Gdy w grudniu 1963 roku Alfredo Di Stefano strzelił gola Barcelonie – został najstarszym, który trafił do siatki w historii El Clasico. Miał wtedy 37 lat i 164 dni. Jego rekord utrzymuje się do dziś i będzie obowiązywał przynajmniej do majowego klasyku. Wówczas szansę pobić go będzie miał Robert Lewandowski. Jeśli Polak strzeli gola już w niedzielę, uczyni to, będąc zaledwie 21 dni młodszym od Di Stefano.
Ta statystyka podsunęła nam pewien pomysł: a gdyby tak, dla zabawy, stworzyć El Clasico rówieśników Roberta Lewandowskiego? Bo że polski weteran w Barcelonie wygląda często jak ojciec wpadający na gierkę syna z kolegami, nie trzeba nikogo przekonywać. Ciekawie byłoby zerknąć, co robią w tym czasie piłkarze będący w wieku Lewandowskiego.
Statystyki zawodnika (sezon) dostarczony przez Superscore
Ułożyliśmy więc dwie jedenastki piłkarzy. Jedni grali niegdyś w Barcelonie, drudzy w Realu Madryt. Klucz? Musieli być w wieku Roberta Lewandowskiego. Z uwagi na brak dostatecznej liczby graczy z rocznika 1988, przyjęliśmy roczną tolerancję, biorąc pod uwagę też piłkarzy rok starszych i rok młodszych, a więc z roczników 1987 i 1989.
W przypadku wątpliwości – braliśmy pod uwagę głównie to, kto urodził się bliżej 21 sierpnia 1988, ale gdy różnice były minimalne, także klasę piłkarską. Na niektórych pozycjach (zazwyczaj w środku pola) mieliśmy urodzaj, w związku z czym tylko na ławkę rezerwowych Barcy załapali się: Arda Turan, Arturo Vidal, Pedro czy Luis Suarez.
Na innych był niedobór – zwłaszcza obrona Realu szyta jest na kolanie. Przez chwilę rozważaliśmy delikatne nagięcie zasad i umieszczenie tam Sergio Ramosa (rocznik 1986), ale jednak uznaliśmy, że dwa lata na tym etapie kariery robią dużą różnicę. Wcisnęliśmy więc tam Nuriego Sahina, który w trójce obrońców zagrał parę meczów w Bundeslidze. Mamy nadzieję, że się nie obrazicie – wiadomo, że tworzenie takich jedenastek to tylko zabawa dająca pogląd, jak wyjątkowa jest długowieczność Lewego.
No to, bez przedłużania, zaczynajmy:
FC BARCELONA
Jasper Cillessen (rocznik 1989, NEC Nijmegen). Rok młodszy od Lewandowskiego bramkarz jest obecnie rezerwowym w holenderskim NEC Nijmegen. Przez trzy lata w Barcelonie głównie był zmiennikiem ter Stegena, odchodząc w 2019 roku. Później pograł jeszcze w Valencii i Las Palmas, by przed sezonem wrócić do klubu, którego jest wychowankiem. Po powrocie rozegrał na razie tylko jedno spotkanie w Pucharze Holandii.
Martin Caceres (1987, bez klubu). 116-krotny reprezentant Urugwaju był częścią zespołu, który wygrywał Ligę Mistrzów podczas pierwszego sezonu Guardioli w Barcelonie, z ławki rezerwowych obserwując finał z Man United. Dużo więce kibiców kojarzy go zapewne z Juventusem. Od dłuższego czasu gra poza Europą – po odejściu z Levante w 2022 roku miał problem ze znalezieniem klubu, dopiero po ośmiu miesiącach związał się z LA Galaxy. Ostatnio grał w paragwajskim Club Libertad. Od lipca pozostaje bez pracodawcy, choć kariery oficjalnie nie zakończył.
Gerard Pique (1987, koniec kariery). Mistrz Europy i świata nie gra w piłkę już od trzech lat. Teraz realizuje się w roli właściciela klubu FC Andorra, prowadząc projekt Kings League, a ostatnio pojawiając się na Harvardzie w roli wykładowcy.
Wyświetl ten post na Instagramie
Serio Busquets (1988, koniec kariery). Rówieśnik „Lewego”, u nas z konieczności przesunięty na środek obrony, gdzie też zdarzało mu się grywać. Z Barcelony odszedł jako 35-latek, trzy ostatnie lata spędzając w Miami. Nie gra w piłkę od niedawna. 6 grudnia, wygrywając finał MLS Cup z Vancouver, zakończył piłkarską karierę.
Jordi Alba (1989, koniec kariery). Piłkarz rok młodszy od Lewandowskiego. Z Barcelony odchodził razem z Busquetsem i razem z nim zakończył karierę zawodowca.
Ivan Rakitić (1988, koniec kariery). Kolejny rówieśnik Polaka, obecnie dyrektor techniczny Hajduka Split. Katalonię opuszczał jako 32-latek, pograł jeszcze swoje w Sevilli, zarobił w Al-Shabab, a karierę kończył półtora roku temu w chorwackim Splicie.
Paulinho (1988, koniec kariery). To była dziwna kariera! Były piłkarz ŁKS-u w 2017 roku niespodziewanie został wykupiony przez Barcę z chińskiego GZ Evergrande za 40 mln euro, by rok później Chińczycy najpierw wypożyczyli piłkarza i odkupili łącznie za 47 baniek. O co chodziło w tej machinerii finansowej, nie wiadomo do dzisiaj. Ale co najciekawsze, sportowo Paulinho jak najbardziej się obronił, grając dla Barcy w 49 meczach i strzelając dziewięć goli. W Chinach Brazylijczyk spędził jeszcze dwa lata, śmignął na chwilę do Arabii, a karierę kończył w lipcu 2024 roku w rodzimym Corinthians.
Cesc Fabregas (1987, koniec kariery). Dość powiedzieć, że od dłuższego czasu jego nazwisko budzi już bardziej skojarzenie z Fabregasem-trenerem, niż Fabregasem-piłkarzem. Hiszpan od półtora roku prowadzi włoskie Como, gdzie rok wcześniej skończył piłkarską karierę. I pomyśleć, że ten gość, który w 2004 roku przebojem wdarł się do składu Arsenalu, jest tylko rok starszy od Lewandowskiego…
Leo Messi (1987, Inter Miami). Wiadomo, pewnie gdyby wrócił dziś do Barcelony, z miejsca wskoczyłby do wyjściowego składu i prawdopodobnie wciąż byłby najważniejszym piłkarzem kolejnego El Clasico. Fakty są jednak takie, że Messi w Barcelonie nie gra już od prawie pięciu lat. Opuścił ją ze łzami w oczach jako 34-latek. Później był nieudany pobyt w Paryżu, a od 2023 roku piłkarska emerytura w słonecznym Miami, gdzie został świeżo upieczonym mistrzem MLS razem z dawnymi kolegami.
Sergio Aguero (1988, koniec kariery). Pewnie do jedenastki Barcelony lepiej pasowałby Luis Suarez (rocznik 1987), ale kierując się kryterium wieku – wystawiamy urodzonego dwa miesiące przed Lewandowskim Aguero. Jego pobyt w Barcelonie był krótki. Zaledwie po kilku miesiącach gry zdiagnozowano u niego arytmię serca i wybitny Argentyńczyk musiał przedwcześnie zakończyć piłkarską karierę. W piłkę profesjonalnie nie gra już od czterech lat. Spełnia się w roli streamera.
Alexis Sanchez (1988, Sevilla). Pewnie trochę niespodziewanie jest to piłkarz, który w tej jedenastce wciąż gra na najwyższym poziomie. Rówieśnik „Lewego” ciągle potrafi pokazać się z niezłej strony w Sevilli (w tym sezonie strzelił nawet gola Barcelonie), choć nie zawsze mieści się w wyjściowym składzie. W Barcy grał w jej złotych czasach, współtworząc atak z Messim, Pedro, Davidem Villą, czy później Neymarem. Ale nigdy nie wygrał Ligi Mistrzów. Ani z nią, ani później – choć grał jeszcze w Arsenalu (był tam największą gwiazdą), Manchesterze United, czy Interze Mediolan.
Ławka rezerwowych: Alex Song (1987, koniec kariery), Arda Turan (1987, koniec kariery, obecnie trener Szachtara), Kevin-Prince Boateng (1987, koniec kariery), Arturo Vidal (1987, Colo-Colo), Pedro (1987, Lazio), Luis Suarez (1987, Inter Miami), Pierre-Emerick Aubameyang (1989, Olympique Marsylia), Jeffren (1988, koniec kariery), Giovani dos Santos (1989, koniec kariery).
REAL MADRYT
Antonio Adan (rocznik 1987, Esteghlal FC). Wśród bramkarzy Realu nie mamy za dużego wyboru. Cassillas czy Diego Lopez byli znacznie starsi od Lewandowskiego, a Courtois – znacznie młodszy. Blisko byli za to Keylor Navas i Kiko Casilla (obaj rocznik 1986), ale jednak od Lewandowskiego dzieliła ich dwuletnia różnica. Kierując się przyjętymi zasadami, stawiamy więc na Antonio Adana, wychowanka Realu, wieloletniego zmiennika i autora 18 występów w pierwszym zespole. I przy okazji odkrywamy, że 38-latek niedawno po roku bez gry wznowił karierę, by reprezentować… Esteghlal FC z ligi perskiej. Trenerem jest tam… Ricardo Sa Pinto.
Fabio Coentrao (1988, koniec kariery). Linia obrony też łapana trochę na trytytki – w trzyosobowym bloku zaczynamy od Portugalczyka z farbowaną blond fryzurą. Już cztery lata temu sieć opanowały nagłówki w stylu: „Były gwiazdor Realu został rybakiem”. Podczas gdy urodzony w tym samym roku Lewandowski szykuje się do El Clasico, Coentrao od blisko pięciu lat cieszy się życiem po futbolu.
Nuri Sahin (1988, koniec kariery). Ponieważ przez Real nie przewinęli się spełniający rocznikowe kryteria środkowi obrońcy – z braku laku przesuwamy tam Sahina, który parę spotkań w trzyosobowym bloku rozegrał w Bundeslidze. To kolejny gość, który pokazuje, co znaczy dalsza gra Lewandowskiego na najwyższym poziomie. Młodszy od niego o parę tygodni Sahin zdążył już być przez ponad dwa lata trenerem Antalyasporu, zatrudnić się i zostać zwolnionym z Borussii Dortmund, a obecnie prowadzi turecki Basaksehir.
Marcelo (1988, koniec kariery). Legenda Realu opuszczała klub we wrześniu 2022 roku, mając 34 lata. Marcelo pograł chwilę w Olympiakosie, wrócił do Fluminense, którego jest wychowankiem i w lutym zeszłego roku oficjalnie zakończył karierę.
Angel Di Maria (1988, Rosario). Jeden z nielicznych, którzy wciąż grają w piłkę i to z całkiem niezłym skutkiem. Przez dwa lata Di Maria świetnie radził sobie w Benfice, a pół roku temu wrócił do rodzinnego Rosario. Tam też w pierwszych 15 ligowych meczach zdobył siedem bramek i zaliczył trzy asysty.
Sami Khedria (1987, koniec kariery). W lipcu stuknie pięć lat, odkąd mistrz świata z 2014 roku zawiesił buty na kołku. Karierę kończył w berlińskiej Hercie, później doradzał zarządowi VfB Stuttgart, gdzie wchodził do seniorskiego futbolu.
Mesut Oezil (1988, koniec kariery). Tak jak Sahin, jest odrobinę młodszy od Lewandowskiego, i tak jak Sahin, od dawna nie jest już czynnym piłkarzem. Ale w przeciwieństwie do niego nie wybrał kariery trenerskiej, a poszedł w stronę… kulturystyki. I wygląda teraz mniej więcej tak:
Wyświetl ten post na Instagramie
Gareth Bale (1989, koniec kariery). Bale jest rok młodszy od Lewandowskiego, w piłkę nie gra profesjonalnie od trzech lat, choć wydaje się, że o wiele dłużej. Walijczyk futbolem znudził się jeszcze w Madrycie, oddając się golfowej pasji. Po karierze bierze udział nawet w oficjalnych turniejach.
Chicharito (1988, bez klubu). Kolejny rówieśnik „Lewego”, który, tak jak Di Maria, nie zakończył jeszcze kariery. Wkrótce może się jednak tak stać – z początkiem stycznia rozstał się z meksykańskim Chivas, gdzie spędził ostatnie dwa lata i którego jest wychowankiem. Od początku sezonu zebrał raptem 113 minut na boisku, strzelając jednego gola.
Gonzalo Higuain (1987, koniec kariery). Higuain trafiał do Realu w 2007 roku z łatką wielkiego talentu. Argentyńczyk był wtedy 20-latkiem, a półtora dekady później miał już za sobą bogatą karierę, z Królewskimi, Napoli, Juventusem, Milanem i Chelsea w CV. Grać zakończył jako 36-latek w Interze Miami.
Karim Benzema (1987, Al-Ittihad). W Realu grał z Higuainem i był jednym z powodów odejścia Argentyńczyka. Pracował na Cristiano, główną rolę przejmując dopiero po jego odejściu. Jako 35-latek odebrał Złotą Piłkę, a pół roku później pożegnał się z Realem. Od tamtego czasu zarabia w Al-Ittihad. Po tym, jak początkowo szło mu kiepsko i krytykowano jego podejście, w kolejnym roku doprowadził ten zespół do mistrzostwa. Nadal gra i strzela, ostatnio – 9 stycznia – na przykład hat-tricka.
Ławka rezerwowych: Royston Drenthe (1987, koniec kariery), Esteban Granero (1987, koniec kariery), Jose Callejon (1987, koniec kariery), Juan Mata (1988, Melbourne Victory), Miguel Palanca (1987, koniec kariery), Dani Parejo (1989, Villarreal).
CZYTAJ WIĘCEJ O HISZPAŃSKIEJ PIŁCE NA WESZŁO:
- Co będzie z Rashfordem? Barcelona już wie
- Barcelona wykupi skrzydłowego i przedłuży kontrakt obrońcy
- Diego Simeone skomentował spięcie z Viniciusem
Fot. Newspix.pl
