Sow: Grałem w siódmej lidze. Podolski był bohaterem z PlayStation [WYWIAD]

Jakub Radomski

21 listopada 2026, 10:43 • 13 min czytania 0

Reklama
Sow: Grałem w siódmej lidze. Podolski był bohaterem z PlayStation [WYWIAD]

Kiedy w końcu dostał szansę w Europie, zarabiał… 300 euro miesięcznie. W sklepie kupował wodę, kurczaka i ryż. Droga Ousmane’a Sowa do Ekstraklasy wiodła z senegalskiej wsi, przez francuską siódmą ligę i zaplecze belgijskiej Ekstraklasy. W Górniku Zabrze był klubowym kolegą Lukasa Podolskiego, którym strzelał gole na konsoli. Teraz Sow próbuje odbudować się w Jagiellonii Białystok po nieudanej przygodzie w Danii. W dużej rozmowie z Weszło Senegalczyk opowiada o krążeniu między Europą i Afryką, rasistowskich okrzykach w Gdańsku i innych polskich klubach, które go chciały. Porównuje Jana Urbana i Michala Gasparika. Mówi też o legendzie Arsenalu, która niebawem – taką ma nadzieję – wykona do niego telefon.

Reklama

Jakub Radomski: Kim był dla ciebie Lukas Podolski, kiedy w lutym 2025 roku przenosiłeś się do Górnika Zabrze?

Ousmane Sow, skrzydłowy Jagiellonii Białystok: Bohaterem z PlayStation.

Jak to?

W dzieciństwie moim największym idolem był Thierry Henry. To w sumie ciekawe, bo grał trochę wcześniej, ale widziałem wiele jego zagrań i niesamowicie mi imponowały. Ulubionym klubem musiał zostać Arsenal. Gdy grałem na konsoli, zawsze wybierałem zespół z Londynu i pamiętam Podolskiego, bo gdy widziałem, że on ma piłkę, częściej strzelałem z dystansu. W wielu elementach był bardzo dobry, ale jego mocne uderzenie to był największy atut.

Reklama

Strzelałem Podolskim wiele goli, grając w grę FIFA. Pamiętam też finał mistrzostw świata z 2014 roku, mecz Niemcy – Argentyna. Miałem nawet w telefonie jakieś zdjęcie Lukasa, właśnie z tamtego turnieju. Dlatego to było dla mnie niesamowite, że trafiam do klubu w Polsce i ten sam Podolski będzie moim kolegą z drużyny.

Ousmane Sow wspomina najlepszy moment z gry w Górniku Zabrze. „Wiedziałem, czyja to sprawka”

To on dzwonił, żeby cię namówić na transfer?

Reklama

Rozmawiałem z nim dopiero w Polsce. Ze mną bezpośrednio nie kontaktował się żaden przedstawiciel Górnika, bo wtedy nie znałem jeszcze angielskiego. Wszystko szło przez mojego agenta.

Jakie miałeś wtedy inne opcje?

Belgia, Francja, Słowacja. No i Polska.

Inne kluby?

Reklama

Tak. Pierwsi do mojego agenta odezwali się działacze Zagłębia Lubin. Zainteresowana była też Wisła Płock. Wybrałem Górnika i jeszcze przed oficjalną prezentacją poczułem, że trafiam w bardzo ciekawe miejsce. Nagle zacząłem dostawać na Instagramie wiadomości od kibiców z Zabrza. Ktoś napisał: „Widziałem twoje akcje. Jesteś niesamowitym zawodnikiem”. Inny kibic wysłał coś w stylu: „Górnik to wielki zespół. Nie możemy się ciebie doczekać”. To jeszcze przed pierwszym meczem dodało mi skrzydeł.

Nie wiedziałem zbyt wiele o Polsce. Niektórzy, gdy słyszeli o mojej decyzji, przekonywali, że w tym kraju nie gra się w piłkę na wysokim poziomie. Że mogę tam utknąć. Ale kiedy przyjechałem do Polski, od razu poczułem, że to wyjątkowe miejsce. Uwielbiam tu być, mieszkać, poznawać ludzi. Właśnie dlatego, gdy chciałem odejść na wypożyczenie z Brondby, wybrałem Jagiellonię, choć miałem różne opcje, także z innych państw.

Jakie jest twoje najlepsze wspomnienie z Zabrza?

Mecz z Legią u siebie! Wygraliśmy 3:1, a ja strzeliłem dwa gole i miałem asystę. Po meczu poszliśmy do kibiców i w pewnym monencie koledzy oraz fani zaczęli śpiewać: „Ousmane Ballon d’Or!” (po francusku „Złota Piłka” – przyp. red.). Byłem zaskoczony i jednocześnie bardzo szczęśliwy. Oczywiście wiedziałem, czyja to sprawka. Nie mógł tego zorganizować nikt inni, niż Lukas Podolski (śmiech).

Reklama

Ousmane Sow tuż po golu strzelonym dla Górnika, przeciwko Legii

Ousmane Sow tuż po golu strzelonym dla Górnika, przeciwko Legii

Najmniej przyjemna sytuacja to z kolei rasistowskie okrzyki, które leciały w twoją stronę na meczu Górnika z Lechią w Gdańsku, w Pucharze Polski?

Przysięgam, że podczas meczu nie wiedziałem, co ci ludzie śpiewają. Widziałem tylko, że coś skandują, a niektórzy moi koledzy z Górnika są wściekli. Gdy była przerwa w grze, spytałem kogoś, co to są za słowa. Usłyszałem tylko: „Nic takiego, graj spokojnie. Świetnie ci idzie”. Powiedzieli mi dopiero po meczu, że to były okrzyki ewidentnie rasistowskie. Przytoczyli kilka z nich. Taka sytuacja oczywiście nie powinna mieć miejsca. Dla mnie osobiście gorsze były wiadomości prywatne w mediach społecznościowych, które dostawałem przy okazji tamtego spotkania. „Wracaj do swojego kraju” – to chyba najłagodniejsza z nich.

Reklama

Gdy kilkanaście dni temu przyjechaliśmy na ten sam stadion z Jagiellonią, także w Pucharze Polski i wygraliśmy 6:0, też dostawałem tego typu wiadomości.

Strzeliłeś w tym meczu trzy gole dla Jagiellonii. To było coś na kształt rewanżu?

Nie, zupełnie nie traktowałem tego w ten sposób. To nie było miłe, ale uznałem, że nie chcę o tym myśleć. Gdybym skupił się na tym, co działo się wcześniej i na wiadomościach, byłbym przegrany. A tak myślami byłem tylko na boisku. Cieszyłem się z kolejnych goli i wysokiej wygranej.

Reklama

Trudne początki Senegalczyka. Długo szukał klubu we Francji, znalazł w… siódmej lidze

Twoja kariera jest zaskakująca. Masz 26 lat, dziś grasz w Jagiellonii Białystok. Wróciłeś do Polski, gdzie właśnie jako zawodnik Górnika przez pół roku byłeś już czołowym zawodnikiem całej ligi. A w wieku 22 lat grałeś w…

Siódmej lidze francuskiej.

No właśnie.

Reklama

Można powiedzieć, że u mnie wszystko zaczęło się późno. Miałem 16 lat, gdy zacząłem trenować piłkę nożną. Dorastałem w wiosce, a nie w Dakarze. Senegal to miejsce, gdzie, jeżeli nie trafiasz jako młody chłopak do którejś z czołowych akademii, jest ci bardzo ciężko cokolwiek osiągnąć. Przez lata moje życie wyglądało tak, że wracałem ze szkoły, a później grałem z kolegami w piłkę na ulicy czy na jakimś prowizorycznym boisku. Ludzie często mi powtarzali: „Słuchaj, jesteś naprawdę dobry. Może powinieneś iść do jakiegoś klubu?” Odpowiadałem: „Dzięki, może spróbuję”, ale tak naprawdę nie do końca w to wierzyłem.

Pewnego dnia podszedłem do trenera, który akurat był w mojej wiosce. Powiedziałem mu, że chciałbym pojechać na testy do jakiejś senegalskiej drużyny. Pomógł – udałem się do Dakaru, to był drugoligowy zespół. Sam się trochę zdziwiłem, że na tle innych zawodników wyglądałem tak dobrze. Tam poznałem kolegę, który został moim dobrym przyjacielem. Prowadził jedną z senegalskich akademii, zaczął mówić, że pomoże mi z wyjazdem do Francji albo Belgii. Najpierw przez trzy miesiące trenowałem w jego akademii. A później zaczęło się ciągłe podróżowanie w tą i z powrotem.

Jak wyglądało?

Pierwszy wyjazd do Francji: potrenowałem z Auxerre, a później trafiłem do Saint-Etienne. To miały być testy, ale ja nawet nie ćwiczyłem z drużyną, a spędziłem tam trochę czasu. Powrót do Senegalu, kilka miesięcy w ojczyźnie. Gdy trafiłem znowu do Francji, pojawiłem się w klubie z piątej ligi. Chcieli mnie ściągnąć na stałe, ale chwilę wcześniej pozyskali innego piłkarza i zupełnie nie mieli pieniędzy.

Reklama

Szkoła cierpliwości.

Dokładnie. Ale nie podawałem się. Dostawałem wtedy wizę tylko na dwa czy trzy miesiące, więc znów wróciłem do Afryki. Następnie znowu poleciałem do Francji. Nawet pamiętam nazwę klubu – Montelimar. To była szósta liga, ale grałem w drugiej drużynie. W pewnym momencie trener pierwszego zespołu Montelimar przeniósł się do innego klubu. Dzwonił, chciał, żebym trafił tam razem z nim. Przyjechałem, ale znów wylądowałem w rezerwach. Była końcówka 2019 roku, miałem wtedy 19 lat.

Sow w barwach Jagiellonii

Sow w barwach Jagiellonii

Reklama

A później wybuchła pandemia.

Zastała mnie w Senegalu. Przebywałem w Afryce przez ponad półtora roku. Nagle odezwał się ten sam szkoleniowiec. Znów zmienił klub, tym razem objął Arles-Avignon. I ponownie bardzo namawiał mnie na transfer. Stwierdziłem, że dam sobie jeszcze jedną szansę. Tym razem wszystko się udało: zacząłem tam grać i strzelałem gole. To była siódma liga.

Ile tam zarabiałeś?

300 euro miesięcznie.

Reklama

Jak można za to wyżyć?

Na szczęście dostaliśmy od klubu mieszkanie: ja i trzech innych senegalskich graczy. Każdy miał swój pokój. Chodziłem do sklepu i kupowałem np. wodę, kurczaka i ryż, żeby zjeść coś prostego, taniego, a jednocześnie w miarę zdrowego. Po ponad roku trafiłem do AS Furiani. To klub na Korsyce. Wyższy poziom, inne realia. To była czwarta liga. Tam dostawałem 1000 euro miesięcznie, ale większość pieniędzy szła na opłacenie mieszkania. Zostawało z 400. To był jednocześnie trudny, ale i świetny czas. Czułem, że na boisku idzie mi dobrze. Na Korsyce mieszkałem sam i pieniądze nie były dla mnie tak ważne. Liczyła się ciężka praca i spełnianie piłkarskich marzeń.

W pewnym momencie okazało się, że mój kolega zna się z jednym menedżerem piłkarskim. To człowiek, który do dziś jest moim agentem. Rozmawialiśmy przez telefon i on wtedy rzucił: „Ze swoimi atutami pasowałbyś do Belgii. Myślę, że w tym kraju prędzej się przebijesz”. Miałem kilku kolegów z Senegalu, którzy występowali w Belgii. Porozmawiałem z nimi, opowiadali mi, jak wygląda tam futbol. Okazało się, że transfer oznaczałby wyższy poziom i lepsze zarobki. Dałem zielone światło na taki ruch i przeniosłem się do Charleroi.

Sow porównuje Jana Urbana i Michala Gasparika. Mówi, który z nich jest lepszy taktycznie

Jak tam było?

Reklama

Na początku w miarę w porządku, choć dość szybko pojawiły się problemy z pensją. Raz wysłali mi połowę wynagrodzenia, później zwlekali z płatnościami przez dwa miesiące. Wytrzymałem tam niecałe pół roku. Ostatniej pensji w ogóle nie dostałem. Przekazałem działaczom: „Jeżeli wyrazicie zgodę na moje odejście, nie musicie płacić mi za grudzień”. Wtedy trafiłem do Lierse, występującego w belgijskiej drugiej lidze. To klub, w którym wiele osób pomogło mi wejść na sporo wyższy poziom.

W belgijskiej prasie ukazał się tekst o tobie, zatytułowany „Rekonstrukcja”. Autor, Kurt Guldentops, opowiada o kulisach twojego pobytu w Lierse. Podobno dzięki dyrektorowi akademii klubu wynająłeś dom tuż obok stadionu, w dodatku po bardzo niskiej cenie.

Zgadza się, na stadion miałem pięć minut piechotą. Paul, o którym wspominasz, nie był jedyną osobą, która bardzo mnie wspierała. W wielu sprawach pomagał mi Rodrigo, kierownik zespołu. Bernd, trener bramkarzy, regularnie odwiedzał mnie w domu, interesował się zdrowiem mojego dziecka. Ci ludzie byli jak rodzina. Jeśli funkcjonujesz w takim środowisku, jest ci łatwiej pokazywać też klasę na boisku. Po kilku miesiącach poczułem, że jestem nie tylko jednym z najlepszych piłkarzy Lierse, ale też całej belgijskiej drugiej ligi.

Sow jako gracz Lierse

Reklama

Sow jako gracz Lierse

Podobno jeden mecz opuściłeś przez zatrucie. Trafiłeś do szpitala.

Kupiliśmy z byłą żoną coś do jedzenia i ugotowaliśmy to. Nie wiedziałem dokładnie, co to jest. Nigdy wcześniej tego nie jadłem. Średnio nam smakowało, a ja już po kilku minutach zacząłem się czuć coraz gorzej. Efekt był taki, że zamiast pojechać na mecz, wylądowałem w szpitalu, gdzie lekarze dość szybko mi pomogli. A to jedzenie to były owoce morza.

Muszę cię zapytać jeszcze o jedno w kontekście Górnika. Kiedy trafiłeś do tego klubu, trenerem był Jan Urban, obecnie selekcjoner reprezentacji Polski. Później zastąpił go Michal Gasparik i właśnie pod jego wodzą miałeś znakomitą rundę jesienną, w której strzeliłeś siedem goli w Ekstraklasie i stałeś się jedną z gwiazd ligi. Jakbyś porównał tych szkoleniowców?

Reklama

Przy Gaspariku czułem trochę więcej zaufania. Za trenera Urbana byłem rezerwowym, który najczęściej pojawiał się na boisku w drugiej połowie. Chciałem więcej, ale jednocześnie go rozumiałem, bo przecież byłem gościem, który trafił do mocnego polskiego klubu z drugiej ligi belgijskiej. Latem 2025 roku powiedziałem sobie: „Chcę być w tej lidze kimś więcej. Grać na wyższym poziomie”. Była możliwość zmiany klubu, zgłosił się egipski Zamalek Kair, ale nie chciałem odchodzić. Po co tak szybko zmieniać barwy? Wierzyłem, że rozwinę się w Górniku.

Przyszedł trener Gasparik i miałem wrażenie, że dostrzegł coś we mnie. Dużo rozmawialiśmy. Kiedyś mi powiedział, że mogę być najlepszym zawodnikiem jego zespołu jeśli poprawię kilka detali. Rozumieliśmy się, ja ciężko pracowałem, a on odważnie na mnie stawiał.

W środowisku panuje opinia, że Gasparik jest lepszy taktycznie od Urbana.

Zgodziłbym się z tym.

Reklama

Dlaczego nie wyszło mu w Danii? „Trener był bezpośredni i szczery”

Kiedy na początku 2026 roku była konkretna oferta z Brondby, chciałeś odchodzić?

Raczej nie. Rozumowałem na zasadzie: „Chyba będzie lepiej, jeśli zostanę i rozegram jeszcze więcej meczów Polsce. Mogę tu strzelać kolejne gole”. Wydawało mi się, że jeśli odchodzić, to lepiej po zakończeniu sezonu. Ale okazało się, że Górnik potrzebował pieniędzy, a działacze z Danii oferowali za mnie sporą kwotę (Sow miał kosztować 2,5 miliona euro – przyp. red.). Wtedy doszedłem do wniosku, że jeżeli odejdę zimą, to nie musi być złe dla mnie, a będzie dobre dla Górnika. Trochę taka sytuacja win-win. Zdecydowałem się na to, choć nie byłem do tego w stu procentach przekonany.

W Brondby szybko doznałeś kontuzji.

Tak, przed drugim meczem poczułem ból w nodze. Uznałem, że to raczej nie jest nic niebezpiecznego dla zdrowia, a bardzo chciałem zagrać. Jestem ambitnym człowiekiem. Trochę się bałem, że jeżeli odpuszczę, klub może już tak bardzo mnie nie potrzebować. Zagrałem. Drużynie wtedy nie szło, w czterech kolejnych meczach nie strzeliliśmy gola. A z moją nogą było niestety gorzej. Dziś wydaje mi się, że popełniłem wtedy błąd.

Reklama

W rozmowie dla duńskich mediów powiedziałeś, że po jakimś czasie czułeś, że w Brondby cię nie chcą. Jakie to były sygnały?

W piłce nożnej, gdy masz już jakieś doświadczenie, rozumiesz pewne przekazy, nawet gdy ktoś nie mówi ci czegoś wprost. Od dyrektora sportowego Brondby usłyszałem: „Nie chcemy, żebyś odchodził. Zobaczymy, jak będziesz wyglądał po kilku najbliższych meczach”. To był dla mnie jasny sygnał. Jeżeli ktoś w ciebie naprawdę wierzy, nie powiedziałby takiego drugiego zdania. Poza tym pojawił się nowy trener, Thomas Norgaard, który w pierwszym tygodniu pracy indywidualnie rozmawiał praktycznie z każdym, a ze mną nie. Dlatego poszedłem do niego i spytałem, co na mój temat myśli. Norgaard był bezpośredni i szczery. Stwierdził: „Wydaje mi się, że dla twojej kariery będzie lepiej, jeśli trafisz teraz do innego klubu”.

Senegalczyk w barwach Brondby

Senegalczyk w barwach Brondby

Reklama

Znowu pojawiły się opcje francuskie, belgijskie i polskie. Wybrałem Jagiellonię, bo dwa razy rywalizowałem przeciwko niej jako zawodnik Górnika. Szczerze? To był najlepszy zespół, z którym mierzyłem się na polskich boiskach. Poza tym chciałem pracować z trenerem Adrianem Siemieńcem i występować w europejskich pucharach.

Jak odbierasz trenera Siemieńca?

Świetny trener i bardzo dobra osoba. Zachowuje się tak, jakby każdego wokół lubił i każdemu chciał pomóc stać się lepszym piłkarzem, ale też człowiekiem. Mało miałem wcześniej szkoleniowców, którzy tak mnie rozumieli. Mam poczucie, że on doskonale wie, czego potrzebuję i w jaki sposób najbardziej chcę grać. Nie hamuje mnie, wręcz przeciwnie – daje mi na to przestrzeń.

Ousmane Sow marzy o reprezentacji Senegalu. Prowadzi ją były czołowy gracz Arsenalu. „Jeszcze nie dzwonił”

Co Jagiellonia może osiągnąć w Ekstraklasie?

Reklama

W Danii pewnie myślą inaczej, ale ja uważam, że liga polska jest silniejsza niż duńska. To naprawdę trudne rozgrywki. Musisz bardzo się namęczyć, żeby pokonać nawet te teoretycznie słabsze zespoły. Niby zajmujemy dziewiąte miejsce, które oczywiście jest dużo poniżej naszych oczekiwań, ale do trzeciego zespołu tracimy trzy punkty. To liga, w której jedna wygrana może sporo zmienić w tabeli. Na szczęście gorsze wyniki są już za nami. Prezentujemy się lepiej i chcemy odnosić kolejne zwycięstwa.

Jesteś do Jagiellonii wypożyczony z Brondby do końca sezonu, ale klub z Białegostoku ma opcję wykupu, szacowaną na dwa miliony euro. Gdyby to było możliwe, chciałbyś zostać tu dłużej?

Tak. Czuję się dobrze w Jagiellonii. Gram, jestem szczęśliwy. Odżyłem, nie tylko sportowo. Działacze Jagiellonii mają wybór. Zobaczymy, jak potoczą się moje losy.

Jakie masz sportowe marzenia?

Reklama

Bardzo chciałbym zagrać w reprezentacji Senegalu. Dążę do tego cały czas i mam nadzieję, że to marzenie się spełni. Pod koniec ubiegłego roku było blisko: znalazłem się na szerokiej liście przed Pucharem Narodów Afryki, ale nie zostałem powołany na turniej. Miałem wtedy świetny czas w Górniku, po transferze do Brondby było gorzej. Teraz gram dla Jagiellonii, niebawem czekają nas mecze z bardzo mocnymi rywalami w Lidze Europy. Kilka miesięcy temu selekcjonerem reprezentacji Senegalu został Patrick Vieira. Wielka postać, był ważnym punktem Arsenalu, czyli mojego ulubionego klubu. To byłoby coś specjalnego zagrać w kadrze prowadzonej przez niego.

Kontaktował się z tobą?

Nie. Jeszcze nie.

Mam też drugie marzenie. Mój młodszy kuzyn, 20-latek, też ma wielki talent do piłki, ale nie może się wybić. Mieszka w tej samej wiosce, w której dorastałem. Trochę tam utknął, nie gra w żadnej akademii, z której dużo łatwiej byłoby ruszyć wyżej. Próbuję mu pomóc, kontaktuję się z różnymi ludźmi, ale to nie jest łatwe. Chodzi też o różne formalności. Mam nadzieję, że niebawem uda mu się przylecieć do Europy i dostanie szansę w jakimś klubie. Moja droga jest dowodem na to, że można zacząć późno i zajść dość wysoko.

ROZMAWIAŁ: JAKUB RADOMSKI

Fot. Newspix.pl

 

0 komentarzy
Jakub Radomski

Bardziej niż to, kto wygrał jakiś mecz, interesują go w sporcie ludzkie historie. Najlepiej czuje się w dużych formach: wywiadach i reportażach. Interesuje się różnymi dyscyplinami, ale najbardziej piłką nożną, siatkówką, lekkoatletyką i skokami narciarskimi. W wolnym czasie chodzi po górach, lubi czytać o historiach himalaistów oraz je opisywać. Wcześniej przez ponad 10 lat pracował w „Przeglądzie Sportowym” i Onecie, a zaczynał w serwisie naTemat.pl.

Rozwiń
[email protected]

Najnowsze

Reklama
La Liga

Real Madryt wie, kto przejmie opaskę. „Jeśli zostanie, będzie kapitanem”

Wojciech Górski
0
Real Madryt wie, kto przejmie opaskę. „Jeśli zostanie, będzie kapitanem”

Ekstraklasa

Reklama
Ekstraklasa

Daniel Myśliwiec dobrze czuje się w Gliwicach. „To jest wyjątkowe miejsce”

Kacper Korpak
6
Daniel Myśliwiec dobrze czuje się w Gliwicach. „To jest wyjątkowe miejsce”