post Avatar

Opublikowane 23.12.2019 11:28 przez

Sebastian Warzecha

W Europie jest zupełnie nieznany, za to w Szwajcarii rozpoznają go niemal wszyscy. Christan Stucki, bo o nim mowa, uprawia Schwingen, czyli szwajcarskie zapasy. W sierpniu tego roku wygrał największe i najważniejsze zawody w swojej dyscyplinie. Już wcześniej niezwykle popularny w swoim kraju, po tym sukcesie stał się absolutną gwiazdą. Tak wielką, że w głosowaniu na sportowca roku pokonał w swej ojczyźnie nawet samego… Rogera Federera. „Ale skąd to uwielbienie fanów?” zapytacie? I na to pytanie właśnie tu odpowiemy.

O sporcie

Dobra, domyślamy się, że wielu z was nigdy wcześniej nie słyszało o Schwingen. Wypadałoby więc trochę o tym opowiedzieć, bo inaczej cały ten tekst nie miałby sensu. A poza tym to całkiem ciekawa rzecz. Wiadomo, dyscyplina teoretycznie bardzo prosta w swych założeniach. To w końcu tylko zapasy, ale choćby tło, jakie jej towarzyszy – to już sprawa nieco bardziej skomplikowana. Zacznijmy więc od niego.

Tradycyjnie był to męski sport, ale dziś siłują się też kobiety. Korzenie Schwingen sięgają trzynastego wieku, a pierwotnie uprawiali go wyłącznie farmerzy w rejonie Alp. Skąd to wiemy? To z tamtego okresu pochodzą najstarsze malunki, prezentujące zapaśników – znajdziecie je w kościele w Lozannie. Potem sport niemal zaginął. Zresztą przez jakieś dwa stulecia był nawet zabroniony. Zakaz skończył się jednak w XVIII wieku i tradycja powróciła. Ba, rozrosła się. W 1805 roku zorganizowano pierwsze „alpejskie zawody”, zlokalizowane przy ruinach zamku Unspunnen.

Schwingen to stary sport, który był obecny w Szwajcarii od dawna. Wywodzi się z innych form zapasów. Pierwotnie zapaśnicy pozostawali w strojach, które nosili na co dzień, podwijali jedynie nogawki spodni. […] Klasycznym testem dla zapaśników był Bruenig, w którym zapaśnicy ze środkowej Szwajcarii spotykali tych z rejonu Berna, żeby zobaczyć, kto jest najmocniejszy – mówił Ernst Schlaepfer, pracujący przy organizacji współczesnych zawodów.

Dziś ten sport to tradycja, ale też biznes. Zresztą wzbudza to spore kontrowersje. Wielu uważa, że zapaśnicy nie powinni mieć sponsorów. Trafiają się nawet fani, którzy – właśnie ze względu na postępującą komercjalizację – po prostu przestali przychodzić na zawody. Zapaśnicy noszą dziś czarne spodnie, kolorowe koszulki (czyste, choć na co dzień chodzą w takich z logiem sponsora, Stuckiego wspiera na przykład szwajcarski Lidl) i specjalne pasy (właściwie spodenki, ale zwykle używa się właśnie słowa „pasy”), za które wzajemnie się łapią i próbują przewrócić.

No i właśnie, skoro o przewracaniu mowa, to czas na zasady. Typowa walka trwa kilka minut. Osiem, dziesięć, czasem nawet dłużej. Zależy od zawodów. Ale tylko wtedy, gdy nikomu nie uda się przewrócić przeciwnika na łopatki, podnosząc go za wspomniany pas i cały czas trzymając w odpowiedni sposób. Jeśli ktoś zrobi to wcześniej – koniec, finito. Ring, o ile tak można to nazwać, jest okręgiem. Walczy się na świeżym powietrzu. W przypadku, gdy nikomu nie uda się obalić przeciwnika, zwycięzcę wybiera trzyosobowe jury. Podobno wyróżnić możemy aż sto ruchów, używanych przez zapaśników, często podobnych do tych używanych w judo. Szkopuł w tym, że najczęściej stosowanych jest tylko… pięć.

Największe zawody, organizowane raz na trzy lata, to Eidgenössisches. Wiemy, trudna nazwa, dlatego pójdziemy tropem innej, potocznej i będziemy nazywać je „igrzyskami alpejskimi”. To na nich wybiera się „króla”, czyli najlepszego zapaśnika w kraju. Ten w nagrodę dostaje byka (tak, byka, takie zwierzę) i sporo kasy. Poza tym – zainteresowanie mediów i fanów w całym kraju. W zawodach nie ma podziału na kategorie wagowe. Dlatego uprawiający Schwingen to zwykle sporzy goście, którzy wykorzystują swoją siłę. Stucki mierzy na przykład niemal dwa metry i waży około 140 kilogramów, choć to już przykład ekstremalny. Zwykle kręci się to w okolicach 185-190 centymetrów i stu kilo.

Schwingen, jak już mogliście się domyślić, to jeden z tradycyjnych sportów narodowych Szwajcarii i za taki jest uważany przez samych mieszkańców tego kraju. Ale na igrzyskach alpejskich rozgrywa się też dwie inne konkurencje. W jednej rzuca się głazami. No i to w sumie tyle. Istnieje podział na kilka konkurencji, według wagi – 20, 40 i 83,5 kilograma. Druga konkurencja to Hornussen, sport drużynowy, wyglądający jak skrzyżowanie golfa z baseballem. I tyle wiedzy w tej kwestii nam wystarczy.

Co jeszcze warto wiedzieć? Że z postępującą komercjalizacją Schwingen stało się wielką atrakcją. W ciągu kilku dni ostatnich igrzysk alpejskich na stadion przyszło ponad 400 tysięcy osób! Zresztą sam stadion to też ciekawa budowla – wybudowany tymczasowo, a pomieścić mógł dobrze ponad 50 tysięcy fanów. – Gazety, radio i telewizja wręczyły ten sport ludziom. W erze globalizacji fani szukają „prawdziwej Szwajcarii”, potrzebują czegoś, z czym mogą się identyfikować. Chcą czuć się odrębni od reszty świata i Europy. Sport i tradycja im w tym pomaga – mówili Ernest Schlaefli, były zapaśnik, oraz Ernst Schlaepfer.

Globalizacja jest jednak obecna i tu. Bo Schwingen wymyka się Szwajcarii, interesuje turystów, a nawet oficjeli spoza kraju. Ostatnie igrzyska alpejskie oglądał choćby… król Tonga. Ale tu akurat istnieje pewne, zresztą ciekawe wyjaśnienie. Była to bowiem wizyta prywatna. Tupou VI, jak zwie się monarcha tego niewielkiego kraju z Oceanii, jest krewnym rodziny Muellerów z Zugu, miejsca, gdzie odbywały się igrzyska.

W 1885 roku mój pradziadek odbył podróż z Zugu na Tonga. Poszukiwał brata, który wyruszył na wyprawę i nigdy nie powrócił. Pradziadek też nie wrócił, zakochał się w jednej z lokalnych kobiet. Poślubił ją, mieli dwanaście dzieci. Na początku XX wieku wysłał jednego z synów, mojego dziadka, do Szwajcarii, by tam studiował. Ten na uniwersytecie w Zurychu poznał studentkę z Belgradu. Poślubił ją w 1920 roku, oboje wrócili na Tonga. Mój ojciec urodził się w 1928 roku. Krótko przed wybuchem II wojny światowej, dziadek powrócił do Szwajcarii wraz z całą rodziną – opowiadał szwajcarskim mediom Luka Mueller.

Reszta dzieci jego pradziadka, pozostała na Tonga. I dziś żyje tam około stu osób, które noszą nazwisko Mueller, kolejnych kilkadziesiąt znajdziecie na Fidżi. Luka często podróżuje na tamtejszy wyspy, zwykle odwiedza też króla, z którym się zaprzyjaźnił. Dlatego zaprosił go na igrzyska. I król przybył.

Na miejscu obserwował koronację innego króla.

O bohaterze

Christian Stucki, czyli… zupełnie normalny facet. Poza wzrostem, wagą i tym, że zna go cała Szwajcaria. Gdyby jednak nie uprawiał zapasów, prawdopodobnie wyróżniałby się tylko fizycznością. To dusza towarzystwa, wesoły gość, który lubi rozmawiać z ludźmi. Choć nie zawsze było mu lekko – w szkole, ze względu na wspomniany wzrost i wagę – często padał ofiarą docinków ze strony kolegów. W końcu mama powiedziała mu, że może się bronić. Zrobił to na tyle dobrze, że gość, który mu dokuczał, stracił zęba. Christianowi było na tyle przykro, że już nigdy więcej tego nie powtórzył.

Zresztą o charakterze Stuckiego często mówiono w mediach. Że jest miły, pomocny, towarzyski, sympatyczny, otwarty i… to bardzo źle. Przynajmniej dla jego kariery sportowej. Wielu twierdziło, że jest zbyt łagodny, przez co często zdarzało mu się przegrywać najważniejsze walki. – Byłem dobrym niedźwiadkiem, który w ringu nie był w stanie uwolnić zwierzęcej natury – tak ujmował to on sam. Jego koledzy byli kiedyś podobno tak zdesperowani, że obudzili go w środku nocy i zaczęli zanurzać jego głowę w basenie. Mieli nadzieję, że to wkurzy go wystarczająco mocno, by tę naturę obudzić. Wkurzyło. Według relacji tych, którzy to widzieli, czterech facetów przeleciało wtedy dobrych kilka metrów. Ale Christian szybko wrócił do swojego zwykłego stanu. Zmienić to udało mu się dopiero w 2017 roku, po sesjach z coachem i psychologiem.

Poza ringiem się jednak nie zmienił. Nawet teraz, mimo że już wcześniej był gwiazdą, a teraz stał się idolem wielu Szwajcarów, prowadzi zupełnie zwyczajne życie. W ciągu roku, gdy akurat nie startuje, pracuje jako kierowca ciężarówek. – Czy zostanę w pracy? Oczywiście. W pewnym momencie będę musiał znów zacząć pracować na pełen etat. Wcześniej pracowałem u rzeźnika, trzy dni w tygodniu. Pracuje też moja żona, wymieniamy się opieką nad dziećmi. Byłbym w stanie wyżyć bez pracy. Ale nie chcę być profesjonalnym sportowcem. Praca jest dla mnie niemal relaksem. Kiedy jestem w drodze, mogę się na moment wyłączyć, uspokoić myśli, a jeśli chcę, to mogę też udzielić wywiadów przez telefon – mówił.

A jak właściwie zaczął uprawiać Schwingen? Do sportu wprowadził go jego ojciec, Willi. Bez presji, ot, żeby młody chłopak po prostu poznał tę dyscyplinę. Chrigu, jak często nazywa się Stuckiego, podobno od zawsze był wysportowany i interesował się wieloma dyscyplinami. Grał w piłkę, świetnie ogarniał mini golfa, a warunki fizyczne pozwalały mu próbować sił właśnie w sportach walki. I ostatecznie na nie postawił. Od dzieciaka trenował naprawdę poważnie, dyscyplinie poświęcał mnóstwo czasu. Miał też świetnego nauczyciela, bo Willi to były zapaśnik, zresztą kilkukrotny mistrz lokalnych zawodów.

Miło, że dzięki temu zawsze będziemy mieli coś wspólnego – mówił ojciec, który z syna jest niesamowicie dumny. Zresztą był od dawna. Już w wieku 16 lat Christian pojawił się w telewizji, bo był młodym, utalentowanym zapaśnikiem, który jechał na swoje pierwsze igrzyska alpejskie. Szybko więc stało się jasne, że może osiągnąć wiele. Jednak na największe sukcesy trochę poczekał, a o tym, że ostatecznie je odniósł, zadecydowało – zdaniem jego ojca – poznanie Cecile, dziś już żony Christiana. To przy niej się zmienił, wydoroślał i uporządkował swoje życie. Gdy pojawiły się dzieci, stał się, jak mówi sama Cecile, „wspaniałym ojcem”, a przy tym był skoncentrowany na sporcie jak nigdy wcześniej.

Od tamtego czasu odniósł mnóstwo sukcesów na wielu imprezach. Brakowało mu jednak tego największego.

O historii

Szwajcaria pokochała Christiana Stuckiego sześć lat temu. Był wtedy wielkim faworytem do zdobycia tytułu króla. W finale jednak przegrał, całe zawody skończył na drugim miejscu. Został jednak „królem serc”. Zdobył je, gdy pocałował ostatecznego triumfatora w głowę, oddając mu honory i uznając za lepszego. Gest robił tym większe wrażenie, że mowa o człowieku, którego wielu uważało za najlepszego zapaśnika ostatniego dziesięciolecia. Miał prawo czuć się rozczarowany. I pewnie był. Stać go jednak było na uznanie wyższości Matthiasa Sempacha, swojego kolegi, który został królem.

Trzy lata później też się nie udało. Został 2019 rok. Co prawda Stucki nie mówił nic o końcu kariery, jednak wszyscy eksperci podkreślali, że jeśli chciałby coś osiągnąć, to tylko teraz, tylko w tym roku, tylko w Zug. Nigdy nie było bowiem tak starego triumfatora, jakim mógłby zostać 34-letni Christian. Za trzy lata w świecie Schwingen byłby już tak naprawdę dziadkiem. Bez szans na triumf. Po drodze przytrafił mu się jednak mały dramat.

Kontuzja. Ot, życie sportowca. Tak to już bywa. Przytrafiła się na początku sezonu, w maju. Do startów wrócił dopiero początkiem sierpnia, ale na jedynych zawodach, w których wystartował, zajął zaledwie szóste miejsce i prezentował się kiepsko. – Na początku kłóciłem się z kontuzją. Wiedziałem jednak, że jeśli będę dobrze trenować, może mi się udać wrócić. Odbywałem cztery albo pięć sesji treningowych w tygodniu. Starałem się dobrze wypoczywać. Chciałem być w pełni sił na igrzyska. […] Jestem pozytywnie nastawiony. W ostatnich tygodniach trenowałem sporo i dobrze. Inni w tym czasie się siłowali, rywalizowali. Może będą zmęczeni? – mówił przed startem.

Nic nie było jednak pewne. Willi Stucki wspominał, że gdy dowiedział się o kontuzji syna, do oczu napłynęły mu łzy. Bo wiedział, że dla Christiana to najprawdopodobniej ostatnia szansa na zdobycie jedynego brakującego mu tytułu do skompletowania „Wielkiego Szlema”, złożonego ze zwycięstw w kilku najważniejszych zawodach. Taka sztuka udała się wcześniej tylko jednemu człowiekowi. Christian miał spróbować też to zrobić. Kontuzję udało się bowiem doleczyć. Do Zug jechał jednak nie w roli faworyta. Wręcz przeciwnie – bliżej było mu do outsidera.

Wśród faworytów wymieniało się za to zawodników o kilka, a nawet kilkanaście lat młodszych. I faktycznie, młodzież radziła sobie naprawdę nieźle. A Stucki? Przy bardzo trudnym rozstawieniu – mierzył się z całą czwórką głównych faworytów do tytułu, podczas gdy każdy z nich siłował się z maksymalnie dwójką z największych rywali – zdołał odnieść kilka zwycięstw, ale dość szybko stracił też cenne punkty. Przed siódmą, decydującą walką, wiadomo było, że nie ma szans na awans do finału, o ile nie pomogą mu rywale.

Pomogli, inne pojedynki ułożyły się po jego myśli. Stucki dostał się do walki finałowej po raz drugi w swojej karierze. Tuż przed nią… płakał w szatni. Przy kolegach. – Pewnie byli nieco zaskoczeni. Zostawili mnie jednak w spokoju. Uspokoił mnie trener. Uderzyło mnie całe to napięcie. Nagle znalazłem się w finale. Musiałem to uwolnić. Możliwe, że właśnie tego potrzebowałem. Byłem zdeterminowany. Sześć lat wcześniej nie wierzyłem w sukces aż tak. Tym razem wiedziałem, że jeśli odpuszczę, przegram – mówił dziennikarzom.

Stucki powtarzał, że sam zdawał sobie sprawę z tego, że więcej szans może nie otrzymać. Mówił mu to też jego trener. – To twoja walka. Dla siebie, dla rodziny. Możesz to zrobić – powiedział swojemu podopiecznemu tuż przed decydującą walką. Christian musiał ją wygrać. Gdyby mu się nie udało, nie zdobyłby tytułu króla. Nie było innego rozwiązania. Naprzeciwko niego stał Joel Wicki. Dwudziestodwuletni, piekielnie utalentowany, jeden z czwórki początkowych faworytów. Wystarczał mu remis, teoretycznie mógłby po prostu próbować odpierać ataki rywala. Bo pewne było, że Stucki się do nich rzuci, wykorzystując przewagę fizyczną.

Bo, powtórzmy to jeszcze raz, Christian musiał wygrać. Musiał.

Więc wygrał.

O triumfie

42 sekundy. Tyle trwała finałowa walka i tyle czasu zajęło Christianowi Stuckiemu spełnienie marzenia. Został królem, którym – teoretycznie – nie miał prawa zostać. Był za stary, stracił swoją szansę sześć lat wcześniej. Nikt w takim wieku nie został wcześniej zwycięzcą Eidgenössisches. Nikt, aż do czasu triumfu Christiana. – Nie miałem już wielkich nadziei, że wejdę do finału. Gdy się udało, w nim też dostałem bardzo trudnego rywala. Udało mi się go jednak szybko pokonać. Kiedy dowiedziałem się, że w ogóle wszedłem do finału, byłem wręcz sparaliżowany. Udało mi się jednak odpowiednio do niego przygotować. […] W pierwszym momencie po walce nie zrozumiałem, co się stało. Myślałem, że sędzia powiedział, że nie ma rozstrzygnięcia. Potem zobaczyłem znak i zrozumiałem, że wygrałem. Byłem niesamowicie szczęśliwy. To były moje siódme igrzyska. W końcu się udało. Czuję satysfakcję, że mój wysiłek się opłacił. Wiele w to zainwestowałem – mówił po finale.

Po decydującej walce przytulił i ucałował żonę. Potem powtarzał, ile jej zawdzięczał i że to dzięki niej udało mu się zostać królem. Co z kolei oznacza, że ona została królową. – Bez niej nie byłoby to możliwe. Dbała o mnóstwo rzeczy i wszystkim się zajmowała. Jestem jej bardzo wdzięczny – mówił Christian. Eksperci zgodnie przyznawali, że oboje mogą nosić swoje tytuły jak najbardziej zasłużenie. Po walce Stucki odbębnił sesje z mediami, udzielił dziesiątki wywiadów, poświętował i o drugiej w nocy ruszył do wynajętego pokoju hotelowego… na rowerze.

Po sukcesie dostałem mnóstwo zaproszeń do wielu programów. Wspaniałe przyjęcie zorganizował też Andreas Hegg, burmistrz Lyss. Potem wyjechałem na wakacje. Naładowałem baterie, wypocząłem. Mój szef skorzystał z mojego sukcesu – rozdawał klientom małe kiełbaski, ochrzczone mianem „kiełbasek króla Schwingen”. Poza tym dał mi tydzień wolnego – opowiadał Stucki. W domu czekało go zresztą wspaniałe powitanie. Trwał tam akurat festiwal, którego Christian został największą gwiazdą. Wszyscy bili mu brawo, nosili go na rękach (a nie jest to łatwe, zauważmy), zmieniono nawet nazwę jednej z ulic i ochrzczono ją jego nazwiskiem. Wszyscy pytali też: co teraz? Emerytura?

Jako król musisz panować, jeśli tylko możesz. Teraz przede mną trzy ekscytujące lata. W przyszłym roku Szwajcarska Federacja Schwingen będzie obchodzić 125. rocznicę utworzenia. Chciałbym w tym momencie wciąż być aktywnym zawodnikiem. Poza tym fizycznie i mentalnie czuję się bardzo dobrze. Cel jest taki, by za trzy lata wziąć udział w kolejnych igrzyskach alpejskich. Moja żona ostatnio mówiła, że mógłbym uprawiać ten sport i przez sześć lat. Nie chciałbym jednak kończyć w miejscu, od którego zacząłem. Nie chcę przegrać cztery razy na jednej imprezie i wrócić do domu pokonany – mówił.

Niech więc żyje król. Co najmniej przez najbliższe trzy lata.

O spotkaniu

To było w październiku, dwa miesiące po tym, jak Christian Stucki wygrał Eidgenössisches. W Bazylei trwał turniej ATP 500. Ranga może i nie najwyższa, ale rokrocznie podnosi ją pojawienie się na nim Rogera Federera. Bo to przecież jego „domowa” impreza i zawsze chętnie walczy o zwycięstwo w niej. W tym roku na trybunach pojawił się też Stucki i spotkał się z prawdopodobnie najbardziej znanym Szwajcarem na całym świecie.

Roger to niesamowita osobowość. Został szczery i skromny mimo wszystkich swych sukcesów. Jest na kompletnie innym poziomie. Nawet dla mnie to wielki sportowiec, a przecież ja też coś wygrałem i znam trochę osób. Czapki z głów za to, co osiągnął – mówił Stucki, który wręczył Federerowi (za duże jak Rogera) spodenki do uprawiania Schwingen. Sam dostał podpisaną rakietę i prośbę o to, by Rogera nie dotykał. Bo jeszcze połamie.

Dlaczego w ogóle wspominamy o tym spotkaniu? Bo kolejne dwa miesiące później obaj znów się spotkali. W głosowaniu na najlepszego sportowca Szwajcarii. Udział biorą w nim dziennikarze (2/3 głosów) i fani (1/3). Wśród widzów Stucki otrzymał aż 52,02 procent głosów. U dziennikarzy było nieco gorzej, ale łącznie zebrał ich ponad 30 procent. Po podliczeniu okazało się, że wyprzedził Federera o niespełna 9 punktów procentowych.

Został tym samym pierwszym zawodnikiem uprawiającym Schwingen, którego wybrano najlepszym sportowcem w kraju. Co by jednak nie pisać – zasłużył.

SEBASTIAN WARZECHA

Opublikowane 23.12.2019 11:28 przez

Sebastian Warzecha

Zaloguj się albo komentuj jako gość
Liczba komentarzy: 0
avatar
 
Zdjęcia
 
 
 
Audio i wideo
 
 
 
  Subskrybuj  
Powiadom o
Weszło
06.06.2020

Robert Janicki Napoleonem Warty. Poznaniacy uciekają Stali

Odkąd pierwszoligowcy wrócili na boiska, obserwujemy dziwną zasadę. Otóż na zapleczu Ekstraklasy bardzo poważnie podchodzą do dawkowania emocji. Zwykle jeden dobry mecz na dzień to maksimum, na jakie możemy liczyć. Znakomite potwierdzenie tej tezy miało miejsce w sobotę. Pierwszy mecz? Walka cios za cios, wysoka intensywność, kochana przez niektórych „jazda na dupie”. Drugi? Macanka, tempo […]
06.06.2020
Weszło
06.06.2020

Trzy punkty? Wisła Płock: a komu to potrzebne?

Nie powiemy, że Wisła Płock straciła zwycięstwo w Białymstoku w najbardziej frajerski sposób w tym sezonie, bo pamiętamy choćby to, co w Gdyni odwalił Raków Częstochowa, ale na miejscu Radosław Sobolewskiego rozwalilibyśmy dziś ze dwie szafki. Albo zamknęlibyśmy drzwi do autokaru przed nosem kilku delikwentów. Już mieliśmy pisać, że w Ekstraklasie wszystko po staremu, czyli […]
06.06.2020
Weszło
06.06.2020

Lewandowski pobił kolejny rekord. Tym razem swój osobisty

Fantastyczny dla Roberta Lewandowskiego był sezon 2016/17. Strzelił 43 gole, na rozkładzie miał m.in. Arsenal, Atletico, Real i rzecz jasna BVB. Wydawało się, że do tak wysoko zawieszonej poprzeczki już nie doskoczy. Tymczasem Polak w bieżącym sezonie już przebił tamten wynik. A do rozegrania ma jeszcze cztery kolejki w lidze, być może dwa kolejne w […]
06.06.2020
Weszło
06.06.2020

Szymon Sićko – następca Karola Bieleckiego w kadrze na lata?

W dniu, w którym reprezentacyjną karierę zakończył Karol Bielecki, powstało pytanie: kiedy w kadrze pojawi się jego następca? Ktoś, kto będzie dysponował piekielnie mocnym rzutem, a co za tym idzie zdobywał z lewego rozegrania dużo bramek. Przez długie miesiące wydawało się, że o takim gościu w najbliższej przyszłości możemy tylko pomarzyć. I wtedy światu objawił […]
06.06.2020
Weszło
06.06.2020

Słonikom przestało sprzyjać szczęście. Podbeskidzie wygrywa czwarty raz z rzędu

Oko za oko, ząb za ząb. Taką zasadę przyjęli dziś piłkarze Podbeskidzia i Bruk-Bet Termaliki, którzy wysmażyli nam western w samo południe. Western, bo strzelania nie brakowało, mimo że ostatecznie w Bielsku padła tylko jedna bramka. Strzelili ją gospodarze, którym chyba tylko katastrofa mogłaby odebrać awans do Ekstraklasy. W czterech wiosennych meczach „Górale” zdobyli 12 […]
06.06.2020
Weszło
06.06.2020

LIVE: Czy „żurawball” już został odmrożony?

Jeszcze parę kolejek temu Wisła Płock żyła niedalekimi wspomnieniami o fotelu lidera oraz kapitalnej jesieni, która przyniosła nadspodziewanie wysokie loty w lidze. Jagiellonia mniej więcej w tym samym czasie zerkała nerwowo za plecy, bo coraz mocniej zbliżała się do niej cała strefa spadkowa. Dziś obie ekipy zaliczają klasyczną mijankę – Jaga po trzech zwycięstwach z […]
06.06.2020
Niemcy
06.06.2020

Właściwy człowiek na właściwym miejscu. Jak Bruno Labbadia naprawił Herthę

Na przełomie 2019 i 2020 roku berlińska Hertha bez wątpienia aspirowała do miana jednej z najbardziej rozczarowujących drużyn Europy. Szczytem wszystkiego było starcie z FC Koeln. Goście z Kolonii przyjechali na Stadion Olimpijski w Berlinie jak po swoje i zmiażdżyli gospodarzy 5:0. Powiedzieć, że ten rezultat – z przeciętnym w sumie oponentem – dość mocno […]
06.06.2020
Weszło
06.06.2020

Łukasz Zwoliński – ile znaczy zmiana otoczenia

Stadion Pogoni Szczecin. Do bramki trafia wychowanek. Piłkarz, który – jak trafnie stwierdził kiedyś „Przegląd Sportowy” – ma wszystko, by stać się wymarzonym idolem trybun. – Gola strzelił Łukasz!!! – krzyczy spiker. (cisza) – Łukasz!!! – ponawia okrzyk, mimo że nie doczekał się odpowiedzi. (cisza) – Łukasz!!! Po trzecim razie już przyszła reakcja trybun. Nie […]
06.06.2020
WeszłoTV
06.06.2020

STAN FUTBOLU. Kusiński, Janiak, Kowalczyk, Rokuszewski, Stanowski

Jest sobota, jest godzina 11:30, a zatem zapraszamy na kolejny odcinek Stanu Futbolu. Tym razem w programie pojawi się jego tytułowy gospodarz, czyli Krzysztof Stanowski. Jego gośćmi będą: Wojciech Kowalczyk, Mateusz Rokuszewski, Michał Kusiński (były skaut Rakowa Częstochowa, dziś manager) i Mateusz Janiak (Przegląd Sportowy). Sporo ekstraklasowych i pierwszoligowych tematów do omówienia, więc będzie ciekawie! […]
06.06.2020
Weszło
06.06.2020

Dlaczego Pogoń Szczecin tak mocno spuściła z tonu?

Pogoń Szczecin od kilku lat ugruntowuje swoją pozycję w Ekstraklasie jako klub z górnej połowy tabeli. Nadal jednak nie potrafi wykonać kolejnego kroku do przodu, który oznaczałby awans do europejskich pucharów. Wydawało się, że w tym sezonie musi się wreszcie udać. Drużyna znalazła się jednak w tak głębokim dołku, że na tę chwilę zagrożona staje […]
06.06.2020
Bukmacherka
06.06.2020

Piszczek czy Piątek? Kto będzie lepszy w polskim starciu w Bundeslidze?

Łukasz Piszczek kontra Krzysztof Piątek. To starcie dnia za naszą zachodnią granicą. Doświadczony defensor niedawno z powodzeniem zatrzymał Roberta Lewandowskiego. Czy ta sztuka uda mu się z Piątkiem, który przechodzi strzeleckie odrodzenie? Sprawdźcie nasze typy na mecz Borussii z Herthą Berlin u legalnego bukmachera BETFAN! Borussia Dortmund – Hertha Berlin Ostatnie mecze bezpośrednie: WWRRW Poprzednie […]
06.06.2020
Bukmacherka
06.06.2020

Czy Zagłębie znów ogra Lecha? „Miedziowi” walczą o grupę mistrzowska

W sobotnie popołudnie w Ekstraklasie czeka nas mecz, na myśl o którym Alan Czerwiński ma spory ból głowy. Jego przyszła drużyna – Lech Poznań, przyjeżdża do obecnej – Zagłębia Lubin. Ale nie tylko o Czerwińskim warto dziś wspomnieć. „Miedziowi” muszą dziś wygrać, żeby zachować szanse na awans do grupy mistrzowskiej. Lech, żeby nie stracić dystansu […]
06.06.2020
Weszło
06.06.2020

Pogoń w kryzysie. Ile winy ponosi Kosta Runjaić?

Pogoń Szczecin długo szukała swojego wymarzonego trenera, ale jakoś nie potrafiła być stała w uczuciach. Do pojawienia się Kosty Runjaicia tylko Dariusz Wdowczyk umiał przebić barierę 500 dni na stołku, w innych przypadkach zawsze było coś nie tak. W Michniewiczu nie pasował styl, Skorża rozczarował totalnie, Moskal odszedł z powodów osobistych. Niby wszyscy wiedzieli, że […]
06.06.2020
Weszło
06.06.2020

Bartosz Białek, czyli napastnik wielowymiarowy

Sześć goli, dwie asysty, dwa kluczowe podania w jedenastu meczach. Nie mówimy o napastniku sprowadzonym za pół bańki euro, któremu trzeba co miesiąc przelewać 30 tysięcy w europejskiej walucie. Mówimy o 18-letnim absolwencie akademii. Bartosz Białek przywitał się z ligą takimi liczbami, że aż skłonił nas do refleksji. Po pierwsze – z czego to wynika, […]
06.06.2020
Weszło
06.06.2020

Marek Jóźwiak: „Czasem mam ochotę wywalić gościa w powietrze”

Z Markiem Jóźwiakiem, dyrektorem sportowym Wisły Płock, rozmawiamy o dwóch tygodniach na OIOM-ie, gdzie pierwszy raz zobaczył śmierć. O Robercie Lewandowskim w czasach Legii Warszawa. Występach w LZS-ie Siemiątkowo, boiskowej rywalizacji PGR-ów i nostalgii do niższych lig. Pięciu tonach mocznika, które wylano na boisko Legii przed meczem z Panathinaikosem, a od czego wyzdychały wszystkie szczury […]
06.06.2020
Bukmacherka
06.06.2020

Warta wykorzysta potknięcie Stali? Obstaw 1. ligę w Totolotku!

Warta Poznań staje przed wielką szansą. Jeśli Poznaniacy wygrają dziś z Olimpią Grudziądz, ich przewaga nad trzecią w tabeli Stalą Mielec wzrośnie do czterech punktów. Natomiast grudziądzanie chcieliby skorzystać z okazji na przeskoczenie Miedzi Legnica i ponowne zawitanie w czołowej szóstce. Obydwie drużyny miały już przetarcie w boju, które lepiej wspominają gospodarze. Kto będzie lepszym […]
06.06.2020
Niemcy
06.06.2020

Powiedz Mario Götze, co poszło źle? Złoty chłopiec opuszcza Dortmund

25 maja 2013 roku Bayern Monachium w finale Ligi Mistrzów pokonał 2:1 Borussię Dortmund, dodając tym samym dość przykrą puentę do bardzo pięknej opowieści, jaką w latach 2010 – 2013 napisali podopieczni Juergena Kloppa. Zarówno na krajowym, jak i europejskim podwórku. Charyzmatyczny szkoleniowiec BVB pozostał wprawdzie na Signal Iduna Park jeszcze przez dwa sezony, pierwszy […]
06.06.2020
Weszło
06.06.2020

PRASA. „Teraz jest dobry moment na wybicie się. Ekstraklasę ogląda wielu ludzi”

W sobotniej prasie nietypowy wywiad z Rafałem Boguskim, rozmowy z Jesusem Imazem i Domagojem Antoliciem, sylwetka Jadona Sancho, tekst o kolejnych problemach w Barcelonie i o zawodnikach, którzy mają imiona od wielkich piłkarzy.  PRZEGLĄD SPORTOWY Nietypowy wywiad z pomocnikiem Wisły Kraków, Rafałem Boguskim. Pytania zadawali mu byli i obecni koledzy z Wisły Kraków oraz trenerzy. […]
06.06.2020