Już stadionowa aleja dojazdowa pozwala się upewnić, że Arena Nationala to jeden z tych obiektów, które zrobią na tobie naprawdę solidne wrażenie. Fajna, wpadająca w oko i zapadająca w pamięć bryła to i tak tylko opakowanie. W środku jest równie dobrze, co sprawia, że nikogo nie powinny dziwić słowa Bartosza Mazurka, który ma szansę na debiut w kadrze. – Chyba nie grałem jeszcze na takim obiekcie i… na takich stadionach chciałem grać, zostając piłkarzem – mówił 19-latek podczas konferencji przedmeczowej. No i trudno się z nim nie zgodzić.
To pod kilkoma względami bratni obiekt dla naszego Narodowego. Też wybudowany w 2011, też z zamykanym dachem i też robiący podobnie spore wrażenie. Pojemność? A jakże – porównywalna z naszym najważniejszym obiektem i… na tym podobieństwa wcale się nie kończą, bo jest jeszcze zasuwany dach, duma Areny Nationala. Początkowo nie było go nawet w planach, ale w trakcie budowy stwierdzono, że przecież nic nie stoi na przeszkodzie, by go do projektu dorzucić. Nic poza dodatkowymi dwudziestoma bańkami euro, które trzeba było zainwestować, budząc przy okazji odrobinę kontrowersji.
Arena Nationala. Perełka na stadionowej mapie Rumunii
Wszystkie dyskusje związane z kosztem budowy najbardziej reprezentatywnego stadionu w kraju chociaż w luźny sposób zahaczały o temat pieniędzy, ale temu trudno się faktycznie dziwić. Pierwotny kosztorys zakładał wydatek w okolicach 119 milionów euro. Skończyło się na 234 bańkach, a niektóre źródła sugerują, że kosztowało to jeszcze więcej – wszystko oczywiście, jak to się ładnie mówi, z kieszeni podatnika. Inwestycję finansowało państwo we współpracy z władzami Bukaresztu. Efekt jest jednak taki, że po latach rozmowy o kosztach schodzą na dalszy plan, Arena Nationala cały czas wygląda na wartą swojej ceny i zyskuje uznanie także poza granicami Rumunii.
Moim zdaniem – słusznie.
„Według rankingu sporządzonego przez brytyjską stronę money.co.uk, National Arena w Bukareszcie zajmuje drugie miejsce wśród najpiękniejszych stadionów piłkarskich w Europie. Ranking został oparty na recenzjach opublikowanych przez kibiców, którzy je odwiedzili i zostali zgromadzeni z trzech różnych platform, Tripadvisor, Google i Football Ground Map” – chwalą się w Bukareszcie. A warto dodać, że na drugim miejscu tego rankingu, ex aequo z rumuńską perłą, znajduje się… też nasz Stadion Narodowy. I Camp Nou, i Santiago Bernabeu.
I jeszcze walijski Millenium Stadium. I wielki stadion Tottenhamu.
Trochę to odziera z magii tytuł drugiego najlepszego stadionu w Europie, ale wyraźnie lepsze wrażenie robi na kibicach tylko Westfalenstadion w Dortmundzie, co nie budzi chyba wielkich kontrowersji.
Stadion Narodowy i Arena Nationala. Jak zaginione rodzeństwo
W tych wymienionych na początku tekstu podobieństwach rumuńskiego obiektu do naszego Stadionu Narodowego zabrakło jeszcze rangi. UEFA traktuje oba stadiony bardzo podobnie i tak jak my mieliśmy u siebie finał Ligi Europy i mecz o Superpuchar Europy, tak Rumuni… mieli finał Ligi Europy w roku 2012 i będą mieli kolejny w 2028. No i też gościli mistrzostwa Europy, choć to były te rozrzucone po kontynencie w 2021 roku.
Spojrzenie na puste trybuny z poziomu murawy też daje poczucie, że kiedyś się już na stadionie w Bukareszcie było. Może tylko kolorowe krzesełka utrzymują nas w przekonaniu, że to obiekt w stolicy Rumunii, bo cech charakterystycznych nie ma tu wiele. Projekt wyróżnia się wyraźnie tym, co na zewnątrz – efektowną kolumnadą, która w połączeniu z dachem tworzy nieco socrealistyczny charakter tego miejsca. A kiedy jeszcze zestawi się to z całkiem długą prostą, którą trzeba pokonać od bram do samego stadionu, otrzymujemy efekt architektonicznego giganta.
Nocą przytłaczający bardziej dzięki rzucającemu odpowiednie cienie oświetleniu zewnętrznemu.
Kłopot? Znowu murawa
Jeśli coś może budzić tu wątpliwości, to – podobnie jak w Bośni i Hercegowinie – przygotowanie płyty boiska. To oczywiście inny wymiar problemu, nie widać tu tylu dziur, co na murawie w Zenicy, ale niewątpliwie trawa jest w Bukareszcie wyraźnie zużyta. Rumunii dbają jednak o nią jak tylko mogą i jeszcze dzień przed meczem po zachodzie słońca rozstawili całą aparaturę do naświetlań, byle tylko przygotować plac na mecz z Polską. To jednak wynikać może z typowego problemu nowoczesnych, zamkniętych stadionów, który tłumaczył mi kiedyś Sebastian Sadź, jeden z lepszych greenkeeperów w Polsce.
Rozmawialiśmy przy okazji fali mrozów atakującej Polskę i meczów Ekstraklasy rozgrywanych w niemal arktycznych warunkach. I wtedy ekspert zwrócił moją uwagę na to, że niektóre obiekty największy problem mają z… dostępem do światła. Arena Nationala przez swój sporych rozmiarów dach (ten stały, pomińmy już ten zamykany) borykać się musi z niemal stale panującym na płycie boiska cieniem. Teraz, gdy słońce nie sięga na niebie tak wysoko, problem może być nawet większy, a bez odpowiedniego naświetlenia murawa po prostu nie będzie się regenerować.
I ten kłopot widać też w Bukareszcie, a nie wszystko da się załatwić skończoną liczbą specjalistycznych lamp. Płyta jest więc taka, jaka jest, ale wydaje się – co też nie bez znaczenia – równa. I dlatego nie spodziewam się, by odegrała jakąkolwiek role w meczu.
Meczu, który oba zespoły uznają za niezwykle ważny. Rumunii mają zero punktów. Są w coraz większym kryzysie i nie za bardzo mają narzędzia do tego, by odwrócić niekorzystny trend. Wygrana i potem ewentualne utrzymanie w dywizji B Ligi Narodów dałyby im dowód na to, że może da się coś z tego ulepić. Kolejne porażki… cóż, mogą tylko pogłębić marazm.
My? Co tu dużo mówić, Jan Urban jest świadom tego, że brak wygranej w Bukareszcie wypisuje nas z walki o coś więcej niż finisz na trzeciej lokacie. Wie też pewnie, że remis czy przegrana będą jednoznaczne z coraz większą presją otoczenia i coraz bardziej możliwą zmianą na stanowisku selekcjonera reprezentacji Polski. Lekko więc nie ma…
ZOBACZ RÓWNIEŻ
Fot. własne
