Kacper Potulski nie boi się wielkich scen. „Go and fucking enjoy”.

Adrian Mańko

16 listopada 2026, 16:29 • 8 min czytania 0

Reklama
Kacper Potulski nie boi się wielkich scen. „Go and fucking enjoy”.

Kacper Potulski ma raptem 19 lat, a już regularnie występuje w Bundeslidze i zadebiutował w reprezentacji Polski. Nie wygląda jednak na kogoś, kogo ten błyskawiczny awans szczególnie onieśmiela. Ma jasno określony plan i wie, nad czym musi pracować, o czym opowiedział w rozmowie z Foot Truckiem. Nie zabrakło też innych wątków, m.in. pytania o możliwy transfer do hiszpańskiego giganta. Pomóc w tym ma nauka języka.

Reklama

„Chcę być kompletnym obrońcą”

Młody stoper doskonale wie, jakie elementy swojej gry musi jeszcze poprawić. Wskazuje przede wszystkim na lewą nogę. Od początku pobytu w Mainz występuje jako lewy środkowy obrońca, więc słabsza noga jest dla niego szczególnie istotna.

– Myślę, że już jest na dobrym poziomie, ale jeszcze nie tak dobrze, jak bym chciał. To są podstawowe rzeczy, typu żebym prowadził piłkę też czasami lewą nogą. Wtedy będę miał więcej opcji. Jak będę miał dwie nogi na bardzo dobrym poziomie, to ciężko będzie mnie pressować – tłumaczy.

W klubie regularnie ćwiczy między innymi zagrania diagonalne i piłki za plecy obrońców. Nie zamierza jednak ograniczać się do tego, co już potrafi. Futbol traktuje nie tylko jako zawód, ale też dziedzinę, którą chce nieustannie poznawać. Na zgrupowaniu reprezentacji potrafi wykorzystać okazję, by podpytać starszych kolegów o ich doświadczenia.

Tak było chociażby z Janem Bednarkiem. Potulski był ciekaw, jak zmieniło się postrzeganie polskiego obrońcy po przeprowadzce z Southampton do FC Porto. Odpowiedź okazała się dla niego interesującą lekcją na temat różnic między ligami.

Reklama

– W Southampton miał 14 pojedynków na mecz, od dziesięciu w górę na pewno. W Porto ma czasami dwa-trzy pojedynki, więc to jest taka duża różnica – relacjonował Potulski. Dodał, że dużo bardziej doświadczony Bednarek chętnie dzieli się wskazówkami, a jego podpowiedzi są naprawdę przydatne.

Koszulka od Olise

Potulski miał już okazję przekonać się, jak trudno gra się przeciwko najlepszym napastnikom świata. W Bundeslidze spotkał między innymi Harry’ego Kane’a, a na treningach reprezentacji Polski mógł przyjrzeć się z bliska Robertowi Lewandowskiemu.

Potulski nie chce jednak na siłę porównywać obu zawodników. Zwraca uwagę, że treningowe gierki nie dają takiego samego obrazu jak normalny mecz, a z Lewandowskim nie miał jeszcze zbyt wielu okazji do rywalizacji na całym boisku.

– Robert ma niesamowitą jakość, pierwszy kontakt, klasa światowa. Harry Kane – wykończenie. Sami widzicie, oglądacie mecze i skróty, widzicie, jaką ma jakość w wykończeniu. Ale go tak naprawdę przy tobie w ogóle nie ma – opowiadał w rozmowie z Foot Truckiem.

Reklama

Wśród zawodników, którzy szczególnie zapadli mu w pamięć podczas pierwszych występów w Bundeslidze, znalazł się także Michael Olise. Potulski nie ukrywa, że skrzydłowy Bayernu zrobił na nim ogromne wrażenie.

– Spojrzałem i pomyślałem sobie, że on jest na innym poziomie niż wszyscy – przyznał. Po meczu postanowił poprosić Francuza o koszulkę. Nie było żadnego problemu.

Olise imponuje mu przede wszystkim wszechstronnością. Potrafi strzelić, podać, minąć rywala, a nawet podwojenie krycia nie zawsze przynosi efekt. Potulski zauważa, że kiedy przeciwnicy skupiają uwagę na skrzydłowym Bayernu, ktoś inny automatycznie zostaje wolny. A Bayern potrafi wykorzystać to w małej grze.

Nie tylko piłkarze z Monachium sprawili mu problemy. W meczu z Lipskiem zapamiętał przede wszystkim skrzydłowych – Diomande i Nusę. Ich szybkość, odwaga w pojedynkach i brak obaw przed podejmowaniem ryzyka zrobiły na nim duże wrażenie.

Reklama

Droga z Legii do Mainz

Droga Potulskiego do Bundesligi prowadziła przez Legię Warszawa. Już jako 15-latek występował w zespołach U-19, mierząc się z zawodnikami znacznie starszymi od siebie. Później pojawiła się możliwość wyjazdu do Niemiec. Zainteresowanie wykazywały Mainz i Freiburg.

Potulski nie ukrywa, że decyzja była przemyślana. W kwietniu pojechał do Mainz razem z ojcem i bratem. Na miejscu sprawdzili ośrodek treningowy, internat i przede wszystkim plan, jaki klub miał na rozwój młodego obrońcy.

To właśnie ostatni element okazał się szczególnie ważny.

– Powiedzieli nam, że to jest klub, który żyje z młodych zawodników. Sprowadzania młodych do pierwszego zespołu i potem sprzedawania ich dalej. Bardzo nam się spodobało, że tak jasno to widzą – wspominał.

Reklama

Plan zakładał przejście przez kolejne szczeble akademii: U-17, U-19, U-23, a następnie wejście do pierwszej drużyny. Nikt nie zakładał, że wszystko wydarzy się tak szybko. Potulski nie musiał jednak długo czekać na pierwsze efekty przeprowadzki.

Początek nie był całkowicie bezproblemowy. Przez pierwsze trzy-cztery miesiące nie rozgrywał meczów. Był w Niemczech przede wszystkim po to, by grać w piłkę, a tymczasem musiał czekać na swoją szansę. Wykorzystał ten czas na naukę języka.

W juniorskiej szatni Mainz niewielu zawodników swobodnie mówiło po angielsku. Dla młodego Polaka oznaczało to spory dyskomfort.

– Byłem sfrustrowany, że nic nie rozumiem. Siedzę w szatni, chłopaki wszyscy po niemiecku, trener do nich po niemiecku, a ja nic nie rozumiem – opowiadał.

Reklama

Potulski, jak sam mówi, zaczął więc intensywnie pracować. Na początku miał lekcje niemieckiego cztery razy w tygodniu. Efekty przyszły szybko: po około pół roku rozumiał już większość rozmów, a po roku potrafił swobodnie się dogadywać. Teraz uczy się również hiszpańskiego. Jak sam przyznaje, lubi ten język, a wolnego czasu nie brakuje.

Nie żałuje, że opuścił Legię. Podkreśla, że w Mainz trafił na trenerów, którzy mocno wpłynęli na jego rozwój. Szczególnie dużo dała mu praca w zespole U-19, gdzie treningi były mocno zindywidualizowane.

Dwa razy w tygodniu odbywały się godzinne zajęcia ukierunkowane na konkretne pozycje i indywidualne potrzeby zawodników. Potulski ćwiczył między innymi podania między linie czy zagrania w określone przestrzenie. Co ważne, niedługo później mógł sprawdzić te rozwiązania podczas treningu całej drużyny.

– Mieliśmy treningi od 14 do 15, a potem o 18 był jeszcze trening drużynowy. Od razu można było przełożyć to na trening, a potem z treningu na mecz – wyjaśniał.

Reklama

Efekty są widoczne. Potulski przebił się do pierwszego zespołu, a – jak przyznał w rozmowie z Łukaszem Wiśniowskim i Jakubem Polkowskim – z jego ówczesnej drużyny młodzieżowej na razie tylko on zdołał tego dokonać.

„Go and fucking enjoy”

Debiut w Bundeslidze, spotkanie z Bayernem, występy na dużych stadionach, a do tego pierwsze powołania do seniorskiej reprezentacji. Dla wielu młodych zawodników takie doświadczenia oznaczają ogromny stres. Potulski twierdzi, że w jego przypadku najważniejsze okazało się odpowiednie podejście.

Szczególnie dobrze pamięta słowa trenera Henrika Henriksena, który przed jednym z pierwszych meczów przekazał mu krótką i bardzo jasną radę: „Go and fucking enjoy”.

Potulski przyjął tę filozofię. Zamiast koncentrować się na presji, stara się traktować wielkie spotkania jako spełnienie marzeń.

Reklama

– Zawsze marzyłem o tym, żeby grać na takich stadionach przeciwko takim przeciwnikom i te marzenia się spełniają – mówił.

Potulski nie zamierza jednak udawać, że w tak młodym wieku ma już wszystko pod kontrolą. Wie, że w karierze przyjdą trudniejsze momenty. Dlatego pracuje indywidualnie z psychologiem sportowym. Już teraz stara się też ograniczać czytanie informacji na własny temat.

– Skupiam się na opinii ludzi, którzy są dla mnie ważni. Trenera, taty, brata, całej rodziny czy kolegi z zespołu. Ludzie, którzy mają duże pojęcie, to ich się słucham. A ludzie, którzy nie mają pojęcia, staram się nie przejmować ich opinią – tłumaczył.

Spotkanie z Jankiem Leszczyńskim

Jednym z najciekawszych obrazków po meczu Mainz z Borussią Mönchengladbach była rozmowa Potulskiego z Janem Leszczyńskim. Obaj znają się jeszcze z czasów Legii Warszawa. Przed laty spędzali razem czas w internacie, później spotykali się na zgrupowaniach młodzieżowych reprezentacji. Teraz los sprawił, że mogli zmierzyć się na poziomie Bundesligi.

Reklama

– Byliśmy razem w Legii cztery-pięć lat temu, przebywaliśmy ze sobą w internacie, spędzaliśmy ze sobą bardzo dużo czasu. Lubimy się prywatnie. To mega sprawa grać z takim kolegą, który jest ci bliski, na takim poziomie – opowiadał Potulski.

Co ciekawe, Leszczyński zadzwonił do niego jeszcze przed transferem do Niemiec. Chciał dowiedzieć się czegoś o lidze, języku i samej Borussii Mönchengladbach. Potulski polecił mu ten kierunek i przekonywał, że sobie poradzi.

– Moim zdaniem jest lepszy od stoperów, których tam mają – powiedział o koledze. Po tym, co zobaczył już na boisku, uważa, że Leszczyński może wywalczyć miejsce w podstawowym składzie.

W reprezentacji Potulski korzysta również z doświadczenia starszych zawodników. Przy jednym stoliku podczas posiłków siedzi między innymi z Robertem Lewandowskim. Rozmawiają naturalnie, bez specjalnego umawiania się na konsultacje. Młody obrońca ma zresztą wyraźną potrzebę poznawania ludzi i zadawania pytań.

Reklama

Sam przyznaje, że w przyszłości chciałby poprawić jeszcze jeden element swojej gry – komunikację. Jako środkowy obrońca widzi przed sobą całe boisko, dlatego chciałby częściej brać na siebie rolę lidera i głośniej podpowiadać kolegom.

Beach soccer i tenis

Potulski nie był od początku skazany wyłącznie na futbol. W dzieciństwie trenował również tenis. W pewnym momencie, mając około 10–11 lat, musiał zdecydować, którą dyscyplinę potraktuje priorytetowo. Treningi obu sportów zaczęły się pokrywać i ostatecznie wygrała piłka nożna.

Nie porzucił jednak tenisa całkowicie. Nadal lubi pograć rekreacyjnie, a w rozmowie przyznał, że jest fanem Carlosa Alcaraza. Docenia przede wszystkim jego poruszanie się po korcie.

W Gdańsku, w czasach gry w Lechii, miał też okazję regularnie trenować beach soccer.

Reklama

– Jak było cieplej, to na beach soccera, jak trochę zimniej, to na Orlik – wspominał w Foot Trucku.

Sam uważa, że te doświadczenia w pewnym stopniu go ukształtowały. W przypadku wysokiego środkowego obrońcy dobra koordynacja ruchowa jest szczególnie istotna. Potulski pamięta zresztą okres, kiedy musiał nad nią mocniej pracować. W Legii, w wieku 13–15 lat, jego ciało szybko się zmieniało i nie zawsze poruszał się tak swobodnie, jakby chciał. Później, na zgrupowaniach reprezentacji U-16 i U-17, było już znacznie lepiej.

Real Madryt? „Nie będę wybrzydzał”

W rozmowie poruszony został tez wątek piłkarskich idoli. Inspiracjami dla Potulskiego są między innymi Virgil van Dijk i Sergio Ramos. Gdyby miał stworzyć idealnego obrońcę, od Holendra wziąłby przede wszystkim grę jeden na jeden i pojedynki fizyczne.

Latem wokół Potulskiego pojawiały się informacje o zainteresowaniu ze strony dużych europejskich klubów. Młody obrońca nie zdecydował się jednak na kolejny transfer. Uznał, że najlepszym rozwiązaniem będzie pozostanie w Mainz i zbieranie kolejnych minut w Bundeslidze.

Reklama

– W tym wieku najważniejsza jest gra. W innym klubie na pewno będzie mi o nią ciężej niż w Mainz – wyjaśnił.

Piłkarz nie ukrywa, że chciałby jeszcze przez jakiś czas rozwijać się w obecnym miejscu.

Na koniec rozmowy prowadzący zaczęli żartować z potencjalnych przyszłych kierunków transferowych. Wśród klubów, które miały pojawiać się przy jego nazwisku, wymieniono Real Madryt, choć sam zawodnik ponoć wolałby Barcelonę.

– Jak Real się zgłosi, to nie będę wybrzydzał – odpowiedział z uśmiechem.

Reklama

Cała rozmowa dostępna tutaj:

fot. Newspix

Reklama
0 komentarzy
Adrian Mańko

Wychowanek świętej pamięci Lubelskiego Sport Expressu, do którego trafił jeszcze w liceum, wyłowiony jako młody talent portalu Lublinianka.NET. W Lubliniance od 20 sezonów pełni rolę spikera, a w dziennikarstwie zwiedził kilka tytułów, ostatnio Dziennik Wschodni. Najdłużej pracował jednak na chwałę jednego z buków. Od 2005 roku tworzy własny projekt piłkarski - LAKP. Piłka nożna? Zawsze i wszędzie! Liga Mistrzów, Premier League, Ekstraklasa, okręgówka, B-klasa. Wszystko jedno. Nie gra w padla. Ale gra w tenisa. Lubi też żużel.

Rozwiń
[email protected]

Najnowsze

Reklama
EURO 2028

Finisz Ligi Narodów. Dla nas „narodowa Liga Konferencji”?

AbsurDB
3
Finisz Ligi Narodów. Dla nas „narodowa Liga Konferencji”?

Piłka nożna

Reklama
EURO 2028

Finisz Ligi Narodów. Dla nas „narodowa Liga Konferencji”?

AbsurDB
3
Finisz Ligi Narodów. Dla nas „narodowa Liga Konferencji”?