Domen Prevc broni Kryształowej Kuli, a atakować jego pozycję będzie cała reszta stawki. Kandydatów do tego, by Słoweńcowi zagrozić w obronie trofeum jest co najmniej kilku, jednak czy któremukolwiek z nich się to uda? Przed nami cała zima skokowych emocji i to, zdaje się, takich, w których po przerwie możemy liczyć również na polskie podia. Jak więc wygląda power ranking Pucharu Świata tuż przed startem pierwszego konkursu? Oto nasze TOP 10 kandydatów do walki o duże cele.
Skoki narciarskie. Power ranking zawodników. Kto powalczy o Puchar Świata?
10. STEFAN KRAFT

Poprzedni sezon nie był dla Stefana łaskawy, ale chyba wszyscy zdążyli już się przyzwyczaić, że gdy nadchodzą igrzyska, to austriacki mistrz po prostu sobie nie radzi. W grudniu w dodatku został też ojcem, kombinował przez to z kalendarzem – no i generalnie niespecjalnie mu to wyszło. Efekt był taki, że była to dla Stefana najgorsza zima od lat… a i tak skończył ją w TOP 10 klasyfikacji generalnej. Bo to tego typu skoczek – w dotychczasowych 14 sezonach spędzonych w PŚ tylko dwukrotnie nie był w najlepszej dyszce.
W 2012/13 (czyli w swoim pierwszym sezonie w karierze) i w kryzysowym dla niego 2020/21.
Jasne, Stefan ma już 33 lata, będzie mu o wielkie wyniki coraz trudniej. Niemniej z jego znakomitą techniką i umiejętnością wyciągania ze skoków maksimum odległości, nigdy nie można go skreślać. Czy powalczy o Kryształową Kulę? Gdyby mu się to udało, byłaby to sensacja, bo do tej pory najstarszym zawodnikiem, który ją zdobył, jest… on sam z sezonu 2023/24, a po trzydziestce był jeszcze tylko Kamil Stoch w sezonie 2017/18, którego Kraft na liście weteranów przebił potem wiekowo o całe 12 dni.
Kryształowa Kula na papierze nie jest więc dla skoczków „dojrzałych”. Natomiast zwycięstwa czy podia – jak najbardziej. Również te w Turnieju Czterech Skoczni (choć z nim Stefan się nie lubi) czy na mistrzostwach świata. A kto wie, może i w kwestii PŚ Kraft pokaże, że czasy się zmieniają?
Kogo jak kogo, ale jego skreślać nie wypada.
9. KACPER TOMASIAK

Patriotyzm nie pozwala nie umieścić Kacpra w tej dyszce. Możliwe, że kilka innych nazwisk pasowałoby tu minimalnie bardziej, ale z drugiej strony – to trzykrotny medalista olimpijski! W Letnim Grand Prix nie skakał za wiele, ale z obozu Polaków dochodzą głosy, że jest mocny. W zeszłym sezonie już był najlepszym z naszych, ale by rywalizować o najwyższe cele regularnie, potrzebny byłby jednak całkiem spory przeskok.
Sam Kacper kilkukrotnie przyznawał, że skoro w zeszłym sezonie nie stawiał sobie celów i to dobrze zagrało, to może wypadałoby w tym podejść do tego wszystkiego podobnie. Równocześnie jednak zdarzyło mu się napomknąć, że chciałby walczyć o najcenniejsze trofea. I tu w zasadzie trzeba odwrócić narrację względem tej, jaką przyjęliśmy do sytuacji Stefana Krafta.
Kacper jest bowiem młodym skoczkiem. Nie tak młodym jak wielu z tych, co zdobywało Kryształową Kulę w przeszłości, ale na koniec tego sezonu będzie niedługo po 20. urodzinach. W XXI wieku tylko Gregor Schlierenzauer (19 lat i 74 dni) podnosił Kryształową Kulę szybciej, ale Austriak był młodocianym fenomenem, wybitnym nastolatkiem. Poza tym cofnąć trzeba by się do czasów Primoza Peterki i lat 1996-1998, gdy Słoweniec dwa razy z rzędu zostawał zwycięzcą Pucharu Świata przed 20. urodzinami (a potem spadł z tego szczytu szybko i boleśnie).
Na Kacpra nie ma co jednak nakładać takiej presji. Prawda jest taka, że gdyby znalazł się w TOP 10 generalki, byłoby wspaniale. Z kolei gdyby powalczył (i wywalczył) podium, dwa, trzy czy więcej – w tym choć jedną wygraną – to tym bardziej. A poza tym skoro w zeszłym roku udało się tak idealnie wycyrklować z wielką formą na igrzyska, to może w tym celem powinny być mistrzostwa świata? W końcu skocznia normalna niezwykle sprzyja temu, że młody Polak ma piekielnie mocne wyjście z progu.
Jedno jest pewne: możliwości Tomasiaka są ogromne. Przekonamy się, jak je wykorzysta.
8. JAN HOERL

Ten power ranking będzie w dużej mierze austriackim zestawieniem, ale inaczej po prostu się nie da. Na drugi ogień: Jan Hoerl.
28-latek od trzech sezonów nie wypada z dyszki w klasyfikacji generalnej, a traf chciał, że w zeszłym skończył rywalizację w Pucharze Świata akurat na tym miejscu, na którym widzimy go w tym power rankingu – był ósmy. Sezon życia zanotował o rok wcześniej, gdy rywalizował o Kryształową Kulę z rodakiem, Danielem Tschofenigiem. Przegrał, był drugi… i to w zasadzie historia jego kariery.
Hoerl to bowiem taki skoczek, co drugie czy trzecie miejsca zajmuje regularnie, a rzadko jest najlepszy.
Jest natomiast Jasiek bardzo solidny, niezmiennie skacze na pewnym określonym i dobrym poziomie. Byłby w tym zestawieniu zresztą wyżej, ale w zeszłym sezonie stracił sporo konkursów z powodu urazów, przedwcześnie zakończył też rywalizację ze względu przewlekły ból pleców. Teoretycznie gdyby wziął udział we wszystkich konkursach do końca sezonu i punktował tak, jak wcześniej, to byłby w TOP 5 klasyfikacji generalnej. Ale urazy to też część sportu, trudno tak dywagować.
Na skocznię wrócił w lipcu, po czterech miesiącach. W Letnim Grand Prix skakał niewiele, ale systematycznie przybliżał się do miejsc w „10”. Jeśli jego plecy wytrzymają, to zimą pewnie szybko tam wróci.
Dużo jednak w przypadku Austriaka tych „jeśli”: jeśli plecy, jeśli zdołał przygotować formę, jeśli na zgrupowaniach sobie radził, jeśli nie ucierpiała jego technika. Teoretycznie głosy z obozu Austriaków są takie, że z każdym powołanym na Lillehammer jest dobrze, a więc również i z Hoerlem.
W praktyce dopiero się o tym przekonamy. Doświadczenie Jana powinno jednak odegrać swoją rolę i podejrzewamy, że na przestrzeni całego sezonu Hoerl znów okaże się groźny dla najlepszych.
7. MARIUS LINDVIK

Wokół Mariusa Lindvika wciąż unoszą się opary afery ze strojami z mistrzostw świata w Trondheim w 2025 roku – zresztą podobnie jak i wokół całej kadry Norwegii, która przeszła po tamtej sytuacji istne trzęsienie ziemi. Niemniej: zdaje się, że to właśnie Marius najlepiej sobie z tym poradził – w zeszłym sezonie o sile Norwegów stanowili on i Johann Andre Forfang, wspomagani przez Kristoffera Eriksena Sundala.
Nie była to przesadnie mocna kadra, Forfang był 11., a Lindvik 12. w generalce PŚ (Marius wziął udział w trzech konkursach mniej), ale powoli dochodzili do siebie po wszystkich problemach, jakie sami na siebie sprowadzili.
Lindvik ucieszył norweskich fanów na sam koniec – to on bowiem triumfował w ostatnim konkursie poprzedniego sezonu, na Letalnicy. Była to jego pierwsza wygrana od czterech lat… i zawodów rozgrywanych w tym samym miejscu. On też wygrał ostatni konkurs Letniego Grand Prix w tym sezonie, w Klingenthal, a w dwóch poprzednich, w jakich wziął udział, był 6. i 7. Zdaje się, że jest w bardzo dobrej formie, do tego dochodzi jego spore już doświadczenie – przecież już w sezonie 2021/22 stał na podium klasyfikacji generalnej PŚ.
Potem miał kilka lat chudszych, ale nadal był skoczkiem potrafiącym pokazać się w pojedynczych konkursach. A w tej najlepszej formie to w ogóle bywał wybitny, gdy było to szczególnie istotne – pomijając mistrzostwo świata z Trondheim, jest przecież mistrzem olimpijskim z Pekinu, mistrzem świata w lotach z Vikersund 2022, a do tego dwukrotnie był drugi w Turnieju Czterech Skoczni (2019/20 i 21/22).
Jeśli Marius przypomniał sobie, jak być skoczkiem nie tylko pojedynczych zawodów, ale prawdziwie regularnym, to biorąc pod uwagę jego skoki z lata i opinie tych, którzy widują go na treningach, naprawdę może to być dla niego jeden z lepszych sezonów w karierze.
A że Puchar Świata w dodatku zaczyna się w Norwegii, to kto wie, czy Lindvik od razu nie będzie groźny dla wszystkich rywali.
6. RYOYU KOBAYASHI

Jest z tym doświadczonym już Japończykiem problem. Talentem wyprzedza bowiem być może każdego innego skoczka, jaki pojawi się w tym sezonie na skoczni. Możliwościami? W zasadzie też. Natomiast on sam na każdym kroku zdaje się podkreślać, że skacze, bo lubi, ale w sumie to lubi też inne rzeczy – w tym na przykład jedzenie. Sam przyznaje w dodatku, że bywa leniwy, że do treningów aż tak to go w zasadzie nie ciągnie.
No i wychodzi, że co sezon trudno ocenić, jakie są w danym momencie możliwości Ryoyu i czy to sto procent Kobayashiego w Kobayashim, czy może jednak zaledwie jakiś ułamek.
Teraz też tak jest. Bo pojawił się Ryoyu tylko w ostatnim konkursie Letniego Grand Prix, zajął tam 10. miejsce. Trzeba więc patrzyć mocniej na to, co działo się poprzedniej zimy – a wtedy był najlepszy z „reszty stawki”, tej za genialnym Domenem Prevcem. Z TOP 10 PŚ w dodatku nie wyleciał od swojej pierwszej Kryształowej Kuli, z sezonu 2018/19 – to już osiem zim z rzędu w dyszce. Ba, w tym okresie tylko raz był poza TOP 5 generalki – w sezonie 2024/25.
Poprzedniej zimy nie był może wybitny, ale z pewnością niezwykle regularny. Od startu sezonu miał serię 18 (!) konkursów z rzędu, w czasie których nie wypadł z dyszki (z pominięciem Zakopanego, gdzie go nie było). Siedmiokrotnie w tym czasie stał na podium. I to właśnie wielka siła Ryoyu – potrafi skakać na stałym, stabilnym poziomie. Nawet gdy nie jest w wybitnej formie, to punktuje regularnie i naprawdę solidnie. Przy równej stawce, bez wielkiego faworyta, może okazać się, że to najważniejsza rzecz.
Inna sprawa, że Ryoyu skończył już trzydzieści lat, a o tym, jak trudno wygrać Kryształową Kulę po tych urodzinach, już wspominaliśmy. Z drugiej strony – podobnie jak Kraft czy Stoch – Kobayashi to fenomen.
Czemu nie miałby pójść w ich ślady?
5. PHILIPP RAIMUND

Trudno powiedzieć na starcie tego sezonu, jak to właściwie jest z tymi Niemcami – wydaje się, że są w najgorszej sytuacji od lat, że nie powinni rozdawać kart w stawce. Z drugiej strony to taka kadra, że w zasadzie zawsze ktoś tam wyskoczy jak spod ziemi i będzie co najmniej solidnie punktować. Raimund akurat spod tej ziemi wykopywać się nie musi – liderem Niemców był już poprzedniej zimy i tej raczej nie będzie inaczej.
W marcu kończył sezon jako siódmy zawodnik klasyfikacji generalnej, zgromadził niemal 1000 punktów. Solidny dorobek, szczególnie, że to była jego pierwsza taka zima, a w tym roku skończył już przecież 26 lat. Nie jest młodzieniaszkiem, w PŚ do tej pory był jednak gościem z drugiego szeregu. A poprzedniej zimy się to zmieniło. I to nie tylko jeśli idzie o Puchar Świata – na igrzyskach został przecież mistrzem olimpijskim ze skoczni normalnej!
To taki sukces, który cię odblokowuje i pozwala wskoczyć na wyższy poziom.
Philipp zresztą w pewnym sensie od razu to zrobił – po igrzyskach wygrał konkurs w Lahti i było to jego premierowe zwycięstwo w zawodach rangi PŚ (tak, mistrzem olimpijskim został wcześniej, niż triumfował w takim „szeregowym” konkursie). Potem jednak było już gorzej, choć zapewne po części dlatego, że nie jest Philipp wielkim lotnikiem, a końcówka zimy rozgrywana była tradycyjnie właśnie na mamutach. W każdym razie: poprzedni sezon był przełomem, więc może teraz czas na kolejny krok do przodu?
Pewnie byłby on mile widziany, zwłaszcza, że Niemcy – jako się rzekło – mają swoje problemy. Raimund w Letnim Grand Prix (gdzie w 2025 wygrał w całym cyklu) skakał trzy razy. Dwukrotnie był drugi, ale na finiszu – w Klingenthal, a więc w ojczyźnie – dopiero 19. Czy to jakiś wyznacznik? On sam zdaje się twierdzić, że niekoniecznie, bo pytany przez niemiecki oddział Eurosportu mówił o swoich celach tak (cytat za skijumping.pl):
– Powiedziałbym po prostu: być trochę lepszym niż w zeszłym sezonie. Moje podejście każdego roku polegało na tym, że chcę być co najmniej tak dobry jak w poprzednim sezonie. Udawało mi się to przez ostatnie cztery lata. Każdego roku trochę piąłem się w górę. Nawet jeśli moja pozycja w klasyfikacji niekoniecznie była lepsza, zauważałem poprawę jakości moich skoków. Dlatego moim planem jest po prostu kontynuować to, co zakończyłem w zeszłym sezonie, a następnie, logicznie rzecz biorąc, się poprawić. Jeśli mi się to uda, zrobię to samo w następnym roku i w kolejnym – wtedy ostatecznie wszystko będzie wyglądać bardzo dobrze.
Jeśli się poprawi, oznaczać to będzie, że powinien z dużą regularnością kończyć na podiach. A wtedy można walczyć nawet o najwyższe cele.
4. DANIEL TSCHOFENIG

Zdobywca Kryształowej Kuli sprzed dwóch sezonów tego poprzedniego z kolei raczej nie zaliczy do przesadnie udanych. Nie to, że nie trzymał poziomu – był trzeci w generalce, a więc po raz drugi z rzędu stanął na podium i to się ceni. Tyle że w tych najważniejszych momentach sobie nie radził. Zresztą nie pierwszy raz, bo i w 2025 na mistrzostwach świata jakby nie dźwignął presji. Na tegorocznych igrzyskach też nie: w konkursach indywidualnych raz był 15., a raz zdyskwalifikowany.
Nie były to jego zawody, po prostu.
Warta docenienia była jednak regularność Daniela. W zaledwie trzech konkursach Pucharu Świata nie zapunktował, a jak już wchodził do drugiej serii, to zwykle do najlepszej dyszki. Siedmiokrotnie stał na podium – niby nie tak dużo, jak na zawodnika tej klasy, ale poza tym jeszcze jedenastokrotnie był w „10”. Swoje wypunktował, po prostu. W Letnim Grand Prix w tym roku też źle nie było – wygrał dwa konkursy. W Klingenthal co prawda był 15., ale uznajmy, że to – jak u Raimunda – pewien wypadek przy pracy.
Generalnie Tschofenig zdaje się być zbyt równym zawodnikiem, by mógł wypaść z czołówki. Do tego jest w idealnym wieku dla skoczka – pod koniec sezonu kończyć będzie 25 lat. Trudno przypuszczać, by nie miał – nawet jeśli o nim nie mówi – w głowie prostego celu, jakim byłoby odzyskanie tytułu najlepszego skoczka zimy. W dodatku jest nieco uwolniony od presji, jaką nakłada Kryształowa Kula. Sam stwierdził, że poprzedni sezon, który zaczynał jako obrońca tytułu, był dla niego dziwny, ale wiele go nauczył.
O skokach z kolei – że chciałby po prostu skakać dobrze, nic mniej, nic więcej. A że zawodnikiem jest klasowym, to dobre próby powinny dawać mu sukcesy.
3. DOMEN PREVC

Dominator poprzedniej zimy, gość, który w nieco ponad rok przeszedł skoki narciarskie. W Trondheim, pod koniec sezonu 2024/25 został mistrzem świata na skoczni dużej. A w 2026 roku wygrał i Turniej Czterech Skoczni, i mistrzostwa świata w lotach, i złoto olimpijskie na skoczni dużej, i Puchar Świata.
W tym ostatnim przypadku zresztą „wygrał” to mało napisane – on tę rywalizację zdemolował, zostawiając pozostałych skoczków daleko z tyłu. 22 razy stał na podium, z czego 14 razy był najlepszy! Zdobył 2148 punktów, a drugi Ryoyu Kobayashi – 1194.
Genialna zima, genialny Domen, genialne – po latach wyczekiwania – potwierdzenie talentu i możliwości. Słoweniec, który zaczął szaleć jako nastolatek, miał przecież za sobą kilka słabszych sezonów. Aż nagle w zasadzie jedna zima, przed którą poukładał technikę, wystarczyła, by wygrał wszystko, co jest w tym sporcie do wygrania. Niezwykły to był pokaz tego, co Prevc na skoczni potrafi.
Po swoich sukcesach Domen jednak zbyt wiele się na skoczni nie pokazywał – w Letnim Grand Prix zawitał tylko na ostatni konkurs, do Klingenthal, i był tam 13. Sam mówił, że ma rzeczy do poprawki, głównie w technice skoku – co nie dziwi, bo z tą przez lata miał przecież problemy. Z obozu Słoweńców docierały jednak informacje – które znajdują potwierdzenie w tym, co słychać po pierwszych skokach w Lillehammer – że nie jest jeszcze u Prevca idealnie i raczej na najlepszą wersję Domena trzeba będzie poczekać.
Stąd więc to trzecie miejsce w tym power rankingu – Domen, wedle tego, co wiemy o jego aktualnej dyspozycji, nie jest bowiem w szczycie formy od samego początku. W dodatku od dawna nikt Kryształowej Kuli nie obronił (ostatnim, któremu się to udało, pozostaje Janne Ahonen w sezonach 2003/04 i 2004/05!). Wygrać dwa razy z rzędu cały sezon to po prostu naprawdę trudna sprawa.
Prevca pewnie stać na to, by powalczyć o taki sukces. Ale jest dwóch większych faworytów do wygrania tego sezonu.
2. STEPHAN EMBACHER

Starszy o rok i kilka dni od Kacpra Tomasiaka, ale już jeden z tych skoczków, których powszechnie typuje się do zgarnięcia Kryształowej Kuli. Trudno się temu dziwić, bo 20-letni Austriak kończył poprzedni sezon jako 6. zawodnik świata, sześciokrotnie stając na podium zawodów, a pod koniec zimy – w Vikersund – wygrywając pierwszy w karierze konkurs. Świetny na skoczniach dużych, wybitny na mamucich, no i – to słowo często się powtarza, ale powtarzać się musi – bardzo regularny.
Jak na swój wiek wręcz niezwykle, niesamowicie stabilny. I w locie, i w wynikach.
No bo tak: zeszłej zimy w dwóch konkursach nie wziął udziału, w dwóch odpadł w pierwszej serii. W sześciu stał na podium. W 12 innych był w najlepszej „10”. Zdobył 992 punkty, tysiaka pewnie by przekroczył, gdyby pojechał do Willingen, szczególnie, że miał wtedy serię 10 z rzędu zawodów Pucharu Świata, w których znajdował się w TOP 10. W Niemczech się jednak nie pojawił, a zamiast tego został mistrzem świata juniorów, wyprzedzając ze sporą przewagą Kacpra Tomasiaka, który zgarnął srebro.
Latem Stephan nie stawał na podium: był 5. i 9. w Courchevel, 23. w Klingenthal. To jednak prawa młodości, a on przede wszystkim miał być gotowy na zimę. Ze swoją regularnością, ale i przebojowością, z mocą na progu, z tym wszystkim, co ma do zaoferowania powinien walczyć o Kryształową Kulę. Naprawdę trudno wyobrazić sobie przed startem sezonu scenariusz, w którym tego nie robi.
Choć on sam raczej się przesadnie z typowaniem sukcesów nie wychyla.
– W mojej ocenie jest tak, że jeśli znów będę miał udaną zimę, to świetnie. A jeśli nie, będzie to kolejny sezon, z którego mogę się czegoś nauczyć. Jestem ambitny i ciężko pracuję. Mam nadzieję na kolejną udaną zimę, ale nigdy nie wiadomo, co się wydarzy – mówił w rozmowie ze skijumping.pl.
Cóż, my stawiamy, że będzie jednym z głównych faworytów do wygranej. Ale nie tym największym.
1. REN NIKAIDO

W zasadzie to jedna wielka, ogromna niewiadoma. Najlepsi Japończycy często bowiem większość lata trenują u siebie, a my widzimy z ich formy tylko przebitki. Tak też było z Nikaido. Gdy jednak przyjechał do Europy, to w Klingenthal wylądował na koniec sezonu letniego na drugim miejscu. Zdaje się więc, że technicznie jest poukładany, że niczego przez lato w tej kwestii nie zgubił. A jeśli tak – to powinien być głównym faworytem do triumfów.
Ren Nikaido zeszłej zimy zaliczył bowiem sezon przełomowy. Po dwóch zimach skakania solidnego i równego, ale bez szaleństw (449 i 444 punkty w generalce), w sezonie 2025/26 zgromadził 1109 oczek, osiem razy stał na podium (raz wygrał), zgarnął olimpijskie srebro i wielokrotnie pokazywał się jako ten najlepszy skoczek z reszty stawki, a więc „zawodników nie nazywających się Domen Prevc”.
W klasyfikacji generalnej skończył czwarty (choć jego strata do drugiego miejsca wielka nie była), ale to głównie „zasługa” tego, że miewał też momenty zachwiań, gdy wypadał do drugiej dziesiątki, a do tego kilka w ogóle ominął (łącznie cztery, z czego trzy przez to, że utknął w Dubaju, gdy napięta w tamtym regionie stała się sytuacja międzynarodowa). Japończyk jednak często poziomem najlepszych skoków nie odstawał przesadnie nawet od Prevca – sęk jedynie w tym, że były to próby pojedyncze, podczas gdy Słoweniec skakał tak nierzadko przez cały weekend.
To był jednak pierwszy świetny sezon Rena. Wiele się pewnie w jego trakcie nauczył.
I teraz sprawa jest prosta: jeśli pójdzie w górę, zrobi kolejny krok, to w zasadzie zdaje się, że sufit z całej tej stawki może mieć tej zimy zawieszony najwyżej. Niewiarygodnym jest bowiem lotnikiem, genialnie potrafi łapać powietrze, czuć ten skok już po wyjściu z progu. Z presją już się obył, z rywalizacją na najwyższym poziomie – też. W lipcu urodziło mu się dziecko, może tęsknić, ale równocześnie potomek powinien okazać się wielką motywacją do jeszcze lepszych skoków.
Jeśli więc nie tej zimy, to kiedy?
My, podobnie jak wiele innych osób, stawiamy właśnie na Rena. A jakie jest wasze zdanie?

ZOBACZ RÓWNIEŻ
Fot. Newspix