Ale że Ratajskiego nie nominowali? [KOMENTARZ]

Sebastian Warzecha

20 listopada 2026, 15:52 • 8 min czytania 5

Reklama
Ale że Ratajskiego nie nominowali? [KOMENTARZ]

Ogłoszone wczoraj nominacje do corocznego Plebiscytu „Przeglądu Sportowego” na sportowca roku z miejsca wzbudziły kontrowersje. I słusznie. Bo jasne, wciąż pokutuje opinia, że „dart to nie sport”, ale wszystko, co wokół tego rzucania do tarczy się dzieje, świadczy przeciwko niej. A w tymże darcie mamy gościa, który wykręcił życiowy sezon i w pojedynkę pracuje na stale rosnącą popularność dyscypliny. Zresztą – nie tylko jego brakuje na liście nominowanych.

Reklama

Krzysztof Ratajski bez nominacji na sportowca roku. To błąd

Możliwe, że muszę zacząć od tego, czym dla mnie właściwie jest ten coroczny plebiscyt. O ile temat zwycięzcy jest prosty – wybierzmy faktycznie tego, co dla polskiego sportu najwięcej zrobił wobec największej konkurencji i w  najbardziej medialnej dyscyplinie, o tyle przy nominacjach patrzę na to nieco inaczej. Bo miejsc jest 25. I uważam, że warto tam doceniać ludzi, którzy niekoniecznie zdobywali złota w największych sportach, ale w jakiś sposób zapisują się w historii – zwłaszcza w dyscyplinach mniej na co dzień „wybijanych” w głównym przekazie.

Krzysztof Ratajski na pewno w 2026 roku to zrobił.

Zaczął przecież od ćwierćfinału mistrzostw świata, drugiego w karierze, po pięciu latach przerwy i wielu przejściach, w tym zdrowotnych. Był też w ćwierćfinale UK Open i półfinale mistrzostw Europy, gdzie po drodze pokonał Luke’a Littlera, odnosząc tym samym historyczny triumf. W European Tourze z kolei po raz trzeci w karierze wygrał jeden z turniejów – European Darts Open w Leverkusen.

Reklama

To wszystko to dla naszego darta historyczne wyniki. Ratajski to dla tego sportu w Polsce człowiek-instytucja, gość uwielbiany przez wszystkich kibiców i zawodnik, który wprowadza te nasze rzutki na wyższy i wyższy poziom. Rozwój zresztą jest widoczny gołym okiem – w niedawnych polskich kwalifikacjach do MŚ udział wzięło niemal 300 (!) zawodników. W turniejach lokalnych regularnie rosną średnie, rośnie poziom. Mamy coraz więcej darterów rywalizujących na arenie międzynarodowej.

To naprawdę staje się czymś fajnym. Ruchem, który trudno lekceważyć, szczególnie, gdy Ratajski dodatkowo nakręca go swoimi rezultatami. Jasne, to nie regularnie wygrywane turnieje, nie jest w gronie tych absolutnie najlepszych na świecie i pewnie nigdy nie będzie – ale w szerokiej czołówce już tak (aktualnie 19. w rankingu PDC). Trudno nie doceniać tego, co Polski Orzeł robi, bo w dużej mierze (choć nie wyłącznie) za jego sprawą zbudowane zostało w Polsce coś, co momentami można nawet nazwać małym szaleństwem na punkcie darta.

A gdy do tego trafia się dobry sezon, to tym trudniej zrozumieć, czemu Polaka nie ma w gronie nominowanych. Ba, dodajmy fakt, że galę transmitować będzie przecież TVP i to TVP też odpowiadała za transmisje z ostatnich mistrzostw świata – tych z ćwierćfinałem Polaka. Przecież to nie tak, że ktoś mógł o Ratajskim zapomnieć. Po prostu go nie wybrano.

Reklama

Szkoda.

A jeśli Krzysztof… to za kogo?

To podstawowe pytanie – łatwo bowiem napisać: „on powinien tam być”, a często trudniej wskazać, kto z kolei nie zasłużył na to, by w gronie nominowanych się znaleźć. Z góry wiadomo, że duża część z tych 25 nominowanych nie ma zresztą większych szans na TOP 10, to oczywistość, ale mimo tego zasłużyli oni, by się w tym gronie znaleźć, bo mają swoje sukcesy i – dokładnie tak samo jak z Ratajskim – warto je doceniać. Spójrzmy więc na listę.

Wiadomo, że nie wyrzuci się z niej na pewno nikogo z grona:

  • Maja Chwalińska (finał Roland Garros, wygrany turniej w Wuhan, przeskok o ponad sto pozycji w rankingu WTA),
  • Tomasz Fornal (złoto Ligi Narodów i ME siatkarzy),
  • Klaudia Kazimierska (srebro ME, wygrana Diamentowa Liga, wygrane World Athletics Ultimate Championship, znacznie poprawiony rekord Polski w biegu na 1500 metrów),
  • Wilfredo Leon (złoto Ligi Narodów i ME siatkarzy),
  • Katarzyna Niewiadoma–Phinney (srebro MŚ w kolarstwie, drugie miejsce w Tour de France Femmes i wiele innych sukcesów),
  • Ewa Pajor (wygrana Liga Mistrzyń z Barceloną, drugie miejsce w kobiecej Złotej Piłce),
  • Władimi Siemirunnij (srebro igrzysk olimpijskich w łyżwiarstwie szybkim),
  • Iga Świątek (wciąż TOP 10 zawodniczek świata w trudnym i mocno obsadzonym sporcie, do tego wygrany turniej WTA 1000 w Kanadzie),
  • Kacper Tomasiak (trzy medale olimpijskie w skokach narciarskich),
  • Bartosz Zmarzlik (wicemistrzostwo świata na żużlu, a do tego – wielka medialność).

Reklama

Kacper Tomasiak będzie zapewne głównym faworytem do wygrania tytułu Sportowca Roku. Fot. Newspix

Wypada też zostawić tych, co mieli sukcesy w swoich sportach, a nie są tak medialni lub były to po prostu osiągnięcia, które niekoniecznie tak mocno się przebiły. Do tego grona na pewno należą:

  • Natalia Bukowiecka (srebro HMŚ i mistrzostw Europy na stadionie w biegu na 400 m),
  • Magdalena Głodek–Liszewska (złoto mistrzostw Europy w zapasach w stylu wolnym),
  • Michał Pasiut (srebro MŚ w kajakarstwie górskim),
  • Pia Skrzyszowska (brąz HMŚ i srebro mistrzostw Europy na stadionie odpowiednio w biegu na 60 i 100 metrów przez płotki, do tego brąz ME w sztafecie 4×100 metrów),
  • Jakub Szymański (złoto HMŚ i brąz mistrzostw Europy na stadionie odpowiednio w biegu na 60 i 110 metrów przez płotki),
  • Katarzyna Wasick (złoto mistrzostw Europy w pływaniu na 50 metrów stylem dowolnym),
  • Zuzanna Witych (mistrzyni świata we freeridzie, w pierwszych, historycznych mistrzostwach pod egidą FIS),
  • Klaudia Zwolińska (brąz mistrzostw świata i trzy medale, w tym złoto, na mistrzostwach Europy w kajakarstwie górskim).

Uczciwie przyznam, że nie znam się na golfie, pozostaje mi zaufać w to, że osiągnięcia Adriana Meronka pozwalają mu znaleźć się w tym gronie. Odpuszczę też Damianowi Knybie, który walkę o mistrzostwo świata na początku roku przegrał (co nie było zaskoczeniem, aczkolwiek praca sędziego stała się przedmiotem kontrowersji), natomiast potem pokonał spore nazwisko w osobie Andy’ego Ruiza. Więc tak – możemy to docenić. Podobnie docenić można fakt, że Mateusz Ponitka jest liderem kadry Polski, która ostatnio bardzo dobrze radzi sobie w eliminacjach mistrzostw świata, a do tego udanie rywalizuje w klubie.

Kto więc nam zostaje?

Reklama

Co ciekawe – same znane nazwiska: Hubert Hurkacz, Robert Lewandowski, Jeremy Sochan i Paweł Wąsek.

Czterech wątpliwych. Czy Lewy albo Sochan zasłużyli?

Powiedzmy, że argumenty mają Paweł Wąsek i Robert Lewandowski. Nie przesadnie mocne, ale mają. Ten pierwszy zdobył przecież medal olimpijski. Fakt, w konkursie duetów i za sprawą odwołania ostatniej serii (w której nieco zepsuł skok), ale zdobył. Można dyskutować, czy jeden konkurs powinien decydować o tym, czy ktoś, kto poza tym cieniował, powinien się tu znaleźć… ale niech Paweł to wyróżnienie ma, bo jednak zimowych medalistów nie mamy tak wielu.

Więcej wątpliwości mam z Robertem Lewandowskim. Ba, ma je też na przykład Zbigniew Boniek, który na portalu X od razu pisał, że Lewy na tę nominację nie zasłużył (a jeśli piłkarz – to Piotr Zieliński). Z jednej strony wygrał co prawda mistrzostwo Hiszpanii z Barceloną, ale raczej w barwach Dumy Katalonii już pod koniec tej przygody nie zachwycał. Nawet w MLS jest zresztą różnie, a w barwach reprezentacji… no cóż, to już nie dawny Robert, bo Lewandowski cieniuje tam jak cała kadra. I faktycznie, zdaje się, że można było tę nominację po prostu odpuścić.

Nawet jeśli jednak koniecznie chcielibyśmy zostawić Lewego, to są jeszcze dwaj inni kandydaci.

Reklama

Hubert Hurkacz przecież dopiero wraca do dobrej formy. Nieźle grał pod koniec sezonu, był nawet w finale turnieju ATP, wygrał mecz z Novakiem Djokoviciem – to wszystko fajne osiągnięcia, ale nijak mają się czy to do najlepszych czasów samego Huberta, czy na przykład do tego, co zrobiła Maja Chwalińska. Wiele mam sympatii do naszego tenisisty, lubię go, trzymam za niego kciuki, ale jeśli on się tu znalazł, to w mojej opinii Ratajski powinien tym bardziej.

A już na pewno warto byłoby jednak nie dawać tu Jeremy’ego Sochana.

Rozumiem, mistrzostwo NBA, historia. Fajny moment dla polskiej koszykówki. Tyle tylko, że poza nim ten rok dla Jeremy’ego to pasmo porażek. Został wypchnięty ze Spurs. W Knicks w zasadzie nie grał albo grał bardzo mało – w 19 meczach play-offów zaliczył osiem występów. Najdłuższy z nich trwał 9 minut i 22 sekundy, bo ekipa z Nowego Jorku demolowała wtedy rywali. Wszystkie łącznie? Dałyby nieco ponad dwie kwarty w jednym spotkaniu.

Reklama

Jeremy Sochan w barwach New York Knicks wywalczył mistrzostwo NBA, ale wiele nie grał. Czy to powinno wystarczyć do nominacji na sportowca roku? Fot. Newspix

Jeremy do tego wypadł z EuroBasketu przez uraz, a potem nie utrzymał się w NBA i dziś występuje na jej zapleczu, w G-League. Czy cokolwiek z tego powinno uprawniać go do nominacji w takim plebiscycie? Nie wydaje mi się, bo jeśli tak, to moglibyśmy wpychać w przeszłości do takowej na przykład Marcina Bułkę, który w PSG, gdy dochodzili do finału Ligi Mistrzów może i nie grał, ale był przecież częścią zespołu i harował na treningach.

Jasne, Jeremy faktycznie na parkiet wychodził – z rzadka, ale wychodził. Natomiast nagrodą dla niego był… no pierścień, po prostu. Nominacji już nie trzeba, naprawdę.

Nie tylko Ratajski może czuć się pokrzywdzony

Być może to za dużo uwagi poświęconej plebiscytowi, który – ostatecznie – jest uznaniowy. Natomiast to nie tylko Krzysztof Ratajski nie znalazł się na liście, choć powinien. Kłuje w oczy brak Kamila Semeniuka. Oczywiście, jest już dwóch siatkarzy – Tomasz Fornal i Wilfredo Leon – ale Semeniuk miał sezon fantastyczny! Z Perugią wygrał mistrzostwo Włoch i Ligę Mistrzów. W kadrze, będąc jej ważną postacią, Ligę Narodów i mistrzostwa Europy.

Reklama

Serio, jesteśmy gotowi to zignorować? Bo co, byłoby zbyt wielu siatkarzy? Jaka jest tu zasada?

Zresztą są i inne osoby warte docenienia. Wiktoria Chołuj, wicemistrzyni świata i Europy w zapasach. Magdalena Stysiak, srebrna w Lidze Mistrzyń w siatkówce, liderka kadry Polski, która doszła do półfinału mistrzostw Europy. Damian Żurek, dwukrotny mistrz Europy w łyżwiarstwie szybkim (na 500 i 1000 metrów), a na igrzyskach – pechowo – dwukrotnie czwarty. Jasne, medalu olimpijskiego nie było, ale to nadal wyniki klasy światowej w jego konkurencji.

Nikt, naprawdę nikt nie wmówi mi, że Sochan na miejsce w tym zestawieniu zasłużył w tym roku bardziej niż Krzysztof Ratajski, Kamil Semeniuk czy Żurek właśnie. Brak Lewego też nie byłby wielkim problemem. Pominięcie Hurkacza – również.

A konkluzja?

Reklama

Niech będzie taka: warto nie przywiązywać się do nazwisk, a doceniać tych, którzy sporo osiągnęli. Nawet jeśli sami są mniej znani, albo uprawiają sport, o którym rzadziej się mówi.

Fot. Newspix

5 komentarzy
Sebastian Warzecha

Gdyby miał zrobić spis wszystkich sportów, o których stworzył artykuły, możliwe, że pobiłby własny rekord znaków. Pisał w końcu o paralotniarstwie, mistrzostwach świata drwali czy ekstremalnym pływaniu. Kocha spać, ale dla dobrego meczu Australian Open gotów jest zarwać nockę czy dwie, ewentualnie czternaście. Czasem wymądrza się o literaturze albo kinie, bo skończył filmoznawstwo i musi kogoś o tym poinformować. Nie płakał co prawda na Titanicu, ale nie jest bez uczuć - łzy uronił, gdy Sergio Ramos trafił w finale Ligi Mistrzów 2014. W wolnych chwilach pyka w Football Managera, grywa w squasha i szuka nagrań wideo z igrzysk w Atenach 1896. Bo sport to nie praca, a styl życia.

Rozwiń
[email protected]

Najnowsze

Reklama
La Liga

Ważny zawodnik Realu przedłużył kontrakt. Kolejny podpis w drodze

Braian Wilma
1
Ważny zawodnik Realu przedłużył kontrakt. Kolejny podpis w drodze

Inne sporty

Reklama
Inne sporty

Plebiscyt „Przeglądu Sportowego” 2026. Poznaliśmy 25 nominowanych [LISTA]

Adrian Mańko
27
Plebiscyt „Przeglądu Sportowego” 2026. Poznaliśmy 25 nominowanych [LISTA]