Bessa Boavisty. Tak upadał mistrz Portugalii, który dziś… nie gra już z nikim

Adrian Mańko

21 listopada 2026, 08:00 • 18 min czytania 0

Reklama
Bessa Boavisty. Tak upadał mistrz Portugalii, który dziś… nie gra już z nikim

W całej historii portugalskiej piłki tylko pięć zespołów z raptem dwóch miast sięgało po tytuł mistrzowski. Poza wielką trójką były to Belenenses z Lizbony i Boavista z Porto. Ekipy te triumfowały tylko po jednym razie. Ci pierwsi szmat czasu temu – chwilę po wojnie. Tytuł Boavisty to dużo świeższy temat – „Pantery” były bowiem pierwszym mistrzem Portugalii w XXI wieku. Przez dwa sezony klub ten występował w Champions League, mierząc się m.in. z Borussią Dortmund, Liverpoolem, Manchesterem United czy Bayernem Monachium. Dziś… nie mierzy się z nikim. 

Reklama

Inwestycja, która stała się przekleństwem

12 listopada 2026 roku zakończył się jeden z najważniejszych rozdziałów w ponad 120-letniej historii Boavisty. Estádio do Bessa XXI wraz z przylegającym kompleksem sportowym zostało sprzedane za 33 mln euro. Nabywcą jest grupa nieruchomościowa Confrasilvas, działająca poprzez spółkę Frozenpark, kierowaną przez Jorge Silvę Maurícia. Akt notarialny podpisano po wcześniejszym zaakceptowaniu oferty przez wierzycieli.

To szczególnie symboliczny finał, jeśli przypomnimy sobie okoliczności powstania obiektu. Nowa Bessa została wybudowana z myślą o mistrzostwach Europy w 2004 roku. Stadion otwarto w 2003 roku, a podczas turnieju rozegrano na nim trzy spotkania. Obiekt miał być wizytówką klubu i całego Porto. Ostatecznie stał się jednak jednym z największych ciężarów finansowych Boavisty.

Reklama

Problem tkwił już w samym rozmachu inwestycji. Bessa może pomieścić około 28 tysięcy widzów, co było pojemnością zdecydowanie nieadekwatną do rzeczywistych potrzeb klubu. Boavista nie należała do zespołów przyciągających na trybuny dziesiątki tysięcy kibiców. Nawet w okresie największych sukcesów sportowych koszty stanowiły poważne wyzwanie. Po latach, gdy drużyna zaczęła tracić pozycję w portugalskiej piłce, problem tylko się pogłębiał. Na mecze Boavisty przychodziło przeciętnie zaledwie 2,5–3 tysiące widzów. Stadion nie tyle świecił pustkami, co wręcz nimi straszył.

Jeszcze większym problemem niż przeskalowanie obiektu był sposób jego sfinansowania. Wbrew pierwotnym oczekiwaniom Boavista nie mogła liczyć na to, że koszt budowy zostanie w całości pokryty ze środków publicznych. Całe przedsięwzięcie szacowano na około 45 mln euro. Państwo przeznaczyło na nie około niecałe 8 mln euro. Pozostałe ponad 37 mln było po stronie Boavisty.

W praktyce oznaczało to ogromne obciążenie dla klubu, który nie miał finansowego potencjału porównywalnego z FC Porto, Benfiką czy Sportingiem. Początkowo sytuację ratowały sukcesy sportowe. Boavista dwukrotnie występowała w fazie grupowej Ligi Mistrzów, a w 2003 roku dotarła do półfinału Pucharu UEFA. Europejskie puchary przynosiły dodatkowe przychody, ale jednocześnie wymagały utrzymywania coraz droższej kadry.

Reklama

Klub wpadł w pułapkę. Z jednej strony potrzebował mocnego zespołu, aby utrzymać sportową pozycję i przychody z europejskich rozgrywek. Z drugiej – musiał spłacać kosztowną inwestycję i utrzymywać całkowicie nierentowny, przeskalowany stadion.

Z czasem zobowiązania zaczęły ciążyć Boaviście przez kolejne dekady. Szczególnie istotna okazała się kwota 53 mln euro, której spłaty od Boavisty SAD domagała się firma Somague. Jak informował portugalski Record w czerwcu 2025 roku, zobowiązanie związane z budową stadionu znalazło się w sferze odpowiedzialności spółki piłkarskiej w wyniku wcześniejszego poręczenia udzielonego przez klub. Był to przypadek tzw. krzyżowych gwarancji finansowych. W konsekwencji dług stanowił około 34 proc. łącznego zadłużenia SAD.

Nie jest oczywiście tak, że całe późniejsze zadłużenie ekipy z biało-czarną szachownicą powstało w wyniku budowy stadionu. Bessa – o ironio – była jednak jednym z najważniejszych źródeł problemów finansowych, a jej kosztowne utrzymanie i zobowiązania związane z inwestycją towarzyszyły klubowi przez wiele lat.

Reklama

Dramatycznym symbolem tego kryzysu stała się sytuacja z kwietnia 2025 roku. Stadion został wówczas pozbawiony energii elektrycznej z powodu zaległości w płatnościach za prąd. Piłkarze musieli przenieść treningi do Esmoriz, a pod znakiem zapytania stanęła organizacja ligowego spotkania ze Sportingiem. Problem ostatecznie rozwiązano po uregulowaniu należności przez SAD, ale trudno o bardziej wymowny obraz finansowej zapaści byłego mistrza Portugalii.

Dziś sytuacja zatoczyła symboliczne koło. Obiekt, który miał zapewnić Boaviście rozwój, stał się jednym z najważniejszych składników majątku przeznaczonych na spłatę wierzycieli. Od ponad roku pozostaje nieczynny, a jego sprzedaż za 33 mln euro nie oznacza, że klub otrzymał pieniądze na odbudowę drużyny. To transakcja w ramach postępowania upadłościowego, a uzyskane środki mają służyć regulowaniu zobowiązań.

Co istotne, nowy właściciel Bessy nie jest przypadkowym inwestorem. Frozenpark zgromadził około 70 proc. uznanych wierzytelności wobec Boavisty.

Złote lata na przełomie wieków

Żeby zrozumieć skalę upadku, trzeba cofnąć się do drugiej połowy lat 90. W 1997 roku po blisko dwóch dekadach funkcję prezesa Boavisty przestał pełnić Valentim Loureiro. Jego następcą został syn, João Loureiro. Jedną z najważniejszych decyzji nowego sternika było zatrudnienie Jaime Pacheco, byłego reprezentanta Portugalii, który objął zespół pod koniec 1997 roku.

Reklama

Pod jego wodzą Boavista z przeciętnego ligowca przeobraziła się w jedną z czołowych drużyn w kraju. Nie było to efektem spektakularnych wydatków na transfery. Wręcz przeciwnie – budowania kadry stosunkowo niewielkim kosztem, stawiając na dobrze dobranych zawodników i stabilną organizację gry.

W pierwszym pełnym sezonie Pacheco wywalczył z drużyną wicemistrzostwo Portugalii. W rozgrywkach 2000/01 wydarzyło się jednak coś jeszcze większego. Boavista wyprzedziła FC Porto, Benfikę i Sporting, zdobywając pierwsze i jak dotąd jedyne mistrzostwo kraju. Był to zarazem pierwszy tytuł portugalskiego klubu spoza wielkiej trójki od 1946 roku, kiedy triumfowało Belenenses. Sami sobie wyobraźcie skalę tej sensacji.

Siłą zespołu była przede wszystkim defensywa. Boavista dysponowała jedną z najszczelniejszych obron w lidze, a między słupkami stał Ricardo. Ten sam, który podczas słynnego konkursu rzutów karnych w ćwierćfinale Euro 2004 przeciwko reprezentacji Anglii bronił bez rękawic. Na tamtym turnieju akurat już nie był piłkarzem Boavisty, ale wcześniej spędził tam aż osiem lat, a więc naprawdę kawał czasu, by mówić o nim per „legenda”.

Reklama

Boavista nie była jednosezonową sensacją. Rok po zdobyciu mistrzostwa zajęła drugie miejsce w lidze. W europejskich rozgrywkach również pokazywała się z dobrej strony.

W sezonie 1999/2000 po raz pierwszy wystąpiła w fazie grupowej Ligi Mistrzów. Po zdobyciu mistrzostwa wróciła do tych rozgrywek w sezonie 2001/02. W pierwszej fazie grupowej zajęła drugie miejsce za Liverpoolem, wyprzedzając Borussię Dortmund. W kolejnej rundzie mierzyła się między innymi z Manchesterem United i Bayernem Monachium. Ostatecznie zakończyła tamtą rywalizację na trzeciej pozycji (wówczas grało się dwie fazy grupowe).

W następnym sezonie dotarła do półfinału Pucharu UEFA, w którym przegrała z Celtikiem. Był to sportowy szczyt. Paradoksalnie właśnie okres największych sukcesów okazał się początkiem finansowych problemów, które z czasem doprowadziły Boavistę na skraj upadku.

Reklama

Sportowy zjazd rozpoczął się w sezonie 2002/03, kiedy Boavista zakończyła ligę dopiero na dziesiątym miejscu, mimo że równocześnie docierała do minimalnie przegranego dwumeczu w półfinale Pucharu UEFA. Kolejne lata przyniosły względną stabilizację w środku tabeli, ale sytuacja finansowa stawała się coraz gorsza.

Zaległości wobec piłkarzy potrafiły sięgać nawet kilkunastu miesięcy. Pojawiały się napięcia w szatni, a zawodnicy mieli grozić władzom, że nie wyjdą na boisko, jeśli nie otrzymają należnych pieniędzy. Stadion nadal generował wysokie koszty, a długi rosły.

Wspomniany Ricardo odszedł do Sportingu za 7 milionów euro. Jose Bosingwa powędrował do FC Porto na zasadzie wymiany z dopłatą miliona euro oraz… meczu towarzyskiego na stadionie Bessa. Elpidio Silva – odpowiedzialny za 11 goli w sezonie mistrzowskim czy kultowe dla klubu trafienia w Lidze Mistrzów (2x z Liverpoolem, 1x BVB) także odszedł do Sportingu.

My w Polsce dobrze kojarzymy Boavistę jako średniaka ligi portugalskiej, bo był taki moment, że na skrzydle szalał tam Rafał Grzelak, autor pięciu trafień i czterech asyst w sezonie 2006/07. To była już ta słabsza Boavista – taki solidny średniak. W 2006 roku „Pantery” były dla nas tym, czym później Borussia Dortmund czy obecnie FC Porto (oczywiście znając skalę), bo inne pięć trafień dokładnie w tym samym sezonie dorzucił tam Przemysław Kaźmierczak. No więc o sile portugalskiego średniaka stanowiło – i to dość mocno – dwóch Polaków. Notabene w kadrze był jeszcze trzeci – Krzysztof Kazimierczak. On zagrał jednak w zaledwie dwóch spotkaniach tamtego sezonu.

Reklama

Polska Boavista. Przemysław Kaźmierczak i Rafał Grzelak

Złoty Gwizdek

W 2004 roku portugalskim futbolem wstrząsnęła afera korupcyjna określana mianem Apito Dourado, czyli „Złotego Gwizdka”. Jej konsekwencją było wszczęcie postępowań dyscyplinarnych, które kilka lat później doprowadziły do kar dla kilku klubów i działaczy. W przypadku Boavisty oraz FC Porto szczególnie ważne były decyzje podjęte w maju 2008 roku w ramach postępowania Apito Final.

Boaviście zarzucono korumpowanie sędziów podczas trzech spotkań sezonu 2003/04 – z Benfiką, Belenenses i Académicą. W przypadku FC Porto postępowanie dotyczyło dwóch meczów: z Beira-Mar oraz Estrelą Amadora. Władze ligi uznały, że w obu przypadkach doszło do naruszeń dyscyplinarnych, ale wymierzyły klubom zupełnie inne kary. Boavista została zdegradowana do drugiej ligi. Otrzymała również grzywnę w wysokości 180 tys. euro, a jej były prezes João Loureiro został zawieszony na cztery lata i ukarany grzywną w wysokości 25 tys. euro.

Reklama

FC Porto straciło natomiast sześć punktów w sezonie 2007/08 i otrzymało karę finansową w wysokości 150 tys. euro. Prezes Jorge Nuno Pinto da Costa został zawieszony na dwa lata i ukarany grzywną w wysokości 10 tys. euro.

Różnica była ogromna. Porto miało wówczas tak dużą przewagę nad rywalami, że odjęcie sześciu punktów nie pozbawiło go nawet mistrzostwa. Przed nałożeniem kary zespół wyprzedzał drugi w tabeli Sporting o… 20 punktów. Kara miała wymiar symboliczny i była kpiną. Boavista, mimo że zajęła dziewiąte miejsce w lidze, została natomiast administracyjnie zdegradowana.

– Boavista bardzo drogo zapłaciła za to, że była kamieniem w bucie wielkich klubów – mówił bez ogródek Ricardo, który później odbudował swoją karierę w Sportingu.

Ricardo

Reklama

Właśnie dlatego wśród kibiców Boavisty do dziś można spotkać przekonanie, że klub został kozłem ofiarnym całej afery. As Panteras nie zamierzali jednak pogodzić się z karą. Rozpoczęła się wieloletnia batalia prawna o odzyskanie miejsca w portugalskiej ekstraklasie. Kwestionowano między innymi sposób wykorzystania nagrań rozmów telefonicznych, które stanowiły istotną część materiału dowodowego. Sprawa ciągnęła się przez kolejne lata, a przełom nastąpił dopiero w 2013 roku.

W lutym Rada Sprawiedliwości portugalskiej federacji uwzględniła odwołanie Boavisty, uznając, że postępowanie dyscyplinarne, które doprowadziło do degradacji, uległo przedawnieniu. Nakazano umorzenie spraw, ale nie oznaczało to merytorycznego rozstrzygnięcia, że Boavista nie dopuściła się zarzucanych jej czynów. Organ odwoławczy nie oceniał ponownie całego materiału dowodowego. Decyzja otworzyła jednak drogę do przywrócenia klubu do najwyższej klasy rozgrywkowej.

W międzyczasie, w 2013 roku, do Boavisty wrócił João Loureiro. Były prezes został oczyszczony z zarzutów i odzyskał możliwość kierowania klubem. W kolejnych miesiącach zajął się porządkowaniem finansów i negocjacjami z wierzycielami. Zadłużenie spadło wówczas z około 65 mln do nieco ponad 30 mln euro. W tunelu pojawiło się światełko.

Ostatecznie Boavista wróciła do portugalskiej ekstraklasy w sezonie 2014/15. Był to wyjątkowy przypadek – została tam bowiem „wciągnięta” bezpośrednio z trzeciej ligi.

Reklama

Dziś można dywagować, czy wówczas lepszym wariantem dla „Panter” nie byłoby staranie się o wysokie zadośćuczynienie. Sportowy powrót do elity nie rozwiązał problemów finansowych. W czasie gry na niższych szczeblach Boavista straciła znaczną część przychodów z praw telewizyjnych i sprzedaży biletów, a kosztowny stadion nadal generował wydatki i pozostawał obciążony zobowiązaniami.

Gérard López – postać znana

Kolejny ważny punkt na osi czasu tej opowieści to rok 2020, kiedy większościowym udziałowcem Boavisty SAD został Gérard López, luksemburski przedsiębiorca znany z działalności w świecie sportu i finansów. Dla kibiców pojawienie się zagranicznego inwestora z doświadczeniem w futbolu jawiło się szansą na nowy początek. Wcześniej López był związany między innymi z francuskim Lille OSC oraz zespołem Lotus w Formule 1.

Z perspektywy czasu trudno jednak uznać, że jego wcześniejsze dokonania dawały podstawy do optymizmu. Lopez doprowadził zespół Lotus F1 Team do bankructwa. W 2015 roku Renault przejęło tę ekipę za symboliczną kwotę 1 funta. No nie wróżyło to najlepiej, a i to nie był koniec jego „dokonań”.

Jeszcze poważniejsze problemy pojawiły się w działalności piłkarskiej. W 2017 roku przejął Lille OSC. Klub osiągał dobre wyniki sportowe, a w 2021 roku zdobył nawet mistrzostwo Francji. Jednocześnie jego model finansowania opierał się na bardzo dużym zadłużeniu. López pożyczył od amerykańskiego funduszu Elliott około 225 mln euro na przejęcie. Gdy nie był w stanie spłacić zobowiązań, fundusz przejął kontrolę nad Lille, a López stracił tam władzę pod koniec 2020 roku. To o tyle ważne, że planem Lopeza było uczynienie z Boavisty klubu satelickiego dla Lille.

Reklama

Niepowodzenie we Francji nie zakończyło jego działalności w futbolu. W 2020 roku przejął belgijski Royal Excel Mouscron, a kilka miesięcy później Boavistę. W 2021 roku został również właścicielem Girondins de Bordeaux.

Historia Mouscron zakończyła się upadłością. Był spadek z belgijskiej ekstraklasy, piłkarze skarżyli się na nieterminowe wypłaty, a w 2022 roku ogłoszono jego bankructwo. Bordeaux również znalazło się w poważnym kryzysie finansowym. Klub zmagał się z ogromnymi zobowiązaniami, problemami z wierzycielami i degradacją do niższych lig. Obecnie „Żyrondyści” występują na szóstym poziomie rozgrywkowym we Francji. To przykre, bo przecież mówimy o bardzo uznanej marce.

Tak, Lopez to odwrócony Midas. W Boaviście scenariusz okazał się podobny. Przejął większościowy pakiet udziałów w spółce, która już wcześniej miała problemy finansowe. Nie można zatem przypisać mu całego historycznego zadłużenia, ale jego okres rządów nie przyniósł oczekiwanego przełomu. Wręcz przeciwnie – problemy z płynnością, zaległości i zakazy transferowe nadal się pogłębiały.

Reklama

Mieliśmy do czynienia z kolejnymi blokadami rejestracji nowych zawodników nakładanymi przez FIFA. Ograniczenia utrudniały budowanie kadry i zmuszały Boavistę do szukania kolejnych rozwiązań awaryjnych. W tym samym czasie narastały zaległości podatkowe i zobowiązania wobec wierzycieli. Według późniejszych wyjaśnień administracji SAD w latach 2019–2023 pojawiały się setki postępowań egzekucyjnych i sądowych, a wcześniejsze porozumienia z wierzycielami nie były realizowane.

Model funkcjonowania Boavisty wymagał kolejnego finansowania, restrukturyzacji zadłużenia i przychodów ze sprzedaży zawodników. Nie zapewniał jednak trwałego rozwiązania problemów z płynnością. W praktyce klub coraz bardziej przypominał organizację, która próbuje przetrwać z miesiąca na miesiąc.

Tąpnięcie

W sezonie 2023/24 Boavista do ostatnich chwil walczyła o utrzymanie w portugalskiej ekstraklasie. Uratowała się w ostatniej kolejce, remisując 2:2 z Vizelą po bramce w doliczonym czasie gry. Ale to była po prostu gra na przetrwanie, opóźnienie wyroku. Nie dało się inaczej. Rok później ten serial dobiegł końca. Ekipa „Panter” zakończyła sezon 2024/25 na ostatnim, 18. miejscu w tabeli i po jedenastu latach opuściła najwyższą klasę rozgrywkową.

Nic dziwnego. Kadra była budowana w kryzysowych warunkach, w dużej mierze z zawodników dostępnych na zasadzie wolnych transferów. Wśród sprowadzonych piłkarzy znalazł się między innymi Layvin Kurzawa, były zawodnik Paris Saint-Germain. Był też choćby Steven Vitória, którego możemy pamiętać z Lechii Gdańsk. To był hurtowy zaciąg piłkarzy z kartami w ręku. Nie mogło się to wszystko udać.

Reklama

By zobrazować nędzę, w jakiej znalazł się klub z zachodniej części Porto można przytoczyć znamienne, już wspomniane wcześniej wydarzenie. W kwietniu 2025 roku stadion został pozbawiony prądu z powodu nieopłaconych rachunków. Mecz ze Sportingiem, który ostatecznie udało się rozegrać, zakończył się klęską As Panteras 0:5.

Spadek z Liga Portugal był jednak dopiero początkiem kolejnych problemów. Boavista nie uzyskała licencji na występy w drugiej lidze. Władze spółki informowały, że mimo wpłat na rzecz państwa w wysokości niemal 5 mln euro, nie udało się spełnić wszystkich warunków licencyjnych.

10 lipca 2025 roku Boavista SAD ogłosiła rozpoczęcie postępowania upadłościowego z zamiarem restrukturyzacji. Dzień później portugalska federacja odmówiła spółce licencji na występy w Liga 3. Powodem był brak wymaganych zaświadczeń o niezaleganiu z płatnościami wobec urzędu skarbowego i systemu ubezpieczeń społecznych. W ten sposób były mistrz Portugalii stracił status profesjonalnego klubu piłkarskiego. Nie oznaczało to jednak, że w sezonie 2025/26 nie występował w żadnych rozgrywkach.

Reklama

Rzeczywistość niższych lig

Dochodzimy do momentu, gdy trzeba rozróżnić dwie struktury: Boavista Futebol Clube, czyli stowarzyszenie, oraz Boavista SAD, odpowiedzialną za profesjonalny futbol. Po utracie licencji krajowej drużyna SAD została przesunięta do rozgrywek regionalnych. W sezonie 2025/26 występowała w Hyundai Liga Pro, czyli okręgówce przynależnej do miasta Porto. To piąty poziom rozgrywkowy w portugalskiej drabince piłkarskiej.

Wyniki były katastrofalne. Boavista SAD zakończyła sezon na 17. miejscu w 18-zespołowej tabeli. Już w marcu 2026 roku spadek stał się matematycznie przesądzony. Sytuację dodatkowo komplikowały zakazy transferowe. SAD nie mogła swobodnie rejestrować nowych zawodników, dlatego w składzie pojawiali się przede wszystkim piłkarze z zespołów młodzieżowych. Drużyna grała swoje mecze na Parque Desportivo de Ramalde, ponieważ Estádio do Bessa pozostawało niedostępne.

Równolegle własną drużynę seniorską zgłosiło do rozgrywek stowarzyszenie Boavista Futebol Clube. Miała ona występować w najniższej lidze regionalnej, ale nie zdołała skompletować składu i nie rozegrała ani jednego spotkania. W tej samej lidze występował natomiast zespół Panteras Negras FC, utworzony przez kibiców niezadowolonych z sytuacji klubu i działań jego władz. Trochę to zagmatwane, ale pokazuje, jak próbowano ratować markę.

Śledztwo policji i kolejne problemy władz

W lipcu 2025 roku Polícia Judiciária przeprowadziła przeszukania związane z działalnością byłych władz SAD. Sześć osób, w tym były prezes Vítor Murta i dwóch innych byłych członków zarządu, otrzymało w portugalskim postępowaniu karnym status podejrzanych. Nie było w tym gronie Gerarda Lopeza. Śledztwo dotyczyło podejrzeń o przestępstwa gospodarcze, w tym oszustwa podatkowe, korupcję, niegospodarność i pranie pieniędzy. Według informacji portugalskich mediów potencjalne nielegalne korzyści szacowano na około 10 mln euro.

Reklama

Boavista SAD deklarowała współpracę z organami ścigania i przedstawiała siebie jako poszkodowaną w badanych operacjach. W maju 2024 roku stery w SAD objął były piłkarz Fary Faye, który publicznie wskazywał na odziedziczone problemy i zapewniał o próbach uporządkowania finansów. Nie udało się jednak doprowadzić do rozwiązania, które pozwoliłoby spółce normalnie funkcjonować.

Fary Faye – były reprezentant Senegalu, były piłkarz Boavisty i późniejszy prezes 

Ponad 150 mln euro zadłużenia

Boavista, jak już wspomnieliśmy, funkcjonuje w dwóch powiązanych, ale odrębnych strukturach.

Reklama

Pierwszą jest Boavista Futebol Clube – stowarzyszenie założone w 1903 roku, odpowiedzialne za działalność klubu i jego liczne sekcje sportowe. Drugą – Boavista FC – Futebol SAD, czyli spółka odpowiedzialna za profesjonalną drużynę piłkarską. Stowarzyszenie posiadało 10 proc. udziałów w SAD, której większościowym akcjonariuszem był Gérard López.

Problemy finansowe obu podmiotów doprowadziły do odrębnych postępowań upadłościowych. Łączne zadłużenie przekracza 150 mln euro. Nie należy jednak traktować tej wartości jako jednej, dokładnie ustalonej kwoty wspólnego długu – zobowiązania obu podmiotów trzeba rozpatrywać osobno, uwzględniając również wzajemne powiązania i zabezpieczenia.

– Gdy stanęliśmy w obliczu trzech wniosków o ogłoszenie upadłości, których rozpatrywanie było zawieszone do pewnego momentu, ale które następnie zaczęły być ponownie procedowane, mieliśmy trzech dużych wierzycieli. Mogli oni, mówiąc obrazowo, zrobić z Boavistą, co tylko chcieli. Dlatego, kierując się odpowiedzialnością, zdecydowaliśmy się uznać sytuację niewypłacalności. Została ona formalnie stwierdzona 4 lub 5 lipca ub. roku. Zrobiliśmy to również po to, aby uniknąć osobistej odpowiedzialności – mówi Rui Garrido Pereira, prezes Boavista FC.

Jesienią 2026 roku wierzyciele zatwierdzili likwidację SAD. Nie jest to jednak równoznaczne z całkowitym końcem Boavista Futebol Clube. Stowarzyszenie próbowało bowiem wypracować własny plan ratunkowy. 7 października 2026 roku wierzyciele odrzucili również przedstawioną przez jego władze propozycję restrukturyzacji. Zarząd prezesa Rui Garrido Pereiry nie zrezygnował i zapowiadał dalsze rozmowy.

Reklama

27 października sąd w Vila Nova de Gaia zgodził się na przesunięcie zamknięcia działalności klubu o 30 dni. Nie była to jednak bezwarunkowa zgoda. Boavista musiała wpłacić do 8 listopada pieniądze na pokrycie przewidywanych kosztów funkcjonowania w tym miesiącu, a potwierdzenie przelewu przedstawić do 10 listopada. W przeciwnym razie zezwolenie miało wygasnąć automatycznie. Czy ten warunek udało się spełnić? To mocno wątpliwe. Portugalskie media nie podały takiej informacji.

Boavista nie zniknęła całkowicie

Obraz jest dramatyczny, ale to nie tak, że Boavista przestała już istnieć jako klub sportowy. Zniknęła z seniorskiej, męskiej piłki nożnej, ale jej działalność nie ogranicza się do tego jednego zespołu. W strukturach stowarzyszenia nadal funkcjonują zespoły młodzieżowe, drużyna futsalu czy zespoły kobiece. Boavista podaje, że prowadzi działalność w wielu dyscyplinach i skupia około 1500 sportowców. Oprócz piłki nożnej i futsalu są to m.in. lekkoatletyka, siatkówka, gimnastyka, boks, sporty walki i kolarstwo.

Trzeba jednak pamiętać, że kryzys dotknął również te sekcje. Niezależne zestawienie wyników z sezonu 2025/26 wskazuje na liczne spadki, likwidację części zespołów i problemy z finansowaniem działalności.

Garrido Pereira zwraca uwagę na niezwykłą solidarność środowiska klubu.

Reklama

– Dziesiątki osób, które są zaniepokojone sytuacją, robią bardzo prostą rzecz: wysyłają e-mail do zarządu lub sekretariatu i proszą o spotkanie. Wielu z nich rzeczywiście rozumie sytuację, ma własne pomysły i odmienne zdanie. Zawsze, gdy przedstawiają nam inne propozycje, wysłuchujemy ich. W zależności od okoliczności zgadzamy się z nimi i podejmujemy współpracę albo nie. Najlepszym przykładem jest niedawna kampania, która zaangażowała członków klubu, kibiców, a także osoby niezwiązane z Boavistą, które zdecydowały się wesprzeć tę inicjatywę finansowo. Szczególnie imponujące było zaangażowanie osób mieszkających za granicą. Ich wkład był naprawdę wyjątkowy – wspomina prezes Boavista FC.

Nadzieja umiera ostatnia

Sprzedaż Bessy za 33 mln euro nie zakończyła kryzysu. Może jednak zmienić układ sił w negocjacjach dotyczących przyszłości stowarzyszenia. Frozenpark, czyli spółka z grupy Confrasilvas, jest obecnie największym wierzycielem Boavisty, posiadającym około 70 proc. uznanych długów. Nowy właściciel stadionu deklarował zainteresowanie przyszłością klubu, a sama transakcja była uzasadniana m.in. potrzebą zachowania jego działalności.

W październiku pojawił się również inwestor z Kataru – JTA International Investment Holding. Interesował się przejęciem wierzytelności Boavisty, co potencjalnie mogłoby otworzyć drogę do nowego porozumienia. Ekipa Panteras Negras, najważniejsza grupa kibicowska Boavisty, domaga się pilnego zwołania walnego zgromadzenia członków i rozważenia odwołania prezesa Rui Garrido Pereiry. Kibice nie mają zaufania do obecnego zarządu.

Stara Bessa nie była tak imponującym obiektem, ale nie przynosiła gigantycznych strat.

Czy klub z ponad 120-letnią historią uda się uratować? Boavista straciła własność Bessy, ale pojawiały się deklaracje, że obiekt mógłby nadal służyć drużynie, gdy ta wznowi działalność piłkarską seniorów. To jednak wyłącznie spekulacje pisane patykiem po wodach rzeki Duero.

fot. Newspix

0 komentarzy
Adrian Mańko

Wychowanek świętej pamięci Lubelskiego Sport Expressu, do którego trafił jeszcze w liceum, wyłowiony jako młody talent portalu Lublinianka.NET. W Lubliniance od 20 sezonów pełni rolę spikera, a w dziennikarstwie zwiedził kilka tytułów, ostatnio Dziennik Wschodni. Najdłużej pracował jednak na chwałę jednego z buków. Od 2005 roku tworzy własny projekt piłkarski - LAKP. Piłka nożna? Zawsze i wszędzie! Liga Mistrzów, Premier League, Ekstraklasa, okręgówka, B-klasa. Wszystko jedno. Nie gra w padla. Ale gra w tenisa. Lubi też żużel.

Rozwiń
[email protected]

Najnowsze

Reklama

Inne ligi zagraniczne

Reklama