Wszystko wskazuje na to, że kadencja Jana Urbana w reprezentacji Polski dobiega końca. Stwierdziliśmy zresztą niedawno, że trenera należy pożegnać niezależnie od wyniku meczu ze Szwecją w Lidze Narodów. Jednak, niejako dla równowagi, warto również przytoczyć argumenty przemawiające za Urbanem. Nie ma ich wprawdzie zbyt wielu, w dodatku są trochę naciągane, ale, mimo wszystko, kilka da się wskazać. Przedstawiamy wam zatem pięć powodów, dla których Jan Urban powinien zachować posadę.
Dajcie znać, czy was przekonaliśmy!
5 argumentów, by nie żegnać Jana Urbana
To tylko Liga Narodów
No właśnie. Może wszyscy trochę przesadzamy z rozpaczaniem po ostatnich potknięciach Biało-Czerwonych? – Meczów sparingowych jest niewiele. Liga Narodów powinna służyć do tego, żeby coś zmienić i dać szansę nowym zawodnikom – przekonywał Jan Urban w materiale PZPN+.
I trzeba trenerowi oddać, że faktycznie sporo ostatnio pokombinował. Przede wszystkim w drużynie narodowej doszło do długo wyczekiwanej zmiany ustawienia, bo odeszliśmy wreszcie od formacji z trójką stoperów. Ale jeszcze ważniejsze jest to, że w zespole pojawiły się nowe twarze. Jesienią 2026 roku debiut w seniorskiej kadrze zaliczyli przecież Oskar Kubiak, Marcel Reguła, Bartosz Mazurek, Adrian Benedyczak i Wiktor Nowak. Mateusz Żukowski i Kacper Potulski także są na etapie stawiania pierwszych kroków w reprezentacji. To normalne, że w ekipie będącej w przebudowie nie funkcjonują jeszcze automatyzmy.
Wprawdzie Urban długo ignorował, czy wręcz lekceważył młodych zawodników, a nawet zapewniał, iż „nie zależy mu na odmładzaniu kadry”, ale najwyraźniej zmienił front (przymuszony okolicznościami, ale jednak). Niech zatem to on będzie trenerem, który zbierze plony tych działań w trakcie eliminacji do mistrzostw Europy 2028.
Tak byłoby uczciwie, czyż nie?

Urban z pustego nie naleje
Kolejna sprawa: może selekcjoner ma trochę racji, wskazując na ograniczony potencjał reprezentacji Polski? Może jest to smutna prawda, której – jako kibice Biało-Czerwonych – nie chcemy przyjąć do wiadomości, zbiorowo przeceniając poziom obecnych kadrowiczów? Może wolimy złudzenia od faktów?
Spójrzmy bowiem tak na spokojnie, kto pojawił się na aktualnym zgrupowaniu. Dwóch zawodników z ligi czeskiej, dwóch z zaplecza Bundesligi, kolejny z ligi azerskiej, następny z austriackiej, jeszcze jeden z ukraińskiej. Duża grupa ekstraklasowiczów, ale w tym gronie tylko Marcel Reguła wygląda na gościa, który lada chwila ruszy na podbój topowych europejskich rozgrywek, wykupiony za poważne pieniądze. Adrian Benedyczak rozstrzelał się w Turcji, fajnie, lecz wcześniej parę lat spędził we Włoszech i Serie A z takich czy innych przyczyn nie podbił. Michał Skóraś łapał ostatnio marne minuty w Lens. Cóż, nie jest to imponująca wyliczanka.
Oczywiście trzeba ją uzupełnić o Matty’ego Casha (Premier League), Sebastiana Szymańskiego (Ligue 1), Kacpra Potulskiego i Łukasza Porębę (Bundesliga), Piotra Zielińskiego i Nicolę Zalewskiego (Serie A) oraz Jana Bednarka i Jakuba Kiwiora (Primeira Liga). Tylko ilu z tych zawodników zagra o coś naprawdę dużego w skali europejskiej piłki? Ilu obejrzymy wiosną 2027 roku – dajmy na to – w ćwierćfinałach Champions League?
Robert Lewandowski już tej mizerii nie przykryje. Widać gołym okiem, że dogonił go czas.
Zabrakło skuteczności
– Kolejny mecz, który przegraliśmy na własne życzenie – mówił Jan Urban po porażce w Budapeszcie. Może coś w tym jest?
Patrzymy sobie na współczynnik spodziewanych goli Biało-Czerwonych w Lidze Narodów:
- Polska – Bośnia i Hercegowina 0:0. xG: 0,73 – 0,32
- Szwecja – Polska 3:1. xG: 2,10 – 1,20
- Polska – Rumunia 6:0. xG: 3,46 – 0,56
- Bośnia i Hercegowina – Polska 1:0. xG: 1,17 – 1,56
- Rumunia – Polska 2:1. xG: 0,98 – 1,56
Wiadomo, że jest to niedoskonały wskaźnik. Może on jednak sugerować, że podopieczni Urbana nie wycisnęli maksa ze swoich ostatnich występów. Na płaszczyźnie spodziewanych bramek polegliśmy jedynie w Szwecji. W pozostałych spotkaniach byliśmy już na tym polu lepsi od oponentów. Pogrążył nas brak skuteczności połączony z karygodnymi pomyłkami w obronie, o których także wspominał ostatnio selekcjoner. – Za takie błędy płaci się wysoką cenę – przyznał.
No to może nie karajmy trenera za indywidualne wpadki piłkarzy, a raczej doceńmy liczbę wykreowanych sytuacji przez drużynę? 90 strzałów w pięciu meczach – powołujemy się tutaj na oficjalne dane UEFA – to jest naprawdę więcej niż przyzwoity rezultat.

Piłkarze publicznie wsparli selekcjonera
Kiedy z reprezentacji Polski odchodził Michał Probierz, sytuacja była jasna – selekcjoner popadł w konflikt z Robertem Lewandowskim i kapitan jasno oznajmił, że u tego trenera więcej nie zagra. Do tego doszły komunikaty wysyłane przez resztę drużyny, pospiesznie odcinającą się od posunięć selekcjonera. W przypadku Jana Urbana sprawy mają się jednak zupełnie inaczej. Jak dotąd kadrowicze deklarowali raczej chęć dalszej współpracy z 64-letnim szkoleniowcem.
– My jesteśmy w stu procentach za trenerem. Jest to świetny człowiek i bardzo dobry trener. Doskonale się z nim czujemy – zapewniał Piotr Zieliński na antenie TVP Sport po październikowym spotkaniu Biało-Czerwonych z Rumunią.
Oczywiście po rozwalcowaniu przeciwnika 6:0 najłatwiej o podobne deklaracje. Ale po porażce w Bukareszcie piłkarze także zachowali się lojalnie względem Urbana. Zacytujmy choćby pomeczową wypowiedź Sebastiana Szymańskiego, również dla TVP: – Trudno mieć uwagi do selekcjonera, gdy tracimy takie bramki. Musimy dołożyć więcej od siebie i mniej rozmawiać o zmianie trenera. Powinniśmy wziąć większą odpowiedzialność i pokazać to na boisku.
Kadrowicze dalej wierzą w ten projekt. To może naprawdę coś z tego będzie?
Niech Cezary Kulesza już lepiej nie wybiera
No i argument ostatni, choć być może najważniejszy ze wszystkich: ewentualnego następcę Jana Urbana wskazywałby Cezary Kulesza. A przecież zdążyliśmy się już przekonać, że prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej nie ma – delikatnie rzecz ujmując – wybitnej czutki do selekcjonerów. Na dodatek może się to tak ułożyć, że kolejny trener polskiej kadry (losowanej teraz z trzeciego koszyka, zaznaczmy) już wiosną 2027 roku przystąpi do rywalizacji w eliminacjach do EURO 2028.
Chłopina od razu zostałby władowany na minę. Piłby piwo nawarzone przez poprzednika.
Może niech lepiej wypije je sam Urban, skoro ma kontrakt do końca eliminacji?
***
Uff, a więc udało się zebrać pięć argumentów za pozostawieniem Jana Urbana na ławce trenerskiej Biało-Czerwonych. Wprawdzie my dalej trzymamy się opinii, że selekcjonera należy po rewanżowym starciu ze Szwecją pożegnać, ale może przynajmniej was przekonaliśmy do odmiennego poglądu?
To jak, dalibyście Urbanowi szansę w eliminacjach do mistrzostw Europy?
ZOBACZ RÓWNIEŻ
fot. FotoPyk