 20:00 – Maciej Bartoszek, Jakub Kuzdra, Marcin Węglewski

Od godziny 20:00 kolejne wydanie magazynu Weszłopolscy! Pewnie mimochodem padnie parę zdań o Superlidze i reformie Ligi Mistrzów, ale oczywiście interesują nas Ekstraklasa i I liga. Gośćmi będą trener Wisły Płock Maciej Bartoszek, Jakub Kuzdra z Warty Poznań, opiekun GKS-u Bełchatów Marcin Węglewski oraz Łukasz Grabowski z “Przeglądu Sportowego”. Zapraszamy! 
19.04.2021
Suche Info
19.04.2021

Szef Parlamentu Europejskiego: W tym projekcie liczy się tylko władza i pieniądze

Na temat powstania Superligi swoje opinie zaczęli wyrażać także najważniejsi politycy na arenie europejskiej. W rozmowie z francuskim dziennikiem “L’Equipe” David Sassoli, przewodniczący Parlamentu Europejskiego, w krytycznym tonie wypowiedział się o nowym przedsięwzięciu z udziałem topowych klubów Starego Kontynentu.  Włoski polityk odpowiedział na pytanie dotyczące tego, czy popiera w tym sporze UEFA. – Tak, jestem […]
19.04.2021
Suche Info
19.04.2021

UEFA twierdzi, że kluby zostały przekonane ogromną pożyczką

Według Tomasza Włodarczyka z meczyki.pl wśród osób piastujących różne funkcje w UEFA panuje przekonanie, że założyciele Superligi otrzymali gwarancję wielkiej pomocy finansowej ze strony amerykańskiego holdingu bankowego i dlatego zdecydowały się wkroczyć na ścieżkę wojenną. Działacze europejskiej federacji twierdzą, że kluby otrzymały kredyt opiewający na kwotę nawet 400 milionów dolarów. Rzecz jasna wszystkie teorie spiskowe […]
19.04.2021
Fuksiarz
19.04.2021

Early Payout w Fuksiarz.pl? Pokazujemy, że to się opłaca

Już dawno skończyły się czasy, kiedy wynik 2:0 można było uznać za bezpieczny. Futbol stał się bardziej nieprzewidywalny, ale, co najważniejsze, kara tych, którzy myślą o pewnym zwycięstwie jeszcze przed ostatnim gwizdkiem. Karani są oczywiście piłkarze, ale dzięki ofercie Fukasiarza na pewno nie ucierpicie wy. Nie musicie się obawiać, że wasz zespół straci dwubramkowe prowadzenie. […]
19.04.2021
Suche Info
19.04.2021

Bayern nie przystąpi do Superligi [Oficjalnie]

Nie jest to zaskakująca informacja – niemieckie kluby od samego początku otwarcie protestowały przeciwko pomysłowi utworzenia nowych elitarnych rozgrywek. Po tym, jak Karl-Heinz Rummenigge, prezes Bayernu zastąpił Andrea’e Agnelliego w ECA, podmiocie zrzeszającym europejskie kluby, było już prawie pewne, że Bawarczycy nie wezmą udziału w Superlidze. Oświadczenie sternika “Die Roten” tylko potwierdziło tę informację.  Na […]
19.04.2021
Suche Info
19.04.2021

Angielscy fani deklarują wspólną walkę z Superligą

Kilka godzin wcześniej fani Liverpoolu otwarcie zaprotestowali przeciwko powstaniu nowych rozgrywek. Kibice The Reds wywiesili transparenty uderzające we władze klubu, a także postanowili zdjąć z trybun kibicowskie flagi. Nie trzeba było długo czekać na reakcję fanów z innych zespołów. Stowarzyszenia kibiców klubów z tzw. “wielkiej szóstki” wydały wspólny komunikat o zjednoczeniu i podjęciu wspólnych działań […]
19.04.2021
Weszło
19.04.2021

Kozacy i badziewiacy. Michał Kucharczyk znów jest sobą

Sporo mamy w tym sezonie Ekstraklasy indywidualnych rozczarowań, więc warto docenić drogę, którą w ostatnich miesiącach przebył Michał Kucharczyk. Jesienią był jednym z najbardziej irytujący ligowców, w pewnym momencie nawet stracił miejsce w składzie Portowców, by potem odnaleźć się na lewej obronie. Wiosna? Wiosną były piłkarz Legii Warszawa prezentuje to, po co do Szczecina go […]
19.04.2021
Suche Info
19.04.2021

Dejan Lovren: – Futbol znajdzie się na krawędzi całkowitego upadku

Piłkarze także postanowili zabrać dziś głos w sprawie utworzenia Superligi. Najpierw Ander Herrera otwarcie sprzeciwił się wizji nowego projektu, teraz swoje stanowisko w mediach społecznościowych opublikował Dejan Lovern, zawodnik Zenitu Sankt Petersburg. Chorwacki piłkarz wyraża zaniepokojenie przyszłością futbolu i jest przekonany, że jego koniec jest bliski. Były gracz FC Liverpoolu w mocnych słowach skrytykował powstanie […]
19.04.2021
Weszło
19.04.2021

Reforma Ligi Mistrzów, czyli komplikowania ciąg dalszy

Rany, ile się dzieje w futbolowym świecie. Naczelny temat to wiadomo, Superliga, i rozkmina czy futbol rzeczywiście zmieni się w tak drastyczny sposób, czy rozejdzie się po kościach po licytacji i największe kluby po prostu dostaną większą kasę. Natomiast UEFA na razie ma zamiaru się uginać. Dowód – zatwierdzenie nowego formatu Ligi Mistrzów od sezonu […]
19.04.2021