Majka znów zapisał się w historii naszego kolarstwa

Sebastian Warzecha

15 września 2019, 20:06 • 3 min czytania

Reklama
Majka znów zapisał się w historii naszego kolarstwa

Wiadomo, że przed każdym Wielkim Tourem mamy wysokie wymagania wobec Rafała Majki. Nie bez podstaw – znamy przecież jego możliwości. Dlatego też miejsca w pierwszej dziesiątce klasyfikacji generalnej, ale poza podium, traktujemy czasem jak porażkę. Niesłusznie. Bo jeśli coś trzeba u Rafała docenić, to właśnie jego solidność. Tę samą, która pozwoliła mu zająć szóste miejsce i w Giro d’Italia, i na trasie hiszpańskiej Vuelty.

Reklama

Tylko jednemu Polakowi w historii udało się zająć miejsce w TOP 10 dwóch Wielkich Tourów na przestrzeni jednego sezonu. Zenon Jaskuła dokonał tego w 1993 roku. Ponad ćwierć wieku czekaliśmy więc na kozaka, któremu uda się powtórzyć taki wyczyn. Różnice między tymi wyczynami są dwie. Po pierwsze, Jaskuła zrobił to na trasie Giro i Tour de France, nie Vuelty. A po drugie zajmował w nich odpowiednio 10. i 3. miejsce. Był więc od Rafała mniej regularny, ale za to raz stał na podium.

Rafałowi na pudło wkraść się nie udało. Choć wczoraj – na ostatnim etapie – świetnie atakował i dojechał trzeci, to straty w generalce były już po prostu zbyt duże. Po wyścigu można tylko dyskutować, rozważając różne scenariusze. A to, jak wiadomo, jest nasza specjalność. Więc regularnie pojawiają się pytania: a co byłoby, gdyby Rafał miał do pomocy w górach lepszą ekipę? A co byłoby gdyby nie ten grad i zimno (którego Majka po prostu nie znosi i regularnie powtarza, że gorzej pracują wtedy jego mięśnie) w Andorze? A co gdyby to? A co gdyby tamto? Rafał Majka po tej Vuelcie mógłby cytować Łonę i nucić sobie pod nosem, że „cały mój świat zaklęty jest w gdyby”.

I faktycznie trochę tak jest, bo gołym okiem da się dostrzec, że BORA czasem niedomaga, gdy Polakowi trzeba pomocy na najtrudniejszych odcinkach. I widać, że Rafał też, kiedy akurat spadnie temperatura. Czasem przydałoby się również nieco więcej szczęścia, po prostu. Albo wyboru odpowiedniego momentu do urwania się rywalom. Z drugiej strony to właśnie urok tych największych i najdłuższych wyścigów – w trzy tygodnie do gry wchodzi tyle zmiennych, że cholernie trudno jest to wszystko odpowiednio ułożyć. Jeśli jednak dwa razy w ciągu roku zajmujesz miejsce w najlepszej dziesiątce takich, to po prostu znaczy, że jesteś w tym dobry

– Jeśli chodzi o historię polskiego kolarstwa… już tu parę Grand Tourów skończyłem wysoko, ciężko będzie to komuś pobić, jak ktoś będzie jechał generalki. Łatwo jest zrobić w jeden rok wszystko, a potem w kolejnych już nic. Ciężko jest trzymać się cały czas na wysokim poziomie, to jest wyczyn – mówił Majka portalowi rowery.org. I miał rację. Przecież zdarzyło mu się już stać na podium takiego wyścigu w generalce takiego wyścigu, wygrywał koszulkę najlepszego górala na Tour de France, zgarniał też etapy we Francji i Hiszpanii.

Reklama

Trudno więc tej klasy Rafała nie docenić. Podobnie jak waleczności, bo na Vuelcie kilkukrotnie pokazał, że chęci ma ogromne, a i jeździć potrafi na światowym poziomie. Przez lata zebrał też już kupę doświadczenia, w trakcie hiszpańskiego touru świętował przecież 30. urodziny. Jeśli to wszystko połączy z odpowiednim przygotowaniem, to nie zdziwimy się, jeżeli za rok będziemy musieli pisać tekst o tym samym tytule, ale po tym, jak Majka zostanie pierwszy Polakiem, który dwa razy wyląduje na podium Wielkich Tourów w jednym sezonie, robiąc choćby takie wyniki jak Primoz Roglic w tym sezonie (3. na Giro i zwycięski we Vuelcie). Bo taki wynik jak najbardziej tkwi w obszarze jego możliwości.

Ale w tym sezonie zadowolić musimy się „tylko” dwoma szóstymi miejscami. Wielu narzeka, że to za mało. Jednak patrząc na poziom naszego kolarstwa i jego historię, powinniśmy raczej bić Rafałowi brawo. Z nadzieją, że za 20 lat nie będziemy o tych jego wynikach pisać jako o „złotej erze, która prędko nie wróci”.

Fot. Newspix 

Sebastian Warzecha

Gdyby miał zrobić spis wszystkich sportów, o których stworzył artykuły, możliwe, że pobiłby własny rekord znaków. Pisał w końcu o paralotniarstwie, mistrzostwach świata drwali czy ekstremalnym pływaniu. Kocha spać, ale dla dobrego meczu Australian Open gotów jest zarwać nockę czy dwie, ewentualnie czternaście. Czasem wymądrza się o literaturze albo kinie, bo skończył filmoznawstwo i musi kogoś o tym poinformować. Nie płakał co prawda na Titanicu, ale nie jest bez uczuć - łzy uronił, gdy Sergio Ramos trafił w finale Ligi Mistrzów 2014. W wolnych chwilach pyka w Football Managera, grywa w squasha i szuka nagrań wideo z igrzysk w Atenach 1896. Bo sport to nie praca, a styl życia.

Rozwiń
[email protected]

Najnowsze

Reklama
Ekstraklasa

Kowal wali w kadrę Legii po zwycięstwie. „Przyjdzie dziad za dziada”

Mikołaj Duda
9
Kowal wali w kadrę Legii po zwycięstwie. „Przyjdzie dziad za dziada”
Inne sporty

Zverev nie potwierdził, że zasłużenie jest liderem rankingu. Alcaraz mistrzem ATP Finals!

Sebastian Warzecha
0
Zverev nie potwierdził, że zasłużenie jest liderem rankingu. Alcaraz mistrzem ATP Finals!

Inne sporty

Reklama
Inne sporty

Zverev nie potwierdził, że zasłużenie jest liderem rankingu. Alcaraz mistrzem ATP Finals!

Sebastian Warzecha
0
Zverev nie potwierdził, że zasłużenie jest liderem rankingu. Alcaraz mistrzem ATP Finals!
Inne sporty

Nasze tenisistki zadbały o emocje! Aż pięć starć w meczu Polski ze Szwecją

Mariusz Bielski
3
Nasze tenisistki zadbały o emocje! Aż pięć starć w meczu Polski ze Szwecją