Wesley Fofana. Droga od wielkiego talentu do pośmiewiska

Braian Wilma

Autor:Braian Wilma

21 listopada 2026, 15:04 • 10 min czytania 0

Reklama
Wesley Fofana. Droga od wielkiego talentu do pośmiewiska

Miał być jednym z najlepszych środkowych obrońców na świecie, szybko został jednym z najdroższych, a wkrótce stał się… jednym z największych rozczarowań w historii Premier League. Nie takiego naj- oczekiwała Chelsea, która latem 2022 roku płaciła za niego Leicester City 70 mln funtów. Doszło do tego, że Francuz jest krytykowany praktycznie po każdym swoim występie, wyśmiewany, wykpiwany, stał się uosobieniem mema. Fani The Blues chcą jego odejścia tak bardzo, jak wymarzonych transferów do klubu.

Reklama

W końcówce drugiej dekady XXI wieku w Saint-Etienne pojawiło się dwóch bardzo utalentowanych obrońców. Jeden z nich wygrał później Premier League i wziął udział w finale Ligi Mistrzów. Największym osiągnięciem tego drugiego jest wygranie FA Cup w barwach Leicester City.

Tym, którzy nie wiedzą jeszcze, o kim mowa, wyjaśniamy, że tym pierwszym jest William Saliba, filar Arsenalu, do którego przeniósł się z Saint-Etienne w 2019 roku. Drugim jest Wesley Fofana, obrońca Chelsea, czyli drużyny, którą pokonał jako zawodnik Lisów we wspomnianym finale Pucharu Anglii. Kilka lat temu mogło się wydawać, że to Wesley zrobi większą karierę. Zwłaszcza w momencie, gdy Mikel Arteta za bardzo nie chciał w składzie Williama Saliby, a ten był mocno rozczarowany brakiem szansy.

Dziś brzmi to abstrakcyjnie w momencie, gdy jeden jest być może najlepszym obrońcą w lidze, a drugi jednym z najbardziej przehype’owanych.

Reklama

Ofiara bandyckiego faulu

Po tym, jak Fofana przeniósł się do Anglii w 2020 roku w wieku 19 lat, uchodził za wielki talent i tak też prezentował się na boiskach Premier League. Już w pierwszym sezonie wystąpił w 38 meczach we wszystkich rozgrywkach.

Jego kariera naznaczona jest jednak kontuzjami. Pierwszej poważnej doznał podczas okresu przygotowawczego do drugiego sezonu w Premier League. W jednym ze sparingów Leicester City mierzyło się z Villarreal. W drugiej połowie Francuz został brutalnie zaatakowany przez Fera Nino. Efekt? Złamana noga i przerwa do marca.

Reklama

Kontuzja nie odstraszyła jednak Chelsea i jej nowych właścicieli – konsorcjum BlueCo, które szukało na rynku młodych talentów, skupując je z całej Europy. Z klubu odeszli wówczas Antonio Rudiger czy Andreas Christensen. Zastąpili ich właśnie Fofana i Kalidou Koulibaly, który nie sprawdził się na Stamdord Bridge i spędził tam tylko rok.

Tego, że się sprawdził, nie można też stwierdzić o Fofanie, który nie był opcją numer jeden ani nawet dwa. Londyńczycy marzyli wówczas o Julesie Kounde, który wybrał jednak Barcelonę (która swoją drogą zagrała wówczas na nosie Chelsea drugi raz, kiedy podebrała im Raphinhę), a Matthijs de Ligt przeniósł się z Juventusu do Bayernu Monachium. W przeliczeniu na euro Chelsea musiała zapłacić za Weslaya Fofanę Leicester City ponad 80 mln. Do tej pory jest to piąta najwyższa kwota, jaką kiedykolwiek wydano na środkowego obrońcę. Drożsi byli tylko (dane z Transfermarkt):

  • Josko Gvardiol (z RB Lipsk do Manchesteru City za 90 mln)
  • Harry Maguire (z Leicester do Manchesteru United za 87 mln)
  • Matthijs de Ligt (z Ajaxu do Juventusu za 85,5 mln)
  • Virgil van Dijk (z Southampton do Liverpoolu za prawie 85 mln).

I tak mija czas, a od momentu, kiedy Fofana zasilił Chelsea, minęły już ponad cztery. W tym czasie Francuz przywdziewał trykot meczowy The Blues… 80 razy. Niektórzy notują tyle w połowę tego czasu. Wynik ten uwzględnia też osiem występów z tego sezonu, z którymi wychodzi równo 20 meczów na sezon. No nie za bardzo można na nim polegać.

Już po kilku meczach swojego debiutanckiego sezonu w Chelsea stoper doznał kontuzji kolana, która wykluczyła go z gry do lutego. Kolejny sezon? Do zapomnienia – zerwane więzadła krzyżowe na początku okresu przygotowawczego i tym razem aż rok przerwy. W ten sposób Francuz nie wystąpił w ani jednym spotkaniu pod wodzą Mauricio Pochettino. Kiedy Argentyńczyka na stanowisku szkoleniowca The Blues zastąpił Enzo Maresca, odważnie postawił na wracającego po długiej przerwie Fofanę, który do grudnia grał w Premier League praktycznie wszystko od dechy do dechy.

Reklama

Swoją drogą, w sześciu meczach z rzędu złapał wtedy żółtą kartkę. Musiał bardzo szybko pauzować.

Chelsea zdobywa trofea. Ale tylko wtedy, gdy nie ma Fofany

I tutaj przechodzimy powoli do teraźniejszości. W poprzednim sezonie Wesley Fofana grał więcej. Zdarzały mu się krótsze pauzy, natomiast 38 występów we wszystkich rozgrywkach to, jak na niego, naprawdę przyzwoity wynik. Uzbierał ponad 2700 minut, to dziewiąte miejsce pod tym względem w Chelsea. Znów stawiał na niego Maresca.

Reklama

W ostatnich latach Chelsea praktycznie nie zdobywa już trofeów, jak miało to miejsce podczas ery Romana Abramowicza, kiedy praktycznie w każdym sezonie drużyna dokładała coś do klubowej gabloty. Odstępstwem od tej reguły był sezon 2024/25, gdy pod wodzą Enzo Mareski Londyńczycy wygrali Ligę Konferencji, a kilka tygodni później Klubowe Mistrzostwa Świata. Co łączy oba te turnieje? W ani jednym meczu, zarówno w jednych, jak i drugich rozgrywkach, nie wystąpił Wesley Fofana, który nie był zgłoszony do Ligi Konferencji, a z KMŚ wykluczyła go, a jakże, kontuzja.

Był jedną z twarzy blamażu Chelsea w Lidze Mistrzów, gdzie w dwumeczu rozbiło ją PSG, a także fatalnej drugiej połową sezonu Premier League, w której prowadził ją Liam Rosenior, a później Callum McFarlane. The Blues zajęli dziesiąte miejsce, choć mogli skończyć o trzy pozycje wyżej. Taki wynik dałby im udział w Lidze Europy, jednak Londyńczycy przegrali w ostatniej kolejce, w bezpośrednim starciu o puchary z Sunderlandem. Fofana wyleciał z tego meczu na początku drugiej połowy po obejrzeniu dwóch żółtych kartek w odstępie ośmiu minut.

Reklama

Czy Francuz jest jednym z głównych winowajców ostatnich niepowodzeń The Blues? Trudno o jednoznaczne twierdzenie w tej kwestii, natomiast taka teza znajduje wielu zwolenników. Obrońca nie tylko często zawodzi w poczynaniach boiskowych, ale można mieć też zastrzeżenia do jego zachowania. Pokazywał np. że potrafi zejść wielce obrażony z boiska, udając się po zmianie prosto do szatni i nie podając ręki nikomu ze sztabu (było tak w jednym z ostatnich meczów z Manchesterem United).

Duży problem pojawił się także kilka miesięcy wcześniej – w listopadzie 2025 roku media społecznościowe obiegło nagranie Fofany, na którym „popisuje się” brawurową jazdą autem i naraża na niebezpieczeństwo innych kierowców. Spotkały go za to konsekwencje – nałożono na niego dwuletni zakaz prowadzenia pojazdów, karę finansową, a także 300 godzin prac społecznych. Francuz łamał przepisy także w poprzednich miesiącach – aż ośmiokrotnie karany był za przekroczenie prędkości, za co zebrał 47 punktów karnych.

Reklama

To też sprawia, że jest po prostu przez kibiców nielubiany i uwydatnia się każdy jego błąd.

Wysokie noty, tragiczne występy

Skupmy się już na trwającym sezonie. W nim Fofana opuścił już kilka meczów, ale i tak notuje w miarę regularne występy pod wodzą Xabiego Alonso, występując w ośmiu z 13 meczów Premier League i Carabao Cup. Biorąc pod uwagę popularne portale statystyczne, Francuz zbiera za swoje występy niezłe oceny. Weźmy np. takie WhoScored. Ich zdaniem 25-latek zasługuje na średnią 7.07. Najwyższą – 8,2 – zgarnął za swój występ przeciwko Manchesterowi United, gdzie Chelsea wygrała 2:0.

Reklama

Wystarczyło jednak tylko obejrzeć ten mecz, by złapać się za głowę, jakim cudem ktoś ocenił go tak wysoko. Algorytmy, odbiory – robią robotę. Ale trudno w nich wyłapać złe ustawienie się czy krycie na radar. Okej, sędzia podyktował rzut karny po tym, jak Lisandro Martinez zdzielił go z łokcia, natomiast środkowy obrońca w obronie, czyli tam, gdzie powinien dominować, był fatalny. Wystarczy spojrzeć na pojedyncze akcje, które pozornie… choć nawet nie pozornie, one po prostu były łatwe do rozwiązania.

Tymczasem Francuz objeżdżany był przez Amada Diallo jak dzieciak i tracił piłkę w momentach, kiedy miał kilka sekund na namysł, co z nią zrobić. Ratował go jedynie Mike Penders i nieporadność United.

Reklama

Kolejny przykład – czwarta runda Carabao Cup i wyjazdowe starcie z Liverpoolem. Po 90 minutach na tablicy świetlnej wynik 1:1. Niedługo po tym, jak podopieczni Xabiego Alonso wyszli na prowadzenie, Fofana zdecydował się… no właśnie, pomachać komuś na trybunach? W żaden inny sposób nie da się wytłumaczyć wysoko uniesionych rąk, a w jedną z nich trafiła piłka. Sędzia podyktował rzut karny i zrobiło się 1:1.

W przypadku remisu w Carabao Cup przewidziane są rzuty karne, bez konieczności grania dogrywki. W nich po siedmiu kolejkach obie ekipy remisowały 5:5. W kolejnej do piłki najpierw podszedł Joe Gomez, który pokonał Mike’a Pendersa. Następny w kolejce był Wesley Fofana, który musiał trafić, by utrzymać swoją ekipę przy życiu. Jak się skończyło? Posłaniem piłki na The Kop i odpadnięciem Chelsea.

Reklama

Następny przykład z brzegu – ostatni mecz przed listopadową przerwą reprezentacyjną z ostatnim w tabeli Sunderlandem. W nim cała Chelsea wyglądała przeciętnie. The Blues przegrali 0:1, a mogli wyżej, gdyby nie Mike Penders. Belg ratował m.in. Fofanę, który popisał się taką interwencją:

Reklama

Trzeba przyznać, że kiedy Wesley Fofana jest w formie, zdarzają mu się dobre mecze. Jest to jednak zjawisko na tyle incydentalne, że nikt za bardzo o tym nie pamięta, bo:

  1. za moment jest kontuzjowany
  2. popełnia kardynalny błąd

Znamienny jest też fakt, że uchodzący za wielki talent piłkarz rozegrał tylko jedno spotkanie w seniorskiej reprezentacji Francji. Miało to miejsce w czerwcu 2023 roku, kiedy Les Bleus pokonali w eliminacjach EURO Gibraltar 3:0.

Reklama

Wśród kibiców ligi angielskiej ogromną popularnością cieszy się gra Fantasy Premier League. Mamy w niej określony budżet, za który budujemy swój skład. W zależności od tego, jak spisują się nasi zawodnicy w rzeczywistości (strzelają gole, notują asysty czy czyste konta), otrzymują daną liczbę punktów. Dużym bonusem dla obrońców jest zachowanie czystego konta. By przyznano im za to punkty, muszą jednak spędzić na boisku co najmniej 60 minut.

I teraz uwaga, bo ta statystyka może zszokować. Przez ponad cztery lata, w których Fofana jest zawodnikiem Chelsea, zaliczył tylko dziewięć takich meczów w Premier League, w których zagrał przynajmniej 60 minut, a The Blues nie stracili bramki. Daje to prawie dziewięć milionów euro wydane na Francuza za jedno czyste konto. Dorzucając nawet te spotkania, w których spędził na boisku krótszy czas, osiągamy zawrotne 12 meczów na zero z tyłu.

A wszystko to z czołową tygodniówką w klubie. Francuz zarabia w Chelsea 220 tysięcy funtów tygodniowo, co (w zależności od źródeł) daje mu drugie-czwarte miejsce wśród najlepiej zarabiających piłkarzy The Blues. Wielu kibiców londyńskiej ekipy marzy o pożegnaniu Francuza, choć angielskie źródła twierdzą, że jego zimowy transfer jest mało prawdopodobny. Fani będą musieli pomęczyć się z nim co najmniej do końca sezonu.

A może i dłużej, bo Alonso wciąż w niego wierzy, co przyznał choćby po feralnym meczu z Liverpoolem. Jego kontrakt obowiązuje do końca czerwca 2029 roku. Problem z Fofaną jest taki, że nie wiadomo, co wymyśli w takiej – wydającej się z pozoru – niegroźnej sytuacji. Ze wszystkiego jest w stanie zrobić smród. I tak oto jednemu z największych talentów poprzez kontuzje, niepewne występy, brak sympatii wśród kibiców – bliżej do pośmiewiska.

Reklama

Taka beka i śmiech przez łzy to norma.

Reklama

Fot. Newspix

0 komentarzy
Braian Wilma

Miłośnik piłki w każdej postaci. Dziennikarskie szlify zbierał w portalu Futbol News. Od dziecka śledził rozgrywki Premier League, jednak z wiekiem dorósł do prawdziwego futbolu rodem z Ekstraklasy. Jako, że lepiej mu w niebieskim, to szczególnie obserwuje poczynania Lecha i Chelsea.

Rozwiń
[email protected]

Najnowsze

Reklama

Piłka nożna

Reklama