Częstym kontrargumentem na opinie pokroju, że tego albo tamtego trzeba odsunąć składu jest pytanie: „kto za niego?”. Podobnie było po słabych występach Jakuba Kiwiora i – przede wszystkim – Jana Bednarka na środku defensywy. Przecież musieli grać, bo jak to odstawić od gry zawodników mistrza Portugalii? Jesteśmy jakąś potęgą, żeby móc ot tak z nich rezygnować? Fakty są jednak takie, że najlepszy polski stoper gra w niemieckim średniaku, chociaż i to wkrótce raczej ulegnie zmianie.
Kacper Potulski w tym momencie jest najlepszym stoperem naszej reprezentacji. Możemy zachwycać się kolejnymi meczami Kiwiora i Bednarka na portugalskich boiskach, ale w kadrze to za każdym razem jest ta sama cienizna. Czy gramy na trójkę, na czwórkę, na piątkę czy na dziesiątkę. Bez znaczenia. System może się zmieniać, ale oni cały czas są tacy sami.
Do tej pory jedynym argumentem przemawiającym na ich korzyść był fakt, że selekcjonerzy średnio mieli pomysł, kim ich zastąpić. Jedną odpowiedź właśnie dostaliśmy, chociaż wydarzyło się to bardziej przypadkiem, niż dzięki Janowi Urbanowi. W każdym razie na marcowe mecze ustalanie składu defensywy będziemy zaczynać właśnie od piłkarza Mainz.
Kacper Potulski zdał test. W tym momencie to najlepszy stoper reprezentacji Polski
Z kilku względów Kacper Potulski miał we Wrocławiu wyjątkowo trudne zadanie:
- na przeciwko stanęła Szwecja, która bardzo dobrze czuje się w ofensywie i ma w ataku napastnika Arsenalu, Victora Gyokeresa;
- grał w kadrze Jana Urbana, która jest wyjątkowo niepoukładana w defensywie, a już zwłaszcza w stałych fragmentach gry pod własną bramką;
- obok siebie miał Jana Bednarka i Arkadiusza Pyrkę (w przerwie w to miejsce wskoczył Tomasz Kędziora, jednak wcale lepszy nie był), którzy bardziej mu szkodzili niż pomagali.
Natomiast 19-latek zdał ten test i to na bardzo dobrą notę.
Przede wszystkim unieszkodliwił Victora Gyokeresa, a przecież doskonale pamiętamy jak napastnik Arsenalu podczas dwóch ostatnich meczów w Sztokholmie robił z polskimi obrońcami co chciał. Z Kacprem Potulskim mu się to nie udało. Choćby w sytuacji, gdy dostał bardzo dobre podanie w pole karne i miałby duże szanse na pokonanie Sławomira Abramowicza, to piłkarz Mainz od razu do niego doskoczył, wszedł w kontakt. Zamiast groźnego uderzenia, skończyło się na tym, że Gyokeres wyjechał z piłką poza boisko.




Ogółem Kacpra Potulskiego charakteryzuje to, że potrafi od razu doskoczyć do rywala, wygrać z nim pojedynek fizyczny i w taki sposób odebrać piłkę. Ta sama sztuka udała mu się we wcześniejszej fazie meczu z Yasinem Ayarim. Piłkarz Brighton momentalnie poczuł oddech na plecach i tylko odbił się od reprezentanta Polski. Oczywiście nie było tam mowy o przekroczeniu przepisów.



Albo jeszcze inny przykład: starcie z Elliotem Stroudem z Hull City w bocznej części boiska. Potulski dogania rywala, wchodzi z nim w pojedynek fizyczny i na końcu spokojnie odprowadza piłkę za linię końcową.



Piłkarz Mainz bardzo dobrze gra też na wyprzedzenie. Tu dla przykładu sytuacja jak bez zastanowienia wjechał wślizgiem przed Viktora Gyokeresa i dzięki temu wybił piłkę.

Mając takich zawodników wokół siebie oczywiste było, że będzie musiał także naprawiać ich błędy. I kilkukrotnie mu się to udało, szczególnie jeśli mówimy o sytuacjach, gdzie nie popisał się Jan Bednarek. Choćby w tej, gdy świetne podanie prostopadłe zostało posłane w kierunku Victora Gyokeresa. Szwed wygrał walkę ze stoperem Porto i miał otwartą drogę do bramki. Właściwie miałby, gdyby nie Kacper Potulski, który czujnie był na asekuracji i zapobiegł praktycznie stuprocentowej sytuacji.


Kacper Potulski wygranym listopadowego zgrupowania. Nie jest idealnie, ale już bardzo dobrze
Oczywiście, też nie będziemy zakłamywać rzeczywistości, twierdząc, że 19-latek zagrał mecz bezbłędny. Te się pojawiły, bo wiadomo, że są jeszcze elementy, nad którymi musi popracować. Jego przyzwyczajeniem jest, że zawsze wychodzi za napastnikiem, którego kryje, przez co nieraz tworzy się wyrwa i łatwo może tam wbiec jakiś inny zawodnik. W odpowiednich momentach przydałoby się odpuścić.
To samo możemy powiedzieć o sytuacjach, gdy idzie na raz, bez kalkulacji. Często wychodzi z tego skuteczny odbiór, jednak nieraz przesadza z agresywnością, co kończy się faulem i zagrożeniem otrzymania kartki. Zresztą, ze Szwedami taką obejrzał (a dało się jej uniknąć), a w Bukareszcie mocno mu się na nią zbierało. Nie trzeba tłumaczyć, że niesie to pewnego rodzaju ryzyko przedwczesnego osłabienia zespołu.
Natomiast uspokajamy, że w tym wieku, gdy Potulski generalnie wciąż stawia pierwsze kroki w piłce na tym poziomie, jest to coś naturalnego i normalnego u wielu młodych stoperów. Z czasem przyjdzie doświadczenie, a razem z nim większe wyczucie, by interweniować bardziej „w białych rękawiczkach”.
Na upartego można byłoby doczepić się jeszcze, że nie zobaczyliśmy w jego wykonaniu jakiejś spektakularnej gry z piłką przy nodze, crossowych podań na kilkadziesiąt metrów, jednak przy tak wysokiej skuteczności w obronie to jakoś schodzi na dalszy plan. Złośliwi mogliby powiedzieć, że jeśli ma grać tak jak Jakub Kiwior, to obędzie się bez rozgrywania piłki.
Nie przypisujmy zasług Janowi Urbanowi. Kacper Potulski stworzył się nieco przypadkowo
Mecz ze Szwecją jeszcze uwiarygodnił nam to, co zobaczyliśmy kilka dni wcześniej w Bukareszcie. Dostaliśmy dowód, że tamtem występ nie był jakimś przypadkiem. Generalnie defensywa Jana Urbana zagrała wtedy naprawdę fatalnie, jednak Potulski pokazał się z dobrej strony (powiedzielibyśmy, że z bardzo dobrej, ale przy jednej z bramek mógł się lepiej zachować).
W swoim stylu zanotował sporo skutecznych interwencji i kilkukrotnie ratował skórę Jakubowi Kiwiorowi. Natomiast nie mamy zamiaru teraz wychwalać Jana Urbana, że odważnie postawił na młodego stopera w dwóch meczach. Przypomnijmy, że z powodu żółtych kartek z Rumunami nie mógł wystąpić Jan Bednarek. Czy mamy jakikolwiek dowód na to, że bez tego selekcjoner nie postawiłby na duet z Porto?
Coś nam się wydaje, że gdyby nie kartki, to Kacper Potulski przesiedziałby oba mecze na ławce rezerwowych, a selekcjoner uparcie forsowałby teorię, że nie ma nikogo, kto mógłby wskoczyć za piłkarzy mistrza Portugalii. Zresztą, pamiętamy co było na poprzednim zgrupowaniu. 19-latek zagrał bardzo dobrze z Bośnią w Warszawie, jednak selekcjoner zredukował liczbę stoperów na dwóch i Potulski trzem kolejnym spotkaniom przyglądał się z boku.
Między wierszami, ale w pomeczowej rozmowie na antenie TVP Sport piłkarz Mainz zasugerował, że nie do końca to rozumiał. – Musiałem być cierpliwy i czekać na swoją szansę. Wiedziałem, że jeszcze ją dostanę, bo zagrałem dobry mecz z Bośnią. Rzadko jest tak, że ktoś gra dobry mecz, a potem już nie gra. Myślę, że ją wykorzystałem – mówił odnosząc się sytuacji, gdy po występie z Bośniakami kolejne trzy mecze przesiedział na ławce rezerwowych.

Na szczęście dla całej polskiej piłki Jan Bednarek pauzował w pierwszym meczu, a Jakub Kiwior w drugim, więc problem sam się rozwiązał. A teraz niezależnie czy Jan Urban pozostanie na stanowisku, czy jego obowiązki przejmie ktoś inny, selekcjoner nie będzie miał wyjścia. Kacper Potulski w marcowych meczach musi grać pierwszym składzie.
A nawiasem mówiąc, jeśli tylko na drodze nie staną mu kontuzje, to kwestią najbliższych miesięcy jest, jak będzie przyjeżdżał na kadrę nie jako piłkarz Mainz, a klubu z jeszcze wyższej półki. Już teraz jest w notesach skautów wielu czołowych ekip na świecie. Wśród zainteresowanych wymienia się głównie Borussię Dortmund, ale też Bayer Leverkusen czy Newcastle United, więc naprawdę poważne marki.
Oczywiście, że jeszcze nie raz popełni błąd w reprezentacji, jednak potencjał ma tak duży, że po prostu trzeba w niego inwestować. Chyba nikogo nie trzeba przekonywać, że to dużo lepsze rozwiązanie niż kolejny kredyt zaufania dla Jakuba Kiwiora i Jana Bednarka. Dostali ich już całe mnóstwo i dziwnym trafem zawsze kończyło się tak samo. Teraz pora na kolejnych, bo za Potulskim już czają się kolejni młodzi zdolni stoperzy.
ZOBACZ RÓWNIEŻ
Fot. Newspix, screeny TVP Sport