Na igrzyska w Mediolanie miała jechać po medal i napisanie niezwykłej historii. Skończyło się upadkiem, który do dziś nie pozwala jej wrócić do pełni zdrowia. Kilka dni temu Lindsey Vonn przeszła dziewiątą już operację kontuzjowanej nogi. Amerykanka walczy o powrót do sprawności i wierzy, że jeszcze kiedyś stanie na nartach. Ale czy to naprawdę możliwe?
Lindsey Vonn walczy o powrót. Przede wszystkim do zdrowia
To było tak: w 2019 roku Lindsey Vonn zakończyła karierę. Miała 34 lata na karku, ale gdyby ktoś dokładniej przyjrzał się jej nogom, pewnie stwierdziłby, że więcej. Amerykanka była bowiem od zawsze mistrzynią zjazdu, ale też często łapała kontuzje. W zasadzie od początku kariery gnębiły ją urazy.
Pierwszy taki, który zatrzymał ją na dłużej, przyszedł jednak w 2013 roku.
Stało się to na mistrzostwach świata. Zerwała wtedy dwa więzadła: poboczne i krzyżowe przednie. Złamała też kość piszczelową. Wszystko w jednej, prawej nodze. Na dłuższy czas miała ja wyłączoną z użytku. Od razu pomyślała o igrzyskach w Soczi, bała się, że tam nie wystartuje, natomiast postawiła sobie za cel, by się tam zjawić. Niemniej: sama wiedziała, że będzie piekielnie trudno. Uraz naprawdę był taki, z jakim jeszcze nie miała do czynienia – a przecież sporo zaliczyła już wcześniej.
– Najbardziej bolesna część była tuż przed operacją. Nie miałam żadnych więzadeł, moje kolano było po prostu luźne. To było okropne. Chciałabym, żeby nie trzeba było tyyyyyle czasu na powrót do odpowiedniego dla mnie stanu fizycznego. Kiedy mogłam chodzić po kontuzji, ale nie mogłam robić niczego innego, było całkiem miło. Bo nie byłam przyklejona do łóżka czy kanapy, ale nie musiałam też trenować. Potem musiałam zacząć rehabilitację. Trwało to długo, bo moja noga straciła dosłownie wszystko, z mięśniami włącznie – wspominała.
Na stok wróciła za szybko. Znów uszkodziła kolano, opuściła igrzyska w Soczi. I w zasadzie od tamtego okresu tak to wyglądało: Lindsey wracała, jeździła nieźle, przychodził uraz. Mniejszy lub większy, wykluczający ją na krócej lub dłużej, ale przychodził. Problemy z kolanami, zerwane więzadła, złamanie piszczeli, kostki, kości ramienia, uszkodzenia nerwów, wstrząs mózgu – historia kariery Amerykanki wygląda jak tydzień przyjęć na SOR-ze.
Niemniej: Vonn nadal jeździła. Aż w 2019 roku nawet ona zrozumiała, że dalej tak nie pociągnie. Pożegnała się najpierw medalem igrzysk w Pjongczangu, a potem brązem mistrzostw świata w Aare. Mówiła, że odchodzi ze sportu, bo chce być sprawna, gdy będzie starsza.
Nieco ponad pięć lat później doszła jednak do wniosku, że narciarstwa po prostu nadal potrzebuje.
Naprawdę mogła zdobyć medal
Powrót ogłosiła znienacka. Po dwóch zabiegach, które wzmocniły jej nogę. Jeden z nich polegał na wycięciu trzech centymetrów kości i wszczepieniu w ich miejsce tytanu. To był kwiecień 2024 roku. Kilka miesięcy później pisaliśmy:
„Już po miesiącu Lindsey mogła prostować prawą nogę i wykonywać ćwiczenia, których nie była w stanie robić od ośmiu lat. To dało jej do myślenia. Czuła, że wszystko jest inaczej. Na co dzień nic jej nie bolało. Mogła chodzić, biegać, skakać. I jeździć na nartach. Przetestowała to na spokojnie, na zwykłym wypadzie. Ale gdy nie poczuła bólu, w głowie zaświtała jej myśl, niby szalona, ale jednak kusząca – a gdyby tak wrócić? Narzucała więc sobie coraz większe obciążenie, nawiązała współpracę z trenerami, zaczęła rozmawiać z amerykańskim związkiem i kadrą”.
Z czasem okazało się, że powrót naprawdę jest możliwy. Gdy go ogłosiła, wiadomo, wzbudziła sensację. Wiele osób sugerowało, że wręcz zwariowała, a ona kwitowała to krótko: „Wszyscy nagle zostali doktorami?” pytała na portalu X. A o jeździe mówiła, że to jej sprawa – chce startować, więc będzie startować.
Startowała więc. I to jak! Zaczęła co prawda od dalszych lokat, ale jeszcze tej samej zimy stanęła na podium PŚ. Dokładnie 23 marca 2025 roku w Sun Valley – była wtedy druga w supergigancie, przegrała tylko z Larą Gut-Behrami. To było jej pierwsze podium w PŚ od siedmiu lat i ośmiu dni! A kolejne zimy, w sezonie olimpijskim, to już w ogóle szalała na stoku.
Pierwsza i druga w zjazdach w Sankt Moritz. Dwukrotnie trzecia – w zjeździe i supergigancie – w Val d’Isere. Najlepsza w Altenmarkt. Trzecia i druga w Tarvisio. Na igrzyska mogła jechać z nadzieją nawet na dwa medale. Ba, była faworytką do tego, żeby na podium stanąć, może nawet wygrać.
Ależ byłaby to historia, co?
Dwa upadki i dziewięć operacji
Wszystko cholernie się skomplikowało w trakcie zawodów Pucharu Świata w Crans-Montanie, 30 stycznia 2026 roku. Lindsey zaliczyła wtedy upadek i całkowicie zerwała więzadło krzyżowe przednie (ACL) w lewym kolanie. Rozdarła do tego łąkotkę. Generalnie: dramat, marzenie olimpijskie do kosza. No, tak by było, gdyby chodziło o kogoś innego.
Lindsey Vonn się na igrzyskach zjawiła. Po konsultacjach z lekarzami, po przeanalizowaniu swoich możliwości, po wielu wątpliwościach.
Na trasie olimpijskiej stanęła bez więzadła.
– Po dzisiejszych szerokich konsultacjach z lekarzami, intensywnej terapii, badaniach fizycznych, ustaliłam, że jestem w stanie rywalizować w Olimpijskim Zjeździe w niedzielę. Oczywiście będę musiała jeszcze zrobić jeden bieg treningowy, jak jest wymagane do ścigania się w niedzielę, ale… Jestem pewna, że moje ciało potrafi działać – pisała wówczas na Instagramie.
Dodawała, że kolano jest stabilne, mięśnie działają odpowiednio. Pisała o codziennych konsultacjach, ale przede wszystkim – że wszystko wskazuje na możliwość startu. I faktycznie, na treningach, testach trasy, radziła sobie znakomicie.
Gdy przyszła jednak rywalizacja, to skończyło się upadkiem. Po trzynastu sekundach, nie z winy kolana (zahaczyła o bramkę), ale możliwe, że to miało pośredni wpływ – może w psychice, może w tym jak ustawiała nogi. Niemniej: upadek był fatalny, Lindsey do uprzednich problemów dołożyła kolejne, ze stoku została zabrana helikopterem do szpitala. Tam stwierdzono złożone złamanie lewej kości piszczelowej, problemem były też więzadła.
Nogę trzeba było ustabilizować, włożyć płytki i śruby. Właściwie z miejsca Lindsey przeszła dwie operacje, ale od początku było jasne, że czekają ją kolejne, a rehabilitacja może potrwać naprawdę długo.
– Choć wczoraj nie skończyło się tak, jak miałam nadzieję, to, mimo wielkiego bólu, niczego nie żałuję. Stanąć w bramie startowej [na igrzyskach] to było niesamowite uczucie, którego nigdy nie zapomnę. Świadomość, że stoję tam i mam szansę wygrać, była zwycięstwem samym w sobie – pisała wtedy na Instagramie.
Do dziś twierdzi, że nie żałuje. Choć licznik jej operacji po tamtym upadku stoi już na dziewięciu, a powrót do sprawności potrwa na pewno dłużej niż rok.
Miejsce w kadrze czeka. Czy powrót jest możliwy?
Na początku tej zimy świat narciarstwa obiegła wiadomość sensacyjna – Amerykanie na liście swojej kadry w narciarstwie alpejskim wpisali też Lindsey Vonn. Tę samą Vonn, której noga nadal nie została doleczona. Przez jakiś czas zastanawiano się, czy aby nie wiedzą więcej od fanów. Dziś jasne jest, że była to bardziej wiadomość dla Lindsey: wierzymy w ciebie, czekamy.
Ale czy to możliwe? Amerykanka ma 42 lata, jej noga została tak pokiereszowana, że jeśli będzie chodzić w stu procentach sprawnie, to i tak będzie osiągnięcie. Wiadomo, że Vonn ma dostęp do najlepszych lekarzy i od początku dbają o to, by wróciła do sprawności.
Jednak takiej, żeby nie tylko jeździć na nartach, ale robić to zawodowo, na najwyższym poziomie? W tym wieku? Po takim upadku?
Ona sama twierdziła, że to były najbardziej ekstremalne, bolesne i wymagające chwile jej sportowego życia. Operacja, którą przeszła kilka dni temu była dziewiątą. W jej ramach wyciągnięto z nogi cały metal, który się tam znajdował, teraz zregenerować muszą się kości. Zabieg trwał pięć godzin, ale te pięć godzin dało nadzieję, że to już koniec, że teraz tylko rehabilitacja, a po niej – może i narciarstwo.

To wszystko miała Lindsey Vonn w swojej nodze. Fot. Instagram/Lindsey Vonn
Nie w tym sezonie jednak – wiadomo, że rehabilitacja ma zająć Amerykance kilka dobrych miesięcy. Dłużej, niż potrwa Puchar Świata, to na pewno. A przecież potem trzeba ocenić możliwości nogi, podejść do tego na spokojnie i w maksymalnie bezpieczny sposób.
Vonn jednak wrzucała już na swoje social media strzępki przebitek z rehabilitacji. Praca nad mięśniami, ruchomością nogi (podniesienie jej o trzy cale to na teraz już sukces!), ale też nad tym, by mięśnie w drugiej nodze nie ucierpiały. Od lutego zresztą regularnie trafiają się na Instagramie Amerykanki przebitki ze szpitali, z leczenia, z oczyszczania ran czy spacerów z psem, z których część Vonn odbywała na wózku. Były też jednak takie, w których Lindsey pracowała z ciężarami z obiema nogami sprawnymi – teraz znów jedna z nich wymaga pracy od podstaw.
O powrocie na stok na razie nie ma mowy. Najpierw powrót do sprawności. A ten jest mimo wszystko bliżej… choć nadal daleko. Vonn pisała o sześciu do dziewięciu miesięcy rehabilitacji. I tego procesu raczej nie będzie się starała przyspieszać. Innymi słowy: jeśli miałaby stanąć na nartach, to kolejnej zimy.
Na dziś to wszystko jeszcze mało prawdopodobne. Nie można jednak zapomnieć o jednej, kluczowe w tym wszystkim rzeczy.
To jest Lindsey Vonn.
Jeśli ktoś ma wrócić na stok po takiej kontuzji, to właśnie ona.
ZOBACZ RÓWNIEŻ
Fot. Newspix