No i kto zagrał do Pyrki, zanim ten dobrze dorzucił do Benedyczaka? Zieliński, wiadomo. Jedno podanie pomijające dwa kolejne niepotrzebne podania, od razu napędzające akcję i cyk, brameczka. Kto podał Kubiakowi, zanim ten wrzucił na Szymańskiego, tworząc naszą kolejną groźną akcję? Zieliński, ściągający swoim piruecikiem dwóch obrońców, robiący tym ruchem przestrzeń dla zawodnika Slavii. Jak bardzo trzeba piłce nożnej takich piłkarzy, to widać było we Wrocławiu co najmniej kilka razy. W Rumunii nikt nie był w stanie choćby takiej gry spróbować.
Niezbyt śmiałym będzie stwierdzenie, że bez próby gry ofensywnej nie ma szansy na wygraną. Gdybyśmy grali o remis, to pewnie jakoś da się przez mecz prześlizgnąć, 0:0 też daje punkcik. Ale licząc na więcej musisz chociaż próbować, dać sobie szansę. Potrzeba inicjatywy, którą reprezentacja Polski ma w ostatnim czasie tylko z Zielińskim na boisku. Bo poszczególni zawodnicy mogą ją w porywach wykazywać, ale tylko piłkarz Interu sprawia, że odpowiednich cech nabiera chociaż momentami cały zespół.
To chyba po prostu miara jego klasy.
Zieliński dyrygentem. Dzięki niemu nie jesteśmy tak słabi
Jak zwykle w przypadku takich zawodników sporo wskazują te statystyki, które ukrywają się za meczową mgłą. Według wyliczeń Opty Zieliński miał dziś najwięcej wejść w tercję ataku ze wszystkich biegających po boisku Polaków – 10. Był też pod tym względem drugi w ogóle, tylko za Jesperem Karlstroemem (15). Posiadanie piłki raz za razem nasz pomocnik zamieniał w dokładne podanie, do przerwy nie pomylił się w dograniach do kolegów nawet raz. Po przerwie zresztą też – w sumie uzbierał 36 podań, wszystkie były celne. A nie dość, że podejmuje w tej kwestii teoretycznie największe ryzyko ze wszystkich Polaków – bo najczęściej podaje w tercji Szwedów, dziś 11 razy – to jeszcze jest w stanie to ryzyko dźwignąć.
No szef, po prostu.
Zobaczcie zresztą, jak aktywność Zielińskiego wpływa na ogólny kształt naszych ataków. Spora część jego podań posyłana jest na skrzydła, z których właściwie tworzymy największe zagrożenie. Najwięcej podań piłkarz Interu zaliczył dziś do Oskara Kubiaka (9), a następny w tym zestawieniu jest Nicola Zalewski (5). Lewe skrzydło obsługiwane było przez Zielińskiego regularnie, tam też nasz pomocnik poruszał się zdecydowanie najczęściej, ale nie zapominał o drugiej flance – tam Skóraś i Reguła mieli do spóły cztery (4) piłki od niego, a Kędziora z Pyrką trzy (3). Można więc wskazać taką ciekawostkę – 21 z 36 podań Zielińskiego ląduje na skrzydle. Napędza Piotrek te ataki właśnie w bocznych sektorach, karmi nam skrzydła.

Heatmapa Piotra Zielińskiego z meczu Polska – Szwecja (źródło: Opta)
W tym wszystkim, co Zieliński ma w swoim arsenale mocno imponuje również fakt, że piłkę stracił tylko dwa razy – w dryblingu, nie po podaniu. I nawet jeśli nie sam daje kolegom szanse bramkowe, to bez wątpienia on do tych szans doprowadza. Poza jedną wykreowaną przez Zielińskiego okazją pozostałe wpadły na konto zawodników… ze skrzydeł. Zanotowali je:
- 2 – Kubiak, Zalewski
- 1 – Pyrka, Kędziora
I to jest miara zarządzania grą przez Zielińskiego. Do tego jest nam potrzebny i to dzisiaj pokazał w pełnej krasie. Nie było fajerwerków, nie było oczywistego geniuszu. Była praca, której wartości nawet nie da się ocenić. To oczywiście banał, ale w tym meczu zobaczyliśmy jak na dłoni, że reprezentacja Polski z Zielińskim to zupełnie inny zespół. Zespół o niebo, niebo lepszy.
ZOBACZ RÓWNIEŻ
Fot. Newspix