Która tenisistka w 2026 roku najbardziej wszystkich zaskoczyła? Która rozczarowała? Jaki był ogólny obraz WTA i czy był to dobry sezon dla kobiecego tenisa – tego światowego i tego polskiego? Co z tą Igą, Mają i resztą naszych zawodniczek? Mirra Andriejewa wygrała WTA Finals i przypieczętowała tym samym koniec sezonu 2026 w WTA. Jak więc ten rok z kobiecym tenisem podsumować?
WTA w 2026 roku. Iga Świątek, Maja Chwalińska i koleżanki po fachu
Możliwe, że był to niezwykle ciekawy sezon Wypada zacząć właśnie od takiego stwierdzenia. Ostatecznie aż dziewięć tenisistek przebiło granicę 4000 punktów (podobnie jak w 2025 roku, ale już w 2024 i 2023 – tylko siedem), a ta na miejscu 10. – Marta Kostiuk – była o ledwie 90 oczek od tego, by też tam dobić . Do tego podgryzało te najlepsze wiele tenisistek z dalszych miejsc – Naomi Osaka, Sorana Cirstea (która na zakończenie kariery zagrała sezon życia!), Alexandra Eala czy Elise Mertens.
Najlepiej to, co działo się w tym roku, oddaje lista zwyciężczyń turniejów rangi WTA 1000, która wygląda tak:
- Doha – Karolina Muchova,
- Dubaj – Jessica Pegula,
- Indian Wells – Aryna Sabalenka,
- Miami – Aryna Sabalenka,
- Madryt – Marta Kostiuk,
- Rzym – Elina Switolina,
- Kanada – Iga Świątek,
- Cincinnati – Coco Gauff,
- Pekin – Zheng Qinwen,
- Wuhan – Maja Chwalińska.
10 turniejów, dziewięć różnych zwyciężczyń. Tylko Aryna Sabalenka wygrała dwie takie imprezy, akurat te rozgrywane tuż po sobie, bo trafiło na moment jej świetnej formy. Gdyby spojrzeć do tego na finalistki, to na liście tych, które w ogóle grały w meczach o tytuły rangi 1000 znalazłyby się też Jelena Rybakina, Victoria Mboko, Mirra Andriejewa i (sensacyjnie) Sonay Kartal. Czyli 20 dostępnych miejsc w finałach i aż 13 różnych tenisistek. Różnorodność.
Można się spierać, czy to dobrze, czy źle dla tenisa, gdy nie ma wyraźnej liderki czy też dwójki najlepszych zawodniczek – jak to było na przykład w latach 2023-2024, gdy Iga Świątek i Aryna Sabalenka wyraźnie górowały nad rywalkami – ale ostatecznie zależy to wszystko od poziomu tenisa prezentowanego na co dzień przez całe to towarzystwo. A ten w WTA w roku 2026 był naprawdę, ale to naprawdę wysoki. Wiele z tych turniejów doskonale się oglądało, wiele spotkań było wartych uwagi.
Jednym zdaniem więc: to był świetny sezon. Być może sezon, który wykreował nowe liderki, bo przecież ta dotychczasowa – Aryna Sabalenka – już nią nie jest, a Iga Świątek – która długo królowała przed nią – znalazła się od takiego miejsca stosunkowo daleko.
Pewności jednak nie ma. Dlaczego?
Nie było jednej wielkiej. Ale kto był najlepszy?
W teorii sprawa powinna być prosta – kto kończy sezon na czele rankingu, ten był najlepszy w danym roku i zasługuje na to miano. Wypada się z tym chyba zgodzić, bo Jelena Rybakina ostatecznie sięgnęła po dwa turnieje wielkoszlemowe, w obu zresztą pokonując w finale Arynę Sabalenkę. Gdy jednak myśli się o całym sezonie, warto pytać – co osiągnęła poza tym? W końcu w męskim tenisie zgłasza się sporo wątpliwości co do osoby Alexandra Zvereva, który owszem, liderem jest, ale w dużej mierze przez problemy Carlosa Alcaraza i Jannika Sinnera, a poza tym, że ma dwa Szlemy, to jego osiągnięcia wypadają kiepsko.
Więc: co ta Jelena właściwie osiągnęła?
W zasadzie – nie tak dużo, bo po prostu nie była tak regularna jak Sabalenka w 2024 czy 2025 roku, albo Iga w latach 2022-2023.
Dwa Szlemy, to już wiemy, do tego dwa finały turniejów WTA 1000 i dwie wygrane w turniejach rangi WTA 500 (Stuttgart oraz Ningbo). Na pewno reprezentantka Kazachstanu doskonale potrafiła wykorzystać swoje momenty, turnieje, w których po prostu prezentowała się znakomicie. Stąd te dwa triumfy najcenniejsze. Poza tym jednak… no, często było przeciętnie. Nawet jeśli spojrzeć na listę półfinałów, w których w tym roku grała, wiele się nie zmienia – dochodzi tylko Miami, gdzie odpadła w tej fazie z Aryną Sabalenką.
Dla porównania: ta sama Sabalenka w 2025 roku zaliczyła dziewięć finałów, wygrała pięć z nich (choć tylko jednego Szlema), a w półfinałach była łącznie dwunastokrotnie – w tym w każdym turnieju wielkoszlemowym.
Warto więc zaznaczyć, że owszem, Rybakina była skuteczna w kluczowych fazach turniejów. Wygrała 6 z 7 półfinałów i potem 4 z 6 finałów, w których wzięła udział. Cztery tytuły to zresztą nadal sporo biorąc pod uwagę ogólny obraz WTA (nikt nie wygrał w tym roku więcej), tym bardziej jeśli dwa są wielkoszlemowe. Na pewno jednak nie jest to liderka, która pokazałaby w pełni swoją dominację.
I tu pojawia się pytanie: czy na pewno była najlepsza? Tydzień po tygodniu, miesiąc po miesiącu? Odpowiedź brzmi: raczej tak, ale po części przez to, że i innym brakowało regularności.
W teorii jest bowiem mocny typ numer dwa na najlepszą zawodniczkę tego sezonu, czyli Mirra Andriejewa. Nastoletnia jeszcze Rosjanka, która udowodniła wreszcie, że faktycznie jest talentem generacyjnym. Wygrała Roland Garros (niestety dla nas, bo po finale z Mają Chwalińską), a na zakończenie sezonu zdemolowała rywalki w WTA Finals – w których nie zagrała jednak Rybakina. Wcześniej wygrała do tego turnieje w Adelajdzie i w Linzu – oba rangi WTA 500 – i była w finałach dwóch imprez rangi 1000.
Innymi słowy jej finałowe CV z tego sezonu jest niemal identyczne jak to Rybakiny! Różnica? Jednego Szlema zamieniamy na bezbłędny (czyli wart 1500 oczek) triumf w WTA Finals. Poza tym to w zasadzie dokładnie takie same osiągnięcia. Na korzyść Jeleny działa triumf w jedynym w tym sezonie meczu bezpośrednim między tą dwójką – w półfinale w Stuttgarcie. No i ten dodatkowy Szlem, rzecz jasna.
Finalnie więc: to sezon Jeleny. Ale Mirra – ze względu na tytuły i swój wiek – jest nie tyle na drugim miejscu, co na takiej pozycji numer 1,5. Tuż za Rybakiną, jedną nogą na jej stopniu podium. Widać to też w rankingu, bo Rosjanka traci do swojej starszej koleżanki tylko 293 punkty. A Jelena na starcie sezonu będzie bronić 2000 oczek z Australian Open.
Możliwe więc, że już na przełomie stycznia i lutego czeka nas zmiana na szczycie. I że wespnie się tam – pierwszy raz od 2005 roku i Marii Szarapowej – nastolatka.
(Warto tu dodać, że w zasadzie nie wspominam w tym tekście o trzeciej mistrzyni wielkoszlemowej z tego sezonu, a warto docenić osiągnięcie Lindy Noskovej na Wimbledonie. Natomiast poza nim Linda wygrała tylko turniej WTA 500 w Berlinie – też na trawie! – i nie grała w żadnym innym finale. Stąd trudno ją zmieścić w kategoriach liderek sezonu i stąd wspomnienie tylko w tej formie).
Największe rozczarowanie. Czy to Iga Świątek?
Pytanie z tego śródtytułu jest zasadne. Iga Świątek zagrała – jak na swoje standardy – sezon bardzo słaby, podratowany głównie tytułem w Kanadzie. Kiepsko, może nawet katastrofalnie, było w turniejach wielkoszlemowych: ćwierćfinał (Australian Open), dwa razy IV runda (Roland Garros i US Open) oraz III runda (Wimbledon, gdzie broniła tytułu) to wyniki odstające niezwykle mocno od tego, co Polka pokazywała do tej pory.
Można to przedstawić przecież też w formie nie liczby tytułów czy finałów, ale wygranych przez nią w Szlemach meczów. Od debiutu w 2019 roku wychodzi to następująco:
- 2019 – 5 spotkań.
- 2020 – 12 spotkań (w trzech turniejach, Wimbledon się nie odbył).
- 2021 – 13 spotkań.
- 2022 – 21 spotkań.
- 2023 – 17 spotkań.
- 2024 – 15 spotkań.
- 2025 – 21 spotkań.
- 2026 – 12 spotkań.
Od zakończonego dopiero co sezonu gorszym pod tym względem był więc tylko ten, w którym Iga debiutowała! Tyle samo spotkań wygrała z kolei w 2020 roku, grając w jednym turnieju mniej. W sezonie 2021 na przykład też nie grała w żadnym półfinale, ale dochodziła zawsze co najmniej do IV rundy i to ten jeden mecz różnicy. A poprzedni – długo oceniany jako kryzysowy – sezon Świątek był w Szlemach… w zasadzie równie dobry, co ten najlepszy, 2022. Jasne, tytułów było mniej („tylko” 1, w 2022 roku były 2), ale była Świątek w tych najważniejszych imprezach równa.
Dalsze dowody?
Można by przytaczać kiepski w stosunku do poprzednich lat bilans spotkań (42-16) czy fakt, że po raz pierwszy od lat – i to dwukrotnie – przegrała na otwarcie turnieju: z Magdą Linette w Miami i Emmą Navarro w Bad Homburg. Fakt, że zagrała tylko w jednym finale (nie liczymy drużynowego United Cup) też jest znaczący. W półfinałach wszystko zgadza się nieco bardziej – tych były cztery – ale trzy porażki na tym etapie turniejów również mają swoją wagę.
Czy jednak Iga najbardziej w tym sezonie rozczarowała? I tak, i nie. W oczach polskich fanów zapewne trudno postawić na kogoś innego – tym bardziej, że „nie pomogła” jej Maja Chwalińska (ale o niej za moment), zmieniając nieco optykę.
Warto jednak przyłożyć do tego pewną miarę – mianowicie taką, że już poprzedni sezon był dla Polki trudny, a przebudzenie na Wimbledonie i po nim wcale nie było idealne i nie wszystko szło potem gładko. Owszem, Świątek kończyła sezon jako druga zawodniczka świata, ale był moment, gdy spadła nawet na 8. pozycję.
W roku 2026 zafiniszowała jako 9. zawodniczka świata, a pod koniec mierzyła się z urazem, który ostatecznie utrudnił jej grę choćby w Wuhan, w starciu z Mają Chwalińską.
Ale jeśli nie Iga, to kto?
Zdaje się, że jej największa rywalka – Aryna Sabalenka.
Sabalenka? Już nie jest nie do ruszenia
Kontrowersyjna to kandydatura, jasne. Natomiast uzasadniona. Sabalenka spadła co prawda tylko na trzecie miejsce w rankingu WTA, ale Białorusinka przez cały 2025 rok temu zestawieniu liderowała i faktycznie była najlepszą zawodniczką poprzedniego sezonu. Przystępowała więc do rywalizacji w 2026 roku z zupełnie innego miejsca i z innymi oczekiwaniami niż Iga. I w zasadzie to nie to, że szło jej źle – była w pięciu finałach, wygrała trzy turnieje.
Niezły bilans, nie ma co. Tyle tylko, że w dwóch wielkoszlemowych meczach o tytuł akurat uznawała wyższość Jeleny Rybakiny. Na Roland Garros kompletnie pękła w ćwierćfinałowym meczu z Dianą Sznajder. Na Wimbledonie zaskoczyła ją Naomi Osaka, która z trawą nigdy się przesadnie nie lubiła i która regularnie nie była w stanie Aryny przełamać. Coś u Białorusinki zaczęło się kruszyć, wydaje się, że szczególnie po tej porażce ze Sznajder, że to ona ją złamała.
Bo przecież po tamtym Roland Garros zagrała już o tytuł tylko raz – na US Open. I dostała kolejny cios.
Tenisistka z takimi możliwościami, z tak znakomitym serwisem i taką mocą w zagraniach, ale też potrafiąca pokazać różnorodny, ciekawy tenis, która weszła na szczyt w 2024 roku na pewniaka i długo trzymała ten status najlepszej, nagle jakby zapomniała, jak to się robi, jak wygrywa się trudne mecze, jak utrzymuje nerwy na wodzy. Brzmi znajomo? No brzmi, podobna niemoc dopadła Igę Świątek po igrzyskach. Też był to swego rodzaju punkt przełomowy, też sporo frustracji i nerwów.
Wiadomo, Iga zaliczyła w tym roku znacznie gorszy sezon… ale wcale nie gorszy spadek. W rankingu WTA sezon po sezonie obie straciły niemal tyle samo punktów! Świątek rok 2025 kończyła mając ich 8395, a Sabalenka – 10870. Na koniec tego sezonu to odpowiednio 4188 i 6685 oczek. Iga straciła więc sezon po sezonie 4207 punktów, a Aryna – 4185.
Kto więc był większym rozczarowaniem? Wybierzcie sami.
Polski sezon? W sumie to dobry
Iga Świątek, jako się rzekło, zawiodła, choć ostatecznie nie przeszła przez ten sezon bez trofeum i to też warto docenić. Wiadomo, odnosimy to wszystko do skali samej Igi, tak to po prostu wygląda, ale jeśli Świątek w najgorszej dyspozycji od 2020 roku jest w stanie zgarnąć jakiś pucharek, to znaczy, że nadal tkwi tam ogromny potencjał.
Natomiast zachwyciła Maja Chwalińska. Gdyby wybierać największy przeskok, rozwój czy przełom, to nie ma wątpliwości – taka statuetka musiałaby powędrować w jej ręce. Chwalińska wybuchła nagle, zupełnie niespodziewanie. Od lat wiadomo było, że ma potencjał, że gra pięknie, ale też że jest niska, brakuje jej mocy, a do tego organizm siada jej regularnie. Co zbliżała się do setki, to zatrzymywała ją kontuzja, taki to był schemat.
Gdy jednak udało się wszystko zgrać? Przyszło to magiczne Roland Garros. Bez tytułu, jasne, ale to i tak była sprawa niesamowita, a Maja nagle stała się znana na całym tenisowym świecie. Tyle że po takim sukcesie trzeba jeszcze umieć postawić kolejny krok, by za rok nie wrócić tam, gdzie się było. I po początkowych turbulencjach, Polka zrobiła i to – w tym momencie w rankingu WTA ma 3016 punktów i jest 12.
Mniej niż połowa tych oczek jest z Paryża. Nawet gdyby Maja je teraz straciła, dalej byłaby – i to z komfortowym zapasem – w TOP 50 rankingu. Do francuskiego Szlema Polka będzie rozstawiona we właściwie każdym turnieju, a równocześnie będzie bronić w tym okresie ledwie 405 punktów. Tyle wywalczyła w siedem miesięcy, bo wchodzą w to turnieje od listopada 2025 do maja 2026. Więcej dostaje się za ćwierćfinał Szlema (430), a niemal tyle samo za półfinał turnieju WTA 1000 (390).
Gdyby Maja w styczniu i lutym zaliczyła na przykład trzecią rundę Australian Open (130), dwa razy 1/8 finału w turniejach WTA 500 (po 60 punktów) i tę samą fazę w turnieju WTA 1000 (120) już miałaby 370 punktów. Do takich wyników wystarczy jej łącznie mniej więcej sześć wygranych meczów – oczywiście zależnie od tego, jak one się rozłożą. A potem przecież są marcowe turnieje w Stanach i sezon gry na mączce przed Roland Garros. Chwalińska przy dobrych wynikach ma więc wielką szansę na stałe zostać w okolicach TOP 10, a tym bardziej TOP 20 czy TOP 30 rankingu, co gwarantuje rozstawienie w turniejach wielkoszlemowych.
Patrząc na to, jak wyglądała do tej pory jej kariera – to w zasadzie szaleństwo, jak wielka jest ta odmiana.
Za plecami Igi i Mai też jednak dzieje się całkiem nieźle. Owszem, sezon w dużej mierze do zapomnienia miała Magdalena Fręch, ale jest w tym momencie 51. w rankingu WTA, a na taką lokatę w polskiej rzeczywistości trudno narzekać. Utrzymałaby się zresztą w najlepszej „50”, gdyby w ostatniej chwili nie wypchnęła jej z niej… Magda Linette. Najbardziej doświadczona z całej tej czwórki Polek sezon zakończyła bowiem triumfem turniejowym! 34-latka niespodziewanie wygrała zmagania w Indiach, w Chennai Open.
Sytuacja wygląda więc tak, że w 2026 roku po triumf turniejowy na poziomie głównego touru sięgnęły trzy Polki. W tym pierwszy raz w historii dwie różne zawodniczki wygrały tysięczniki. No źle z tym naszym kobiecym tenisem nie jest.
A i trochę zaczęło się dziać na dalszych pozycjach.
Mamy zaplecze. Dzieje się dalej w rankingu
W debiut w najlepszej setce rankingu nadal wierzy (i walczy o niego) Katarzyna Kawa, która kilka tygodni temu zaliczyła rankingową życiówkę, wspinając się na 106. miejsce (aktualnie jest 117.). Znacznie przybliżyła się do tego też Martyna Kubka, rówieśniczka Chwalińskiej i Świątek, która sezon zaczynała jako 323. tenisistka świata, a obecnie jest 144. Debiutowała też w kwalifikacjach do turnieju wielkoszlemowego i na US Open wygrała w nich dwa mecze.
W górę poszły też ostatnio Weronika Falkowska i Gina Feistel, z kolei problemy zdrowotne zatrzymały nieco Lindę Klimovicovą. To wszystko trzecia setka rankingu, jeszcze kawałek od potencjalnej gry w kwalifikacjach do Szlemów, ale z nadziejami, że jeden dobry występ może tam zaprowadzić.
Życiowe wyniki w rankingu osiągnęły też w tym sezonie 21-letnia Zuzanna Pawlikowska (323.) i 20-letnia Weronika Ewald (329.), które mogą zresztą je poprawić, bo na tym poziomie rankingowym gra się w zasadzie przez cały rok i obie biorą właśnie udział w turnieju w Funchal.
Generalnie więc: nie jest źle, coś się rusza. Mamy dwie zawodniczki w czołówce WTA, dwie kolejne w środku setki, jeszcze dwie w kwalifikacjach do Szlemów i kilka kolejnych, które o taki poziom chcą powalczyć.
Jeśli w 2018 roku, przy okazji zakończenia kariery przez Agnieszkę Radwańską, wróżono, że może być w naszym tenisie pusto, to cóż – okazuje się, że nie jest.
I to nawet wtedy, gdy Iga Świątek ma gorszy sezon.
ZOBACZ RÓWNIEŻ
Fot. Newspix