Juventus miał dwie twarze, ale po przerwie był jak walec

Marcin Ziółkowski

22 listopada 2026, 14:35 • 5 min czytania 0

Reklama
Juventus miał dwie twarze, ale po przerwie był jak walec

Długo wydawało się, że mecz Juventusu będzie w tempie nawiązującym do… starej damy. Powolny, pozbawiony radości i kolorów. Po przerwie wajcha przekręciła się we właściwą stronę i na Allianz Stadium kibice zobaczyli kilka bramek. Świetną zmianę dał Nick Woltemade, który znacznie ożywił grę Juventusu, gdy Starej Damie właśnie tego było potrzeba. 4:0 to wynik końcowy meczu w Turynie.

Reklama

Luciano Spalletti otrzymał piękny prezent na jubileusz. Poprowadził zespół Serie A po raz sześćsetny w karierze.

Okoliczności meczu

Po podziwianiu popisów Donyella Malena na Stadio Ennio Tardini kilkanaście godzin wcześniej, można było z drobną dozą entuzjazmu zasiąść do niedzielnego włoskiego grania do rosołu. Szukający stabilności wynikowej Juventus podejmował Venezię, która po drugiej wygranej w sezonie opuściła ostatnią lokatę.

Stara Dama nie potrafił od czasu dwóch zwycięstw na starcie rozgrywek Serie A ustanowić jakiejkolwiek serii wyników. Od 3. kolejki ligowej Juve pokochało trójki – tyle zanotowało w tym czasie wygranych, remisów i porażek na krajowym podwórku. Drużynie z dołu tabeli aż korciło strzelić wczesnym popołudniem trzy gole.

Przed meczem grupa kibiców gospodarzy wywiesiła transparent, na którym mocno dało się wyczuć frustrację ostatnimi wynikami. Napis na banerze brzmiał: Kto działa na szkodę drużyny i klubu, nie ma żadnej godności. Szanujcie i czcijcie tę koszulkę z powodu ludzi i ultrasów.

Reklama

Po raz kolejny na ławce Venezii obecny był Kornel Lisman. Kamil Grabara wraca do zdrowia po zerwaniu więzadeł krzyżowych. Arkadiusz Milik nie jest zgłoszony do rozgrywek.

Juventus XI: Vicario – Celik, Bremer, Kelly, Cabal – D. Luiz, Koopmeiners – Zhegrova, McKennie, Alajbegović – Kolo Muani,

Reklama

Venezia XI: Stanković – Halhal, Moreno, Jesus – Hainaut, Perez, Busio, Sohm, Haps – Lauberbach, Adams.

Połowa meczu, o której jak najszybciej powinno się zapomnieć

Mecz nie był rozgrywany w intensywnym tempie. W pierwszym kwadransie na dobrą sprawę jedyną niezłą okazję miał Akor Adams. Niestety, napastnik kosztujący Venezię 16 milionów euro, który w tym sezonie oddaje na bramkę sporo strzałów – zachował się jak piłkarz, który kosztował grubo poniżej tej kwoty.

Po jego strzale zdążył wystawić nogę Gleison Bremer, w związku z czym Guglielmo Vicario nadal czekał na dobrą okazję, aby rozgrzać się w sytuacji meczowej. Po dłuższym czasie, umiejętności Stankovicia po drugiej stronie boiska sprawdzili Edon Zhegrova i Weston McKennie. Bramkarz z Serbii robił to, co do niego należało.

Reklama

Juventus z beniaminkiem nie był w stanie oddać strzału przez blisko 25 minut – to mówiło bardzo wiele. Poniekąd, to też było wymowne w kontekście spotkania. Na parę minut przed przerwą rozległy się gwizdy po kolejnej okazji Venezii (Lauberbach uderzył tak jak Adams, a więc w obrońcę).

Mecz ten był przykrym uosobieniem sytuacji, w której znalazł się Juventus. Brakowało polotu, dokładności, ogółem jakości. Pojedyncze zrywy bałkańskich skrzydłowych były jak bardzo krótkotrwała dopamina.

Juventus wystrzelił jak z procy. Wystarczyło dać zagrać Woltemade

Ponownie bohaterem początku połowy był Adams. Znów spróbował szczęścia, ale takie strzały to są pozytywne wyłącznie, gdy jest się na meczu futbolu amerykańskiego. Nie trzeba było jednak czekać tak długo, by w drugiej połowie zobaczyć coś ciekawego. Stara Dama objęła prowadzenie.

Reklama

Zhegrova wszedł w pole karne, zagrał do McKenniego. Amerykanin zagrał dość niefrasobliwie, ale do tego trafił w Juana Jesusa. Do bezpańskiej piłki dopadł Nick Woltemade i uderzył siłowo, pod poprzeczkę. Serie A przyciąga w tym sezonie gole jak rzep i nie mogło być inaczej nawet w tak przeciętnym spotkaniu.

Juventus jakby dostał odrobinę wiatru pod narty. Zgranie do Woltemade na skraju pola karnego, następnie wystawienie piłki przez Niemca i Teun Koopmeiners przed upływem godziny gry trafił do siatki drugi raz w sezonie Serie A. Venezia wyglądała na taką, która nie wiedziała jak rozwiązać posiadane problemy.

Reklama

Do końca meczu było jeszcze trochę czasu, a Stara Dama pod bramką Stankovicia weszła w tryb walec. Po wywalczeniu rzutu rożnego, Zhegrova doskonale wrzucił piłkę na głowę Juana Cabala, który wykończył akcję z bliska. Lagunari się posypali, a przecież jak mawiał Więckiewicz „już było dobrze”…

Nicola stwierdził, że trzeba czegoś lepszego na murawie i John Yeboah pojawił się na boisku. Wraz z nim Matteo Dagasso, reprezentant Włoch U-21. Tylko, że… parę minut później Juventus otrzymał rzut karny. Szarża Kolo Muaniego została brutalnie przerwana, ale Francuz z jedenastu metrów nie pomylił się.

Reklama

Druga połowa pokazała, że Juventus potrafi sobie lepiej radzić mając na placu dwóch napastników. Randal Kolo Muani do przerwy praktycznie nie istniał. Po przerwie jego rolę przejęła Venezia, która dopiero w ostatnim kwadransie stworzyła sobie groźną okazję od wyjścia z szatni. Redouane Halhal trafił w słupek.

Woltemade był bardzo potrzebny dla losów spotkania.

Pod koniec jeszcze Yeboah trafił w poprzeczkę, a Juve miało nieudaną akcję z kontry. Był to udany jubileusz Spalettiego, który poprowadził zespół Serie A po raz sześćsetny. Venezia po przerwie była jak zespół odpięty od prądu.

Juventus – Venezia 4:0 (0:0)

  • 1:0 – Nick Woltemade – 53′
  • 2:0 – Teun Koopmeiners – 59′
  • 3:0 – Juan Cabal – 65′
  • 4:0 – Randal Kolo Muani – 71′ (karny)
Reklama

 

 

Fot. Newspix

0 komentarzy
Marcin Ziółkowski

Człowiek urodzony w roku stulecia swojego przyszłego ulubionego klubu. Schodzący po czerwonej kartce Jens Lehmann w Paryżu w finale Ligi Mistrzów 2006 to jego pierwsze piłkarskie wspomnienie. Inspiruje się Robertem Kubicą, Fernando Alonso i Ottem Tanakiem, bo jest zdania, że warto dać z siebie sto i więcej procent, nawet mimo niesprzyjających okoliczności. Po szkole godzinami czytał o futbolu na Wikipedii, więc wybudzony nagle po dwóch godzinach snu powie, że Oleg Błochin grał kiedyś w Vorwarts Steyr. Potrafi wstać o trzeciej nad ranem na odcinek specjalny Rajdu Safari, ale nigdy nie grał w Colina 2.0. Na meczach unihokeja w szkole średniej stawał się regenem Lwa Jaszyna. Esencją piłki jest dla niego styl gry Barcelony i Bayernu Hansiego Flicka, bo Zdenek Zeman i jego podejście to życie, a posiadanie piłki jest przehajpowane

Rozwiń
[email protected]

Najnowsze

Reklama

Piłka nożna

Reklama