Polska kończy Ligę Narodów z pięcioma punktami. Spotkanie ze Szwecją raczej nie przekonało krytyków, choć widać, ile dla tej kadry znaczy Piotr Zieliński w środku pola. Znów nie udało się pokonać Szwedów, którzy stali się koszmarem Jana Urbana. To był… przedziwny mecz. Z jednej strony mogło być 4:1 dla nas, gdyby tylko Sebastian Szymański umiał trafiać do bramki, a z drugiej mogło być 1:4 w łeb, gdyby Sławomir Abramowicz nie wszedł w tryb Supermana w drugiej połowie. Bramkarz Jagiellonii zaliczył kapitalny debiut.
Liga Narodów. Oceny Polaków za rewanż ze Szwecją
BRAMKARZ:
Sławomir Abramowicz – 8
Cóż, nie oszukujmy się… gdyby nie jego cuda w bramce, to dostalibyśmy tutaj trójkę albo czwórkę w łeb. Może i nie pomógł przy golu, dostając piłkę między nogami, czasami też niepewnie interweniował na przedpolu i bał się rozgrywać na takim spokoju, jak robi to w Jagiellonii, ale nie wynikały z tego żadne błędy. To wszystko przestało mieć jakiekolwiek znaczenie, kiedy ratował nam dupę w drugiej części gry. Będzie się śnił Hugo Larssonowi, bo powinien mieć ten chłop hat-tricka, a tymczasem dwa razy fenomenalnie Abramowicz odbił jego strzały. A to nie wszystko, bo jeszcze uratował dupę Tomaszowi Kędziorze, który z przodu jest cienki, więc chciał mieć chociaż asystę do Szweda.
OBROŃCY:
Arkadiusz Pyrka – 4
Warto docenić asystę, ale jednak jak już ktoś tam się pojawiał w jego strefie, to był trochę wrzucany na karuzelę. Zadziorność też na plus. Przede wszystkim to jemu uciekł i ograł go przeciwnik przy golu na 1:1 dla Szwedów. Miał problem, by wygrać czy przechwycić jakąś piłkę.
Jan Bednarek – 3
Cały czas ma w sobie gen nieszczęścia. Nie zapominajmy o sytuacji, w której uratował go w pierwszej połowie Abramowicz – to przecież on skiksował po wślizgu. Nawet jak chce dobrze, to… wychodzi źle. Próbował asekurować kolegów i wyszło na to, że dał się przy golu łatwo minąć. Przy stałych fragmentach powinien być naszym liderem, bo przecież świetnie gra głową, a tymczasem piłka lata mu nad nią tak, że musi boleć go szyja – było tak choćby przy jednej z „setek” Szwedów. Ma się wrażenie, że trochę ma problem z kontrolowaniem swojej pozycji.
Kacper Potulski – 6
Bardzo pewny punkt defensywy zwłaszcza w pierwszej połowie. Raz tak imponująco zastawił przeciwnika jak jakiegoś leszcza. Uratował nas skórę dwoma blokami i notował ważne interwencje. Miło się na niego patrzyło, nie bał się szarpać z Gyokeresem. Problem zrobił się w momencie, gdy dostał trochę w głupi sposób żółtą kartkę. To trochę odebrało mu odwagę.

Oskar Kubiak – 3
Mógł mieć asystę, kiedy ładnie dogrywał do Sebastiana Szymańskiego, ale ogólnie nie jest najpewniejszym punktem w obronie. Często krył „na radar” – a to minięty, a to za daleko od gościa. Rywale wjeżdżali jego strefą. W pojedynkach 1 vs 1 trudno na nim polegać. No i mało było tego, co u Kubiaka lubimy – kiedy wjeżdża z piłką niczym Gareth Bale. Tak więc nie dość, że z tyłu niepewnie, to z przodu za wiele nie wniósł, a chyba na to najbardziej liczyliśmy.
POMOCNICY:
Wiktor Nowak – 3
Irytujący. Razem z Pyrką został ograny przy golu. W drugiej połowie to jemu uciekł Larsson, kiedy fenomenalnie interweniował Sławomir Abramowicz, tak więc niewiele brakowało, a byłby zamieszany w dwa trafienia. Siedem razy minięty dryblingiem, pięć strat piłki. Mógł się podobać, kiedy czasami brał piłkę i próbował zdobyć trochę terenu, ale tak ogólnie to był kolejny jego kiepski mecz. Pojedynki bezpośrednie non stop przegrywał. Przeciętne zgrupowanie Wiktora Nowaka. To nie był ten piłkarz z października.
Piotr Zieliński – 6
Ważne podanie przy golu – to on napędził akcję i podał do prawego skrzydła do Pyrki. Raz fajnie poklepał z Zalewskim w środku pola (zagranie piętą) i mógł mieć też asystę do Szymańskiego. Jeśli twoja statystyka to 11/11 celnych podań w ostatnią tercję ataku, a nie wszystkie są łatwe do wykonania, to znaczy, że masz pojęcie o kreowaniu. Widać było, ile znaczy „Zielu” w naszej kadrze, bo tym razem miał kto przerzucić piłkę, dyktować tempo gry, napędzić akcję. Facet zaliczył 36/36 celnych podań (!!!). Rzadko próbował prostopadłych zagrań, ale organizował naszą grę z głębi pola.
Sebastian Szymański – 2
Bardzo, bardzo nieskuteczny i wkurzający. Zmarnował trzy „setki”, a przynajmniej jedną powinien wykorzystać. No i jak ofensywny pomocnik może mieć zero wykreowanych szans?!?!! Jego wykres podań wygląda po prostu koszmarnie. Tragiczny występ. Mały plusik za to, że biegał i pressował, ale żeby wygrać, to trzeba strzelać gole. Zamiast piłki zabranej do domu, będzie nieprzespana noc po tylu spapranych okazjach.
SKRZYDŁOWI:
Nicola Zalewski – 4
Mało było przebojowości Nicoli Zalewskiego. Dwa razy dobrze ruszył do kontry, mógł mieć asystę do Sebastiana Szymańskiego. Raz fajnie sklepał w środku pola z Piotrem Zielińskim i to w zasadzie tyle. Tak jak często to on się wyróżnia jako ten numer jeden, tak tutaj nie wskazalibyśmy go nawet w TOP 3.
Marcel Reguła – 4
Szarpał. Tyle byśmy o nim powiedzieli. Dużo szumu, mało konkretu, choć w pierwszej połowie robił więcej wiatru niż bardzo mało używany przez kolegów Zalewski. Na plus na pewno to, że chyba uniknął bardzo poważnej kontuzji, bo jego upadek wyglądał źle. Niemniej wrócił na boisko i chciał grać dalej. Nie warto było jednak ryzykować i zakończył mecz po 45 minutach.
NAPASTNIK:
Adrian Benedyczak – 6
Drugi mecz w kadrze i pierwsza bramka, a to wcale nie było łatwe, by się tak złożyć do strzału. Ktoś tam przed nim się obciął, no to skorzystał z błędu i uderzył z powietrza na 1:0. Wcześniej ustawił się między dwoma obrońcami i chyba zaskoczył ich swoją szybkością. Jeśli mielibyśmy go scharakteryzować jednym słowem, to byłby to przymiotnik: konkretny. Zresztą, przydawał się też przy stałych fragmentach gry, bo już w pierwszej połowie miał cztery wybicia, czyli więcej niż Bednarek, który w teorii powinien być przecież królem przestworzy.

REZERWOWI:
Tomasz Kędziora – 2 – dwa razy bardzo dobrze uprzedził rywala, ale zatarł kompletnie to pozytywne wrażenie, kiedy:
a) zawiesił się przy stałym fragmencie gry
b) zanotował stratę, w której przegrał pojedynek dwa razy
c) chciał mieć asystę do Larssona
No sorry, jak mogły paść przez niego dwa gole, to ocena musi lecieć w dół na łeb na szyję.
Michał Skóraś – 4 – Mało konkretów. Oddał trzy strzały, miał 8/8 celnych podań, ale niewiele z tego wynikało. Nie wykreował żadnej szansy przez 45 minut.
Robert Lewandowski – 5 – gdyby Szymański lepiej przyjął, mógł mieć nawet asystę. Popędził z piłką, a nie miał kompletnie komu podać – udało mu się zastawić i wykreować szansę. Dostał trzydzieści minut i chyba powoli trzeba się do tego przyzwyczajać, że może być naszym dżokerem z ławki.
Fot. Newspix