Benedyczak był na skraju. „Chciałem skończyć z futbolem”

Dziś znajduje w świetnej formie, wrócił na pozycję środkowego napastnika i jest – prawdopodobnie – w przededniu debiutu w seniorskiej reprezentacji Polski. Droga Adriana Benedyczaka do tego miejsca nie była jednak prosta, o czym piłkarz opowiedział w szczerej rozmowie z Mateuszem Święcickim na kanale 2AngryMen.

Jedno pudło, które mogło zakończyć jego przygodę z piłką

Adrian Benedyczak nie ukrywa, że w młodym wieku bardzo szybko znalazł się w świecie seniorskiego futbolu. W Kamieniu Pomorskim wyróżniał się na tle rówieśników, ale po przenosinach do Pogoni Szczecin przeżył zderzenie z rzeczywistością. W nowym środowisku nagle zobaczył kilkudziesięciu zawodników o podobnych, a czasem nawet większych umiejętnościach.

Przeskok do pierwszej drużyny również nastąpił błyskawicznie. Sam przyznaje, że nie był na niego w pełni przygotowany – ani fizycznie, ani mentalnie. W pewnym momencie musiał jednak zmierzyć się z sytuacją, która okazała się dla niego wyjątkowo bolesna.

Chodzi o mecz Pucharu Polski i niewykorzystaną sytuację do pustej bramki. Wystarczyło jedno pudło, by młody zawodnik stał się celem internetowego ataku.

– Przez moment nawet przeszła mi przez myśl, że ja chyba nie chcę być tym piłkarzem, że chyba chcę skończyć z piłką – przyznał Benedyczak.

Najgorsze nie były jednak wiadomości kierowane bezpośrednio do niego. Internauci zaczęli pisać również do jego ówczesnej dziewczyny, dziś żony, a także do rodziców i innych bliskich. Jak wspominał, były to wulgarne wiadomości, które bardzo mocno go dotknęły.

– Byłem na skraju, żeby się załamać – opowiadał.

W szatni po meczu Radek Majewski uprzedził go, że teraz może być naprawdę ciężko. Zasugerował też, by poszukał trenera mentalnego. Benedyczak miał wówczas zaledwie 17 lat. Posłuchał rady i rozpoczął współpracę ze specjalistą.

Dziś uważa, że tamto doświadczenie, choć wyjątkowo trudne, bardzo go ukształtowało. Od tamtej pory nie przypomina sobie sytuacji, w której opinie innych mogłyby go złamać albo skłonić do rezygnacji z futbolu.

– Przestałem się interesować opiniami innych. Mam wrażenie, że cokolwiek ktoś o mnie napisze, to po mnie to spływa – mówił.

Powrót na środkach przeciwbólowych

Kolejnym wielkim wyzwaniem okazała się kontuzja kostki. Do urazu doszło w momencie, gdy Parma była blisko wywalczenia awansu do Serie A. Benedyczak, jak opowiada, źle upadł, poczuł, że coś strzeliło, i od razu wiedział, że nie będzie w stanie normalnie stanąć na nodze.

Pierwsza operacja odbyła się wiosną 2024 roku. Przerwa trwała około sześciu miesięcy. Kiedy napastnik wrócił na boisko, szybko okazało się jednak, że problem nie został rozwiązany.

– Czułem, że coś mnie blokuje w tej kostce. Nie byłem w stanie poruszać się tak samo, zmieniać kierunków biegu, sprinty nie były takie same – opowiadał.

Próbowano różnych metod: mobilizacji, zastrzyków i innych zabiegów. Benedyczak rozegrał jeszcze siedem lub osiem spotkań, ale – jak sam przyznał – w każdym z nich czuł się bardzo źle. Doraźnie pomagały środki przeciwbólowe, lecz ostatecznie zapadła decyzja o kolejnym zabiegu. Tym razem chodziło o oczyszczenie kostki.

Tu pojawił się jednak kolejny problem. Lekarz, który wcześniej operował piłkarza w Londynie, wyjechał na miesięczne wakacje. Parma nie chciała zgodzić się na przeprowadzenie zabiegu przez innego specjalistę, więc trzeba było czekać na jego powrót.

– Tak naprawdę straciłem równy miesiąc przez to, że musiałem czekać na doktora. Zamiast zrobić operację w styczniu, zrobiłem ją w lutym – relacjonował Benedyczak w rozmowie ze Święcickim.

W efekcie powrót do gry jeszcze bardziej się przeciągnął. Po pierwszej, półrocznej przerwie zdążył pograć około dwóch miesięcy, po czym znów musiał przejść rehabilitację. Na boisko wrócił dopiero w maju, gdy Parma walczyła o utrzymanie w Serie A. W końcówce sezonu trudno było już odzyskać miejsce w zespole.

Nic dziwnego, że kontuzja odbiła się również na jego podejściu do futbolu. Benedyczak przyznał, że w pewnym momencie stracił radość z oglądania meczów. Nie potrafił nawet śledzić Euro.

Benedyczak podkreśla jednak rolę rodziny w swoim życiu. Dość szybko został ojcem i ustatkował się. Dziś po treningu czy meczu wraca do domu i skupia się na żonie oraz dzieciach. Piłka zostaje za drzwiami.

Złamany nadgarstek i kolejny cios tuż przed reprezentacją

Kiedy Benedyczak wreszcie zaczął odzyskiwać rytm, pojawił się kolejny problem. Tym razem chodziło o nadgarstek i uraz odniesiony w ligowym spotkaniu, na krótko przed wrześniowo-październikowym zgrupowaniem reprezentacji Polski.

Do zdarzenia doszło w 43. minucie meczu. Polski napastnik wszedł w kontakt z obrońcą, zachwiał się i niefortunnie upadł, dociskając rękę ciężarem własnego ciała.

Pierwsza myśl? Złamanie.

Benedyczak zszedł do szatni i powiedział lekarzowi, że prawdopodobnie złamał rękę, ale chciał kontynuować grę. Medyk usztywnił nadgarstek i pozwolił mu wrócić na boisko. Napastnik rozegrał jeszcze całą drugą połowę, choć – jak przyznał – w ostatnich 30 minutach nie był już w stanie normalnie pracować ręką podczas biegu.

Dopiero po końcowym gwizdku dotarło do niego, że uraz może oznaczać nie tylko przerwę w klubie, ale również utratę kolejnej szansy w reprezentacji.

– Jechałem do szpitala i tak przeklinałem normalnie – wspominał w rozmowie na kanale 2AngryMen.

Zgrupowanie obejmowało cztery spotkania, a Benedyczak znajdował się w dobrej formie. Debiut był formalnością. Zamiast tego musiał skupić się na powrocie do zdrowia.

„Ciao, Polako, Wojciech Szczęsny”. Tak przywitał go Buffon

W rozmowie nie zabrakło również znacznie lżejszych historii z czasów gry w Parmie. Jedną z największych atrakcji tego okresu była możliwość trenowania z Gianluigim Buffonem.

Pierwsze spotkanie z legendarnym bramkarzem odbyło się na obozie przygotowawczym. Buffon dołączył do drużyny później i spotkał Benedyczaka na schodach.

– „Ciao, Polako, Wojciech Szczęsny” – rzucił do niego Włoch, który znał się ze Szczęsnym ze wspólnej gry w Juve.

Polak odpowiedział „Ciao, Gigi”, choć – jak sam przyznał – jego znajomość języka była wówczas zerowa.

Buffon okazał się jednak nie tylko wielką postacią na boisku, ale też kimś, do kogo młodsi zawodnicy mogli przyjść z każdym problemem. Benedyczak porównał go do wujka, który zawsze służył pomocą. Szczególnie dużo czasu poświęcał młodym obrońcom, podpowiadając im, jak się ustawiać i jak zabezpieczać przestrzeń przed bramką.

Miał też własny, specjalnie przygotowany plan treningowy. Nie uczestniczył we wszystkich zajęciach zespołu, a część pracy wykonywał indywidualnie z trenerem. Z drużyną trenował mniej więcej dwa lub trzy razy w tygodniu.

Był jednak obecny w szatni i w codziennym życiu zespołu. Jednym z rytuałów Parmy były poranne gry w „kamień, papier, nożyce” przed wieczornymi meczami. Buffon brał w nich udział i – jak potwierdził Benedyczak – często wygrywał. Traktował to śmiertelnie poważnie.

Koszulka Osimhena dla syna

Dziś najważniejszą rolę w życiu Benedyczaka odgrywa rodzina. Piłkarz przyznał, że narodziny pierwszego syna w 2022 roku mocno zmieniły jego podejście do futbolu. Wcześniej oglądał niemal każdy mecz, śledził różne ligi i po nieudanych występach długo przeżywał swoje błędy.

Teraz po powrocie do domu potrafi całkowicie odciąć się od boiskowych spraw. A syn Antoś coraz mocniej interesuje się piłką. Czasami po treningu ojca obaj wychodzą na boisko, by wspólnie pokopać piłkę.

Chłopiec ma już także własną listę życzeń. Przed spotkaniem z Galatasaray poprosił tatę, by wymienił się koszulką z Victorem Osimhenem.

Benedyczak spełnił prośbę. Ponieważ mecz zakończył się późnym wieczorem, syn zobaczył prezent dopiero następnego dnia. Pierwsze pytanie? Czy jest też autograf.

Na razie piłkarz obiecał, że spróbuje załatwić podpis przy kolejnej okazji. W kolekcji Antosia są już między innymi koszulki Buffona i Messiego. Nie brakuje więc naprawdę dużych nazwisk. Jednym z kolejnych celów ma być trykot Roberta Lewandowskiego, a okazja ku temu jest doskonała – trwające zgrupowanie kadry.

Ojciec kazał mu trenować lewą nogę. Dziś zbiera tego owoce

W rozmowie pojawił się wątek ojca Adriana, który przez lata był bramkarzem w Gryfie Kamień Pomorski. To właśnie on od najmłodszych lat poświęcał synowi mnóstwo czasu na boisku. Po pracy zabierał go na betonowe boisko albo na plac za domem, gdzie bramki zastępowały butelki i prowizoryczne słupki.

Szczególny nacisk kładł na doskonalenie słabszej, lewej nogi. Były strzały, ćwiczenia techniczne i trafianie w wyznaczone miejsca na murze.

Jako dziecko Adrian nie zawsze był zachwycony tymi zajęciami. Dziś jednak wie, jak wiele mu dały. Po meczach często rozmawia z ojcem, który przypomina mu, że bramki zdobywane lewą nogą są efektem tamtej pracy.

– Teraz to mogę ci podziękować, ale w tamtym momencie nie byłem aż tak chętny do jej trenowania – przyznał w rozmowie ze Święcickim na kanale YouTube 2AngryMen.

Według wielu źródeł Benedyczak ma szansę zadebiutować w reprezentacji od razu w pierwszym składzie na sobotni mecz z Rumunią w Bukareszcie.

Cała rozmowa do obejrzenia tutaj:

ZOBACZ RÓWNIEŻ

„Może być niespodzianką”. Benedyczak strzela w Turcji, w kadrze też błyśnie?

Benedyczak ze starymi nawykami u nowego trenera. Urban się ucieszy

Adrian Benedyczak się nie zatrzymuje. Walczy o powołanie [WIDEO]

fot. Newspix