![Piazon: Dziś wiem, że za długo byłem piłkarzem Chelsea [WYWIAD]](https://static.weszlo.com/cdn-cgi/image/width=1920,quality=85,f=auto/2026/11/LPiaz.jpg)
Uchodził za cudowne dziecko brazylijskiego futbolu, drugiego Kakę. Lucas Piazon w młodym wieku trafił do Chelsea, w pierwszym występie w Premier League po kilkudziesięciu sekundach zanotował asystę. Ale zamiast zawojowania piłkarskiego świata były kolejne wypożyczenia. I tak przez dziewięć lat. Dziś Piazon jest liderem Wieczystej. Do Polski mógł trafić wcześniej, ale nie do Śląska Wrocław, tylko do innego klubu, który jednak przestał się odzywać. Którą piłkarską gwiazdę uważa za trochę przereklamowaną? Czego zabrakło Edenowi Hazardowi? Jakie miał inne opcje, kiedy wybierał Wieczystą? Który zawodnik Ekstraklasy, z trudnym do wymówienia nazwiskiem, robi na nim największe wrażenie? Zapraszamy na długi wywiad.
Jakub Radomski: Lista mocnych czy bardzo mocnych klubów, w których grałeś, jest dosyć długa. Kto był najbardziej niedocenianym zawodnikiem, z którym byłeś w jednej drużynie?
Lucas Piazon, pomocnik Wieczystej Kraków: Ricardo Horta z Bragi. On wciąż gra w tym zespole, od 2017 roku. Występuje na „dziesiątce” i cały czas jest jednym z najlepszych. Regularnie strzela ponad 10 bramek w sezonie, w żadnym meczu nie schodzi poniżej wysokiego poziomu, pokazuje się do gry, jest też świetny w działaniach bez piłki. On dostawał nawet powołania do reprezentacji Portugalii, mimo olbrzymiej konkurencji na jego pozycji. Braga zawsze sprzedawała swoich najlepszych piłkarzy, ale Horta ciągle zostawał w drużynie.
Dlaczego?
Gdy grałem w tym zespole, usłyszałem, że działacze mają tylko 50% praw do niego. Pozostałe 50% należy do Malagi. Dlatego Bradze nie opłacało się sprzedawać Horty, bo straciłaby świetnego zawodnika, a jednocześnie musiałaby dużą cześć pieniędzy przekazać innej drużynie.
Lucas Piazon wskazuje przereklamowanego kolegę z Chelsea. „To nie był piłkarz na aż takie zespoły”
A najbardziej przeceniany kolega z drużyny?
Prawdopodobnie ktoś z Chelsea. Muszę się chwilę zastanowić (Piazon myśli przez kilkadziesiąt sekund – przyp. red.). Na pewno trochę przereklamowany był Alvaro Morata. Zobacz na kluby, w których grał. Real, Chelsea, Juventus, Atletico. Moim zdaniem to nie był piłkarz na aż takie zespoły.
Ciekawy przypadek to też Andre Schurrle. Nie nazwałbym go przereklamowanym, to określenie nie do końca pasuje. Ale nie sądziłem, że tyle osiągnie. On został mistrzem świata, w półfinale strzelił dwa gole Brazylii, w finale miał asystę przy bramce Mario Goetze. A kiedy patrzyłem na niego na treningach i w meczach, w żadnym elemencie nie wydawał się wyjątkowy. Był taki zwyczajny, nic więcej.
A który zawodnik, z którym byłeś w jednym zespole, robił na tobie największe wrażenie?
Eden Hazard, zdecydowanie. Miał nieprawdopodobny potencjał.
Dlaczego nie zrobił kariery jak Leo Messi czy Cristiano Ronaldo?
Bo tego nie chciał. To nie był najciężej pracujący piłkarz. Był leniwy, na wielu treningach przesadnie zrelaksowany. Wielu chłopaków ćwiczyło ekstremalnie mocno na siłowni, niektórzy dokładali sobie spontanicznie pewne ćwiczenia. A Eden działał na zasadzie: „W tygodniu odbyć treningi, w meczu gol, jakaś asysta i tyle”. Kiedy grał w Chelsea, mimo tego swojego podejścia i tak był w czwórce albo piątce najlepszych zawodników na świecie. Eden miał szybkość, kapitalny drybling, finalizację. A kiedy trafił do Realu Madryt, w zawojowaniu piłkarskiego świata przeszkodziły mu też na pewno kontuzje.
Rok 2013. Piazon (drugi od lewej) z kolegami z Chelsea
Grałem jeszcze z jednym znakomitym piłkarzem – w Maladze, z Isco. To artysta: nie był szybki, ale nadrabiał wszystko niewiarygodną techniką. Ten jego pierwszy dotyk piłki, umiejętność podania. Nigdy nie widziałem zawodnika, który byłby stosunkowo wolny, a jednocześnie potrafił tak dryblować.
Zapytam jeszcze o piłkarza, z którym w Chelsea złapałeś najlepszy kontakt.
Gdy trafiłem do Chelsea, miałem ledwie 18 lat. Najbardziej pomocny był David Luiz. To wynikało z tego, że on sam był jeszcze stosunkowo młody i chyba widział, że nie jest mi łatwo. Byłem w Londynie sam, on zresztą wtedy też. To nas połączyło, mieliśmy świetną relację.
David Luiz reprezentował Brazylię na mundialu w 2014 roku. Wtedy zespół zajął czwarte miejsce na świecie. Zaskoczyło cię, że Brazylia w 1/8 finału tegorocznego mundialu przegrała z Norwegią?
Niespecjalnie. Norwegia zawsze jej nie leżała. Poza tym, jeśli spojrzysz na ostatnie edycje mistrzostw świata, to Brazylia w ważnych spotkaniach fazy pucharowej miała wiele problemów z drużynami z Europy. Obecna Norwegia to naprawdę mocny zespół. A Brazylia? Ciągle mamy wielu piłkarzy klasy światowej, ale to nie jest ten poziom, co 15 czy 20 lat temu. Na tegorocznym turnieju, gdyby porównać go z poprzednimi, skład Brazylii nie był specjalnie silny.
Pomocnik Wieczystej Kraków tłumaczy, dlaczego trafił do Chelsea, choć chciał go też Juventus. „Chciałem grać w Premier League”
Wielu czołowych brazylijskich piłkarzy dorastało w ubóstwie, w fawelach i piłka była dla nich szansą na lepsze życie. Ale twoja historia jest inna, prawda?
Raczej tak, choć na początku, gdy mieszkaliśmy w Sao Paulo, mieliśmy trochę problemów. Później przenieśliśmy się na południe kraju, bo mój tata dostał tam pracę. Wtedy poziom życia mojej rodziny uległ poprawie. Mama zaczęła pracować jako prawniczka, a ojciec działał w niemieckiej firmie, sprzedającej maszyny. Był w tym bardzo dobry, jak mało kto potrafił przekonać ludzi do kupna.
Gdy się przenieśliśmy, miałem prawie 10 lat. Wstawałem rano i szedłem do szkoły. Po lekcjach odbierał mnie tata, zawoził na przystanek i jechałem autobusem na trening. Po zajęciach powrót do domu. I tak dzień w dzień. Wychodziłem z domu o 7.00 rano, a wracałem około 19.00. Liczyła się szkoła i piłka nożna, nie miałem za bardzo czasu na inne rzeczy.
Na początku grałeś w futsal.
Tak, do 11. albo 12. roku życia. To częste w Brazylii, wielu zawodników miało taki epizod. Pamiętam z dzieciństwa turnieje w halach, które były wypełnione ludźmi. Dla 10-latka to było niecodzienne, trochę szalone, że patrzyło na niego tylu rozentuzjazmowanych kibiców. To był świetny czas. Ale wiedziałem, że wkrótce przeniosę się na większe boiska. Coritiba, w której występowałem, była skromnym klubem. Nie mieliśmy sponsora, na mecze jeździło się busem po sześć, siedem godzin. Rodzice często dawali nam pieniądze, żeby zapłacić za transport. W Athletico Paranaense realia były już inne, a w kolejnych latach pojawiały się informacje o zainteresowaniu słynnych europejskich klubów.
Lucas Piazon w meczu Wieczystej z GKS-em Katowice
Dlaczego wybrałeś Chelsea, a nie Juventus? To prawda, że jako dziecko kibicowałeś drużynie z Londynu?
Duże znaczenie miał moment, w którym wybierałem klub. Juventus to marka, ale nie był akurat wtedy wyjątkowo mocny. A Chelsea radziła sobie bardzo dobrze. Poza tym już w 2009 roku, jako 15-latek, działacze z Londynu interesowali się mną. Poleciałem wtedy do Anglii, zobaczyłem centrum treningowe, zaproszono mnie też na derbowy mecz z Arsenalem. Wszystko zrobiło na mnie olbrzymie wrażenie. Już wtedy chciałem dołączyć do Chelsea, ale to się nie wydarzyło.
Dwa lata później pojawiło się zainteresowanie Juventusu. Byłem we Włoszech, oglądałem wszystko z bliska. Jednocześnie znów odezwali się ludzie z Londynu. Musiałem wybrać i postawiłem na Chelsea. Trochę chodziło też o to, że chciałem grać w Premier League. Czułem, że to będzie właściwa decyzja.
Rozegrałeś w jej barwach jeden mecz w Premier League, wygrany 8:0 z Aston Villą. Rafa Benitez wprowadził cię na boisko na kwadrans przed końcem, za Juana Matę, gdy Chelsea prowadziła 4:0.
I od razu miałem asystę przy bramce Ramiresa (śmiech). Zacznę od tego, że Benitez mnie trochę zaskoczył. Tydzień wcześniej rozgrywaliśmy mecz pucharowy. Też prowadziliśmy wysoko, ale nie pojawiłem się na murawie. To był jeszcze czas, gdy trener mógł dokonać tylko trzech zmian. Dziś, gdy przysługuje mu ich aż pięć, piłka stała się nieco inna. Wtedy było bardzo ciężko o minuty dla takiego młodego chłopaka jak ja. Po tamtym spotkaniu pucharowym trener mnie zawołał i mówi: „Lucas, chyba popełniłem błąd. Prowadziliśmy wysoko, a ja nie dałem ci szansy gry. W kolejnych meczach, jeżeli będą podobne okoliczności, wpuszczę cię na boisko”.
Gdy zaczynał się mecz z Aston Villą, jakoś w to nie wierzyłem. Ale do przerwy było 3:0, w drugiej połowie kolejną bramkę dołożył Frank Lampard. Gdy Benitez pokazał, żebym się szykował do zmiany, pomyślałem: „Dobra, jednak nie kłamał. Mówił poważnie”. Wbiegłem podekscytowany na boisko i moje pierwsze kopnięcie piłki to była asysta do Ramiresa. 5:0, a ja od razu mam udział przy golu. Wspaniała sprawa. Ale później nie było już tak pięknie. Wywalczyłem rzut karny, ale mój strzał z 11 metrów zatrzymał bramkarz.
Jakim człowiekiem i trenerem jest Rafa Benitez? „Nigdy tego nie zapomnę”
Kto miał strzelać?
Prowadziliśmy już wtedy 7:0. Gdy upadłem w polu karnym, a sędzia wskazał na 11. metr, tylko Victor Moses chciał strzelać karnego. Mieliśmy wtedy na boisku czterech Brazylijczyków i Ramires podszedł do niego. „Daj spokój, niech dzieciak uderza. W końcu on wywalczył karnego” – tymi słowami przekonał Mosesa. Podszedłem do piłki, ale nie dałem rady. Myślę, że byłem za bardzo pewny siebie. Wchodzę, asysta, później mnie faulują. Podszedłem do tego wszystkiego z przeświadczeniem, że skoro wszystko mi się udaje, z karnym na pewno będzie podobnie. A nie było.
Oglądałeś dokument o Jamesie Rodriguezie na Netflixie?
Niestety nie.
Benitez jest w nim opisany jako szkoleniowiec, dla którego piłkarze są bardziej pionkami na szachownicy, takimi punktami do przestawiania, niż ludźmi, ze swoimi emocjami, problemami i charakterami. Było trochę zawodników z Ameryki Południowej, którym współpracowało się z nim źle. Jaki to człowiek?
Nie spędziłem z nim dużo czasu, bo on przyszedł do Chelsea w listopadzie 2012 roku, spotkanie przeciwko Aston Villi było w grudniu, a w styczniu zostałem wypożyczony do Malagi. Benitez i jego asystenci byli jednak w stosunku do mnie mili. Nie miałem zupełnie wrażenia, o które pytasz. Kiedy zaakceptowałem ofertę Malagi, zadzwonił do mnie i życzył wszystkiego najlepszego. Lubiłem go jako człowieka i nigdy nie zapomnę, że to on dał mi szansę zagrania w Premier League.
Byłeś piłkarzem Chelsea przez ponad dziewięć lat, ale zespół z Londynu wypożyczał się do siedmiu różnych klubów. Kolejno: Malaga, holenderskie Vitesse, Eintracht Frankfurt, Reading, Fulham, Chievo, na końcu portugalskie Rio Ave. Czego najbardziej żałujesz?
Dziś myślę, że gdybym nie ruszył tak szybko na wypożyczenie do Malagi, został dłużej w Chelsea, być może dostałbym tam więcej szans i wszystko byłoby dla mnie łatwiejsze. Czułem, że po powrocie z pierwszego wypożyczenia walka o skład w Chelsea jest dużo trudniejsza. Wiele się zmieniło, trenerem klubu ponownie został Jose Mourinho i miał swoje preferencje. Podziękował grupie naprawdę świetnych piłkarzy: uznania w jego oczach nie znaleźli wtedy lub nieco później tacy goście, jak Mohamed Salah czy Kevin de Bruyne.
Byłem z Chelsea na obozie przygotowawczym. W zespole mieliśmy wielu mocnych zawodników i widziałem, że raczej nie będę dostawał szans. Dyrektor sportowy był ze mną szczery. Stwierdził, że wypożyczenie może być najlepszą opcją. Była też możliwość gry dalej w Maladze, ale klub miał problemy właścicielskie i najlepsi zawodnicy odchodzili. Zgłosiło się Vitesse, więc przeniosłem się do Holandii.
Peter Bosz, który wtedy prowadził ten zespół, to najlepszy trener, jakiego miałem. Żaden szkoleniowiec nie potrafił tak nauczyć drużyny pressingu po stracie piłki. Był też świetnie zorganizowany i to wszystko przekładało się na poziom zespołu. Nie dziwi mnie, że później prowadził Borussię Dortmund, Bayer Leverkusen, a dziś jest w PSV Eindhoven. Mam wrażenie, że Bosz, jeśli chodzi o metody pracy, trochę wyprzedzał czas. Dopiero później pojawiali się trenerzy podobni do niego.
Piazon wspomina fatalny czas we Włoszech. „Boiska nie nadawały się do niczego”
Który twój ruch był największym błędem?
Chievo, zdecydowanie. Przeniosłem się do tego klubu w styczniu 2019 roku. Tam było strasznie, panował wyjątkowy bałagan. Ćwiczyliśmy na boiskach, które zupełnie się do tego nie nadawały. Nie było niczego na właściwym poziomie, naprawdę. Nie mogłem uwierzyć w to, że klub z najwyższej włoskiej ligi przygotowuje się w tak żałosnych warunkach. Drużyna grała tak, jak trenowała. Wystąpiłem tam cztery razy, Chievo przegrywało niemal wszystkie mecze i dość szybko było jasne, że spadnie z ligi.
Drugi błąd prawdopodobnie popełniłem w sierpniu 2015 roku. Po wypożyczeniu do Eintrachtu zdecydowałem się zostać w Anglii i przeniosłem się do Reading. Miałem konkretną ofertę z Francji, ze Stade Rennais, która wydawała mi się ciekawa, ale działacze Chelsea zasugerowali, że lepiej, żebym nie zmieniał kraju. Posłuchałem ich. W Reading na początku było w porządku, ale później zaczęło się zmienianie trenerów i zapanował bałagan, który dopiero po kilku miesiącach udało się uporządkować.
Często myślałeś o tym, że tak długie pozostawanie w Chelsea nie wyszło ci na dobre?
Tak. Powinienem był wcześniej odejść, zdecydować się na transfer definitywny. To byłoby lepsze dla mojej kariery. To ciągłe odchodzenie na wypożyczenie i wracanie do Londynu tak naprawdę cofało mnie w piłkarskim rozwoju. Trzeba było odejść definitywnie z Chelsea po Vitesse, Eintrachcie, a już na pewno po czasie w Fulham. Miałem takie opcje, ale jednocześnie myślałem, że ciagle jestem młody i mam jeszcze trzy czy cztery lata kontraktu w drużynie, która jest wielka w skali całej Europy. Trochę sobie wmawiałem, że może wrócę i ktoś w Chelsea spojrzy na mnie inaczej. Ale tak się nie stało.
Piazon jako nowy zawodnik Eintrachtu
Na początku 2021 roku wreszcie zmieniłem klub i odszedłem definitywnie do Bragi. Początek w Portugalii to jeden z moich trzech najlepszych okresów w karierze, obok Vitesse i Fulham. W finale krajowego pucharu pokonaliśmy Benfikę, a ja zdobyłem jedną z bramek.
Jesteś kibicem Barcelony, prawda?
Tak, jako dzieciak podziwiałem Ronaldinho. Starałem się oglądać wszystkie możliwe mecze Barcelony z nim w składzie. A kiedy pojawił się Messi, to on szybko stał się moim ulubionym graczem. Messi to najlepszy piłkarz w historii. On, a nie Cristiano Ronaldo.
Kiedy trafiłem do Malagi, los chciał, że pierwszy mecz był przeciwko Barcelonie. Ćwierćfinał Pucharu Króla, rewanż. Na Camp Nou udało nam się zremisować 2:2, ale w Maladze, choć się stawialiśmy, oni pokazali swoją wyższość. Wchodziłem na boisko na ostatnich 10 minut, tuż po tym, jak właśnie Messi strzelił gola na 4:2 dla Barcelony. Byliśmy razem na boisku dosłownie przez kilka minut.
W 2024 roku Lucas Piazon rozmawiał z polskim klubem. Ale to nie był Śląsk Wrocław
Już latem 2024 roku chciałeś grać w Ekstraklasie. W jednym z wywiadów opowiadałeś o rozmowach z jednym z klubów. To był Śląsk Wrocław?
Moja żona jest Polką, przyjechaliśmy do waszego kraju na wakacje i któryś z dziennikarzy napisał, że Śląsk chce Lucasa Piazona. A prawda jest taka, że nie było wtedy żadnych rozmów z tą drużyną. Rozmowy były, ale z Widzewem. Odwiedziłem miasto, zobaczyłem stadion, poznałem szefów klubu. Miałem też rozmowę z trenerem, który dziś prowadzi Piasta Gliwice.
Z Danielem Myśliwcem.
Tak, dokładnie. Wydał mi się bardzo ciekawym człowiekiem i trenerem. Później znów wyjechałem na urlop. Kiedy wróciłem, zgłosiło się portugalskie Avs FS. Widzew milczał, nie zadzwonili do mnie. W ogóle nie dali znać. Dlatego kolejny rok spędziłem w Portugalii.
W sierpniu 2025 roku zdecydowałeś się na przenosiny do Wieczystej, która była wtedy jeszcze w Betclic I Lidze. Co cię przekonało, poza wysokim kontraktem?
Moja żona miała nadzieję, że zamieszkamy w Polsce. Oboje chcieliśmy, żeby nasi synowie dorastali w tym kraju, poznawali jego kulturę. Dlatego żona smuciła się, że wtedy nie wyszło z Widzewem i grałem jeszcze rok w Portugalii. Kiedy pojawiła się możliwość transferu do Wieczystej, była szczęśliwa, mówiła, że to dobry pomysł. To był sierpień, liga zdążyła ruszyć i widziałem, że Wieczysta dobrze sobie radzi w rozgrywkach. Uwierzyłem, że stać ją na awans do Ekstraklasy.
Uznałem, że to dobra okazja, żeby podpisać kontrakt w Polsce i zostać tu minimum na dwa lata, a może trochę dłużej. Mieć trochę bardziej zorganizowane życie, być blisko rodziny żony i przy okazji zapewnić większą stabilność naszym dzieciom. To były główne przyczyny. Miałem na stole kilka ofert z Portugalii, z najwyższej ligi i szczebla niżej. Mogłem też zostać w Avs. Ale w Portugalii nie płaci się dobrze. Masz cztery najlepsze kluby, które oferują sporo lepsze wynagrodzenia niż pozostałe.
Piazon w meczu Wieczysta – Jagiellonia
Pensja w Wieczystej jest wyższa niż miałbyś w piątym najsilniejszym portugalskim klubie?
Tak, zdecydowanie. Była poważna oferta ze Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Chciał mnie klub z Kuwejtu. Ale co ja bym robił w Kuwejcie? Pojawiła się również niezła oferta z drugiej ligi tureckiej, ale rozumowałem mniej więcej tak: „Mam mieszkać pośrodku niczego, w jakimś tureckim mieście, gdzie nie znamy nikogo? Daleko od Brazylii, daleko od wszystkiego? Poza tym w Turcji czasami biorą cię i od razu przestają ci płacić. Zdecydowanie wolę podpisać kontrakt w Polsce”. I podpisałem.
Na czym polega główny problem Wieczystej w obecnym sezonie? „Jesteśmy naiwni”
Jak określiłbyś główny problem Wieczystej w tym sezonie? Macie naprawdę dobrych ofensywnych piłkarzy, jak ty, Tobias Christensen czy Efthymios Koulouris, ale tracicie bardzo dużo goli, zwłaszcza w końcówkach spotkań.
My już w I lidze, mając sześciu, siedmiu innych zawodników w pierwszym składzie, mieliśmy podobne problemy. Graliśmy dobrze, a tu nagle przegrywamy, bo rywal strzela gola. Albo prowadzimy i nie potrafimy uspokoić meczu, wykazać się cwaniactwem i przeciwnik zdobywa bramkę w końcówce, a my nie mamy trzech punktów. W poprzednim sezonie były cztery spotkania z rzędu, w których traciliśmy gole w ostatnich minutach. A teraz coś bardzo podobnego dzieje się w Ekstraklasie. To niepojęte.
Nie wiem, jak to dokładnie wyjaśnić, zdiagnozować. Musimy grać mądrzej w pewnych momentach meczów. Czasami jesteśmy na boisku zbyt naiwni. Chcemy dalej grać ładnie, zamiast popełnić faul albo po prostu zwolnić grę. W Ameryce Południowej, kiedy przeciwnik ma dobry moment, właśnie to robisz. Zabijasz mecz, zaburzasz rywalowi rytm. Wieczysta czasami tego nie potrafi.
Dobrym przykładem jest chyba spotkanie z Cracovią.
Dokładnie. Prowadzimy, jesteśmy lepsi. Oni oczywiście napierali, wywierali na nas presję, było czuć, że kibice ich niosą. Wywalczyli rzut rożny, a fani Cracovii zachowywali się, jakby ich drużyna zdobyła bramkę. Właśnie w takich momentach potrzebujesz sprytu, inteligencji. Trzeba pograć dłużej blisko narożnika, wywalczyć aut i nieco dłużej się do niego zbierać. Tutaj ugrasz 30 sekund, tam 20. I czas leci. Czasami w takich sytuacjach chcemy być zbyt niewinni. Bywa, że warto uszanować jeden punkt, np. przy wyniku 1:1, a my zamiast tego ciśniemy, atakujemy, żeby zwyciężyć i jednocześnie odsłaniamy się w tyłach, przez co tracimy gola. Brakuje nam balansu, równowagi.
Ten sezon zaczynał trener Kazimierz Moskal. Teraz w klubie nie ma już również jego następcy, czyli Żeljko Kopicia. Czym się różnili?
Trener Moskal pracował w Wieczystej przez prawie rok. Na początku nie było łatwo, bo musieliśmy zrozumieć jego filozofię pressowania i bronienia, w której skrzydłowi schodzą do środka, a pomocnicy idą bronić bardziej na zewnątrz i mają zachowywać się jak boczni obrońcy. To nie było proste, ale pod koniec sezonu, gdy Wieczysta szła po awans, załapaliśmy jego pomysły i gra wyglądała lepiej.
W Ekstraklasie na początku przegraliśmy z Radomiakiem, później z Lechem, ale to były wyrównane spotkania. Rywale nas nie zdominowali, a my byliśmy wierni naszemu sposobowi grania. Później strzeliliśmy cztery gole Piastowi i wygraliśmy. Nadszedł ten nieszczęsny mecz z Cracovią, którą powinniśmy ograć, a przegraliśmy. I trener Moskal stracił pracę.
Kiedy przychodzi kolejny szkoleniowiec, mający nieco inny pomysł na granie, zawsze potrzeba czasu na przyzwyczajenie się do tych pomysłów i metod działania sztabu. Zarówno trener Moskal, jak i Kopić, mieli dobre pomysły, choć były trochę inne od siebie. Nie lubię myślenia, że słabe wyniki to tylko albo głównie wina trenera, bo wymyślił to czy tamto. W tym przypadku nie możemy zwalać winy na jednego albo drugiego szkoleniowca. To głównie nasza wina. Zawodników. To działo się przez błędy, które my popełnialiśmy na boisku. Mam nadzieję, że z nowym szkoleniowcem będziemy osiągać lepsze wyniki.
Który zawodnik Ekstraklasy robi na tobie największe wrażenie?
Ten ze Śląska, kapitan. Ma skomplikowane nazwisko.
Piotr Samiec-Talar.
Tak. Uważam, że jest bardzo utalentowany. Kojarzę go jeszcze z ubiegłego sezonu, z I ligi. Myślałem, że w Ekstraklasie będzie mu ciężej, a wszystko wydaje się dla niego wręcz łatwiejsze. Niektóre zagrania ma niesamowite. W drugiej kolejności wymieniłbym Bartosza Nowaka z GKS-u Katowice. To podobni piłkarze, obaj występują też najczęściej w systemie z trzema zawodnikami z przodu. To ustawienie, które bardzo lubię, bo ono daje tego typu piłkarzom wiele okazji do kreowania. Nieprzypadkowo obaj mają tyle goli i asyst. Oni w ogóle grają trochę w takim innym, nie do końca polskim stylu.
Jak porównałbyś poziom, ale też styl ekstraklasy polskiej i portugalskiej?
To łatwe – w Portugalii zespoły są dużo lepiej zorganizowane w obronie. Nie masz aż tylu okazji w jednym spotkaniu. Niedawno w Wieczystej graliśmy mecz, w którym oba zespoły oddały ponad 20 strzałów. W Portugalii taka statystyka to rzadkość. Trenerzy z tego kraju bardzo skupiają się na defensywie. Organizacja, poruszanie się w linii to dla nich klucz. To mnie zresztą bardzo zdziwiło, gdy pojawiłem się w lidze portugalskiej. W przypadku wielu drużyn właśnie organizacja, umiejętne przemieszczanie się i obrona pola karnego górują tam nad talentem pojedynczych zawodników i dlatego z danym rywalem gra ci się bardzo ciężko.
Lucas Piazon (z prawej) w barwach Bragi
Nieważne, czy chodzi o szkoleniowca Bragi, czy trenera, którego miałem później w Avs – obaj mieli jasny pomysł, jak zespół ma ustawiać się w defensywie oraz jak stosować pressing jako drużyna. Tam każdy zawodnik wie, co ma robić na boisku i myślę, że to bardzo pomaga piłkarzom. To była dla mnie ciekawa i niespodziewana obserwacja. Ekstraklasa jest inna – w niej masz więcej miejsca i swobody, by kreować okazje. Dlatego jest tyle spotkań, w których oba zespoły oddają dużo strzałów i zdobywają bramki.
To świetna liga dla kibiców, bo daje im rozrywkę. Sam lubię grać takie mecze, dlatego dobrze czuję się w Polsce.
ROZMAWIAŁ: JAKUB RADOMSKI
Fot. Newspix.pl
