Przed reprezentacją Polski mecze numer piętnaście i szesnaście pod wodzą Jana Urbana. Czy będą to jego ostatnie spotkania na selekcjonerskim stołku? Wiele będzie rzecz jasna zależało od postawy Roberta Lewandowski. Bo jeśli Biało-Czerwoni wygrywali za kadencji 64-latka, to doświadczony napastnik prawie za każdym razem dokładał do tego swoją bramkową cegiełkę. Co w sumie powinno trenera cieszyć i niepokoić zarazem. Urban nie posunął się bowiem zbyt daleko w przygotowaniu kadry do gry bez „Lewego” na szpicy.
A nie jest przecież wielką tajemnicą, że gracz Chicago Fire rozważał już zakończenie występów w narodowych barwach.
Era po Lewandowskim? Niby się zbliża, ale nie do końca
Urban od początku mocno zabiegał o to, by mieć Lewandowskiego do dyspozycji. Po prostu wyciągnął wnioski z błędów poprzednika. Michał Probierz poszedł na konfrontację z „Lewym”, przegrał ją z kretesem i w nadzwyczaj nieprzyjemnych okolicznościach pożegnał się z posadą selekcjonera. Pierwszym wyzwaniem Urbana było zatem przekonanie Lewandowskiego do powrotu do gry w zespole narodowym po awanturze o kapitańską opaskę. Trener się z 38-latkiem dogadał i od tego czasu chucha na niego i dmucha. Nie pogniewał się nawet wtedy, gdy Lewandowski zaczął nucić „Time to say goodbye” po barażowej porażce Biało-Czerwonych w Szwecji.
Koniec końców do pożegnania wówczas nie doszło. Ale temat ten cały czas wisi w powietrzu. Choć obecnie wydaje się, że „Lewy” ma jednak zamiar przystąpić z kadrą do walki w eliminacjach do EURO 2028 i tym turniejem spuentować karierę w reprezentacji.
Dotychczasowy bilans Lewandowskiego u Urbana wygląda tak:
- 12/14 meczów (86%)
- 896/1260 minut (71%)
- 7 goli, 2 asysty
- 6 meczów z golem i/lub asystą na koncie
Piłkarz Chicago Fire jak dotąd przegapił u Urbana tylko dwa mecze: mało ważny sparing z Nową Zelandią, no i niedawne starcie z Bośnią i Hercegowiną, kiedy pauzował za kartki. Do tego można dodać pierwsze spotkanie ze Szwecją w bieżącej edycji Ligi Narodów, gdy Lewandowski pojawił się na murawie tylko na kilka minut i nie wpłynął na przebieg rywalizacji. Wtedy zresztą obejrzał jeden z żółtych kartoników, przez które potem zabrakło go w Bośni, no ale to na marginesie.
Naturalnie „Lewy” nie jest już taką bestią na dziewiątce, jak jeszcze kilka lat temu, ale na razie dyskusje o jego malejącym znaczeniu mają głównie akademicki charakter. Jak przychodzi co do czego, Jan Urban zaczyna ustalanie składu od 38-latka, tak jak to czynili wszyscy selekcjonerzy przez kilkanaście ostatnich lat.
Urban wygrywa wtedy, gdy Lewandowski strzela
Mało tego – jeśli kadra pod wodzą Urbana wygrywa, to niezmiennie przy znaczącym udziale Lewandowskiego.
Wyliczmy triumfy obecnego selekcjonera Biało-Czerwonych:
- Polska – Finlandia 3:1 (el. MŚ) – gol Lewandowskiego
- Polska – Nowa Zelandia 1:0 (towarzyski) – bez Lewandowskiego w składzie
- Litwa – Polska 0:2 (el. MŚ) – gol Lewandowskiego
- Malta – Polska 2:3 (el. MŚ) – gol i asysta Lewandowskiego
- Polska – Albania 2:1 (baraże MŚ) – gol Lewandowskiego
- Polska – Rumunia 6:0 (Liga Narodów) – trzy gole Lewandowskiego
Mamy zatem na liście sześć wygranych spotkań i tylko jedno z nich – na dodatek towarzyskie – bez bramkowego wkładu kapitana Biało-Czerwonych. Przypomnijmy sobie zresztą niedawne zwycięstwo nad Rumunią – Biało-Czerwoni weszli w ten mecz raczej przeciętnie, nie przeważali, a punktem przełomowym był rzut karny (połączony z czerwoną kartką dla obrońcy rywali), wywalczony, a następnie wykorzystany przez byłego snajpera Barcelony.
A kogo Urban w ogóle wypróbował w linii ataku?
- Robert Lewandowski – 896 minut
- Karol Świderski – 528 minut
- Mateusz Żukowski – 227 minut
- Krzysztof Piątek – 91 minut
- Adam Buksa – 11 minut
- Karol Czubak – 1 minuta
Umówmy się: jak na przeszło rok kadencji, nie były to wielkie eksperymenty. Wprawdzie Urban czasami wspomina, że musimy w reprezentacji Polski przygotowywać się na czas, gdy Lewandowskiego już w zespole nie będzie, ale w praktyce nawet tych przygotowań nie rozpoczął. A już na pewno nie na szeroką skalę.
Benedyczak zrobi różnicę?
Dość powiedzieć, że Świderski i Żukowski to w opinii trenera Biało-Czerwonych w ogóle nie są „napastnicy z prawdziwego zdarzenia”. Żeby potwierdzić opinię Urbana, na grafice dotyczącej powołań na obecne zgrupowanie piłkarza Widzewa umieszczono – chyba pierwszy raz – w sekcji pomocników.
Przypomnijmy, co Urban mówił o Świderskim przed październikowym meczem z Bośnią, kiedy Lewandowski był zawieszony za kartki:
dziennikarz: – Czy już pan ma rozwiązanie, kto zagra w ataku reprezentacji Polski?
Urban: – To taki żarcik chyba, co? Kogo wystawimy? To chyba żarcik, nie?
dziennikarz: – Dlaczego?
Urban: – A ilu mamy napastników? To chyba żarcik.
dziennikarz: – Dwóch.
Urban: – Dwóch? Ja widzę jednego. Ale dobrze, niech będzie. „Świder” to taka dziesiątka, która czasami zagra na dziewiątce. Napastnika, takiego z prawdziwego zdarzenia, [mamy jednego]. Chociaż nie wiem, czy z prawdziwego zdarzenia, bo „Żuko” jeszcze niedawno grał na innych pozycjach. Tak wyszło, że strzela bramki w Magdeburgu i stał się napastnikiem. Ale [napastnika] mamy jednego.
Czyli tak: Świderski to nie napastnik. Żukowski w sumie też nie, chociaż tak wyszło, że strzela bramki. Piątek i Buksa stanowią raczej melodię przeszłości, nie otrzymywali już ostatnio powołań do kadry. No a Czubaka selekcjoner ewidentni ceni znacznie mniej niż opinia publiczna. Zostaje nam zatem w drużynie narodowej 38-letni Lewandowski i… długo, długo nikt. Po ponad roku pracy trenera funkcjonującego w ciągłej niepewności, czy „Lewy” będzie dalej grać w kadrze.
No cieniutko. Nawet biorąc pod uwagę, że Urban nie bardzo ma w kim wybierać.
Być może nowych opcji w ataku dostarczy trenerowi Adrian Benedyczak, który wreszcie dotarł zdrowy na zgrupowanie, a w lidze tureckiej ładuje gola za golem. No ale, biorąc pod uwagę bardzo niskie notowania Urbana u kierownictwa PZPN, na implementowanie nowych wariantów może być już zwyczajnie za późno.
ZOBACZ RÓWNIEŻ
fot. NewsPix.pl
