Projekt Swansealona nieaktualny? Koniec walijskiego romansu dla Laudrupa

Zaczęło się jak w bajce. „Łabędzie” okazały się sensacją ubiegłego sezonu, a Michael Laudrup śmiało mógł uśmiechnąć się w duchu, szepcząc pod nosem „veni, vidi, vici”. Walijska drużyna w sezonie 2012/13 zajęła wysokie dziewiąte miejsce, a prawdziwą wisienką na torcie okazało się zdobycie Pucharu Ligi. Laudrupa chwalono za wyniki oraz styl gry drużyny, wszyscy kochali wszystkich, sielanka niczym w pierwszych odcinkach „Dynastii”. Eksperci zachwycali się bezbolesnym przejęciem ekipy osieroconej przez Brendana Rodgersa, a Laudrup zbierał komplementy za kontynuowanie atrakcyjnej dla oka filozofii gry swojego poprzednika. Nic nie trwa jednak wiecznie.

Łabędzie z podciętymi skrzydłami

Wczoraj wieczorem klub wydał niespodziewane oświadczenie mówiące, że kontrakt Laudrupa został rozwiązany, a jego obowiązki przejął 35-letni obrońca „Łabędzi”, doświadczony Garry Monk. Wspierać go będzie trener pierwszej drużyny, Alan Curtis. Klub zastrzegł także, iż nie będzie udzielał żadnych dalszych wyjaśnień, ale jeśli coś się zmieni, opinia publiczna zostanie poinformowana. W środowisku od razu zawrzało, większość ludzi związanych z angielską piłką czytała oświadczenie klubu z niedowierzaniem. Więcej pary z ust puścił za to prezes klubu Huw Jenkins. Działacz Swansea powiedział, iż decyzję podjęto niechętnie, a Laudrupa wspierano do ostatnich chwil jego pracy na Liberty Stadium. Jenkins przyznał, iż starał się znaleźć z Laudrupem wspólne wyjście z sytuacji, ale po ostatniej rozmowie zrozumiał, iż dalsza współpraca nie jest jednak możliwa. Dalej były standardowe dyrdymały o tym, że „trzeba iść naprzód, a podjęte decyzje mają na względzie wyłącznie dobro całej organizacji”.

Swansea w obecnym sezonie zajmuje 12. lokatę w tabeli, ale ma jedynie dwa punkty przewagi nad strefą spadkową. O dymisji Duńczyka zadecydowała słaba postawa w obecnym sezonie, z ostatnich 10 spotkań jego drużyna wygrała zaledwie jedno. Gwoździem do trumny okazał się być ostatni mecz – „Łabędzie” przegrały 0:2 z West Hamem, a pogrążył je duet Carroll – Nolan. Trochę jak u Szekspira – „ktoś nie śpi, żeby spać mógł ktoś”. Tonący Sam Allardyce łyknął nieco świeżego powietrza, ale posłał tym samym na dno Laudrupa. W naturze suma zysków i strat zawsze wychodzi na zero.

Strzał w stopę

Jak całe to zamieszanie wpłynie na klub z Liberty Stadium? Pytanie trudne, gdyż nie wiadomo jakim tokiem pójdą następca/następcy byłego duńskiego piłkarza. Projekt o nazwie „Swansealona” był zjawiskiem unikalnym nawet jak na standardy Premier League. Drużyna nie miała potencjału Manchesteru United czy Chelsea, ale była wierna swojej filozofii gry, oglądało się ją z prawdziwą przyjemnością. Podania po ziemi, płynna gra do przodu, zero siermiężnego futbolu spod znaku trenerskich troglodytów pokroju wspomnianego już dzisiaj Allardyce`a. Swansea była oczkiem w głowie całej ligi, takim trochę romantycznym bohaterem futbolu. Podążali raz obraną drogą, konsekwentnie grając futbol na tak.

Jenkins i spółka zagrali va banque. Do końca sezonu pozostało 14 kolejek i Swansea albo posypie się jeszcze bardziej, albo zadziała efekt miotły, a w tym wypadku dwóch mioteł. Naszym zdaniem szefostwo klubu przeszarżowało, a zwolnienie Laudrupa jest wielkim błędem. Duńczyk wiedział o co chodzi w futbolu, starał się, aby jego drużyna grała tak, jak niegdyś on. Do przodu, z pasją i fantazją. Michaela dopadł trochę syndrom drugiego sezonu, a z pierwszego planu dodatkowo zniknął rewelacyjny w zeszłej kampanii Michu. Swansea stanęła na rozdrożu, ale klub zrobił najgorzej jak mógł, rozstając się z Laudrupem, a oddając drużynę w ręce Monka. Popatrzcie na kazus sir Aleksa Fergusona. Opłaca się czekać, cierpliwi zawsze wygrywają. Ci bardziej krewcy przeważnie pierwsi kończą w piachu.

KUBA MACHOWINA