Bądźmy szczerzy: to już nie ma sensu. Nadchodzący mecz w Lidze Narodów ze Szwecją powinien być ostatnim występem reprezentacji Polski pod wodzą Jana Urbana. Nie uśmiecha nam się wprawdzie kolejna telenowela z poszukiwaniami nowego selekcjonera przez Cezarego Kuleszę, a nasza wiara w to, że prezes PZPN tym razem trafi z wyborem, jest niewielka. Właściwie zerowa. Jednak trzymanie dalej Urbana na ławce trenerskiej to droga donikąd. Kadencja 64-latka zamieniła się w pasmo chybionych decyzji i nieudolnych posunięć.
Występy Biało-Czerwonych w Lidze Narodów nie dają żadnej nadziei na to, że zespół wkrótce odpali.
Klapa w Lidze Narodów. Kadra Urbana poległa na całej linii
Pięć meczów i cztery punkty. Taki bilans w dywizji B to po prostu katastrofa. Polskiej ekipie realnie zagraża w tym momencie spadek o kolejną półkę niżej i znalezienie się wśród totalnych przeciętniaków/słabeuszy europejskiej piłki. A trzeba również pamiętać o okolicznościach jedynego jak dotąd zwycięstwa podopiecznych Urbana w Lidze Narodów. Okazałego, to prawda, ale nastrzelaliśmy wtedy bramek Rumunom grającym w osłabieniu prawie przez całe spotkanie. Późniejsze spotkanie z Bośnią i Hercegowiną, a przede wszystkim rewanż z Rumunią, dobitnie udowodniły, że tamten triumf to nie był żaden przełom.
Po prostu Radu Drăgușin w zdumiewającym przejawie serdeczności postanowił wyciągnąć do nas pomocną dłoń. Tyle.
Niestety w rewanżu nie był już taki sympatyczny i wyszło jak wyszło.
Wiadomo, selekcjoner może dla odmiany narzekać na niefart w innych spotkaniach. Na to, że w Bukareszcie musieliśmy sobie radzić bez kontuzjowanego Piotra Zielińskiego. Na to, że w Zenicy zagraliśmy na zero z przodu mimo współczynnika spodziewanych goli na poziomie 1,56. Jeśli jednak spojrzymy na kadencję Jana Urbana w szerszym obrazku, to tego szczęścia wcale nie brakowało. Wystarczy przypomnieć barażową konfrontację z Albanią, kiedy rywale spartolili dwie czy trzy setki, a my przepchnęliśmy zwycięstwo po uderzeniu Zielińskiego z 25 metrów. Z dalekiej podróży Biało-Czerwoni wracali też wcześniej w spotkaniu z Maltą, w meczu towarzyskim z Nigerią gol na 2:2 padł po strzale życia Wiśniewskiego… Krótko mówiąc: na pewno nie można powiedzieć, że Urbana prześladuje pech.
Zastanówmy się zresztą tak na spokojnie. Gdybyśmy mieli wymieniać kilka miesięcy temu największe problemy reprezentacji Polski, to co by to było? Zapewne – przede wszystkim – dziurawa defensywa. W dalszej kolejności zaś gra ofensywna oparta jedynie na pomysłach i zrywach poszczególnych zawodników, zwłaszcza Zielińskiego i Zalewskiego. Teraz jest przecież dokładnie tak samo. A to oznacza, że Urban nie zbudował niczego. Niczego nie naprawił, niczego realnie nie zmienił.
Czy jego kadra lepiej pressuje, lepiej buduje atak pozycyjny? No nie.
O organizowaniu się w fazach przejścia z ofensywy do obrony nawet nie ma co wspominać. Wystarczy obejrzeć gole stracone w Bukareszcie.
Urban kompletnie się zaplątał we własnych decyzjach
Trener Biało-Czerwonych dodatkowo nie pomógł sobie różnymi dziwacznymi wypowiedziami. Pisaliśmy o tym już w sobotę, wskazując na nieumiejętne kreowanie narracji wokół kadry jako jeden z grzechów głównych Urbana. Po porażce z Rumunią nagle zaczął on wymieniać nazwiska młodych zawodników, którzy otrzymali od niego szansę debiutu w narodowych barwach. I fajnie, brawo. Tylko po co było wcześniej – długimi miesiącami! – deprecjonować wielu z tych piłkarzy? Teraz Urban chwali Potulskiego, ale jeszcze nie tak dawno wypowiadał się o nim w lekceważącym tonie i zapewniał, że na powołanie jest za wcześnie.
Wychodzi na to, że kibice mają lepsze rozpoznanie sytuacji od selekcjonera. Już nie chcemy wracać do sprawy Oskara Pietuszewskiego, gdzie dosłownie wszyscy widzieli potencjał chłopaka, Porto wyłożyło za niego poważną kasę i natychmiast dało mu minuty, i tylko jeden Urban kręcił nosem.
W efekcie wykreował samego siebie na „betonowego” selekcjonera. Kuriozum. A do tego dochodzi ten zupełnie niezrozumiały upór w deprecjonowaniu przedstawicieli Ekstraklasy. Jest on przecież z gruntu groteskowy, bo sam Urban nie przybył do drużyny narodowej z lig TOP 5, tylko właśnie z krajowych rozgrywek. I jakoś sobie nie przypominamy, żeby prowadzone przez niego drużyny robiły regularnie furorę w europejskich pucharach. Wydawało się wręcz, że dobre rozeznanie na polskim ligowym podwórku będzie podstawowym atutem Urbana. A tu niespodzianka: okazało się, że ta cała Ekstraklasa to dla trenera futbolowy trzeci świat.
Najgorszy w tym wszystkim jest jednak brak konsekwencji.
Urban potrafi jednego dnia machnąć ręką na Michała Gurgula albo Karola Czubaka jak na jakiś dżemik ligowy, żeby nazajutrz powołać do drużyny narodowej Karola Świderskiego i Bartłomieja Drągowskiego, którzy – umówmy się – na tle ligowej konkurencji niczym nie imponują, pałętając się z Widzewem w okolicach strefy spadkowej. A ten pierwszy nie ma nawet historii napisanej w topowych ligach. Przez chwilę był w Serie A, jednak – delikatnie rzecz ujmując – furory tam nie zrobił.
W finale baraży Urban w desperacji wpuścił na boisko 38-letniego Kamila Grosickiego, będącego w tamtym okresie rażąco pod formą. Teraz przeszkadza mu wiek 33-letniego Bartosza Nowaka, bo – jak argumentuje Urban – nie przyda się on kadrze w kontekście EURO 2028. No na litość boską, trenerze! Nowak jest w znakomitej dyspozycji od wielu miesięcy. Mógł na kadrę przyjeżdżać od dawna i pomóc jej już w dobrych kilku, jeśli nie kilkunastu spotkaniach. Zatem pomóc również panu. A tak to skończyliśmy w Bukareszcie bez kontuzjowanego Zielińskiego, za to ze Świderskim w wyjściowym składzie. Ten ostatni zaliczył siedem celnych podań przez 70 minut.
Piłkarz, który – według selekcjonera – jest raczej „dziesiątką” niż napastnikiem.
To koniec. Jan Urban musi odejść
Nie da się tych posunięć selekcjonera racjonalnie wytłumaczyć. Ale – na koniec dnia – i tak liczą się przede wszystkim wyniki.
No to podsumujmy rok 2026:
- Polska – Albania 2:1
- Szwecja – Polska 3:2
- Polska – Ukraina 0:2
- Polska – Nigeria 2:2
- Polska – BiH 0:0
- Szwecja – Polska 3:1
- Polska – Rumunia 6:0
- BiH – Polska 1:0
- Rumunia – Polska 2:1
Dwa mecze do przodu, pięć w plecy. Masakra. A nie zagraliśmy w tym okresie ani jednego spotkania z zespołem z europejskiego topu, w którym porażka byłaby usprawiedliwiona. Dostaliśmy natomiast po łbie – dwukrotnie! – od mających mnóstwo problemów Szwedów (w finale baraży zagrali z nami składem totalnie przetrzebionym urazami), średnich Bośniaków i Rumunów dysponujących najgorszym zespołem od niepamiętnych czasów. To jest naprawdę zawstydzający bilans.
Dlatego, krótko mówiąc, Jan Urban musi odejść. Niezależnie od rezultatu rewanżowego starcia ze Szwecją.
Tylko żeby to wybrzmiało: zmiana selekcjonera nie powinna być dokonana dla samej zmiany. Jarosław Królewski słusznie apeluje o rozbudowanie w drużynie narodowej działu analitycznego, bo model z Hubertem Małowiejskim jako szefem „banku informacji” dawno się już wyczerpał i całkowicie zbankrutował. Tylko czy obecne kierownictwo PZPN – z prezesem Cezarym Kuleszą na czele – pokusi się w ogóle o to, by podejść do tematu tak szeroko, kompleksowo, czy może skończy się jak zwykle na wymianie szkoleniowca X na szkoleniowca Y, a cała reszta pozostanie po staremu? Nie wiemy, choć się domyślamy.
ZOBACZ RÓWNIEŻ
fot. FotoPyk
![Paczul: Urban zawiódł! Od czasów Michniewicza nie mamy stylu [VLOG]](https://static.weszlo.com/cdn-cgi/image/width=225,quality=85,f=auto/2026/11/PaczulUrban.jpg)
