Żal było patrzeć. Nażarliśmy się wstydu w Bukareszcie

Antoni Figlewicz

14 listopada 2026, 22:50 • 4 min czytania 89

Reklama
Żal było patrzeć. Nażarliśmy się wstydu w Bukareszcie

Na wczorajszej konferencji prasowej Jan Urban zapowiadał dobre spotkanie, ale, cóż, trochę przestrzelił nasz selekcjoner. Gorzej, że ta prognoza Urbana nie była jedynym jego nietrafionym strzałem ostatnich dni i tygodni… Bo niby dostaliśmy w Bukareszcie zwyczajne starcie trzeciej z czwartą drużyną w czterozespołowej grupie drugiej dywizji Ligi Narodów – taki meczowy wzorzec z Sevres, absolutnie nic specjalnego, tak jak i większość z ostatnich popisów naszej kadry. Tylko my jeszcze, do jasnej cholery, ten gówniany mecz przegraliśmy.

Reklama

Ech, a najgorsze jest w tym wszystkim to, że nawet jakbyśmy chcieli pisać, że nasza reprezentacja jest jakaś, to musielibyśmy ordynarnie kłamać. Bo nie jest. Wychodzi na plac i jest, tak po prostu, niewiele więcej. Dziś doskonale było widać, że może i Rumuni są słabi, ale to nie znaczy, że my nie jesteśmy. Przykra konkluzja, którą trudno było wyciągnąć z meczu obu drużyn w Warszawie.

Ale należy ją wyciągnąć teraz, po tym wstydzie, którego się nażarliśmy w Bukareszcie. Dzisiejsza reprezentacja Polski to dziady i nie zmienia tego nawet gol honorowy, przyjęty raczej be większych emocji. Zobojętniał nam ten zespół do reszty, ale całkowicie na tę obojętność sobie zasłużył.

Rumunia – Polska 2:1. Skandaliczny występ Biało-Czerwonych

Jeśli oglądaliście, to pewnie bolą was zęby, plecy i Bóg jeden wie, co jeszcze. Jeśli nie oglądaliście – nic straconego, naprawdę, nie odpalajcie powtórki. Dla własnego dobra. W pierwszej połowie przegapiliście kilka naszych dośrodkowań ze stałych fragmentów, nieuznaną bramkę Lewandowskiego ze spalonego czy ze dwie zablokowane próby Casha z dystansu. Do tego można streścić czterdzieści pięć minut ofensywy reprezentacji Polski w Bukareszcie. No okej, przypomniałem sobie, że był jeszcze wolej Lewandowskiego z niezłej pozycji, ale kapitan naszej kadry posłał piłkę nad bramką.

Reklama

Poza tym? Spora doza niedokładności, nieskuteczności i nijakości. Kilka załamanych niecelnym podaniem obiecujących kontrataków. Dla polskich kibiców – same przykrości, a to i tak była tylko przygrywka.

Nie uświadczyliśmy w pierwszej połowie nawet jednego celnego strzału naszych Orłów, a po stronie Rumunów Tudor Baluta – tak, ten Tudor Baluta, co grał w Śląsku Wrocław – potrafił sprawdzić czujność Bartłomieja Drągowskiego przed zmianą stron. Rzutem na taśmę, w doliczonym czasie. Ale jednak! Nas takie zadanie przerosło.

No i wiecie – po obrzydliwej pierwszej połowie chcemy trochę piłki, nie chcemy już patrzeć na jedenastu surowików z Orzełkiem na piersi, chcemy choć przez chwilę być dumni. I dostajemy jeszcze większą chałę. Nic dziwnego, że z trybun poleciało w pewnym momencie donośne „Polska grać, kurwa mać”, ale był to tylko akt rozpaczy tych kibiców, którzy postanowili w zimny listopadowy wieczór wspierać polski zespół w odległej Rumunii.

A w zamian dostali TO.

Reklama

To był koszmar, nie mamy na to słów

W końcu Rumuni zorientowali się, że jesteśmy dziadami i można na nas nastukać punktów. Początkowo byli tacy jacyś nieśmiali, zahukani, ale jak już poczuli krew, to ukąsili. Pierwszy ich gol nie został uznany. Man zgrywał do Comana, ten po rykoszecie pokonał Drągowskiego, ale gdzieś wcześniej faulowany był Szymański i sędziowie uratowali nam tyłki. Potem nie mieli już nawet ułamka argumentu, żeby nam pomóc – gospodarze zadali jeden cios, zaraz zadali kolejny, a niewiele brakło, że po chwili zadaliby i ośmieszający nas do reszty trzeci, ale trochę pokpili sprawę.

Oglądając coś takiego i trzymając kciuki za tak pognębioną drużynę można się tylko załamać. Wszystko to, co działo się potem, kiedy jednak nasi postanowili trochę pobiegać, schodzi na drugi plan. Przegrali ten mecz w stylu przekoszmarnym i pozostaje po nim wielki, wielki wstyd. Mieli piłkę na remis? Tak, mieli. Ale chyba tylko dlatego, że – jako już się rzekło – Rumuni są słabi.

Reklama

A my od tych Rumunów dziś jeszcze słabsi. Szkoda gadać.

Rumunia – Polska 2:1 (0:0)

  • 1:0 – Cicaldau 68′
  • 2:0 – Man 72′
  • 2:1 – Reguła 82′

ANTONI FIGLEWICZ Z BUKARESZTU

Fot. Newspix

Reklama
89 komentarzy
Antoni Figlewicz

Wolałby pewnie opowiadać komuś głupi sen Davida Beckhama o, dajmy na to, porcelanowych krasnalach, niż relacjonować wyjątkowo nudny remis w meczu o pietruszkę. Ostatecznie i tak lubi i zrobi oba, ale sport to przede wszystkim ciekawe historie. Futbol traktuje jak towar rozrywkowy - jeśli nie budzi emocji, to znaczy, że ktoś tu oszukuje i jego, i siebie. Poza piłką kolarstwo, snooker, tenis ziemny i wszystko, w co w życiu zagrał. Może i nie ma żadnych sportowych sukcesów, ale kiedyś na dniu sąsiada wygrał tekturowego konia. W wolnym czasie głośno fałszuje na ulicy, ale już dawno przestał się tego wstydzić.

Rozwiń
[email protected]

Najnowsze

Reklama

Liga Narodów

Reklama