Zielińskiego potrzeba nam jak tlenu

Antoni Figlewicz

17 listopada 2026, 16:27 • 5 min czytania 6

Reklama
Zielińskiego potrzeba nam jak tlenu

Nie żebym był przed meczem ze Szwecją przepełniony wiarą w zwycięstwo, ale ten jeden mały promyczek słońca zdaje się wychodzić zza chmur. Bo choćby przyszło tysiąc Janów Urbanów i każdy zjadłby tysiąc kotletów, i każdy nie wiem jak się wytężał, to nie przekonają nas, że reprezentacja Polski ma dziś kogokolwiek do kreatywnej pracy w środku pola poza Piotrem Zielińskim. Taki jest stan kadry na ten moment i musimy jeszcze poczekać, aż ktoś nam za piłkarza Interu wyrośnie. A teraz – liczmy na to, że Piotrek naprawdę już wyzdrowiał, bo inaczej czeka nas kolejny pokaz bezsilności i wraz z nim kolejny zepsuty wieczór.

Reklama

I tak, z nim w składzie również może nas czekać. Jego ewentualny powrót do zdrowia to po prostu nadzieja na to, że nie najemy się wstydu, a nie gwarancja dobrego spotkania. W teorii mamy bowiem zawodników, którzy mogą nam dać coś dobrego w grze do przodu, trochę trener Urban powołał i nie będziemy tym razem wyliczać ilu nie powołał, a powinien. Rzecz w tym, że tyle mówi teoria, a w praktyce to wszystko w meczu z Rumunami wyglądało jak kanapka bez masła – brakowało czegoś, co by nas trzymało w kupie.

Brakowało przede wszystkim Zielińskiego, który nadaje naszej kadrze ton.

Powrót Zielińskiego ostatnią nadzieją Jana Urbana?

Bo wyobraźmy sobie użytek, jaki moglibyśmy zrobić z dynamicznego Reguły, gdyby pomagał mu doświadczony, obyty i wreszcie kreatywny Zieliński. Albo casus Zalewskiego, który w kadrze zwykle robi robotę i po prostu nie schodzi z pewnego poziomu – bierze piłkę, pruje z nią bokiem boiska i wrzuca w pole karne. Zieliński mógłby mu zrobić więcej miejsca, to też jedno z zadań, z których Polacy nie za bardzo wywiązywali się w Bukareszcie.

Teraz znów teoria. W buty Zielińskiego pod względem starszeństwa, jakości i klubu, w jakim gra na co dzień powinien wejść teoretycznie Sebastian Szymański, ale… wystarczyło go posłuchać po meczu z Rumunami.

Reklama

– To nie pierwsze spotkanie, w którym popełniamy dziecinne błędy, a na takim poziomie skutkuje to zawsze bramką. Nie mamy szczęścia, nie zawsze da się to obronić. Przegrywamy też w detalach – tłumaczył porażkę zawodnik Rennes. – Zielu ma ogromną jakość, pomaga nam w wyprowadzeniu piłki, asystuje, strzela, więc jest dla nas ważną postacią. Nie będę ukrywał, brakowało Ziela i myślę, że każdy to widział. Brakowało nam zawodnika, który swoją techniką użytkową weźmie ciężar na siebie, stworzy fajną akcję. Mam nadzieję, że będzie gotowy na Szwecję – dodał.

No i wiesz od razu, że nie jest gościem, który weźmie grę na siebie, bo czeka na „Ziela”. Stary, my też czekamy na „Ziela”, nie da się ukryć, ale bez niego wcale nie trzeba rozkładać rąk. A może właśnie trzeba?

Równy, pewny, solidny. Zieliński zaczął dawać to, co miał

Przez długie lata mówiliśmy o Zielińskim jak o niespełnionej obietnicy wielkiego piłkarza, który kadrze zacznie dawać dopiero wtedy, gdy coś mu przeskoczy w głowie. Z czasem jednak zaczęło się okazywać, że ten przeskok był faktycznie pewnym procesem, który sprawił, że bez tego jednego piłkarza nasza reprezentacja traci naprawdę sporą część swojego potencjału. Zerknijmy sobie więc tylko na ostatnie mecze, te w Lidze Narodów, na pierwszy ogień bezbramkowy remis z Bośniakami, po którym pisaliśmy tak:

Reklama

– Trochę czekaliśmy na jego popisowe numery, ale w końcu zobaczyliśmy na Narodowym znak firmowy Zielińskiego – cudowne podanie z głębi pola, które jasno dowodzi, że mówimy o piłkarzu mającym całe mnóstwo jakości. Poza tym trzeba go wyróżnić za intensywność, którą popisywał się na przestrzeni niemal całego meczu.

Nowa(k) nadzieja [NOTY POLAKÓW]

Zarobił od nas Zieliński najwyższą ocenę w całym zespole, zaraz obok Wiktora Nowaka i Matty’ego Casha. Potem mecz ze Szwecją, bolesny, przegrany 1:3. I znów niezły w nim Zieliński:

– Obok Wiktora Nowaka kolejny z zawodników, do których ciężko mieć jakiekolwiek pretensje za porażkę ze Szwedami. Piotr Zieliński swoją jakością, grą na małej przestrzeni, przeglądem pola, inteligencją boiskową przewyższa wszystkich kolegów. Pomocnik Interu znów dojechał. To jego rozegranie z Nicolą Zalewskim przyniosło jedynego gola dla Biało-Czerwonych.

Reklama

Walemark pokazał, że nasza obrona to poziom Radomiaka [NOTY POLAKÓW]

Następnie lanie spuszczone w Warszawie grającym w osłabieniu Rumunom, kolejny raz dobry Zieliński:

Reklama

– Ależ on ma lekkość przy prowadzeniu piłki. Wszystko robi tak od niechcenia i większość mu wychodzi. W pierwszej połowie postanowił urządzić sobie rajd między tyczkami, fajnie poklepał z Cashem, a i zanotował odbiór piłki blisko szesnastki, gdy było pod naszą bramką gorąco. Kiedy tylko miał ochotę, to wjeżdżał sobie środkiem jak autem do garażu.

Odrobinę gorzej poszło Zielińskiemu z Bośnią w Zenicy, ale nie pominiemy tego występu, jako niepasującego do tezy, spokojnie.

– Jakiś nieswój był tego wieczoru nasz kreator. Wolno doskakiwał do przeciwników, nie kontrolował pleców, gdzie co chwilę zbiegali bośniaccy pomocnicy po piłkę. Lepiej wyglądał w drugiej połowie, gdzie już częściej wychodził do gry i wreszcie przypomniał sobie, że ma na sobie opaskę kapitana. Na pewno takiemu technikowi nie pomagał stan murawy – pisaliśmy po zakończeniu spotkania. Może lepszy Zieliński dałby lepszy wynik w Bośni, może jesteśmy od niego w pewnym stopniu uzależnieni.

Reklama

Od dłuższego czasu Piotr Zieliński jest dla nas najważniejszym z boiskowych trybów. Kiedy jest na boisku, wszystko w środku pola naszej kadry kręci się wokół niego. Nierzadko jest tak, że wszystko w ogóle kręci się wokół niego. Z Rumunią przegraliśmy przede wszystkim dlatego, że do straty drugiej bramki nie zawiązywaliśmy żadnych, ale to absolutnie żadnych groźnych akcji, z wyłączeniem oczywiście tych zrywów Zalewskiego. Trudno było dostrzec w naszej drużynie choć odrobinę polotu, nadzieję na to, że coś w tym całym obrzydliwym meczu drgnie.

I nie drgnęło, a 32-latek przesiedział cały mecz poza meczowym protokołem i mógł tylko patrzeć, jak jego koledzy dają się lać Rumunom jak ostatnie dziady.

Dziś powrót Zielińskiego na boisko to najlepsze, co może się naszej reprezentacji przytrafić. Jeśli ktoś może utrzymać Jana Urbana na stanowisku selekcjonera, to chyba tylko pomocnik Interu. Trudno wierzyć, by ktokolwiek inny mógł pokazać Szwedom, że jesteśmy poważnym zespołem. Bo bez Zielińskiego nie jesteśmy.

Reklama

Fot. Newspix

6 komentarzy
Antoni Figlewicz

Wolałby pewnie opowiadać komuś głupi sen Davida Beckhama o, dajmy na to, porcelanowych krasnalach, niż relacjonować wyjątkowo nudny remis w meczu o pietruszkę. Ostatecznie i tak lubi i zrobi oba, ale sport to przede wszystkim ciekawe historie. Futbol traktuje jak towar rozrywkowy - jeśli nie budzi emocji, to znaczy, że ktoś tu oszukuje i jego, i siebie. Poza piłką kolarstwo, snooker, tenis ziemny i wszystko, w co w życiu zagrał. Może i nie ma żadnych sportowych sukcesów, ale kiedyś na dniu sąsiada wygrał tekturowego konia. W wolnym czasie głośno fałszuje na ulicy, ale już dawno przestał się tego wstydzić.

Rozwiń
[email protected]

Najnowsze

Reklama
La Liga

Milan chce piłkarza Realu. Mourinho wykorzysta metodę z serialu

Mariusz Bielski
0
Milan chce piłkarza Realu. Mourinho wykorzysta metodę z serialu

Piłka nożna

Reklama
La Liga

Milan chce piłkarza Realu. Mourinho wykorzysta metodę z serialu

Mariusz Bielski
0
Milan chce piłkarza Realu. Mourinho wykorzysta metodę z serialu