Od mroźnych dni w czwartej lidze po doprowadzenie kadry na mistrzostwa świata w Ameryce Północnej. Graham Potter przeszedł z reprezentacją Szwecji długą drogę, zwieńczoną powrotem zespołu na mundial. Kilka miesięcy po odpadnięciu były trener Brighton i Chelsea podzielił się refleksjami o pracy w roli selekcjonera.
Potter po odpadnięciu z mundialu: Przez jakiś tydzień czuje się pustkę
Miesiące przygotowań, analiz, budowania relacji i formy, a potem rozlega się ostatni gwizdek i wszystko się kończy. Nie inaczej wyglądało to w przypadku Szwedów, których mundialowy sen zakończył się po porażce w 1/16 finału z Francją. Odwołane rezerwacje, przebukowane loty i cisza. Potter nie ukrywał, że to dla niego nowa rzeczywistość po pracy w klubie.
– Przez jakiś tydzień czuje się taką pustkę. Nie doświadczyłem wcześniej czegoś takiego. Przez kilka tygodni jesteś w tej niesamowitej bańce, gdzie jesz, śpisz, pijesz, pracujesz, robisz wszystko z tymi ludźmi, a potem to znika. Nie wiesz, czy ta grupa ludzi jeszcze kiedykolwiek będzie razem. Mieszkaliśmy w hotelu w New Jersey, więc udało nam się dotrzeć do Nowego Jorku, zjeść kolację, wypić kilka drinków ze sztabem, po prostu ciesząc się jednym wspólnym wieczorem. A potem wszyscy się rozjeżdżają. To bardzo dziwne uczucie – powiedział w wywiadzie dla Independent.
– Nigdy nie jest miło przegrać, ale czasami trzeba powiedzieć: „OK, może wygrał lepszy zespół”. Ale potem musisz się zastanowić: „Jak mogliśmy zagrać lepiej?”. Te myśli niekoniecznie pojawiają się tego samego wieczoru, ale twój mózg szybko podąża w tym kierunku. Musisz spojrzeć na to z szerszej perspektywy i powiedzieć: „OK, jesteśmy teraz rozczarowani i czujemy się gó******e, ale czy wzięlibyśmy to w ciemno w momencie, gdy tu przychodziliśmy przed barażami? Oczywiście” – dodał Potter.
Szwedzi wierzą, że to dopiero początek sukcesów Anglika z kadrą. Sam selekcjoner również jest przekonany, że zespół zanotuje progres.
– Wszyscy jesteśmy tego samego zdania. Mistrzostwa świata były niesamowitym doświadczeniem. Chcemy jednak iść naprzód, chcemy się rozwijać. Chcemy być lepsi. To nie tak, że jesteśmy usatysfakcjonowani z tego, co osiągnęliśmy. Zrobiliśmy wiele dobrego. Atmosfera w grupie była fantastyczna, wręcz niesamowita. Poczyniliśmy pewne postępy, jednak jednocześnie chcesz, żeby to trwało dalej. Nie byliśmy gotowi wracać do domu – przyznał.
Początki były trudne
Awans na mistrzostwa nie wziął się z niczego. To też efekt licznych rozmów z zawodnikami, o czym Potter przypomniał.
– Mój paszport był wypełniony pieczątkami, bo spotykałem się na półgodzinną rozmowę przy kawie z zawodnikami. Miło dowiedzieć się, w jakim punkcie kariery się znajdują, co słychać u ich rodzin, jak postrzegają obecną sytuację w kadrze. Przekonałem się, że bardzo przydatne jest zbudowanie relacji z piłkarzami, a następnie zrozumienie tego, co robią w swoich klubach – stwierdził.
A wszystko zaczęło się kilkanaście lat wcześniej w czwartoligowym Ostersunds FK.
– Moja żona zostawiła swoją pracę, swoje życie. Po przeprowadzce płakała codziennie przez kilka miesięcy. (…) To nie było jak przenosiny do Monako, zwłaszcza gdy przyjeżdżasz w styczniu, kiedy na zewnątrz jest minus dwadzieścia kilka stopni, a o czternastej robi się ciemno. To wspaniałe miejsce, ale początkowo było trudno. Mówimy o czwartym poziomie rozgrywkowym w Szwecji. Są więc chwile, kiedy zastanawiasz się, czy to dobre dla ciebie i rodziny. Musiało minąć trochę czasu. Na szczęście trzymaliśmy się razem, przetrwaliśmy to i to była najlepsza rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiliśmy. Było warto – zakończył.
ZOBACZ RÓWNIEŻ
Fot. Newspix
