Wystarczy, pora się obudzić. Nie jesteśmy skazani na Szymańskiego

Mariusz Bielski

18 listopada 2026, 12:49 • 12 min czytania 4

Reklama
Wystarczy, pora się obudzić. Nie jesteśmy skazani na Szymańskiego

Sebastian Szymański to jeden z tych piłkarzy, z którymi przed laty wiązałem największe nadzieje w kontekście reprezentacji Polski. Dziś praktycznie już straciłem wiarę, że ofensywny pomocnik kiedykolwiek stanie się pełnoprawnym liderem tej drużyny. Nie mówię jednak o liderowaniu w szatni, tylko na boisku. Stricte o tym, co da się zrobić z piłką przy nodze. Listopadowe mecze ze Szwecją i Rumunią sprawiły, że coś się we mnie ostatecznie złamało co do Szymańskiego.

Reklama

Zmarnowane okazje to wierzchołek góry lodowej

Mecz ze Szwedami to już było coś doprowadzonego do absurdu, jeśli chodzi o występ Szymańskiego. Chłop powinien kończyć mecz z hat-trickiem, najprawdopodobniej z dubletem, a przynajmniej z jedną bramką. Finalnie ani razu nie trafił do siatki, w co do teraz trudno mi uwierzyć.

  • Pierwsza okazja? Okej, miał obok dwóch obrońców, uderzał zza nich. Da się zrozumieć, że nie strzelił gola, choć nadal uważam, że w tej sytuacji wypadało chociaż uderzyć celnie.
  • Druga okazja? Ta centra, która de facto poszła po rykoszecie, to nie było dogranie idealne i wymierzone co do centymetra. Mimo to Szymański zdołał oddać strzał, ale trafił w poprzeczkę. To nie była idealna szansa, lecz na tyle dobra, by czuć rozczarowanie ze względu na brak gola.
  • No ale trzecia to już przesada. Lecisz sam na sam z bramkarzem i ładujesz prosto w niego? Tego już nie potrafię zrozumieć. Przecież Szymański mógł tam wybrać kilka innych wariantów wykończenia, a załadował prosto w golkipera. Sorry, ale zawodnikowi z takiego poziomu nie przystoi.
  • A potem była jeszcze czwarta sytuacja, kiedy Szymańskiemu brakło nogi. Nie do końca wiem, co o tym sądzić, jednak na gorąco wydawało mi się, że trochę tu odpuścił, jakby sam nie wierzył, że w ogóle jest w stanie coś z tego wyciągnąć.

Czasem są jednak takie mecze, w których warto spojrzeć szerzej, bo może ktoś wykonał na przykład dużo dobrej czarnej roboty w defensywie. Albo w rozegraniu i kontrolowaniu spotkania wykazał się wyjątkowym wyczuciem… Niestety, im głębiej grzebałem, tym było gorzej, bo dotarłem do 0 wykreowanych sytuacji, 2 próby dryblingu z czego 1 udana, 11 strat i 13/18 celnych podań w 87 minut. Do tego sam wykres tych podań jest wręcz kuriozalny jak na kogoś, o kim mówimy per „ofensywny pomocnik”.

Reklama

Szymański vs. Szwecja - źródło: Sofascore

Źródło: Sofascore

W grze defensywnej nie było lepiej, bo mówimy o 0/2 udanych próbach odbioru, 3/12 wygranych pojedynkach, 0 przechwytów, wybić i zablokowanych strzałów. A do tego jeszcze kilka rzeczy, których zmierzyć się nie da, na przykład skrajnie pasywne zachowanie przy jednej z akcji Szwedów, po której mogli strzelić gola. Jeszcze rozumiem, że taki Arkadiusz Pyrka poczuł się, jakby go ktoś wrzucił do włączonej betoniarki, gdy w akcji bramkowej na 1:1 znalazł się w centrum wydarzeń. No ale żeby w roli statysty nagle wystąpił Szymański z takim boiskowym doświadczeniem i w kadrze, i poza nią? To już naprawdę fatalnie.

Zresztą… Napisałem „nagle”, jakby to było jakieś novum, a przecież fakt, że pomocnik Rennes przeszedł obok meczu w reprezentacji Polski nie zaskakuje ani trochę.

Reklama

To pytanie o Szymańskiego nie daje mi spokoju

Nie dziwi mnie fakt, że po meczu w rozmowie z reporterem TVP Sport Jan Urban wręcz wyrażał zmartwienie wobec Szymańskiego. – Zabrakło kropki nad „i”. Natomiast trzeba pochwalić go, że w ogóle miał te sytuacje. To też jest pewna umiejętność, aby znaleźć się tam, gdzie piłka dociera, a kolejny krok to wykończenie. Ostatnio Sebastian ma z tym problem, ale podejrzewam, że on sam najbardziej to przeżywa – mówił nasz selekcjoner.

O ile ten mecz ze Szwecją w wykonaniu Szymańskiego można uznać za skrajność, o tyle cały problem polega na tym, że to nie jest pojedyncza sytuacja, w której takie zmartwienie selekcjoner mógłby wyrażać.

Mnie to natomiast intryguje i denerwuje zarazem. Intryguje przede wszystkim z perspektywy stricte dziennikarskiej. Chciałbym dotrzeć do źródła, skorzystać z jakiejś tajemnej mocy poznania, by zrozumieć, jak to jest, że ktoś o tak wysokich umiejętnościach jak Szymański kompletnie nie potrafi ich wykorzystać w reprezentacji? To jest dla mnie identyczny dylemat jak niegdyś w kontekście Piotra Zielińskiego. Obecny gracz Interu też przez lata nie potrafił uwolnić maksimum potencjału w kadrze narodowej, ale w końcu – idąc za nomenklaturą Jerzego Brzęczka – coś mu w głowie przeskoczyło.

Reklama

A kiedy przeskoczy Szymańskiemu? Nie chcę się bawić w psychologa. Raz, że byłoby to zbyt łatwe. Dwa – potencjalnie krzywdzące, bo przecież nie wiem, co dokładnie siedzi w głowie piłkarza. Trudno jednak nie brać pod uwagę scenariusza, w którym metamorfoza nigdy nie następuje.

Casus Linettego wiecznie żywy

Jakkolwiek spojrzeć, mówimy przecież o piłkarzu, który ma na koncie 60 meczów w reprezentacji Polski, a nie 6. Powoli to się robi casus Linettego. Bo jednocześnie ile z tych 60 występów było dobrych? Z 5-10? Przy czym chodzi mi tu raczej o poważniejszych przeciwników niż Wyspy Owcze, Andora, czy reprezentacja Narnii. Nikt mnie nie przekona do tego, że piłkarz, który jest w stanie błyszczeć w sensownych europejskich ligach nie ma predyspozycji do tego, aby na podobny poziom wskakiwać na podobny poziom w kadrze.

Przy czym tu nawet odpada ten argument, co przy Lewandowskim, że w BVB, Bayernie i Barcelonie miał znacznie lepszy serwis, więc dzięki temu brylował przez lata. Kluby Szymańskiego to ta półka niżej, ale nadal: błyszczał w lidze rosyjskiej, przed laty całkiem mocnej. Potem zaliczył dobry sezon w Feyenoordzie. Później został liderem Fenerbahce, choć w Turcji akurat miał też mniej produktywny okres. Teraz natomiast bardzo dobrze idzie mu w Ligue 1.

Reklama

Mam to wszystko z tyłu głowy i nie dziwię się, że Szymański dostaje kolejne, i kolejne, i kolejne szanse w reprezentacji od przemijających selekcjonerów. A z drugiej strony to wszystko staje się też argumentem przeciwko niemu.

Szymański to ciało obce wbrew wszelkiej logice

Moim zdaniem już sam staż w drużynie narodowej poniekąd powinien obligować Szymańskiego, aby regularnie grać lepiej i być wartością dodaną w starciach z rywalami na naszym poziomie lub ciut wyższym. Nie twierdzę, że zawsze musi błyszczeć z przeciwnikami typ Anglia, Niemcy, Francja czy Argentyna, ale Bośnia, Rumunia, Szwecja? Wypadałoby. Proporcjonalnie to jest przecież mniej więcej taka sama skala siły rażenia obu zespołów, gdy jako piłkarz Rennes mierzy się ze Strasbourgiem czy inną Niceą. I dokładnie tak samo dałoby radę to rozpisać, jeśli chodzi o jego wcześniejsze występy w Fenerbahce, Feyenoordzie czy Dinamie Moskwa.

Reklama

Zwłaszcza że to nie jest tak, iż Szymański funkcjonuje w reprezentacji Polski wśród piłkarzy, którzy mają na koncie po kilka występów. Wręcz przeciwnie. Obok niego najczęściej widzimy Lewandowskiego (172 mecze w kadrze), Zielińskiego (114), Świderskiego (56), Frankowskiego (55), Zalewskiego (42), Casha (30), a wcześniej jeszcze Grosickiego (101), Krychowiaka (100) czy Milika (73).

Zmierzam do tego, że to już jest taka pula wspólnych występów, iż siłą rzeczy między Szymańskim i jego partnerami powinny funkcjonować jakieś automatyzmy. Potem jednak oglądam kolejne mecze Biało-Czerwonych i w ogóle ich nie dostrzegam. Nie ma między piłkarzem Rennes a innymi jakiejś chemii, dzięki której potrafiłby dać np. impuls w grze kombinacyjnej albo sprawić, że moglibyśmy przejąć inicjatywę w środku pola. Nawet wczoraj ze Szwedami, kiedy już Zieliński miał z kim poklepać, to raczej z Zalewskim niż z Szymańskim. Dziwnie się patrzy na ciało obce w zespole, które jednocześnie ma już 60 występów w kadrze na koncie.

Tęsknota za Zielińskim jest ważniejsza, niż się wydaje

Tym bardziej symptomatyczne i rozczarowujące są dla mnie słowa Szymańskiego, które wygłosił zaraz po meczu z Rumunią przed kamerami TVP Sport. – Zielu ma ogromną jakość, pomaga nam w wyprowadzeniu piłki, asystuje, strzela, więc jest dla nas ważną postacią. Nie będę ukrywał, brakowało Ziela i myślę, że każdy to widział. Brakowało nam zawodnika, który swoją techniką użytkową weźmie ciężar na siebie, stworzy fajną akcję. Mam nadzieję, że będzie gotowy na Szwecję – tak cytowaliśmy go na Weszło.

I z jednej strony rozumiem podejście 27-latka. To zupełnie naturalne w każdej drużynie na świecie, że gdy wyjmiesz z niej najlepszego piłkarza, to strata będzie odczuwalna. Czy to będzie Haaland w Manchesterze City, czy Bartosz Nowak w GKS-ie Katowice. Z drugiej strony to był doskonały moment, aby Szymański udowodnił, że jest w stanie być PRZYNAJMNIEJ liderem na zastępstwo. Już nie chodzi mi o przejęcie kierownicy na stałe. Nawet gdybyśmy mogli na niego bardziej liczyć w sytuacjach, gdy kogoś innego brakuje, gdyby wtedy stawał na wysokości zadania, to już byłby duży progres w jego przypadku. A co pokazał zawodnik Rennes przeciwko Rumunom?

Reklama

Tak pisaliśmy w ocenach po poprzednim meczu reprezentacji Polski o Szymańskim:

„Trudny występ do oceny, bo od zawodnika o takim doświadczeniu w drużynie narodowej oczekiwalibyśmy jednak wyraźnego przywództwa na boisku, zwłaszcza gdy brakuje w szeregach Biało-Czerwonych Piotra Zielińskiego. No ale Szymański liderem kadry z prawdziwego zdarzenia to już chyba nigdy nie zostanie i zawsze będzie miał w trakcie meczów okresy, w których na jakiś czas kompletnie zniknie z radarów. Zresztą on sam chyba pogodził się z tym faktem, skoro w pomeczowej rozmowie na antenie TVP Sport – podobnie jak my wszyscy – zaczął rozpaczać nad nieobecnością Zielińskiego w składzie. Niemniej nie chcemy potępiać Szymańskiego w czambuł. Parę dobrych podań w ofensywną tercję udało mu się jednak zaliczyć”.

Reklama

I znów moglibyśmy mówić o wpływie na grę, który przez pryzmat liczb też nie wygląda dobrze: 78% celnych podań, ale 0 kluczowych, do tego 2/11 celnych przerzutów, 1/5 celnych długich piłek, 2 próby dryblingu z czego 1 udana, 18 strat… W defensywnych statystykach wypadł o niebo lepiej, chwała mu za chęci do wykonywania tak zwanej czarnej roboty, aczkolwiek dla ofensywnego pomocnika to jednak side quest. Z przodu Szymański znów nic nie dał. Straszny to był zawód, skoro sam zainteresowany sprowadził swój występ z Rumunią do tęsknoty za Zielińskim.

Szymańskiego już nie da się bronić jak dawniej

W całej tej sprawie nie ma już praktycznie żadnych okoliczności łagodzących. Kiedyś jeszcze się dało brać Szymańskiego w obronę, ale mówimy tu już o stosunkowo dawnych czasach. Tu się musicie ze mną zgodzić, że przed laty czasem działy się dziwne rzeczy z wychowankiem Legii w roli głównej.

Na przykład Paulo Sousa chciał, abyśmy grali w ustawieniu 3-5-2, gdzie jedyne miejsce dla ofensywnego pomocnika okupował wówczas Zieliński. I siwy bajerant rzucił wtedy Szymańskiego na wahadło, gdzie wiadomo, że nie ma on praktycznie żadnych naturalnych predyspozycji, aby tam być efektywnym. Co prawda nie rusza się jak wóz z węglem, ale demonem prędkości nie jest. Wydolność ma przyzwoitą jak na ofensywnego pomocnika, lecz niewystarczającą na bieganie od pudła do pudła przez 90 minut. Parametry fizyczne raczej kiepskie jak na kogoś, kto bardzo często musiałby się ścigać z przeciwnikiem i to jeszcze bark w bark. Z kolei pod kątem rozegrania to też nie jest ani pozycja, ani rola, w której możesz efektywnie wykorzystać swoją kreatywność w rozegraniu. Krótko mówiąc, absurdalny pomysł, po którym Sousa odstawił Szymańskiego na boczny tor i prowadził narrację w stylu „ale o co wam chodzi, przecież go sprawdziłem i nie zdał egzaminu”.

Inni też kombinowali. Na przykład Jerzy Brzęczek z braku laku wrzucał Szymańskiego na skrzydło i to też nie kończyło się dobrze. Podobnie na początku swojej kadencji zrobił Czesław Michniewicz, lecz w miarę szybko się z tego wycofał.

Reklama

Kadencje kolejnych selekcjonerów to już jednak stawianie na Szymańskiego w jego środowisku naturalnym i… Nadal nic. Pojedyncze błyski raz na jakiś czas, nigdy ciągłość satysfakcjonujących występów. A skoro tak, to kolejny argument na obronę 27-latka odpada.

Mam nieodparte wrażenie, iż w ciągu kilku ostatnich lat w reprezentacji Polski wystąpiło już tak dużo okoliczności sprzyjających Szymańskiemu, że wyczerpaliśmy środki, dzięki którym moglibyśmy sprawić, że on w naszej kadrze odpali. Tymczasem nie pokazuje on nawet połowy swojego potencjału niezależnie od tego, czy jest obok niego Zieliński, czy nie. Regularnie występuje na swojej pozycji. Cieszy się zaufaniem kolejnych trenerów. Występuje otoczony zawodnikami, których doskonale zna. Jednocześnie nigdy nie stał się protagonistą żadnej zaognionej debaty, tak jak Lewandowski, Krychowiak, Bednarek, czy przed laty nawet Zieliński. I okej, klimat wokół reprezentacji Polski od dawna nie jest idealny. To może nie są cieplarniane warunki, aczkolwiek uważam, że są jednocześnie na tyle komfortowe, by Szymański mógł regularnie pokazywać, iż to jego powinni bać się rywale. Częściej jednak to on wygląda, jakby bał się własnego cienia.

Reprezentacja Polski nie jest na niego skazana

Szymański po meczu z Rumunią mówił też, że w całej dyskusji o naszej kadrze nie ma co aż tak bardzo czepiać się selekcjonera, bo zawodnicy też powinni brać na siebie większą odpowiedzialność. Słuchałem tego i zastanawiałem się, czy w ten zawoalowany sposób wychowanek Legii mówi o sobie? No bo gdybym miał wskazać gracza, który właśnie takiej odpowiedzialności nie bierze, a z racji stażu, doświadczenia, CV i umiejętności technicznych powinien, to właśnie on.

Generalnie więc zgadzam się z Szymańskim. Natomiast przez branie odpowiedzialności rozumiem sytuację, w której jeśli zawodzisz po raz 42., to może jednak oznacza, że po prostu się nie nadajesz. I z tej perspektywy chciałbym, aby w przyszłości trener Urban lub jego następca nie szedł na łatwiznę i szukał alternatywnej drogi. Według mnie Szymański dostaje kolejne powołania i minuty za nazwisko, fajne CV, bo na pewno nie za zasługi dla drużyny narodowej.

Reklama

Szczerze mam nadzieję, że w przyszłości popróbujemy, pokombinujemy trochę inaczej. Bo to jednocześnie wcale nie jest tak, że w odwodzie nie ma żadnego innego piłkarza, którego moglibyśmy sprawdzić w miejsce wychowanka Legii. Tak na szybko, na ten moment: Bogusz, Mazurek, Nowak, Samiec-Talar, Urbański… Pewnie jeszcze o kimś zapomniałem. Każdy z tych pięciu graczy jest obecnie w formie. Nie jesteśmy więc skazani na Szymańskiego. Gdyby wylądował na ławce, nie trzeba byłoby stawiać na jakiegoś totalnego ogóra.

Piszę to wszystko, choć oczywiście rozumiem argument, że jeśli ktoś sensownie prezentuje się w klubie, to zasługuje na powołanie. Ale jeśli ktoś sensownie prezentuje się w klubie, ale w 90% meczów reprezentacji gra poniżej możliwości i tych meczów było 60 a nie 6, to coś jest nie halo i taki ktoś nie powinien być etatowym kandydatem do wyjściowej jedenastki. Jeśli coś powtarza się z taką regularnością, to po prostu nie jest przypadek.

Reklama

Widmo dywizji C powinno zmotywować do działania

Żebyśmy się jednak dobrze zrozumieli – w całej tej historii nie chodzi mi o to, aby z Szymańskiego zrezygnować kompletnie. Miewał przecież pojedyncze przebłyski (jak z Albanią w kwalifikacjach do mundialu lub ze Szwecją w barażach), które pokazywały, że jego sufit jest znacznie wyżej niż zazwyczaj pokazuje.

Nie można jednak czekać na niego w nieskończoność. W dłuższej perspektywie to po prostu działa na szkodę reprezentacji Polski. Bo jeśli coś nie zadziałało kilkadziesiąt razy, to kompletnie nie rozumiem wiary w to, iż następnym razem już na pewno zadziała. To myślenie życzeniowe, wariackie marzenia, nie zaś racjonalna ocena sytuacji. A właśnie takie złudne nadzieje zaprowadziły nas na skraj dywizji B i C w Lidze Narodów.

Jeśli dobro reprezentacji jest na pierwszym miejscu – tak naprawdę, nie tylko w ramach wyświechtanego frazesu – to nadeszła pora, by przestać się łudzić co do Szymańskiego.

Reklama

Fot. Newspix

4 komentarze
Mariusz Bielski

W dziennikarstwie sportowym od ponad dekady, choć z dwuletnią przerwą na copywriting. Zaczynał w czasach, gdy furorę robiły małe portale, takie jak Ole Magazyn, w którym rozpoczął swoją przygodę. To właśnie tam jeszcze bardziej rozwinął miłość do hiszpańskiej piłki. Miętę do polskiego futbolu poczuł już w Weszło i 2x45. Potem pisał też dla Wprost i Kanału Sportowego. Prywatnie kibic ŁKS-u i Barcelony. Jeśli akurat nie ogląda jakiegoś meczu piłkarskiego, tenisowego albo wyścigu Formuły 1, to najprawdopodobniej słucha muzyki lub coś o niej nagrywa. Zapalony fan rapu, soulu, funku i jazzu. W kolekcji ma zdecydowanie więcej płyt winylowych niż miejsca w domu na nie. Do tego koci tata na pełen etat.

Rozwiń
[email protected]

Najnowsze

Reklama

Piłka nożna

Reklama