Kiedyś to był Puchar Świata… Skoki kręcą coraz mniej i to nie dziwi [KOMENTARZ]

Sebastian Warzecha

21 listopada 2026, 11:29 • 8 min czytania 1

Reklama
Kiedyś to był Puchar Świata… Skoki kręcą coraz mniej i to nie dziwi [KOMENTARZ]

Czujecie ekscytację nowym sezonem skoków narciarskich? Jeśli nie – niespecjalnie mnie to dziwi. Wiele osób, z którymi o tym rozmawiam, a które od lat skoki śledziły, dziś zerka od czasu do czasu, jak akurat trafi na nie w telewizji. To trend, który staje się coraz częstszy i zdaje się, że nie chodzi tylko o rezultaty Polaków. Skoki dziś bywają nudne, nieciekawe, a do tego skomplikowane. Zapomniały o korzeniach. I to, niestety, zasługa osób, które nimi zarządzają.

Reklama

Skoki coraz mniej ciekawe? Nie tylko przez brak polskich sukcesów

To byłoby łatwe wytłumaczenie – napisać, że skoro nie ma Adama Małysza, skończył ze skokami Kamil Stoch, a i reszta naszych weteranów nie odnosi wielkich sukcesów, to oglądalność i zainteresowanie spadają. Oczywiście, to ma znaczenie. Widać było, że występy Kacpra Tomasiaka na igrzyskach we Włoszech podbiły na moment na powrót ekscytację tym skakaniem po śniegu. Ta jednak przez lato zdążyła znacząco opaść – i jeśli ktoś nie jest w ten sport wkręcony, mógł nawet przegapić, że już wczoraj ruszył sezon.

Czy jestem zaskoczony? Zupełnie nie.

Mam wrażenie, że od dobrej dekady wszelkie działania władz skoków – co nasiliło się, gdy dyrektorem Pucharu Świata został Sandro Pertile – idą w jedną stronę i nie jest to wcale podróż do góry, ku większej popularności i lepszym rezultatom oglądalności czy popularności. Nie bez powodu przecież nawet Międzynarodowy Komitet Olimpijski powoli się nad obecnością skoków w programie igrzysk zastanawia.

Reklama

A to sport, który był tam od zawsze, więc gdyby wyleciał, to byłaby to sprawa przykra. Również dla nas, bo mamy przecież w nim piękne tradycje.

Sandro Pertile jako dyrektor Pucharu Świata ma sporo na sumieniu. Fot. Newspix

Tradycja to jednak nie wszystko, zwłaszcza w dzisiejszym, szalejącym w social mediach świecie. Jak nie masz dobrej strategii, jak nie robisz atrakcyjnego produktu – wysiadasz. Puste trybuny na dużej części konkursów w kalendarzu Pucharu Świata (również na inauguracji, ale pomysł startu PŚ w piątek o 16:00 w kraju, który nieco się od dyscypliny odwrócił to genialna sprawa) nie wzięły się znikąd i niestety, mało co wskazuje na to, by trend miał się odwrócić. Jedyne, co udaje się bowiem ostatnio zarządzającym Pucharem Świata, to powolne ożywanie nowych (lub takich, co ich ostatnio brakowało) nacji.

Reklama

Na ile jednak to ich zasługa, że u Amerykanów, Francuzów czy nawet Rumunów coś się rusza, a na ile samych tych nacji? Trudno powiedzieć. A poza tym – lista grzechów jest długa. I nie pomaga w promowaniu skoków.

Odwagi, drodzy państwo. Odwagi!

W gruncie rzeczy sprowadziłbym to wszystko do braku właśnie tego: odwagi.

Tak, odwagi. Nie u skoczków, bo ci regularnie podkreślają, że kochają latać. I nie chodzi też wcale o to, żeby posyłać tych zawodników na stracenie, bo dewiza Sandro Pertile – „safety first” – wcale nie jest aż tak zła. Bezpieczeństwo faktycznie jest w końcu ważne. Ale nie trzeba zabijać ducha sportu.

Włoch i jego świta robią to jednak od kilku dobrych lat. Jeśli włączycie konkurs z ostatnich kilku zim – w zasadzie losowy, najlepiej jednak taki, w którym wiatr nie kręci – zobaczycie, jak wielu z nawet najsłabszych zawodników leci w okolice punktu K. Najlepsi osiągają za to tę drugą czerwoną linię (HS), ale często jej nie przekraczają, bo jury zjeżdża z belką, jeszcze zanim ktoś zdąży zalecieć daleko. To już bezpieczeństwo źle pojmowane, bo odbiera to, co w skokach najpiękniejsze – walkę o odległości, o rekordy.

Reklama

Odbiera też coś zupełnie innego, o czym tak często się nie myśli, a jest ważne – nie pokazuje różnic, przepaści między najlepszymi a najgorszymi. Jeśli na starcie zawodów ustawiamy belkę tak, że ta pozwala latać spokojnie w okolice punktu K, to oczywiście – przeliczniki to wyrównują. Ale to wiedzą ci, którzy śledzą te wszystkie cyferki. Dla zwykłego, niedzielnego, rosołowego fana, to zupełnie inna rzecz.

On widzi, że wszyscy ci goście skaczą w podobne, wydeptane już miejsce. A potem, że jeden z nich ląduje kilka metrów bliżej od drugiego i jest znacznie, ale to znacznie wyżej. To trochę tak, jakby w biegu na 100 metrów w lekkiej atletyce najsłabsi startowali kilka metrów z przodu, żeby dobiec równo dla ładnego obrazka… ale potem i tak odejmowano im po pół sekundy. No i jak ktoś w tej sytuacji ma polubić taki sport? Albo jak ma lubić go nadal? Czy dziwi was więc gadanie „kiedyś to było za Małysza, bez tych przeliczników, skoczył najdalej i wygrał”?

Domen Prevc, rekordzista pod względem długości skoku w oficjalnym konkursie – 254,5 m w Planicy

Reklama

Z odwagą zresztą jest więcej zastrzeżeń. Zdaje się, że Pertile i spółka często nie chcą testować nowych rozwiązań. Jasne, kilka razy coś dodali i trafili – na przykład konkursy duetów (bo pozwalają większej liczbie krajów walczyć o sukcesy) – ale często nie tyle nie trafiają, co nie testują. A wiecie co mają w zanadrzu? Piękną serię o nazwie Puchar Kontynentalny. Skaczą tam zawodnicy już nieco oblatani, czasem nawet solidnie doświadczeni, ale równocześnie tacy, co się nie łapią do PŚ.

Jak można się domyślić – zawody tej rangi nie mają zbyt wielkiej oglądalności. A jakby tak co sezon wrzucać tam kilka nowych rozwiązań? Testować formaty? To przecież idealny poligon doświadczalny. Poeksperymentujmy tam z seriami, zmieńmy formułę niektórych konkursów, zróbmy do cholery cokolwiek, co mogłoby ten sport ożywić.

Przecież taki Turniej Czterech Skoczni to nie tylko wielka tradycja, ale też fajna zabawa dlatego, że cztery konkursy rozgrywane w jego ramach w całym tym – coraz to dłuższym – sezonie jakoś się wyróżniają! Może więc warto byłoby, żeby było tych „innych” więcej?

Panie Pertile, odwagi!

Reklama

Skoki są produktem znakomitym. Trzeba tylko o niego zadbać

Inna sprawa jest taka, że skoki wcale nie wymagają wielu zmian. One same w sobie są produktem, który powinien się sprzedawać, nawet dziś. Skok trwa tyle, że można go wrzucić na każdy jeden portal z krótkimi rolkami. Da się robić virale, da się robić to ciekawie. O to jednak przez lata nie dbano – ostatnio jest lepiej, oddajmy to – i efekty są, jakie są. Nie dbano też jednak o widza, którego już się miało. Skoki przez lata się skomplikowały. Przeliczniki same w sobie nie są złe – nie mam zamiaru twierdzić inaczej.

Natomiast gdy wchodziły do Pucharu Świata, to były w odbiorze znacznie prostsze. Kilka liczb, szybkie wyliczenie, zwykle mimo wszystko decydowała odległość. A dziś? Przy tańcu z belkami, jakie uprawia jury, naprawdę da się zwariować. I ten taniec powinno się ukrócić – wróćmy do tego, co już pisałem: nie powinno być tak, że najsłabsi zawodnicy skaczą podobnie daleko, jak ci z czołówki. To różnica, którą trzeba akcentować! Podkreślać, jak trudno jest zgrać dobry skok.

Niech słabi lądują na 90. metrze. Niech fani to widzą! Tak było przez lata i przez to potem skoki Adama Małysza, Gregora Schlierenzauera czy Janne Ahonena w najlepszej formie były magiczne. Dziś ta magia pojawia się z rzadka, gdy ktoś przedrze się przez fatalne warunki, albo odleci tak, że już ledwie wyląduje. Sami jednak wiecie, co dzieje się tuż po tym – belka idzie w dół. Jury się boi. A więc znów: odwaga.

Nie bez powodu próba dolecenia do 300. metra w wykonaniu Ryoyu Kobayashiego na Islandii – szalona, piękna, wyjątkowa – do dziś co jakiś czas podbija social media.

Reklama

Skoki narciarskie to w duchu sport ekstremalny. O tym przez lata zapomniano. Skoczkowie się na to na ogół godzą, a bywało, że to „safety first” obowiązywało tylko w kwestii odległości, przy fatalnych warunkach często starano się dokończyć konkurs. Czasem sami zawodnicy się buntowali, szczególnie w ostatnich latach. Może więc warto byłoby oddać im większą władzę, pozwolić decydować, czy chcą skakać, czy uważają, że to w ogóle możliwe w danym momencie? To oni w końcu znają się na tym najlepiej.

Może to sprawiłoby, że skoki byłyby ciekawsze. Bo dziś? Wszystko, co działo się wokół tej dyscypliny w ostatnich latach doprowadziło do tego, że skoki często są mdłe, nieciekawe. I można się tylko zastanawiać, jak oni byli w stanie to tak spier…

To wszystko zbyt skomplikowane. Skoki powinny być proste

Nadal uwielbiam ten sport. Jestem dzieckiem Małyszomanii, miałem trzy lata, gdy Adam zaczynał królować. To w pewnym sensie MOJA dyscyplina, wspomnienia dzieciństwa, czar tamtych radosnych chwil. W gruncie rzeczy to też dyscyplina sama w sobie niezwykle przystępna dla widza – gość wchodzi na belkę, odbija się, zjeżdża, wybija i leci. Ot, cała filozofia. Gdy jednak odległość zaczyna mieć drugorzędne znaczenie dla noty, wszystko się komplikuje.

Reklama

Oczekiwałbym, że przez 17 lat od wprowadzenia przeliczników za wiatr i belkę, zostanie to wyśrodkowane i ładnie zgrane w przystępną całość.

Tymczasem dziś jest gorzej, niż było wtedy. Przeliczniki odgrywają większą rolę, w przypadku wielu konkursów stają się głównym „aktorem” widowiska. To nie tak powinno być. Nie rozumiem, czemu przez niemal dwie dekady nie ogarnięto problemów takich jak tańce z belkami, wiatr boczny, mierzenie porywów, które dzieją się już po tym, jak skoczek wyląduje. Ja, zajmujący się sportem zawodowo, nie jestem w stanie tego pojąć.

To co dopiero ten widz, który chciał obejrzeć konkurs do rosołu?

Inna sprawa, że z jakiegoś – niezrozumiałego dla mnie powodu – coraz więcej konkursów odbywa się wieczorem? Po co? Dlaczego? Przecież wieczorami skoki mają większą konkurencję, to powinien być właśnie sport okołopołudniowy, a tylko na niektórych skoczniach wieczorny!

Reklama

Chciałbym, by taki kilkulatek w 2026 roku mógł znowu poczuć tę magię, co my przed laty. Powtórzenie efektu Małyszomanii jest niemożliwe. Ale załóżmy, że Kacper Tomasiak zaczyna wygrywać, odnosi sukcesy. Fajnie będzie mu kibicować, dzieciak może się w to wszystko wkręcić. Jednak istnieje spore prawdopodobieństwo, że w wielu przypadkach nie będzie od razu pewien, czy Kacper wygrał i nie będzie mógł zachwycać się dalekimi skokami, bo jury obniży belkę, a konkursy będą przeciągane do granic przy złych warunkach.

I tak dalej, i tak dalej… Pertile i spółka robią po prostu wszystko, by ten sport jak najbardziej pokomplikować, utrudnić widzowi odbiór. A skoki to skoki. Powinny być proste. Powinny być pełne odwagi, nawet odrobiny szaleństwa. Powinny sprawiać, że patrzy się na to, trzyma kciuki i przede wszystkim – podziwia tych gości oraz to, co robią.

Jeśli zamiast tego co chwila sięga się po telefon, bo konkurs jest najzwyczajniej w świecie nudny – to wiele rzeczy tu nie gra. Sam tak mam ostatnio coraz częściej. Co gorsza nie wierzę, że dzisiejsi włodarze są w stanie te skoki naprawić. I boję się, że nawet potencjalnym następcom zostawią produkt zepsuty na amen.

Reklama

Fot. Newspix

1 komentarz
Sebastian Warzecha

Gdyby miał zrobić spis wszystkich sportów, o których stworzył artykuły, możliwe, że pobiłby własny rekord znaków. Pisał w końcu o paralotniarstwie, mistrzostwach świata drwali czy ekstremalnym pływaniu. Kocha spać, ale dla dobrego meczu Australian Open gotów jest zarwać nockę czy dwie, ewentualnie czternaście. Czasem wymądrza się o literaturze albo kinie, bo skończył filmoznawstwo i musi kogoś o tym poinformować. Nie płakał co prawda na Titanicu, ale nie jest bez uczuć - łzy uronił, gdy Sergio Ramos trafił w finale Ligi Mistrzów 2014. W wolnych chwilach pyka w Football Managera, grywa w squasha i szuka nagrań wideo z igrzysk w Atenach 1896. Bo sport to nie praca, a styl życia.

Rozwiń
[email protected]

Najnowsze

Reklama
La Liga

Real Madryt wie, kto przejmie opaskę. „Jeśli zostanie, będzie kapitanem”

Wojciech Górski
2
Real Madryt wie, kto przejmie opaskę. „Jeśli zostanie, będzie kapitanem”
Ekstraklasa

Sow: Grałem w siódmej lidze. Podolski był bohaterem z PlayStation [WYWIAD]

Jakub Radomski
0
Sow: Grałem w siódmej lidze. Podolski był bohaterem z PlayStation [WYWIAD]

Inne sporty

Reklama