Calos Alcaraz napisał historię – jako czwarty w historii tenisista został triumfatorem wszystkich turniejów wielkoszlemowych oraz ATP Finals. W tym gronie jest przy tym zawodnikiem zdecydowanie najmłodszym – ma 23 lata i 6 miesięcy, a dotychczasowy rekordzista, Roger Federer, skompletował tę wielką piątkę turniejów w wieku niemal 28 lat. Hiszpan postawił kolejny krok na drodze do tenisowej nieśmiertelności. Równocześnie Alexander Zverev, jego rywal z meczu o tytuł, sprawił, że narracja o tym, jak to nie zasłużył na status lidera rankingu, może wyłącznie przybrać na sile.
Alcaraz mistrzem ATP Finals. Zverev nie radzi sobie z nim i Sinnerem
Układ sił w męskim tenisie? Gdy zdrowi, to na czele są Carlos Alcaraz i Jannik Sinner. Za nimi, choć dość daleko, swoje miejsce zajął Alexander Zverev. A potem to cała reszta, która się kotłuje i w zasadzie żaden zawodnik nie wyróżnia się tam aktualnie na tyle, by przyznać mu status „tego czwartego”. Najbliżej tego jest Ben Shelton, niedawny finalista US Open, ale i on jeszcze nie wystrzelił wyraźnie ponad pozostałych tenisistów z TOP 10. Ci z kolei do najlepszych nie mają na ogół podjazdu.
Alexander Zverev skorzystał z tego w trakcie sezonu dwukrotnie – na Roland Garros i w US Open.
W obu tych przypadkach wygrał turnieje wielkoszlemowe. Wreszcie, chciałoby się napisać, bo od dawna Niemiec kręcił się wokół tych największych tytułów, ale swoje szanse regularnie zaprzepaszczał. We Francji i w Stanach się udało, sęk w tym, że w obu tych przypadkach nie tylko nie grał z Alcarazem czy Sinnerem, ale w 14 meczach pokonał tylko jednego zawodnika z TOP 10 (Bena Sheltona, wówczas 9., w finale US Open)! To wręcz niesłychanie przerzedzona drabinka. Oczywiście, nie jego w tym wina, a rywali, którzy odpadali wcześniej.
Narracja o tamtych tytułach jest jednak w efekcie dość jasna i taka, że Zverev niekoniecznie na nie w pełni zasłużył. Podobnie jak na status lidera rankingu. I tu faktycznie, ten sezon Niemca był dziwny. Zagrał bowiem Sascha w czterech finałach, a wygrał tylko dwa. Cenne, najcenniejsze wręcz, ale czy to w Madrycie (ATP 1000), czy na Wimbledonie (Szlem) ograł go w meczu o tytuł Jannik Sinner. Tych porażek z Włochem czy Hiszpanem było zresztą więcej.
Cała lista prezentuje się tak:
- Australian Open. Półfinał: 4:6, 6:7 (5), 7:6 (3), 7:6 (4), 5:7 vs Carlos Alcaraz.
- Indian Wells. Półfinał: 2:6, 4:6 vs Jannik Sinner.
- Miami. Półfinał: 3:6, 6:7 (4) vs Jannik Sinner.
- Monte Carlo. Półfinał: 1:6, 4:6 vs Jannik Sinner.
- Madryt. Finał: 1:6, 2:6 vs Jannik Sinner.
- Wimbledon. Finał: 7:6 (7), 6:7 (2), 3:6, 4:6 vs Jannik Sinner.
- ATP Finals. Finał: 2:6, 6:7 (7) vs Carlos Alcaraz.
Siedem meczów, siedem w plecy.
Ugrane łącznie trzy sety – dwa z Hiszpanem, jeden z Włochem. Z Sinnerem zresztą Zverev nie miał na ogół absolutnie nic do powiedzenia, z Carlitosem jest w stanie powalczyć. Jednak właśnie – zwykle kończy się na walce. Jak w ATP Finals, gdy po słabym pierwszym secie i grając z nie w pełni sprawnym Alcarazem (uraz uda), w drugiej partii zdołał odrobić stratę przełamania. Doszło ostatecznie do tie-breaka, wydawało się, że Sascha ma momentum. Mało tego – miał prowadzenie 6:3, czyli trzy piłki setowe.
I zmarnował je. Roztrwonił swoje okazje, nie wykorzystał przewagi. Przegrał tie-break, seta i całe spotkanie.
Alexander Pierwszy? Tak, ale niekoniecznie zasłużenie
Nic dziwnego, że wobec takiej postawy Zvereva w meczach z dwójką najlepszych zawodników świata, trudno jest przyznać, że w pełni zasługuje on na jedynkę. To nie Andy Murray, który po latach doczłapał się do tego statusu dlatego, że faktycznie był najlepszy i ostatecznie ogrywał też tych, którzy tak długo uprzykrzali mu tenisowe życie. Zverev doszedł do tego inną drogą. Jasne, to wciąż sukces, ale widać, że Niemiec jakby sam nie do końca czuł ten status, kilkukrotnie napomykał już bowiem o tym umniejszaniu mu przez fanów i ekspertów.
I z jednej strony ma nieco racji – umniejszać nie ma czego, urazy to część sportu, a Alcaraz i Sinner im ulegli, skorzystał na tym właśnie Niemiec.
Z drugiej? No faktycznie trudno nie dostrzec, że gdyby byli w pełni sprawni, Zverev z dużą dozą prawdopodobieństwa nadal nie miałby Szlema. Jeśli z Sinnerem przegrywał tak gładko, a gdy raz miał wszystkie karty po swojej stronie – w finale Wimbledonu – to i tak się załamał (i to już po wygraniu pierwszego Szlema), jeśli z Alcarazem nie był w stanie wykorzystać swoich szans, to coś tu jest nie tak. Dodatkowy aspekt tego wszystkiego jest zresztą jeszcze inny.
Ten gość nie wygrał w tym roku żadnego turnieju poza Szlemami. To wręcz niewiarygodne. Zdaje się, że w tych najważniejszych turniejach pomaga mu gra do trzech wygranych setów (skorzystał z tego szczególnie na US Open, w pierwszych rundach) i odczuwana tam presja, której reszta stawki nie znosi jeszcze bardziej niż on. Natomiast to, że żaden inny tytuł nie wpadł na jego konto? Niezwykła rzecz. Nawet jeśli odejmiemy mecze z Alcarazem i Sinnerem, to jest ich jednak tylko siedem.
A Zverev zagrał w tym sezonie w 19 turniejach ATP, z czego dwa wygrał. Lista tych, którzy go w nich ogrywali – z pominięciem tej wielkiej dwójki – prezentuje się tak:
- Miomir Kecmanović (ATP 84, 1/8 finału, Acapulco),
- Flavio Cobboli (ATP 16, 1/2 finału, Monachium),
- Luciano Darderi (ATP 20, 1/8 finału, Rzym),
- Taylor Fritz (ATP 9, 1/2 finału, Halle),
- Tallon Griekspoor (ATP 69, 1/32 finału, Kanada),
- Tommy Paul (ATP 24, 1/8 finału, Cincinnati),
- Novak Djoković (ATP 11, 1/4 finału, Pekin),
- Alejandro Davidovich Fokina (ATP 26, 1/2 finału, Szanghaj),
- Alex De Minaur (ATP 10, 1/2 finału, Wiedeń),
- Lorenzo Musetti (ATP 24, 1/16 finału, Paryż).
Jak na lidera rankingu, to po po prostu fatalne statystyki (tym bardziej, że nie ma tu powtórek, to 10 różnych rywali). Dla porównania: Carlos Alcaraz, kontuzjowany przez dużą część sezonu, wygrał w tym sezonie Australian Open, a poza tym pięć innych turniejów: w Dausze, Tokio, Wiedniu (wszystkie ATP 500), Paryżu (ATP 1000) i ATP Finals. Gdyby porównać to punktowo, to Carlitos za swoje triumfy zgarnął 6000 oczek do rankingu ATP. Zverev – 4000. A obu – choć nie gra od Wimbledonu – pokonałby Jannik Sinner ze swoimi pięcioma tytułami ATP 1000 i Wimbledonem. Łącznie daje mu to 7000 oczek.
Alexander Zverev w rankingu jest, owszem, o niemal 2500 punktów przed drugim Sinnerem. Jednak to kwestia głównie tego, że grał regularnie i w miarę często dochodził do dalekich faz turniejów. Wygrane same w sobie to znacznie poniżej 50% jego dorobku. Jest Niemiec pod tym względem nieskuteczny, paradoksalnie miewał sezony, gdy radził sobie lepiej, a akurat w tym, gdy się uwolnił, przełamał, który powinien być jego wielkim triumfem na całej długości – jest inaczej.
I stąd ta narracja, która po części jest prawdziwa. Stąd też ta niepewność Niemca. I może stąd takie porażki jak ta w finale ATP Finals, gdy z Alcarazem po prostu nie zniósł presji kluczowych momentów.
A Carlitos? On zrobił swoje.
Alcaraz jest wielki. Czwarty taki tenisista w historii
Hiszpan nie pierwszy raz jest klasą sam dla siebie. Z uszkodzonym nieco udem spokojnie pokonał każdego rywala w ATP Finals. Po kontuzji, przez którą nie wystąpił na Roland Garros i Wimbledonie, wygrał już czwarty (!) turniej. Wrócił i to wrócił z przytupem, co prawda na US Open sukcesu nie odniósł, ale to był jego pierwszy turniej po przerwie. A gdy już się rozkręcił, okazało się, że nadal jest najlepszym tenisistą świata. Pewnie nie odzyska pozycji lidera rankingu przesadnie szybko – na starcie sezonu broni przecież punkty za triumf w Australian Open – ale jeśli tylko nie przeszkodzi zdrowie, to zrobi to najpóźniej w lipcu.
Wydaje się, że na najlepszego Alcaraza w zasadzie odpowiedzią jest tylko najlepszy Jannik Sinner. Włoch jednak nie wraca z przerwy spowodowanej kontuzją i nie wiadomo, kiedy wreszcie pojawi się na korcie oraz w jakiej formie.
Zverev? Może zagrozić, ale wydaje się, że w tej chwili nie może wygrać. A przynajmniej nie wtedy, gdy Carlos gra dobrze. Nie musi nawet wybitnie – wystarczy dobrze. Niemiec przegrywał z nim bowiem i takie mecze, w tym finale po części też było to podobne spotkanie. Alcaraz miał momenty słabości, ale Sascha nie potrafił ich wykorzystać, bo sam wyszedł na kort jak na stracenie i do końca nie pozbył się tego ciężaru gry z Carlitosem. To zresztą ciekawe, bo jeszcze jakiś czas temu potrafił Hiszpana ogrywać, a teraz – gdy urósł w siłę, na papierze – ma z tym problemy.
Alcaraz napisał więc w efekcie historię. Jest trzecim hiszpańskim mistrzem ATP Finals (po Manuelu Orantesie i Alexie Corretjy) i czwartym zawodnikiem w dziejach, który skompletował wszystkie Szlemy oraz ten turniej (wcześniej dokonali tego Andre Agassi, Roger Federer i Novak Djoković). Zbliża się Carlos coraz bardziej do przejścia tenisa i trudno wskazać aktualnie zawodnika, którego kolejne osiągnięcia byłyby lepsze dla interesu tego sportu.

Carlos gra bowiem tak, jak powinniśmy sobie wyobrażać tenis. I tak też wygrywa – wystarczy spojrzeć na to, w jakim stylu zamknął mecz ze Zverevem. Pełna odwaga, fantazja i zagranie idealne w zasadzie co do milimetra.
To chce się oglądać.
ZOBACZ RÓWNIEŻ
Fot. Newspix