Dwa ostatnie mecze – dwie pewne wygrane. Z kontrolą w środku pola, niezłą pracą w defensywie, a przede wszystkim – ze szczyptą magii z przodu. Czy jednak Real Madryt Jose Mourinho to już taka drużyna, jaką Portugalczyk chciał stworzyć? W zasadzie dopiero El Clasico da na to odpowiedź… i do niedawna niemal pewnym było, że będzie to odpowiedź negatywna. Skąd więc fani Królewskich mogą czerpać jakąkolwiek nadzieję na ten mecz?
El Clasico. Czy fani Realu mogą wierzyć w wygraną?
Jeszcze trzy spotkania temu każdy kibic Realu Madryt powiedziałby, że w El Clasico będą baty. Królewscy cudem, jak to oni, wyciągnęli wtedy wygraną przeciwko Romie w meczu fazy ligowej Ligi Mistrzów. Z 1:3 w kilka minut zrobiło się 4:3. Nie była to jednak zasługa wielkiej przewagi i fantastycznych akcji, a… trzech rzutów rożnych. Gra podopiecznych Jose Mourinho – czy to w momencie, gdy przegrywali, czy wtedy, gdy odrabiali straty – nikogo nie zachwyciła.
Potem przyszły jednak wygrane z Sevillą i Lipskiem. Obie po 4:1, pewne, w obu tych starciach Real wyglądał naprawdę dobrze.
I sytuacja się zmieniła. Nie tak, żeby fani Realu byli hiperoptymistami – bo nie mają ku temu podstaw – ale pojawiła się wiara, że coś da się na Camp Nou ugrać. A ta wiara jest potrzebna również dlatego, że Barcelona rozpoczęła ten sezon w niesamowitym stylu i po dziewięciu kolejkach ma w lidze komplet punktów. Królewscy niby też nie punktują źle, ale porażki na wyjazdach z Atletico i Betisem sprawiły, że tracą już sześć oczek. Opcjonalna porażka w Klasyku i dziewięć punktów w plecy to byłby dla nich dramat.
W czym więc fani Realu Madryt upatrują nadziei? I co zmieniło się przez ostatnie półtora tygodnia?
Diamencik
Yan Diomande zaczął swoją przygodę w Madrycie od kilku meczów, gdy, owszem, pokazywał się z niezłej strony w dryblingu, ale poza tym był bardzo chaotyczny, nie miał porozumienia z partnerami, brakowało mu też decydującego akcentu – czy to podania, czy gola. A i pojawiła się krytyka ze strony samego Mourinho. Mogła też – i pewnie tak było – ciążyć mu solidnie presja pieniężna. Florentino Perez postanowił przecież wydać na niego 125 milionów euro.
W całej historii klubu tylko Jude Bellingham – 127 milionów – kosztował Królewskich więcej.
Wiadomo, jakie wejście do zespołu miał Anglik i jak ważną postacią stał się z miejsca. Diomande nie zdołał tego powtórzyć, ale widać było, że jest w nim wielki, ogromny potencjał, więc trzeba dać mu czas. Powiedzmy sobie szczerze: nie potrzebował go przesadnie wiele. Pierwszą asystę zaliczył w swoim szóstym meczu (3:2 z Elche), a drugim w pierwszym składzie. Na gola czekał o dwa spotkania dłużej – do starcia z Villarrealem. Tam trafił na 1:0 i takim rezultatem skończył się mecz.
On sam był po tym trafieniu niezwykle wzruszony. To wzruszenie szybko przeszło jednak w szeroki uśmiech, bo gole i asysty zaczęły się sypać. Po Villarrealu było tak:
- asysta z Romą,
- gol i asysta z Sevillą,
- gol i asysta z Lipskiem.
Diomande w dodatku odpalił w idealnym dla siebie momencie – gdy wypadł Vinicius Junior, który przez własną głupotę otrzymał cztery mecze zawieszenia. Możliwe, że to też idealny moment dla… Jose Mourinho. Vini do niedawna zdawał się nienaruszalny w składzie Królewskich, niezależnie od formy. Teraz okazało się, że jest gość gotowy go zastąpić i w dodatku faktycznie gra lepiej. Przecież z Lipskiem Iworyjczyk zaczynał spotkanie na ławce, zmienił właśnie Viniciusa – a po tym, jak wszedł, najpierw dał asystę Mbappe (choć tu jego zasługi były małe), a potem wpakował fantastyczną bramkę, ustalając wynik spotkania.
W takim meczu jak El Clasico oczywiście jeszcze nie grał. Nie mieliśmy okazji przekonać się, jak zniesie tego rodzaju presję. Natomiast na razie jego obecność odblokowała dla Realu dodatkowe opcje – a przy zawieszeniu Viniciusa dała większą jakość na lewym skrzydle. Ba, na ten moment wydaje się, że jeśli Jose Mourinho chce być uczciwym wobec zawodników, to właśnie Vinicius będzie musiał walczyć o miejsce w składzie, nie odwrotnie.
Klasyk może okazać się w tej kwestii decydującym akcentem. A na pewno jest to dla Diomande szansa na pokazanie, że może (i chce) być wielki.
Wszyscy związani z Realem na to właśnie liczą.
Fede tam, gdzie nie lubi. Ale tam, gdzie gra znakomicie
Fede Valverde kilkukrotnie w czasie swojej kariery w Realu Madryt dawał do zrozumienia, że na prawej obronie zagrać może, gdy klub bardzo tego potrzebuje, ale zostawać tam nie ma zamiaru. Tyle tylko, że wszyscy – eksperci, fani, a i sami trenerzy zapewne też – widzą jedno: to jest pozycja dla Valverde idealna. Serio, trudno o lepszą – może jedynie piętro wyżej, ale też bliżej prawej strony. Jednak tylko tam.
Gdy Fede grał blisko prawej linii, był najlepszy w karierze – choćby w sezonach 2021/22 i 2023/24 (i nie jest przypadkiem, że Real ogółem funkcjonował wówczas bardzo dobrze). W środku pola bywało różnie – raz był świetny, owszem, ale często też grał słabiej. Mniejsze wahania miał, gdy w klubie byli Toni Kroos czy Luka Modrić. Oni śmigali w środku, Fede miał większą wolność, biegał po całej murawie, szukał wolnych stref, wyłaniał nagle przy rywalu, żeby odebrać piłkę albo pod bramką, żeby wpakować ją do siatki.
Fede Valverde uwiązany taktycznie i to w środku jako jeden z pivotów? To się nie udaje.
Nie udaje w dodatku od dłuższego czasu. A Jose Mourinho właśnie tak próbował to sklejać, często ustawiając Fede w dwójce z Aurelienem Tchouamenim. Francuz to świetny defensywny pomocnik, w zeszłym sezonie był jednym z najlepszych zawodników Realu, trzymał równą formę. Tyle że trzeba mu obok partnera, który zajmie się rozgrywaniem. A tego Fede nie ma – owszem, potrafi wypuścić kolegę świetnym zagraniem, posyła znakomite długie piłki, ale to raczej swego rodzaju eksplozywność, nie regularność w postaci takiej, jaką dawał na przykład wspomniany Kroos.
W dodatku wielkim atutem Valverde jest po prostu jego wybieganie – zarówno szybkość, jak i wytrzymałość. Jeśli gra bliżej linii, to może z tego korzystać, a miejsce w środku zwalnia się wtedy w pełni dla Ardy Gulera, o którym za moment.
Owszem, ma Urugwajczyk braki w defensywie. Natomiast nadrabia je właśnie wspomnianym wybieganiem i tym, jak wiele daje z przodu. Nie ma przypadku w tym, że choć rok temu do Madrytu trafił Trent Alexander-Arnold, a w tym sezonie Denzel Dumfries – dwóch prawych obrońców z ustaloną już reputacją – Jose Mourinho w ostatnich meczach stawia tam na Fede. On faktycznie jest z nich najlepszy!
Przeciwko Barcelonie wszystkie jego atuty mogą mieć znaczenie. Jasne, może też stwarzać problemy – regularnie na przykład łamie linię spalonego, tego jeszcze po prostu nie czuje – ale tworzenie na tej prawej stronie przewagi, nadrabianie dystansu czy nawet proste zasuwanie po całej długości boiska to rzeczy, których w starciu z Dumą Katalonii przecenić nie można. Prawda jest taka, że jeśli Fede chce dla siebie i swojej kariery jak najlepiej, powinien się z prawą obroną pogodzić.
To najlepszy scenariusz i dla niego, i dla Realu Madryt. W El Clasico być może też się o tym przekonamy. Bo Valverde na prawej daje Królewskim dodatkowe opcje.
W tym jedną, najważniejszą…
Turecki geniusz
Czy ktoś by pomyślał, że w sezonie 2026/27 – a przynajmniej na jego początku – najważniejszą postacią w zespole Los Blancos będzie Arda Guler? Możliwe, bo już w zeszłym sezonie miał momenty wielkiej klasy. Turecki pomocnik na boisku robi w zasadzie wszystko – rozgrywa, asystuje, strzela, pojawia się głęboko w środku, by po chwili wyłonić się pod bramką rywala, do tego znakomicie wykonuje stałe fragmenty gry. Bliski jest momentami tego, co przez lata robił tam Luka Modrić, choć bardziej ten wczesny, ofensywniej usposobiony.
Kogoś takiego jak Arda w tej ekipie po prostu trzeba. Nie ma Real na ten moment nikogo innego o takich zaletach jak Turek. Po części umyślnie unikałem do tej pory operowania czystymi statystykami. W przypadku Gulera trzeba po nie sięgnąć, bo nie pozostawia innej możliwości.
Turek w tym sezonie ma (wszystkie statystyki na 90 minut gry):
- 77 kontaktów z piłką,
- 0,58 oczekiwanych asyst,
- średnio 48 podań, w tym 6,5 celnego długiego podania,
- niemal siedem podań przełamujących linię,
- 1,4 stworzonych sytuacji bramkowych,
- 0,36 bramek.
Dodać trzeba, że grał u Mourinho w różnych rolach i wymiarze czasowym, jednak teraz – przy przesunięciu Fede na prawą obronę – często jest wycofany bardziej do środka i stał się znakomitym partnerem Tchouameniego, mózgiem zespołu. Cierpi może na tym nieco defensywa, bo Arda jej geniuszem nie jest (dlatego możliwe, że Mourinho wystawi duet Camavinga-Tchouameni, Guler z kolei zagra wyżej i bliżej prawej strony), ale potrafi odnaleźć się i tam.
Arda Güler Vs Sevilla https://t.co/TXw6WfEiTk
— Batman (@Gotham__1907) October 18, 2026
Generalnie: większość akcji Realu, które nie są szybkimi kontrami, przechodzi ostatecznie przez niego – często to on wykonuje – czy to ostatnie, czy to napędzające całą sytuację podanie.
Do tego doskonale rozumie się z Kylianem Mbappe. O tym wiadomo już od poprzedniego sezonu. Ta nić jest dla Królewskich niezwykle cenna. Jeśli coś może być jednak problemem, to fakt, że Guler często znikał w najważniejszych meczach, nie odnajdywał się w nich najlepiej – w tym sezonie nie wyszło mu spotkanie z Atletico (choć wtedy grał na prawym skrzydle, a problemy miał cały Real – co może, choć nie musi, być ze sobą powiązane), natomiast miewał mecze z wielkimi zespołami, w których sam był znakomity – na przykład z Bayernem w Lidze Mistrzów.
Od tego, czy z Barceloną też będzie geniuszem, może zależeć, czy Real w ogóle powalczy o wygraną. I w Ardzie na pewno wielu fanów madryckiej ekipy szuka nadziei.
Szansa w kontrach?
Może być jednak tak, że piłki będą latać głównie obok i nad Ardą. Jose Mourinho przecież przez lata pokazywał, że na takie mecze jak z Barceloną – i to Barceloną napędzoną, wielką, strzelającą średnio ponad cztery gole na mecz – lubi ustawić zespół w niskim bloku i wypatrywać swoich szans w kontratakach. Tym bardziej, że Królewscy mają przecież kim te kontry wyprowadzać. Są Jude Bellingham, Fede Valverde, Yan Diomande, możliwe, że Endrick, który wyszedł ostatnio w pierwszym składzie.
No i jest Kylian Mbappe, wiadomo.
Nadal zabawne są, oczywiście, wspomnienia spalonych Mbappe z jego pierwszego Klasyku, natomiast decydowały wtedy centymetry, Barca często balansowała na granicy. A od tamtego czasu… wcale jakoś bardzo się w defensywie pod tym względem nie poprawiła, czego dowody dało na przykład starcie z Betisem (wygrane 5:2, ale z problemami w tyłach). Hansi Flick lubi futbol, w którym jego drużyna wychodzi do przodu jako całość.
Jose Mourinho lubi z kolei taki, w którym piłkę wyprowadza się szybko i korzysta właśnie z takiego ustawienia rywali. Czy to wypali, czy nie – to zupełnie inna sprawa. Na papierze może okazać się, że to najskuteczniejszy sposób na tę Barcelonę. Kto wie, czy dla Realu – który wciąż się w pełni nie „odnalazł” – nie jedyny możliwy, jedyny, jakiego warto spróbować.
Sami Królewscy też mają podobne problemy w tyłach! Gdy to oni atakują, rywale potrafią długimi podaniami ich zaskoczyć. Tak było z Atletico, gdy czerwoną kartkę obejrzał w konsekwencji Dean Huijsen. Lipsk też zdobył bramkę szybkim atakiem. Thibaut Courtois nawet w meczach, które Królewscy wygrywają wysoko, wcale nie ma okazji do tego, by sobie między słupkami odpocząć, koledzy lubią zapewnić mu rozrywkę.
W starciu z Barceloną tej rozrywki nie będzie mieć… bo nie zagra.
Taka informacja została podana ledwie kilka godzin temu. Wraz z nią zmniejszyły się – bo jakżeby inaczej? – nadzieje fanów Królewskich. Bo choć Andrij Łunin pokazywał w przeszłości, że potrafi grać mecze wielkie, to jest jednak golkiperem o klasę gorszym od Belga. Po prostu nie da się mieć z nim tej pewności, którą ma się z Courtois, że bramka jest zabezpieczona najlepiej, jak tylko się da.
Choć może jednak okaże się, że wystarczająco?
Nadzieja w końcu umiera ostatnia.
***
Dla neutralnego kibica z kolei jest inna nadzieja – taka, że ten mecz może mieć w sobie wszystko. W zasadzie żaden wynik nie powinien zdziwić. Wyobrazić można sobie 1:1, 2:1 (w każdą ze stron), 3:3, a jeśli ktoś przewiduje 5:0 dla Barcelony czy na przykład 3:1 dla Realu, w zasadzie też nie można uznać, że jest szalony. Za sprawą dwóch ostatnich meczów Królewskich – i w pewnym sensie też dwóch ostatnich spotkań Barcelony (problemy z Betisem i porażka z PSG) – okazuje się, że może to być niezwykle interesujące starcie.
A czy faktycznie tak będzie? Dowiemy się o 21:00.
ZOBACZ RÓWNIEŻ
Fot. Newspix
