Czas na szaloną jazdę po bruku! Rusza Paryż – Roubaix, największy jednodniowy wyścig świata

Kamil Gapiński

09 kwietnia 2017, 10:18 • 4 min czytania

Reklama
Czas na szaloną jazdę po bruku! Rusza Paryż – Roubaix, największy jednodniowy wyścig świata

Po przekroczeniu mety tego wyścigu większość kolarzy jest w tak fatalnym stanie, że nie może utrzymać w dłoniach kubka z wodą. – Ta impreza to odrębna dyscyplina sportu – mówią. I choć wielu z nich szczerze jej nienawidzi, to jednak robią wszystko, by co roku stanąć na starcie. Bo Paryż – Roubaix to największy z jednodniowych klasyków. Dziś odbędzie się jego 115. edycja.

Reklama

– To najtrudniejsza jednodniówka w sezonie. Kiedy kończysz ten wyścig, nieważne na którym miejscu, padasz z nóg. Czuję się po nim jak po trzech tygodniach jazdy w Tour de France – mówi George Hincapie. Ktoś powie, że doświadczony Amerykanin przesadza. Że porównywanie imprezy, która trwa około siedmiu godzin, z tą ciągnącą się trzy tygodnie jest nie na miejscu. Szczególnie, że ta pierwsza pozbawiona jest wysokich gór, będących esencją TdF.

Cóż, zdradzimy wam sekret – Hincapie nie koloryzuje, ma rację. Albowiem Paryż – Roubaix potrafi wykończyć każdego kolarza. Powód? Bruk. Wiele kilometrów bruku. W tym roku – dokładnie 55 (na 257 całej trasy)! Jak pewnie się domyślacie, jazda delikatną kolarzówką po kocich łbach jest piekłem.

– To nie są rowery na taką trasę. Lepsze byłyby górskie. Zawodnik dojeżdża do mety, ale sprzęt potem nie nadaje się do użytku – tłumaczy Craig Geater, mechanik. I zdradza w czym tkwi sekret słynnego monumentu:

– Najtrudniej trafić z ciśnieniem w oponach. W porównaniu ze zwykłymi wyścigami, powinno być mniejsze. Chodzi o to, żeby koła nie ześlizgiwały się z kamieni, ani nie pękały na ich ostrych krawędziach.

Reklama

Kiedyś po tych brukach Ludwik XVI uciekał przed rewolucjonistami. Teraz czołowi kolarze świata zwiewają przed swoimi odwiecznymi rywalami. Każdy z nich jest zmobilizowany na 200%, aby triumfować we Francji. Wygrana w Paryż – Roubaix oznacza bowiem nieśmiertelność.

– Jeśli jesteś na liście triumfatorów tej imprezy, ludzie na całym świecie będą cię wspominać za 10, 20 ale i 50 lat. To musi być wspaniała sprawa – uważa Hincapie.

Rok temu do historii przeszedł niejaki Mathew Hayman. Urodzony w 1978 roku kolarz to jeden z najbardziej sensacyjnych triumfatorów francuskiego monumentu. Australijczyk przez całą karierę nie mógł pochwalić się żadnym spektakularnym zwycięstwem aż tu nagle bum, pokonał na finiszu wielkiego Toma Boonena. Jego wygrana była o tyle niezwykła, że do wyścigu przygotowywał się… w domu, na trenażerze. Wszystko przez złamaną rękę, która uniemożliwiła mu „normalne” trenowanie. Triumf Haymana był wyjątkowy jeszcze z jednego względu – okazał się pierwszym zawodnikiem w historii, który wygrał Paryż – Roubaix jadąc na sprinterskim rowerze.

Reklama

Według ekspertów sympatyczny Mathew nie ma jednak wielkich szans na powtórzenie swojego życiowego wyczynu. Co innego wspomniany Boonen – on uważany jest za jednego z głównych faworytów. Belg wygrywał francuski wyścig czterokrotnie, co jest rekordem. Podobnym wyczynem może pochwalić się tylko jeden kolarz – Roger De Vlaeminck. Dziś Tom stanie przed szansą zostania samodzielnym liderem klasyfikacji wszech czasów. Będzie to dla niego ostatnia okazja, ponieważ jakiś czas temu ogłosił, że po tegorocznym Paryż – Roubaix przechodzi na emeryturę! Swoją drogą: pożegnanie ze sportem za pośrednictwem ukochanej imprezy jest chyba najwspanialszym hołdem, jaki można jej oddać, prawda?

– Jak będziesz się czuł w poniedziałek? – pytali dziennikarze Boonena.

– Na pewno będę miał największego kaca w życiu.

– Z radości czy smutku?

Reklama

– Kiedy mam kaca, zawsze jestem smutny.

Belg debiutował w Paryż – Roubaix w 2002 roku. Wtedy nie znał go praktycznie nikt, nawet rodacy. Tom wspomina, że stojący przy trasie fani z Belgii polewali go browarem, bo myśleli, iż jest… Amerykaninem, który ściga ich ukochanego idola, Johana Museeuwa! Po wyścigu wszystko się zmieniło – Boonen zajął w nim trzecie miejsce, a mistrz-rodak namaścił go na swojego następcę.

I rzeczywiście, Tom został wielkim kolarzem. Ale i wielkim balangowiczem. Kochał dyskoteki, kokainę i szybkie auta. A także piękne i młode dziewczyny – zdarzało mu się spotykać z takimi, które nie ukończyły 18 lat… Od jakiegoś czasu prowadzi jednak spokojne życie, w którym liczą się dwie rzeczy: bliscy i rower. Wielki mistrz schodzi z niego jako zwycięzca najtrudniejszego z klasyków – ależ to by była historia, prawda?! W jej napisaniu Belgowi spróbuje przeszkodzić m.in. rodak, Greg Van Avermaet. Mistrz olimpijski z Rio de Janeiro ciągle poluje na swój pierwszy monument, a tej wiosny jest w kapitalnej formie, więc w niedzielne popołudnie może zostać numerem 1. Triumf w Paryż – Roubaix to także marzenie Petera Sagana, zdaniem wielu najlepszego dziś kolarza na świecie. Można być pewnym, że poirytowany niepowodzeniami w  Mediolan – San Remo (minimalna porażka z Michałem Kwiatkowskim) i Wyścigu Dookoła Flandrii (zahaczył o powieszoną na barierce kurtkę i miał wypadek) Słowak zrobi absolutnie wszystko, by wygrać.

Bez względu na to, kto zatriumfuje w Paryż – Roubaix pewne jest jedno: ów szczęśliwiec może mieć problem, żeby dziś napić się szampana. – Po spotkaniu z brukiem ręce trzęsą się tak bardzo, że trudno utrzymać w nich butelkę, czy też kubek z wodą. Taki stan może się nawet utrzymać przez kilkadziesiąt godzin – tłumaczy Hincapie.

Reklama

Dla tego wyścigu warto nadwerężyć jednak zdrowie. Bo ból w końcu minie, inaczej niż satysfakcja wiążąca się z ukończeniem najtrudniejszego z klasyków. Ta pozostanie w sercu każdego kolarza do końca jego dni…

KAMIL GAPIŃSKI

Kamil Gapiński

Kibic Realu Madryt od 1996 roku. Najbardziej lubił drużynę z Raulem i Mijatoviciem w składzie. Niedoszły piłkarz Petrochemii, pamiętający Szymona Marciniaka z czasów, gdy jeszcze miał włosy i grał w płockim klubie dwa roczniki wyżej. Piłkę nożną kocha na równi z ręczną, choć sam preferuje sporty indywidualne, dlatego siedem razy ukończył maraton. Kiedy nie pracuje i nie trenuje, sporo czyta. Preferuje literaturę współczesną, choć jego ulubioną książką jest Hrabia Monte Christo. Jest dumny, że w całym tym opisie ani razu nie padło słowo triathlon.

Rozwiń
[email protected]

Najnowsze

Reklama
Ekstraklasa

Jest oficjalny komunikat. Kibice Wisły znowu nie wejdą na sektor gości

Mikołaj Duda
20
Jest oficjalny komunikat. Kibice Wisły znowu nie wejdą na sektor gości

Inne sporty

Reklama