Dwa oblicza Lewandowskiego. Chwila nadziei i brutalny nokaut Arsenalu

redakcja

Autor:redakcja

15 lutego 2017, 22:57 • 3 min czytania

Reklama
Dwa oblicza Lewandowskiego. Chwila nadziei i brutalny nokaut Arsenalu

Do przerwy wyglądał jak facet, który został przypadkowo zgarnięty z ulicy, ubrany w czerwoną koszulkę i wrzucony na boisko. Marnował niezłe sytuacje, miewał problemy z opanowaniem piłki, a jakby tego było mało, to jeszcze poczęstował kopniakiem rywala, co sędzia ukarał rzutem karnym. Po zmianie stron znów zobaczyliśmy jednak Lewandowskiego, jakiego znamy najlepiej – efektownego, efektywnego i prowadzącego grę ofensywną zespołu.

Reklama

Długo można było przed meczem dywagować czy Bayern rzeczywiście ma ostatnio gorsze dni, czy po prostu nie widział sensu w tym, by przemęczać się starciami ze słabeuszami. I jeśli ktokolwiek liczył na to, że Arsenal uwierzy we własne możliwości i postanowi wykorzystać słabostki monachijczyków, to rozczarował się już na samym początku. Kanonierzy bowiem bojaźliwie cofnęli się na własną połowę i ani im się śniło atakować. Jasne, od czasu do czasu powąchali piłkę, ale kontry wyprowadzane w duecie nie mają z zasady wielu szans powodzenia. A było to o tyle zaskakujące podejście do tematu, że przecież w ofensywie londyńczyków nie biega Zjawiński z Boninem, tylko naprawdę paru konkretnych zawodników. A zresztą – nawet gdy taką próbę starali się zawiązać, to kończyło się na dwóch, góra trzech celnych podaniach. Czyli tyle, ile przy dobrych wiatrach udałoby się wymienić na Allianz-Arena choćby Pogoni Siedlce.

Nie tylko jednak ofensywa kulała, bo i obrońcy nie odrobili lekcji. Robben trzymający piłkę na skrzydle to przecież 99-procentowa pewność, że za chwilę zejdzie na lewą nogę i spróbuje rąbnąć w stronę bramki. Gdy jednak swój ukochany schemat postanowił powtórzyć również dziś, a po raz mniej więcej trzy tysiące osiemset dwunasty w karierze, niewiele zrobili jego rywale, by przeszkodzić mu w tej sztuce. No a sam Ospina nawet nie pierdnął, ale doskonale go rozumiemy – przy tak precyzyjnym i mocnym uderzeniu nawet Wakabayashi miałby problemy.

I gdy wydawało nam się, że kwestią czasu są kolejne bramki dla gospodarzy, zwłaszcza że piłka wciąż wędrowała w szesnastce Arsenalu, niespodziewanie odgryzać zaczęli się przyjezdni. Wrzutka w pole karne, zamieszanie, Kościelny kopnięty przez Lewandowskiego i rzut karny. Karny zasłużony, choć samo zbliżenie się pod bramkę Neuera nieco z dupy. No ale żeby bardziej oddać wam klimat męczarni Arsenalu to powiemy tylko, że strzelający Sanchez najpierw kopnął w bramkarza, potem nieczysto trafił przy dobitce i dopiero trzecia próba dała efekt. Na raty, ale wcisnąć się w końcu udało.

Reklama

Kanonierzy w niezłych humorach byli jednak tylko do przerwy, bo już po zmianie stron swoje show zaczął duet Lewandowski – Thiago. Bayernowi ewidentnie nie w smak było to, że ktoś obcy stara się panoszyć u niego w gospodzie i szybko wziął się do robienia porządków. Najpierw Polak dostał wrzutkę ze skrzydła, odbił się z niewidzialnej trampoliny i wpakował piłkę do siatki. Chwilę potem w kapitalny sposób oszukał Paulistę asystując do Thiago. Biedny Paulista dopiero co zdążył zameldować się na boisku, a już trzeba go było ściągać z karuzeli, bo długo jeszcze nie wyglądał na chłopaka, który rozumiał w jaki sposób oszukał go Polak.

Arsenal stawał się z każdą minutą coraz bardziej bezradny. Momentami niezła w pierwszej połowie defensywa, przy wyniku 1:3 przypominała już raczej zlepek obcych sobie ludzi niż formację, która miałaby bazować na zgraniu i komunikacji. Zespół otumaniony dwoma potężnymi gongami przyjął jeszcze dwa uderzenia, bo najpierw Alcantara strzelił zza pola karnego, a piłka – po rykoszecie – wpadła do siatki, a potem na placu pojawił się Thomas Mueller. Niemiec otrzymał niezłe podanie w polu karnym, bujnął raz w prawo, raz w lewo, położył rywala i kopnął obok Osipny. Już po trafieniu Alcantary londyńczycy przestali nawet próbować ataków, a piąty stracony gol tylko przelał czarę goryczy. Wymowne było za to notorycznie wędrujące oko kamery na twarz Arsene’a Wengera. I mina Francuza tak oczywista, że nawet nie trzeba nic dodawać. 5:1, absolutny nokaut po którym cholernie ciężko będzie się podnieść.

Reklama

Najnowsze

Reklama
Niższe ligi

To jeszcze piłka nożna, czy już hokej? Avia upokorzyła Legię

Jan Broda
10
To jeszcze piłka nożna, czy już hokej? Avia upokorzyła Legię

Liga Mistrzów

Reklama
Liga Mistrzów

4 Polaków z golem w Lidze Mistrzów! Po co nam tam klub Ekstraklasy?

AbsurDB
17
4 Polaków z golem w Lidze Mistrzów! Po co nam tam klub Ekstraklasy?
Liga Mistrzów

COMOpromitacja i kLENSka. Mecz, jakiego Liga Mistrzów jeszcze nie widziała

AbsurDB
18
COMOpromitacja i kLENSka. Mecz, jakiego Liga Mistrzów jeszcze nie widziała