post Przemysław Michalak

Opublikowane 30.04.2020 09:39 przez

Przemysław Michalak

Niedawno przedstawiliśmy wam historię Rodrigo Moledo, który w 2009 roku rozegrał cztery mecze dla Odry Wodzisław Śląski i przez brak wizy musiał szybko wracać do Brazylii. Kilka lat później wypłynął na głębsze wody, stał się czołową postacią Internacionalu, odszedł do Metalista Charków za 5 mln euro, w czasach Panathinaikosu niektórzy widzieli w nim najlepszego stopera ligi greckiej, a raz nawet awaryjnie do reprezentacji Brazylii chciał go powołać Luis Felipe Scolari. Teraz przypominamy postać, która kilka sezonów wcześniej też na chwilę zahaczyła o Odrę, by potem zrobić naprawdę poważną karierę. Możliwe nawet, że z obcokrajowców odchodzących z Polski po cichu, więcej od Gorana Popova osiągnął jedynie Paulinho. 

Popov trafił do broniącej się przed spadkiem Odry wiosną 2005 roku, gdy zespół prowadził Franciszek Smuda. Z dzisiejszej perspektywy nie był totalnym anonimem. Miał już na koncie występy w reprezentacji Macedonii i kilkanaście meczów w AEK Ateny, kilku jego kolegów z tamtych czasów niedługo potem sięgnęło po sensacyjne mistrzostwo Europy z Grecją. Nim zawitał na polską ziemię, zdążył się jeszcze związać z Crveną Zvezdą Belgrad, czyli kolejną wielką marką, ale niczego tam nie zwojował, stracił rundę i musiał się odbudować. Wcześniej interesowały się nim Legia Warszawa i Groclin. Klub z Grodziska Wielkopolskiego nawet go wcześniej testował. Narracja była taka, że Odra uprzedziła Legię, która z kolei chciała uprzedzić Groclin.

Nie ukrywam, że mam z tego powodu satysfakcję. Popov przebywał na testach w Grodzisku, pojechaliśmy tam, przyjrzeliśmy się mu i szybko złożyliśmy propozycję. Następnego dnia do Grodziska przyjechało ośmiu dziennikarzy z Warszawy, żeby przyjrzeć się przyszłemu zawodnikowi na sparingu Groclinu z Legią. Bardzo się zdziwili, gdy okazało się, że sprawa jego ewentualnej gry w zespole wicemistrzów Polski jest nieaktualna – mówił triumfalnie rybnickim „Nowinom” dyrektor Odry, Edward Socha.

Inne źródła podawały, że właściciel Dyskobolii, Zbigniew Drzymała po prostu nie chciał zapłacić Crvenej 300 tys. euro za transfer definitywny i odpuścił temat. Czas leciał. Popov piłkarzem wodzisławskiego klubu został w ostatniej chwili. Pokazał się na zgrupowaniu w Turcji i został wypożyczony bez prawa pierwokupu. – Nie grałem w Crvenej Zvezdzie, trener nie chciał mnie w drużynie, więc musiałem zmienić otoczenie. Akurat pojawiła się możliwość, by przejść do Odry. Znajdowałem się w takiej sytuacji, że musiałem grać, chciałem wrócić do reprezentacji, dlatego zdecydowałem się na ten krok. Musiałem szybko podjąć decyzję. Jeśli w klubie masz niezłe pieniądze, wszystko jest w porządku, to możesz wszędzie grać i pracować na przejście do lepszych drużyn. Odra ma mały stadion, Wodzisław jest małą miejscowością, ale dobrze mi się tam żyło. Nie lubię dużych miast, wolę mniejsze – opowiadał mi w 2010 roku (wywiad ukazał się na Futbol.pl, nie jest już dostępny).

Popov w barwach wodzisławskiej ekipy zdążył rozegrać 11 meczów ligowych. Mimo bardzo złych wyników drużyny, pokazał się z niezłej strony. Zaliczył cztery asysty i dał się poznać jako nowocześnie grający lewy obrońca.

Jak wspominają go byli koledzy z tamtego okresu? Z pewnością niejednoznacznie.

Wysoki, silny chłopak. Przypominał Witka Wawrzyczka z jego szczytowej formy. Poruszał się dość specyficznie, ale zwody miał płynne, świetnie grał lewą nogą, potrafił z niej uderzyć. Patrząc jednak tylko po Odrze, nie wydawało się, że to jakiś rewelacyjny piłkarz. Trener Smuda od początku miał do niego przekonanie, wystawiał na lewej obronie i tak średnio to wyglądało. W naszym zespole trudno się grało, przeważnie walczyliśmy o utrzymanie i na tym tle Goran nie imponował. To też w tej rundzie, jeśli się nie mylę, Odra zdobyła najmniej punktów w historii swoich występów w Ekstraklasie, bo tylko dziewięć. Na papierze wyszło potem 11, dostaliśmy walkower za zremisowany mecz w Katowicach, gdzie kibice wbiegli na boisko – opowiada nam legenda Odry, Jan Woś.

Był nieokrzesany, to chyba najlepsze słowo. Przyjechał z zagranicy, mieszkał sam, mógł się czuć trochę zagubiony w Wodzisławiu. Na szczęście nie za bardzo miał gdzie wyskoczyć. Widać było, że grać umie – super lewa noga, wiele rzeczy przychodziło mu z łatwością. Gdybyś patrzył na niego poza boiskiem, to oceniając po wzroście mógłbyś sądzić, że to pewnie drwal, ale okazało się, że dużo potrafi z piłką przy nodze. Miał jednak dopiero 21 lat. Brakowało mu jeszcze taktycznej ogłady. Nie do końca się wywiązywał ze swoich zadań. Jako lewy obrońca częściej bywał na połowie przeciwnika niż swojej. Idąc do przodu zawsze miał siły, ale wracało mu się ciężko – wspomina Wojciech Grzyb.

Bardziej ceniono go za grę do przodu niż w samej obronie. Zawsze szedł na obieg, ale nie miał problemów z powrotami. Chłop był nie do zabiegania. No i ta lewa noga, kilka naprawdę ładnych goli strzelił. Jak nabił procę, bramkarz nie miał czego zbierać. To nie przypadek, że później wzięli go do Premier League, swoimi parametrami pasował do angielskiej piłki – trochę inaczej kwestię jego dyscypliny taktycznej widzi Paweł Wojciechowski, dziś napastnik Górnika Łęczna, który dzielił szatnię z Macedończykiem w czasach Heerenveen. On jednak spotkał go już na innym etapie kariery.

Jan Woś nie ukrywa, że drużyna raczej nie witała Popova z otwartymi ramionami. – Goran przyszedł na krótko przed ligą, ale mimo to od razu dostał miejsce w składzie. Wojtek Myszor i Sławek Szary spadli w hierarchii. W Odrze zawsze ważna była drużyna, nie jednostka. Pojawienie się Gorana trochę nadwyrężyło dotychczasowe stosunki panujące w szatni, stąd takie nasze odczucia, zwłaszcza że wyników też nie było i na przykład zaraz na początku wiosny dostaliśmy 0:5 od Górnika Łęczna.

Myszor ostatecznie nie mógł narzekać. Smuda stosował ofensywne ustawienie i w niejednym meczu znajdował miejsce dla obu. Polak na lewej stronie zabezpieczał tyły, a Popov biegał z przodu. Po jego dośrodkowaniach z rzutów rożnych Myszor strzelił swoje jedyne gole w sezonie 2004/05 i to tydzień po tygodniu – z Groclinem i Wisłą Kraków. Woś z kolei po podaniu Macedończyka zapewnił sensacyjne zwycięstwo na stadionie Legii.

Jeżeli trener Smuda kogoś ściągał i miał do niego przekonanie, potrafił od razu wstawić go do składu i dać mu duży kredyt zaufania. Pewnie dlatego starszyzna tak dwuznacznie to odbierała – komentuje Łukasz Masłowski, który w tamtej rundzie przeważnie wchodził na boisko z ławki.

Wojciech Grzyb: – Popov należał do osób, które nie wszyscy lubią. Bałkańska mentalność jest specyficzna, to inny temperament. Zawodnicy stamtąd przyjeżdżając do obcego kraju lubią się „popanoszyć”. Znają swoją wartość, wiedzą, czego chcą. Nie siedzą w szatni z podkulonym ogonem, dziękując za to, że dostali szansę się pokazać. Zupełnie inne podejście niż Słowaków czy Czechów, którzy mogli zarobić u nas zdecydowanie większe pieniądze i grać dla większej publiczności.

O specyficznym stylu bycia Macedończyka najwięcej może powiedzieć Paweł Wojciechowski, który przez blisko dwa lata grał z nim w Heerenveen. – Wariat! (śmiech). Przykład najbardziej dobitny: kiedyś po wygranej uderzyli w bałkańskiej grupie na imprezę, po której policja złapała go pijanego za kółkiem. Zrobiło się o tym głośno, były nieprzyjemności w klubie. Trener przed następnym meczem zapytał Gorana, czy jest gotowy do gry. Odparł, że tak, że potrafi się odciąć od komentarzy. Zagrał i strzelił gola, a ciesząc się, zataczał się na boki i udawał, że kręci kierownicą. Miał to totalnie gdzieś, jeszcze dolał oliwy do ognia – opowiada napastnik Górnika Łęczna.

I dodaje: – W klubie zapewniano nam śniadania i obiady. Przeważnie przy stoliku zajmowanym przez całą bałkańską ekipę i Brazylijczyków siedziałem obok niego. W trakcie jedzenia nie można go było dotknąć, od razu się wściekał. Mógł rozmawiać, ale jakiegokolwiek kontaktu przy posiłku nie tolerował. Czasami ciężko było tego uniknąć, bywało ciasno, jakieś żarty, ktoś kogoś szturchnął i afera gotowa (śmiech). Miał swoje dziwactwa. Bardzo często chodził z saszetką przywiązaną do pasa.  Ubrany w dres wyglądał z nią jak gangster albo handlarz ze Stadionu Dziesięciolecia. Nigdy się nie dowiedzieliśmy, co w niej nosi. Jego rzeczy nie wolno było dotknąć, był bardzo wyczulony na tym punkcie. Nie miał również zbytnio dystansu w żartach. To on mógł robić kawały, ale nie ktoś jemu. Często przed jedzeniem na rozstawiony już pusty biały talerz nalewaliśmy komuś wody, żeby się ochlapał. Goran raz się nabrał i wpadł we wściekłość, wszyscy woleli zwiać.

Jakieś naleciałości z pobytu w Polsce mu pozostały. – Jak na kogoś, kto spędził u nas jedną rundę, dobrze mówił po polsku, bez problemu się dogadywaliśmy. Nie pamiętam już dokładnie, co mówił o Odrze, ale chyba najczęściej to, że nie płaciła (śmiech). Pamiętam też taką scenkę, gdy miałem problemy z kostką i przez jakiś czas ciągle ją tejpowałem. Kiedyś zobaczył mnie na kozetce u masażysty, potem drugi raz. Wreszcie przychodzi i mówi: – „Kurwa mać, kto w Polsce się tejpuje?! Czy ty widziałeś, żeby ktoś u was tak robił, no powiedz mi? Ciągle tylko leżysz i oklejasz tę kostkę”. Wtedy jeszcze nigdy nie byłem u nas w seniorskiej szatni, ale on uświadomił mi, że już chyba wystarczy tego tejpowania. Był bezpośredni w kontakcie, nie szczypał się. Zawsze lubiłem takich zawodników.

O specyficznym podejściu Macedończyka do życia świadczy też jego końcówka w Odrze. Opuścił barażowy dwumecz z Widzewem Łódź, gdyż… pojechał na ślub brata. Siłą rzeczy jego koledzy bardzo źle to odebrali.

Łukasz Masłowski: – Ludzie z Bałkanów mają swoje priorytety. Pamiętam, że powiedział „ślub brata to ślub brata, nie wyobrażam sobie, że mnie na nim nie będzie”. Ja i wielu innych kolegów pewnie byśmy tak nie postąpili, dla nas mecz był świętością, można byłoby to załatwić na różne sposoby. On patrzył inaczej.

Jan Woś: – W opozycji do tego opowiem, jak było u mnie w czasach drugoligowej Odry. Rano wziąłem ślub, zjedliśmy obiad i pojechałem zagrać z Lechią Dzierżoniów. Żona na trybunach siedziała w sukni ślubnej. Piłka była dla mnie niezwykle ważna i skoro się dało, pogodziłem ją nawet ze ślubem. Wszystko rozumiem, ale w tych barażach walczyliśmy o życie, najbardziej krytyczny moment klubu w Ekstraklasie. Takie zachowanie nie pomagało i tym bardziej nie pozwalało go oceniać wyłącznie przez pryzmat umiejętności. Czasami ważniejsze jest to, czy zawodnik jest gotowy się poświęcić dla zespołu, dać coś ekstra. Goran charakterologicznie nie pasował do Odry i nie chodzi tylko o ten ślub brata.

Wojciech Grzyb: – Trener Smuda mocno się zdenerwował. Nie lubił, gdy ktoś wymuszał na nim pewne decyzje. Nawet gdyby była potem szansa, żeby zagrał w rewanżu, to i tak by go nie wystawił, zraził się do niego.

Indywidualny cel Popov jednak osiągnął: odbudował się i wypromował. Interesował się nim Lech Poznań, ale nie doszło do finalizacji tematu. – Menedżer powiedział mi o ofercie Lecha, ale ktoś tam coś o mnie źle naopowiadał działaczom i koniec końców żadnego transferu nie było – komentował piłkarz w przytaczanej już rozmowie sprzed dekady. Może chodziło po prostu o wyjazd na ślub?

Dość długo nic szczególnego w dalszej karierze Macedończyka się nie działo. Crvena sprzedała go do greckiego Egaleo. Spędził tam dwa lata, potem przeszedł do Levadiakosu. W obu klubach oczywiście były problemy z wypłacalnością. Przełom nastąpił latem 2008, gdy na transfer Popowa zdecydowało się Heerenveen. Po mniej więcej trzech miesiącach wskoczył do składu i miejsca już nie oddał, stał się kluczowym ogniwem klubu z Fryzji. Pierwszy sezon został ukoronowany zdobyciem Pucharu Holandii. W finale z Twente Enschede były piłkarzy Odry strzelił gola na 1:0, ale z triumfu on i koledzy cieszyli się dopiero po rzutach karnych. Wszystko działo się już po jeździe na podwójnym gazie i zaczepnej cieszynce. Winy zostały odkupione, jego pozycja w zespole była bardzo mocna.

Paweł Wojciechowski: – Przesadą byłoby stwierdzenie, że miał w Heerenveen status gwiazdy. Takim statusem cieszył się raczej Danijel Pranjić, który zresztą stanowił jego odwrotność. Goran to silny olbrzym, a Danijel niższy o trzy głowy, wyróżniający się głównie techniką. Tak się dobrali i byli najlepszymi kumplami, trochę to wyglądało, jakby był ochroniarzem Pranjicia (śmiech). Na boisku Popov do gwiazd nie należał, ale w szatni już tak. Zawsze robił jakieś show. W dyskotece potrafił gwizdać tak głośno, że zagłuszał muzykę. Człowiek z werwą, wszystko robił na sto procent. Grał na maksa i bawił się na maksa. Ciągle coś się wokół niego działo. To nie jest typ człowieka, który po treningu wracał do domu i siedział na kanapie przed telewizorem. Zawsze zapewniał rozrywkę.

W drugim sezonie na holenderskiej ziemi reprezentant Macedonii coraz bardziej zaczął myśleć o nowych wyzwaniach. Znów cytat sprzed dekady z wywiadu dla Futbol.pl. – W Heerenveen fajnie było na początku, ale od jakiegoś czasu coś się psuje i zaczynam myśleć o odejściu. Chciałbym przejść do jakiegoś większego klubu, bo w obecnym perspektywy nie są za ciekawe. Latem trzech, czterech zawodników odejdzie po wygaśnięciu kontraktów, więc czekają nas kolejne osłabienia. Rozmawiałem już z moim agentem, analizujemy różne możliwości. Wiele wskazuje, że zmienię barwy, ale gdybym ostatecznie został, też nie byłoby tragedii. Klub płaci wszystko na bieżąco, nie ma żadnych zaległości, podoba mi się życie tutaj – tłumaczył, dodając, że marzy mu się gra w Niemczech lub Anglii. Z czasem na Wyspy trafił.

Kilka miesięcy później za niecałe 2 mln euro kupiło go Dynamo Kijów, z którym związał się na cztery sezony. Kontrakt wypełnił w połowie. Przez dwa lata na Ukrainie czasu nie stracił, choć z pewnością maksimum nie wycisnął. Miał przejścia zdrowotne, a Dynamo w obu sezonach przegrywało walkę o mistrzostwo z Szachtarem Donieck, jedynym trofeum z tego okresu jest Superpuchar Ukrainy. Nie udawało się również przejść eliminacji Champions League. W pierwszym przypadku za mocny okazał się Ajax, w drugim Rubin Kazań. Stołeczny klub w edycji 2010/11 bardzo dobrze poradził sobie za to w Lidze Europy, docierając do ćwierćfinału, gdzie więcej argumentów miała Braga. Wcześniej w fazie pucharowej Popov i reszta wyrzucili za burtę Besiktas i Manchester City. W rewanżu z Anglikami bohater tekstu załatwił Mario Balotellego, który za faul na nim wyleciał z boiska jeszcze przed przerwą. „The Citizens” mimo wygranej 1:0 odpadli, bo w Kijowie przegrali dwoma golami.

Wyspiarska publiczność wówczas zapewne po raz pierwszy usłyszała o Popovie. Kluby Premier League zaczęły się o niego starać latem 2012 roku. Najpierw wydawało się, że pójdzie do Stoke, lecz na przeszkodzie stanęły względy formalne. Macedończyk nie otrzymał pozwolenia na pracę w Wielkiej Brytanii. Wielka szansa zdawała się mu bezpowrotnie uciekać. Nie ukrywał swojego rozżalenia, zwłaszcza że wszystko działo się niemal w połowie sierpnia i czasu na zmianę obrotu wydarzeń było niewiele. A jednak się udało. W ostatnim dniu letniego okienka jego roczne wypożyczenie sfinalizowało West Bromwich. – Monitorowaliśmy go ściśle od trzech lat, więc wiemy, kogo bierzemy – mówił menedżer Steve Clarke.

Drzwi do raju zostały otwarte.

W Premier League Popov złotymi zgłoskami się nie zapisał, ale kolejny raz zdążył pokazać pazurki. W lutym 2013 sędzia wyrzucił go z boiska za oplucie obrońcy Tottenhamu, Kyle’a Walkera, o czym było bardzo głośno.

Czyn ten potępili wszyscy z każdej strony, mało kto go bronił, łącznie z menedżerem Clarkiem, który stwierdził, że jest zniesmaczony i rozczarowany. Winowajca nie miał wyjścia i szybko publicznie się pokajał. Jak na taki wybryk, potraktowano go dość łagodnie. Został zawieszony raptem na trzy kolejki. – To obrzydliwe, powinien dostać znacznie więcej – oburzał się obrońca Liverpoolu, Glen Johnson.

Większą karą był fakt, iż stracił miejsce w składzie, do końca sezonu rozegrał już tylko dwa spotkania. Mimo to West Bromwich ponownie wypożyczyło go z Dynama. Steve Clarke tłumaczył: – Zawsze naszym celem było odzyskanie Gorana. To dobry zawodnik i warto go zatrzymać. Teraz lepiej rozumie Premier League, będziemy od niego wymagali więcej niż w poprzednim sezonie.

Delikatnie mówiąc, oczekiwania te nie zostały spełnione. Popov na początku rozegrał jeszcze dwa mecze, później zupełnie wypadł z obiegu. W lutym 2014 nadzieję na jego krótkoterminowe wypożyczenie miał Bolton, pilnie szukający lewego obrońcy. „The Baggies” byłoby to na rękę, ale federacja nie zezwoliła na ten ruch. Powód? Uznano, że skoro zawodnik wcześniej został wypożyczony z klubu zagranicznego, nie jest to „wypożyczenie interwencyjne”, które praktykuje się w Anglii, dlatego nie może do niego dojść poza oknem transferowym.

Stało się jasne, że przygoda Popova z West Bromem dobiega końca. Udało mu się rozegrać 14 meczów w Premier League, z czego aż osiem dotyczyło pierwszego półrocza. Jednocześnie wygasł jego kontrakt z Dynamem Kijów. Teoretycznie 30-latek z takim CV nadal bez problemu mógłby się zaczepić w dobrym klubie z dobrej ligi. On jednak zdecydował się na zaskakujący krok. Wrócił do ojczyzny i przez następnych pięć sezonów zakładał koszulkę Vardara Skopje. Skąd taka decyzja?

 – Mogę się tylko domyślać, jaki jest powód. Goran bardzo lubił zabawę, był mocno przywiązany do rodziny – typowy człowiek z Bałkanów. Podejrzewam, że w pewnym momencie doszedł do wniosku, że swoje już zarobił, swoje osiągnął i czas wracać do Macedonii, wybudować się tam. Jak już się urządził, przyjechali do niego ludzie z Heerenveen, nagrali materiał w jego nowym domu. Jeździł Maserati, wokół pełno znajomych, widać było, że lubi pokazywać do czego doszedł i świetnie się czuje w rodzinnych stronach – głośno myśli Paweł Wojciechowski.

Również w Vardarze potrafił zaprezentować swoją gorszą stronę, o czym przekonał się ten sędzia:

Buty na kołku zawiesił po ubiegłym sezonie, w którym już prawie nie grał ze względu na coraz większe problemy z łąkotką. Co by nie mówić, zaszedł w piłce bardzo daleko i może być zaliczany do galerii sław macedońskiego futbolu. Z naszych rozmówców jedynie Wojciechowski nie był zdziwiony, że tak dobrze mu poszło. – Wiedziałem, że nie pozwoli sobie na przepadnięcie po transferze do Dynama Kijów, że to nie będzie jego ostatni dobry klub – zapewnia.

Koledzy z wodzisławskich czasów w komplecie byli zaskoczeni. – Goran nie pokazał się wtedy na tyle, by ktoś z nas powiedział, że za jakiś czas na pewno zagra on w dobrych europejskich klubach i będzie zarabiał duże pieniądze. Wyszło jednak, że to trener Smuda miał rację co do niego, a nie my – przyznaje Jan Woś.

 – Zacząłem się zastanawiać, jakim cudem on trafił do Odry, ale prawdopodobnie chodziło o z góry zaplanowany epizod, mający go ograć i wypromować. Też jednak bym nie zakładał, że pójdzie tak wysoko. Pewnie przez pryzmat myślenia, że skoro pojawia się w polskiej lidze, to nie jest taki dobry, musi być jakiś haczyk. Tak się często komentuje, a nie ma reguły. Nieraz chodzi o układy menadżerskie czy różne historie w karierze zawodnika – dodaje Wojciech Grzyb.

Dziś Goran Popov działa w piłce w innej roli, o czym mówi Łukasz Masłowski: – Ostatnio po latach spotkaliśmy się w Turcji. Jest teraz agentem, pracuje dla jednej z największych serbskich agencji, odpowiada za kilka krajów. Mieszkaliśmy w tym samym hotelu. To on mnie poznał i zagadał, parę wieczorów przegadaliśmy.

Zatem kto wie, być może niedługo Popov przypomni sobie o Polsce, gdy zacznie się okno transferowe.

PRZEMYSŁAW MICHALAK

Fot. Newspix

Opublikowane 30.04.2020 09:39 przez

Przemysław Michalak

Zaloguj się albo komentuj jako gość
Liczba komentarzy: 4
avatar
 
Zdjęcia
 
 
 
Audio i wideo
 
 
 
  Subskrybuj  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
FC Bazuka Bolencin
FC Bazuka Bolencin

W temacie tych cieszynek to by się mógł nasz Krzysiu Piątek uczyć, że poprawność polityczna w nadmiarze i dawkowana w nadgorliwych dawkach po prostu szkodzi. Zresztą w dobie social mediów coraz mniej jest charakternych piłkarzy a coraz więcej takich „jakby coś zrobić żeby wszyscy byli zadowoleni”, zamiast „zrobię to na co mam ochotę”. Już sobie wyobrażam w obecnym świecie te cieszynki Rockiego sprzed 20 lat z Odry W., albo jakiegoś gościa co w serie A „wciągał kreskę” po strzelonym golu.
Co do gości z Bałkanów to pamiętam jeszcze bardzo dobrze Nikolę Mijailovicia. Bardzo dobry zawodnik, praktycznie najmocniejszej za czasów Cupiała Wisły, a do tego legenda krakowskich lokali ze szczególnym uwzględnieniem ówczesnej Yakuzy. Zawodnicy na pewno zdecydowanie bardziej wyraziści od obecnych wielu gwiazdorków z ulizaną grzywką, rozbudowanymi mediami społecznościowymi na które wrzucają masę szitu różnej maści i z pseudo doradcami wizerunku które dorosłemu chłopu tłumaczą (albo za niego decydują) co ma robić, jakie ma mieć poglądy i co ma mówić w wywiadach (nudne papki i frazesy a la późny Adam).

Igor
Igor

Ten co wxiagał kreskę to Fowler z Liverpoolu.

Anonim
Anonim

Coz, ludziom sie takie wykastrowane spoleczenstwo podoba, co udowadnia podejscie wielu z nich do naszego Grabary

Gino Lettieri vel Wunderwaffe
Gino Lettieri vel Wunderwaffe

Nie przeszkadza mi to, że piłkarz jest wyrazisty, ale Grabary do tej kategorii nie umiem zaliczyć, bo to zwykły głupek, a to nie to samo.

Weszło
06.08.2020

Monchi w Sevilli sto razy mocniejszy od Monchiego w Romie

Gdy tylko los skojarzył Sevillę z Romą, podtekst był jasny: Monchi. Legendarny dyrektor sportowy Sevilli, którego doskonałe decyzje na rynku transferowym doprowadziły ten klub do pięciu triumfów w Pucharze UEFA i Lidze Europy. Dyrektor, który zapracował na zaufanie szefów Romy i dyrektor, który swoją rzymską misję totalnie położył. Gdy nie wyszło w Serie A, wrócił […]
06.08.2020
Weszło
06.08.2020

HEJT PARK W DOBRYM SKŁADZIE | Michał Pol i Wiktor Malinowski | LIVE od 21

W kolejnej odsłonie „Hejt Parku w Dobrym Składzie” gościem Michała Pola będzie Wiktor Malinowski! Były szczypiornista VIVE Kielce odnalazł się przy… pokerowym stole, gdzie zarabia okrągłe sumki. Specjalnie dla nas opowie o kulisach świata wielkiej – dosłownie – gry. Macie pytania? Śmiało, dzwońcie: 22 219 50 31. Partnerem programu jest browar Okocim. 
06.08.2020
Weszło
06.08.2020

Mówicie, że za drogie bilety? Pan Nitot ma to w dupie!

Gregoire Nitot – fajny gość? No chyba nie do końca. Miała być francuska gracja, a wyszła cebulacka gburowatość. Pan Nitot na zarzut kibiców „bilety są za drogie” odpowiada  prosto – „mam to w dupie”. Wyobraźcie sobie, że zostajecie właścicielem klubu, który jest w ruinie. Gra w lidze, która nie przystaje do firmy z taką historią. […]
06.08.2020
Weszło
06.08.2020

Bruliński (Lechia): „Zadziałaliśmy na tyle odpowiedzialnie, na ile potrafiliśmy”

– Pewnie można było to wszystko rozwiązać inaczej, ale zadajmy sobie dzisiaj pytanie, kiedy ostatnio mieliśmy robione testy? Sprawdziłem – 15 czerwca. Zawodnik, u którego stwierdzono koronawirusa nie ma nawet podwyższonej temperatury. Nie wiemy tak naprawdę, co się od 15 czerwca działo w naszym zespole – stwierdził Arkadiusz Bruliński, dyrektor Biura Komunikacji i Marketingu oraz […]
06.08.2020
Blogi i felietony
06.08.2020

Jak co czwartek… LESZEK MILEWSKI

Warta Poznań nie będzie grać u siebie. A nawet jakby grała u siebie, nie wprowadziłaby do Ekstraklasy polskiej odpowiedzi na La Bombonerę. Nie ma dziesiątek tysięcy fanatycznych kibiców. Warta Poznań nie wprowadzi też w ekstraklasowy krwioobieg milionów euro. Nie stoi za nią żaden hipernowoczesny kombinat IT, żadne unikalne know-how. Ich marka nie przykuje do telewizorów […]
06.08.2020
Weszło
06.08.2020

Handzlik: Idąc do Legii popełniłem błąd. Potem nawet myślałem, żeby rzucić piłkę

Pięć lat – tyle musiał czekać Konrad Handzlik na to, żeby powiększyć swój dorobek występów w Ekstraklasie. Kiedy przechodził z Wisły Kraków do Legii Warszawa, wokół jego osoby było dużo szumu. Za dużo, bo sam przyznaje, że wcale mu to nie pomogło. Ostatecznie do ligi trafił nie dzięki temu, że przebił się przy Łazienkowskiej, a […]
06.08.2020
Bukmacherka
06.08.2020

Juventus doczłapie się do ćwierćfinału?

Juventus – Olympique Lyon. To jeden z najbardziej zagadkowych meczów 1/8 finału Ligi Mistrzów. „Stara Dama” w teorii powinna awansować do ćwierćfinału, ale w praktyce absolutnie nic nie jest przesądzone. FORMA LYONU JEST NIEWIADOMĄ W pierwszym meczu, który odbył się we Francji, Lyon wygrał 1:0. Bramkę na wagę zwycięstwa zdobył Lucas Tousart. Ten wynik szokował, […]
06.08.2020
Weszło
06.08.2020

Czterech piłkarzy, na których radzimy zwrócić dziś szczególną uwagę

Przed nami kolejny czteropak w Lidze Europy i – uwaga, nie ironizujemy – cztery fajne pozycje do oglądania. Najbardziej efektowna zapowiedź wieczoru skupiłaby się na ligach. Mamy starcie przedstawiciela La Liga z zespołem Serie A, mamy reprezentanta Premier League, mamy drużynę z Bundesligi. Tak, potem mina rzednie, gdy pod hasłem”Anglicy” zamiast Chelsea kryje się Wolverhampton, […]
06.08.2020
Weszło
06.08.2020

Kolejny głośny powrót do Ekstraklasy. Kucharczyk w Pogoni Szczecin

Wrócił Sobota, wrócił Boruc, teraz wraca Michał Kucharczyk, który zasili Pogoń Szczecin. Trzeba przyznać, że nieźle kręci się to okno transferowe jak do tej pory, postaci, których jesteśmy arcyciekawi w nowych barwach, jest już więcej niż kilka, a przecież okienko trochę jeszcze potrwa. PRZYCHODZI NIE Z ŁAWKI, A Z BOISKA Kucharczyk Rosji nie pozamiatał, w […]
06.08.2020
Weszło Extra
06.08.2020

„Żyłem, umarłem i znów ożyłem”. Ståle Solbakken, czyli trener niezniszczalny

13 marca 2001 roku Ståle Solbakken, wówczas 33-letni piłkarz FC Kopenhagi, jak co dzień wybrał się na trening. Nie mógł wiedzieć, że zajęcia opuści… martwy. Tak się przynajmniej wydawało klubowemu lekarzowi, który przeprowadził rozpaczliwą akcję ratunkową, udzielając nieprzytomnemu zawodnikowi pierwszej pomocy. – Jego serce przestało bić – przyznał potem doktor. Aż trudno uwierzyć, że mówił […]
06.08.2020
Weszło
06.08.2020

Kamil Wilczek podpalił Danię. Legenda Brondby zagra dla FC Kopenhagi

Luis Figo w Hiszpanii. Ashley Cole w Anglii. Zlatan Ibrahimović we Włoszech. Kasper Hamalainen w Polsce. W różnych krajach pojęcie „piłkarskiego zdrajcy” ma inny przykład, ale tę samą definicję. Gościa, który przechodzi do odwiecznego rywala. Zdaniem kibica – dla kasy. Zdaniem samego zainteresowanego poniekąd pewnie też, ale wiadomo – ilu ludzi, tyle powodów. W każdym […]
06.08.2020
Weszło
06.08.2020

W Warcie nie ma czasu na świętowanie. Dzień po fetowaniu mieliśmy komitet transferowy

– Od pewnego czasu udaje nam się działać na warunkach zdrowego zarządzania tym budżetem. Odkąd jestem w klubie budżet płacowy jest w graniach 50-60% budżetu ogólnego, co – jak wykazują wskaźniki – jest zdrowym procentem. Nie będziemy wydawać więcej niż pozwalają nam na to nasze możliwości finansowe. Nie będzie w Warcie płacowego eldorado i życia […]
06.08.2020
Weszło
06.08.2020

Wilusz: „Raków był bardzo konkretny, a poziom Ekstraklasy idzie do góry”

W jakich okolicznościach podpisywał kontrakt z Rakowem Częstochowa? Co go przekonało? Jakie wrażenie zrobił na nim klub i trener Marek Papszun? Dlaczego potrzebował stabilizacji? Czy ostatni rok w Rosji uważa za stracony? Dlaczego nie został w Rosji i czy miał możliwość zostania na dłużej w Uralu Jekaterynburg? Czy wraca do lepszej ligi? Skąd u niego […]
06.08.2020
Weszło
06.08.2020

Pan piłkarz na dłużej w Lechu. Kolejorz dogadał się z Pedro Tibą

Lech Poznań świetnie szkoli młodzież. To teza łatwa do obrony, teza oczywista, z którą trudno polemizować. Ale jednocześnie Kolejorz miał w ostatnim czasie problemy ze ściąganiem kozaków, od których ta młodzież mogłaby się uczyć. Natomiast jednym z takich kozaków, którego poznaniacy wyszukali i ściągnęli jest Pedro Tiba. Wśród fanów Lecha pojawiały się obawy, że Portugalczyk […]
06.08.2020
Weszło
06.08.2020

Felix: „Chciałem zapewnić lepszą przyszłość mojej rodzinie. Liga turecka ma swoją renomę”

W dzisiejszej prasie futbol na pewno nie dominuje, ale… coś dla siebie znajdziemy. W „Przeglądzie” mamy zapowiedź Ligi Mistrzów i rozmowę o nowym trenerze Jagiellonii, w „Sporcie” rzecz o transferach Piasta i GKS-u Jastrzębie, a w „Superaku” Jorge Felix opowiada o transferze. – Trafiłem do czołowego klubu, który w poprzednim sezonie zajął czwarte miejsce w […]
06.08.2020
Weszło
06.08.2020

United wygrywają w sparingu pod szyldem Ligi Europy

Tak się stęskniliśmy za międzynarodowymi rozgrywkami, że odpaliliśmy nawet starcie Manchesteru United z LASK Linz, co wcześniej – przed pandemią – byłoby nie do pomyślenia. Nie dość, że Austriacy są elektryzujący jak budyń, to jeszcze przegrali 0:5 w pierwszym spotkaniu. Naprawdę więc w normalnych czasach wolelibyśmy oglądać wyścigi kropel na szybie. Ale że jest, jak […]
06.08.2020
Weszło
05.08.2020

Inter gra dalej, ale rośnie rola defensywy

Wicemistrzostwo Włoch, punkt straty do Juventusu, niezłe punktowanie i przyzwoita gra po przerwie pandemicznej. Ale jednocześnie pierwsze zgrzyty z udziałem Antonio Conte, brak regularności, która pozwoliłaby przeskoczyć słabą w tym sezonie Starą Damę, no i sporo punktów uratowanych przez Samira Handanovicia. Finisz sezonu w wykonaniu Interu Mediolan ma trochę słodko-gorzki smak i dzisiejsze zwycięstwo nad […]
05.08.2020
Blogi i felietony
05.08.2020

Jak co środę… JAKUB OLKIEWICZ

Od wielu lat hołduję jednej wyjątkowej wakacyjnej tradycji. Stawiam tasiemki na pierwsze rundy eliminacji do europejskich pucharów. Nie zliczę ile razy Steaua Bukareszt zremisowała z jakimiś dziadami, wykładając mi kupon na siedem zdarzeń. Nie zliczę ile razy wszystko weszło, gdy akurat Partizana nie trawił żaden wewnętrzny konflikt, a mistrz Norwegii zgodnie z planem rozprawiał się […]
05.08.2020