Minimalizm Lecha. Drugi garnitur „Kolejorza” bez ambicji, ale z awansem

redakcja

Autor:redakcja

18 marca 2015, 20:43 • 3 min czytania

Reklama
Minimalizm Lecha. Drugi garnitur „Kolejorza” bez ambicji, ale z awansem

Starcie Lecha ze Zniczem było tak nudne, tak błahe, tak statyczne, tak mało emocjonujące, że aż przez to na swój kuriozalny sposób unikalne i niewykluczone, że zapadnie nam w pamięć na dłużej. Trafi do mało zaszczytnej pamięciowej szufladki o nazwie „najbardziej anemiczne mecze o stawkę, jakie przyszło nam widzieć” i gdy ktoś kiedyś zapyta nas o najmniej porywający pojedynek na murawie, taki, który efektownością korespondował z obserwowaniem schnącej na ścianie farby, to będziemy mieli odpowiedź. Rzucimy konkretną datą i miejscem: osiemnasty marca, stadion Lecha, rewanż ćwierćfinału Pucharu Polski.

Reklama

Po 1:5 w Pruszkowie jasne było, że dzisiejszy mecz to tylko formalność. Lech miał przystemplować awans i pozostawało tylko jedno pytanie do rozwiązania: w jakim stylu to zrobi. Znicz, jak można się było spodziewać, postawił w polu karnym autobus i czekał na to, co zrobi Lech. Problem w tym, że drugi garnitur „Kolejorza” zaprezentował się tak, jakby nie chciał opuszczać ławki rezerwowych. Zdawało nam się momentami, jakby swoją dyspozycją mówili „Dobrze nam na ławie, nie trzeba biegać, a i kibice cię nie okrzyczą – w to nam graj!”.

Żartujemy sobie, ale kto dzisiaj mógł do siebie przekonać Skorżę? Sprawić, by miał ból głowy kogo wystawić, a nie z kogo zrezygnować? Szukamy, szukamy i jest bardzo ciężko. Obrońców i defensywnych pomocników niby można pochwalić za to, że Znicz w ofensywie praktycznie nie istniał, ale umówmy się, to żaden wyczyn biorąc pod uwagę klasę i taktykę gości. Z przodu aktywny był Keita, ale to agent chaosu, bo reprezentuje ten rodzaj aktywności, przy którym, owszem, widać gracza często, ale za wiele jest w tym strat, nieudanych dryblingów, miernych strzałów, złych decyzji.

Holman i Kownacki dla odmiany przez większość czasu byli niewidoczni, co szczególnie musi martwić w przypadku tego drugiego, bo kiedy jak kiedy, ale na tle bunkrującego się w szesnastce Znicza gracz o jednak jakiejś ligowej renomie powinien robić różnicę, powinien przynajmniej spróbować tę renomę czymś potwierdzić. Tymczasem „Kownaś” miał jedną sytuację, którą spartaczył, a poza tym kaleczył niemiłosiernie. Koniec końców, pochwalić chce nam się tylko debiutanta, Krystiana Sanockiego. Wyglądał dobrze na tle kolegów, jakby bardziej energicznie, a w końcu przełożył swoją dyspozycję na konkrety i zagrał fantastyczną piłkę do Formelli, który strzelił gola i tym uratował swój słabiutki występ. Asysta Sanockiego miód malina, bardzo fajne powitanie z poważną piłką. Czekamy na więcej.

Lech wykonał zadanie, które stało przed nim formalnie – awansował do półfinału. Nie wykonał natomiast zadania, które postawili przed drużyną kibice, skandujący „więcej ambicji, Kolejorz więcej ambicji”. I jeśli ci ostatni mają szukać pozytywów z dzisiejszej wizyty na Inea Stadion, to chyba znaleźliby je głównie na konferencji prasowej. Przynajmniej Skorża nie zasłaniał się wynikiem, nie zaklinał rzeczywistości, nie brnął w wymówki. Widział to samo co wszyscy: Mimo wszystko spodziewałem się lepszego meczu. Martwi mnie niska liczba sytuacja podbramkowych. Myślałem, że zagramy lepiej w ataku pozycyjnym. Graliśmy za wolno i byliśmy zbyt statyczni.

Reklama

Najnowsze

Reklama
Niższe ligi

To jeszcze piłka nożna, czy już hokej? Avia upokorzyła Legię

Jan Broda
10
To jeszcze piłka nożna, czy już hokej? Avia upokorzyła Legię