Przez całe spotkanie mieliśmy pewne obawy, że nie dobiegnie ta rywalizacja do szczęśliwego końca. Kątem oka zerkaliśmy na sektor gości, przez długi czas pusty, zapełniony dopiero dziesięć minut po rozpoczęciu drugiej połowy. Odświeżaliśmy też oczywiście twitterowe konto Jarosława Królewskiego, który mógł w każdej chwili zarządzić coś niespodziewanego. I… tak nam zleciał cały mecz, który historii za wielkiej nie miał. Ale miał jednego nietypowego bohatera.
Zaczęło się całkiem interesująco. Gdy w 5. minucie piłka minęła już Majchrowicza i zmierzała do bramki, na posterunku stał Dieguez, który wybił ją głową. Po kolejnych pięciu minutach sytuacja niemal się powtórzyła, ale tym razem futbolówka nie zmierzała w światło bramki, a do będącego bardzo blisko linii bramkowej Ertlthalera. Dieguez znów jednak pokazał, że wie, gdzie się znaleźć.
Tyle że dziesięć minut później znalazł się w szatni. Pechowo stanął przy jednym długim podaniu i musiał zakończyć swój całkiem efektowny występ jeszcze w pierwszej połowie.
A John Carver musiał znaleźć stopera. I wiecie na kogo padło?
Radomiak Radom – Wisła Kraków 0:0. Grzesik do zadań specjalnych
Jan Grzesik jest piłkarzem naprawdę uniwersalnym, ale na stoperze, to się go nie spodziewaliśmy. Cóż jednak miał zrobić biedny trener Radomiaka, jeśli po prostu skończyli mu się obrońcy. Kontuzjowany Koperski, kontuzjowany Szcześniak, kontuzjowany Cichocki, teraz kontuzjowany Dieguez. Jest to sytuacja naprawdę wyjątkowa, więc wymaga też wyjątkowego rozwiązania.
Jana Grzesika na środku bloku obronnego.
Skoro trzeba było, to kapitan Radomiaka zagrał i tam, ostatecznie nawet zachował z kolegami czyste konto, więc wyszło całkiem przyzwoicie. Choć zaraz po tej całej roszadzie było gorąco – Wisła była naprawdę blisko, dało się wyczuć, że gospodarze ustawieni są dosyć eksperymentalnie. Z czasem jednak okrzepli i rozegrali niezłe zawody, całkiem sprawnie neutralizując ofensywne atuty gości.
Sami też coś tam z przodu pograli, bo w międzyczasie Conrado obił słupek, Tapsoba sprawdził strzałem z woleja czujność Łubika, a Alves uderzył celnie z wolnego. Wszystko to jednak była drobnica i trzeba oddać Wiśle, że to ona ostatecznie tworzyła sobie lepsze okazje. Wzmożenie nastąpiło na dwadzieścia minut przed końcem meczu.
Pełne ręce roboty. Obrońcy Radomiaka musieli się uwijać
Najpierw bardzo dobra wrzutka Krzyżanowskiego, prosto na nogę Rodado, który niespecjalnie był pilnowany przez towarzyszącego mu Conrado. Hiszpan miał naprawdę dogodną okazję, ale strzelił nad bramką.
Niedługo potem los znowu dał mu cytryny, ale napastnik Białej Gwiazdy… no nie zrobił z nich lemoniady. Po odbiorze wprowadzonego w drugiej połowie Lelievelde Rodado stanął oko w oko z Grzesikiem, którego próbował chyba przedryblować. Może niepotrzebnie, może trzeba było szukać strzału szybciej, zamiast skupiać się na rywalu, nie wiemy. Efekt był taki, że Grzesik nie dał się wywieść w pole i zablokował napastnika Wisły.
No i jeszcze udana, niełatwa interwencja Majchrowicza, który w tej akcji dobitkę Youana bronił koniuszkiem stopy. Przez kilka minut, tak się wydawało, z Radomiakiem było licho. Ale zdołali gospodarze odeprzeć Wisłę, znowu odsunąć grę od własnej bramki. I za sprawą aktywnego po wejściu na boisko Wolskiego parę razy zawitać na prawym skrzydle, głównie za sprawą stałych fragmentów gry.
Ostatecznie jednak goli nie zobaczyliśmy, więc wiadomości dnia są dwie. Kibice Wisły Kraków jakoś się na stadion w Radomiu dostali, to po pierwsze. A po drugie, może nawet ważniejsze – Jan Grzesik naprawdę może zagrać wszędzie.
Zmiany:
Legenda
ZOBACZ RÓWNIEŻ
Fot. Newspix