ŁKS Grzegorza Szoki jawi się jako poważny kandydat do awansu do Ekstraklasy. Mimo to fani łódzkiej drużyny nie są zadowoleni z tego, co Rycerze Wiosny prezentują na boisku, bo przecież notują ostatnio skromne wygrane po 1:0. Wielu kibiców uważa, że zespół nie gra na miarę swojego potencjału, a wobec trenera jest sporo wątpliwości. Właśnie dlatego zdecydowaliśmy się z nim porozmawiać.
Jak rozumie krytykę ze strony trybun? Dlaczego nie zawsze się z nią zgadza? Co było dla niego kubłem zimnej wody podczas pracy w Łodzi? Co usłyszał na spotkaniu klubu biznesu ŁKS-u od jednego z uczestników i jak zareagował? W czym Roy Keane miał rację? Co go najbardziej cieszy w grze drużyny, a co wymaga poprawy? Jak ocenia poszczególnych zawodników? Co dalej z Antonim Młynarczykiem? Czego nie chce obiecywać? Odpowiedzi na te i wiele innych pytań znajdziecie w poniższej rozmowie. Zapraszamy!
Czy ŁKS gra lepiej niż uważają kibice?
Mariusz Bielski: Czy my się spotykamy w newralgicznym momencie sezonu z pana perspektywy? Z jednej strony wyniki są w porządku, ale krytyka nie milknie.
Tak, mamy najwięcej punktów ex aequo z Polonią, choć nie zawsze byliśmy wystarczająco skuteczni. Myślę, że paradoksalnie na wcześniejszym etapie sezonu zdarzały się nam słabsze spotkania, jak to z Pogonią Grodzisk Mazowiecki czy z Ruchem Chorzów, gdzie faktycznie nie zasługiwaliśmy na zwycięstwo. Z drugiej strony z Pogonią mieliśmy karnego przy wyniku 0:1. Mogliśmy strzelić, pójść za ciosem i minimum zremisować, a przegraliśmy. Z Polonią wygrywaliśmy 1:0 i niestety znów nie wykorzystaliśmy karnego na 2:0, straciliśmy bramkę w końcówce, a mecz skończył się remisem 1:1. Biorąc pod uwagę te przytoczone przeze mnie mecze moglibyśmy mieć więcej punktów, choć warto zauważyć, że wciąż jesteśmy jedną z dwóch drużyn na czele tabeli.
Grzegorz Szoka: Mówiąc o krytyce nawiązywałem do słów Damiana Węglarza, który po meczu ze Stalą Rzeszów stwierdził, iż niektórzy kibice potrzebują lodu na głowę.
To kwestia emocji, które było czuć w tym meczu. Niezadowolenie pojedynczych kibiców stało się bardziej słyszalne przez brak dopingu. Ja też się odnosiłem do tego na konferencji. W tym dniu, z uwagi na wydarzenia w Krakowie, kibice nie zdecydowali się na doping, więc brakowało nam wsparcia z Galery. Atmosfera na tej trybunie zawsze jest mocno podkręcona. Na takiej fali nie raz potrafiliśmy strzelić gola w końcówce i wygrać.
W tym przypadku na pewno było to spowodowane jakąś frustracją Damiana, bo pojedyncze okrzyki docierały do zawodników i oni czuli to niezadowolenie. Myślę jednak, że w tym kontekście nie należy mówić o całym środowisku, tylko pojedynczych kibicach.
𝐃𝐚𝐦𝐢𝐚𝐧 𝐖𝐞̨𝐠𝐥𝐚𝐫𝐳 mocno zdegustowany postawą kibiców ŁKS-u, którzy podczas domowego meczu ze Stalą Rzeszów byli… przeciw własnym piłkarzom.
📲 Skrót meczu ▶️ https://t.co/pvel7UkozQ https://t.co/r6FFxnIT4G
— TVP SPORT (@sport_tvppl) November 8, 2026
Jesteście w samym czubie tabeli, macie tyle samo punktów co Polonia i z tym dyskutować się nie da. Mimo tego fani podkreślają, że mecze ŁKS-u trudno się ogląda pod kątem stylu gry, że to jest męczące. Wrażenia estetyczne w futbolu są dla pana ważne?
Oczywiście, choć w pierwszej kolejności ja, jako trener, jestem rozliczany z wyników. Niedawno prezes wysłał mi informację, iż zostałem bodajże 8. najdłużej pracującym trenerem ŁKS-u w XXI wieku… Pewnie to dlatego, że rezultaty są stabilne. Nie pozwalamy sobie na dłuższe kryzysy, których moi poprzednicy nie przetrwali. Oczywiście rozumiem społeczność wokół ŁKS-u, że styl gry jest dla nich ważny, równocześnie ja chcę być przede wszystkim skuteczny. Myślę, że dzisiaj tyle mówimy o stylu, bo nie zdobywamy wielu bramek. Patrząc na statystyki, czyli xG, teoretycznie powinniśmy mieć na koncie 33 trafienia. A ile ich mamy w praktyce?
Siedemnaście.
No właśnie, to jest bardzo duża różnica. I nie chodzi mi już nawet o punkty, na które te bramki mogłyby się przełożyć. Na pewno jednak samo wykorzystanie wielu sytuacji sprawiłoby, że nasze mecze byłyby oceniane inaczej. Zdarzały się takie spotkania, gdy szybko strzelaliśmy na 1:0, potem na 2:0 i po takich starciach odbiór był pozytywny. A wiadomo, że gdy mecz się dobrze układa zawodnicy łapią luz i nie muszą dźwigać tego ciężaru wyniku na krawędzi i wtedy sama gra też wygląda lepiej. Trudno mi jednak polemizować z tym, jak ktoś odbiera piłkę. Moje podejście jest generalnie takie, że zależy mi na skuteczności i w ofensywie, i w defensywie.
Moje drużyny nigdy nie były nastawione na posiadanie piłki. To nie zawsze daje wymierne korzyści. Jak to kiedyś malowniczo powiedział Roy Keane – można spędzić z kobietą cały wieczór w barze, pić drinki, rozmowa będzie się kleić, ale potem wejdzie ktoś inny, powie trzy zdania, zrobi na niej dużo większe wrażenie i to on zabierze ją do domu (śmiech). Liczą się konkrety.
Dlatego jeśli patrzę na raport ligowy, według którego mamy drugi najwyższy współczynnik w tworzeniu sytuacji i o 16 bramek mniej względem nich, to takim konkretem jest dla mnie właśnie liczba wypracowanych okazji. Patrząc dalej, średnia odległość, z której ŁKS oddaje strzały na bramkę przeciwnika, jest najniższa w lidze. Jakość strzałów? Również mamy najlepszy współczynnik w lidze, czyli w przeliczeniu na jeden strzał tworzymy najlepsze sytuacje. Z kolei pod względem kontaktów w polu karnym przeciwnika jesteśmy na czwartym miejscu. To wszystko sprawiło, że znaleźliśmy się w czubie tabeli.
Idąc dalej za liczbami – mamy 50% posiadania piłki, więc to wcale nie jest tak, że ją oddajemy i stoimy bez futbolówki przez 70% czasu spotkania. Z drugiej strony, w obronie wysokiej mamy trzeci najlepszy wynik pod względem odbiorów. To dowodzi, że w ogólnym ujęciu nie bronimy się nisko, choć w każdym meczu zdarzają się różne momenty. Ogółem patrząc na statystyki z 14 spotkań ligowych z obecnego sezonu, widzę sporo pozytywów.

Szoka o grze wahadłowych i zaletach obecnego ustawienia
To z czego pana zdaniem wynika ten dysonans między jednoznacznymi statystykami, które pan przedstawia, a niepochlebnymi opiniami ze strony kibiców? Oni ciągle czują niedosyt co do tego, jak ŁKS prezentuje się na boisku.
Nie wiem, o różnych rzeczach możemy porozmawiać. Co na przykład panu nie podoba się w grze ŁKS-u?
Często odnoszę wrażenie, że ŁKS bywa zbyt zachowawczy. Na przykład zdarza się okazja do kontry i przydałoby się, aby jeszcze jeden zawodnik poszedł za akcją i zrobił przewagę. Brakuje mi większego elementu zaskoczenia. Poza tym wahadłowi mogliby mieć jeszcze większy udział w grze ofensywnej niż obecnie. To tak na szybko, co mi przyszło do głowy. Biorę jednak poprawkę na to, że być może założenia taktyczne są inne.
Okej, no to pokażę panu statystykę stworzonych okazji i asyst dla wahadłowych w przeliczeniu na 90 minut z obecnego sezonu i poprzedniego.
(Trener pokazał wykres, z którego wynikało, iż zawodnicy z tych pozycji są bardziej efektywni w ofensywnych poczynaniach niż ich odpowiednicy z rozgrywek 2025/26).
Marcel Błachewicz, Szymon Karasiński, Julian Keiblinger i Dominik Sokół – oni wszyscy mają po jednym golu i po asyście. To łącznie daje bezpośredni udział przy ośmiu bramkach, a na ten moment jest to blisko połowa goli strzelonych przez zespół w tym sezonie. Oczywiście jeśli się to zmieni, będziemy mogli zastanawiać się, czy to kwestia nieodpowiedniej taktyki, czy danego piłkarza… Widzimy jednak, że jako zespół mamy sytuacje, które powinniśmy lepiej wykorzystywać. Teraz jesteśmy w momencie, gdy nie wszystkie nasze wykreowane sytuacje są wykorzystane. Bywają takie serie, gdy ktoś strzela i zdobywa dużo więcej punktów niż teoretycznie powinien, lecz w perspektywie całego sezonu to się wyrównuje.
Trener Andrzej Strejlau powtarza, że w piłce „suma szczęścia zawsze równa się zeru”.
Sądzę, że naprawdę tak jest. Wracając do wahadłowych… Pan obserwuje jakąś fazę, jak wcześniej graliśmy 5-3-2 i może przy szybkim wyjściu wahadłowych brakowało albo generalnie jakichkolwiek piłkarzy w szerokości boiska. Teraz delikatnie zmieniamy strukturę, by lepiej wykorzystać na przykład Lenarda Szczygła, aby on w kontrze mógł być częściej, nabiegać z szerokości. Ostatnio nieco inaczej wychodziliśmy do kontr i okej, to jest coś, z czym mogę się zgodzić.
Konkretne ustawienie zawsze ma coś na celu, coś daje – na przykład pokrywanie większej szerokości boiska i niedopuszczanie przeciwników do sytuacji strzeleckich. Nam się to udaje, jesteśmy trzecią drużyną ligi pod tym względem i ogólnie straciliśmy najmniej bramek w całej stawce.
Trener Szoka wymyślił nowy system w którym mamy w składzie wahadła, ale ich nie używamy. Jak sobie pomyślę i porównam ile zagrożenia i konkretów ze skrzydeł kreowali nasi boczni obrońcy w 443 to idź pan w ch*j z takimi wahadłami. Jednocześnie mamy 4 środkowych pomocników teoretycznie wspieranych przez wahadła i nie mamy dominacji w środku. Nie ma nic co broniłoby ten system poza faktem, że trener nie umie innego. Do pieca od poniedziałku. Natychmiast!
#ŁKSTSP #łodzianie— Jacek Szwagrzak (@JacekSzwagrzak) October 18, 2026
Presja to w ŁKS-ie zjawisko naturalne
Czytałem niedawno pana wypowiedź, w której padło, że koszulka ŁKS-u czasem zaczyna ważyć za dużo. To jest jedna z rzeczy, którą rozpatruje pan jako powtarzający się kłopot w zespole?
Krótko po objęciu drużyny jedna osoba z klubu biznesu ŁKS-u zapytała mnie, dlaczego tak się dzieje, że ktoś przychodzi do nas i zapomina jak się gra, a potem odchodzi i gdzieś indziej radzi sobie świetnie.
Dlaczego?
Nawet w pierwszej lidze są kluby, gdzie nie ma aż takiej presji w każdym meczu albo trzeba prezentować odpowiednio atrakcyjny styl. ŁKS to jednak jeden z tych klubów, gdzie choćby ze względu na historię wymagania są takie, by drużyna „przebiegła się” po całej lidze. W związku z tym zawodnicy, którzy wcześniej nie mierzyli się z czymś takim, muszą się nauczyć, jak sobie radzić z niezadowoleniem i oczekiwaniami, by w każdym meczu i pod każdym względem być dużo lepszym od przeciwnika. Niestety w rzeczywistości nie zawsze się to udaje.
Ta rozmowa miała miejsce, gdy stawałem się piątym trenerem ŁKS-u w ciągu roku, drużyna była wtedy w trudnym momencie i apelowałem o wsparcie dla tych chłopaków. Część osób podzielała moje zdanie, ale od jednej osoby usłyszałem, że „w ŁKS-ie trzeba zapierdzielać, a jak nie to niech idą grać gdzie indziej”. Nawet to rozumiem. Odpowiedziałem wprost: „Nie będzie wyników, to i mi pomachacie białą chusteczką. Odejdę, ale państwo zostaniecie w tym samym środowisku z tym samym problemem”. Na szczęście na wiosnę udało się włączyć do walki o baraże. Kibice byli bardzo za nami i dzięki temu każdy czuł, że rośnie wraz ze wsparciem fanów. Tamte mecze były fajne. Może nie idealne, ale szliśmy w górę.
Jest tu tęsknota za byciem w Ekstraklasie dłużej niż przez jeden sezon.
Wiem, w jakim miejscu jestem i rozumiem to. Weźmy ten mecz z Ruchem – ja bardzo chciałem wykorzystać to spotkanie, żeby wygrana w nim stanowiła pozytywny bodziec dla całego środowiska.
Można przegrać z Ruchem, a można z jakąś inną drużyną o mniejszym prestiżu, nie obrażając nikogo. I tu stracisz trzy punkty, i tu, ale te stracone z Ruchem zawsze ważą więcej z perspektywy kibica.
Michał Kołba, który był tu piłkarzem bardzo długo, a w tamtym roku pracował ze mną w sztabie, opowiadał mi, że w najnowszej historii ŁKS-u prawie wszystkie mecze, które mogły jakoś zbudować całe środowisko wokół klubu, kończyły się frustrująco. Czy to otwarcie stadionu z Chrobrym Głogów, czy pierwsze derby na nowym obiekcie… Rozumiem, że można czuć zmęczenie w takich sytuacjach.
Chcę przygotować zespół jak najlepiej i dla mnie też ta porażka z Ruchem była bardzo frustrująca. Miałem duże oczekiwania co do tego spotkania, lecz nam nie wyszło. Pierwsza połowa była dość wyrównana i mieliśmy więcej sytuacji niż Chorzowianie. W przerwie chciałem jeszcze mocniej pójść do przodu, a skończyło się tak, że oni zaczęli nas niemiłosiernie kontrować. Był to dla mnie kubeł zimnej wody i znak, że trzeba podejść do tego bardziej stabilnie. Nie nakręcać się, tylko próbować budować pewność siebie u zawodników z meczu na mecz, bo „na hurra” nic się nie zrobi.
A to, że ŁKS wiele meczów rozstrzyga na swoją korzyść dopiero w końcówkach, to według pana atut tej drużyny czy sygnał, że jest sporo do poprawy?
To zależy, jak na to spojrzeć. Pamiętam jedną z rozmów z właścicielem klubu, jeszcze przed moim pierwszym meczem. Pan Melon zwrócił uwagę na to, że gdy zespół straci bramkę, to się rozpada i jest koniec…
To była częsta przypadłość ŁKS-u, jeszcze zanim pan do niego dołączył, że gdy rywal pierwszy strzelał gola, to wszyscy spuszczali głowy i nie byli w stanie się przeciwstawić.
My w drugiej rundzie zaczęliśmy odrabiać straty, strzelać w końcówkach i wtedy padło pytanie – czy my nie możemy tak wcześniej?
No właśnie, a teraz nie możecie tak wcześniej? (śmiech)
To nie jest tak, że my nie chcemy. Z drugiej strony walczymy do końca, wyrównujemy czy ostatnio wygrywamy w końcówkach, a mimo wszystko czuć niezadowolenie. Moim zdaniem warto docenić tych chłopaków, że nie spuszczają głów. Grają o wynik do ostatniej minuty. Jasne, czasem wygrasz, czasem zremisujesz, ale jest wola walki. Oczywiście, lepiej byłoby strzelić gola nie dopiero w końcówce, a w pierwszej połowie. Mieliśmy sytuacje w tych ostatnich meczach już wcześniej, ale nie wykorzystywaliśmy ich. Mimo to doceniam zespół, że stara się do końca. Cieszę się, że mam drużynę, która się nie poddaje.

Jeden kibic uraduje się z takiego zwycięstwa, a drugi powie, że zostało wymęczone.
Są mecze, kiedy przeciwnik z tobą jedzie, jest dużo lepszy, aczkolwiek wybroniłeś się i przepchnąłeś tę jedną bramkę na remis czy 1:0. Cieszysz się, choć miałeś szczęście. Innym razem stwarzasz sobie mnóstwo sytuacji, ale nic nie wpada. W końcu wbijasz jednego gola i wygrywasz. Dlaczego w tym drugim wariancie miałbym być zły, że wygraliśmy? W takim wypadku muszę docenić, że się udało.
Dlaczego ŁKS Szoki gra właśnie w ten sposób?
A czy po meczu wygranym w kiepskim stylu trudno jest zarządzać zespołem? No bo z jednej strony fajnie, że są trzy punkty, a z drugiej trener musi patrzeć szerzej. I wtedy z perspektywy zawodnika to pewnie nie jest budujące, gdy po zwycięstwie okazuje się, że sztab znalazł sporo mankamentów do poprawy.
Dużo łatwiej jest trafić do piłkarza z takim przekazem po zwycięstwie niż po porażce. W wypadku przegranej bywa, że konstruktywna krytyka jest uznawana za obwinianie. Myślę jednak, że po takim czasie zawodnicy ŁKS-u już znają mój styl pracy i mojego sztabu, a my po prostu staramy się odsuwać analizę od wyniku. Pokazujemy piłkarzom dobre i złe zachowania niezależnie od tego, czy wygramy, czy przegramy. Możesz wskazać zawodnikowi rzeczy do poprawy, ale jednocześnie nie wyrzucać go od razu ze składu. Wtedy on widzi, że chodzi o to, by czegoś się nauczyć. Przekazanie uwagi w odpowiedniej formie – bez obwiniania czy nieodpowiedniego tonu – w szerszej perspektywie sprawiają, że zawodnicy podchodzą do tego procesu z zaufaniem.
Mówiąc o procesie, w jakim jego momencie jest ŁKS? Albo inaczej – jak daleko jest drużyna od tego, co by pan uznał za w pełni zadowalające w tym, jak wygląda na boisku?
To jest praca na żywym organizmie i cały czas szukanie najlepszego rozwiązania. Na przykład z perspektywy poprzedniego sezonu musieliśmy zmienić strukturę bronienia, bo przeciwnicy też uczą się grać przeciwko nam. Trzeba jednak dopasowywać styl gry do zawodników i ich najmocniejszych stron. Na przykład z duetem Michał Kaput – Mateusz Wysokiński w środku pola gramy trochę inaczej w ataku niż z duetem Kacper Terlecki – Mateusz Wysokiński. A to ma bezpośredni związek z ich predyspozycjami. Inny przykład – mamy Bartosza Farbiszewskiego z naturalną lepszą lewą nogą i dzięki temu mogliśmy dodać nowe elementy do wyprowadzania piłki. Proces trwa cały czas i uwzględnia zarówno charakterystykę naszych piłkarzy, jak i to, przeciw komu gramy i czemu chcemy się przeciwstawić.
Mamy też Juliana Keiblingera, który nie jest typowym wahadłowym, co biega od linii do linii. Wykorzystujemy go także z łamaniem akcji do środka, żeby tworzył przewagę w środkowej strefie. W tym celu już w poprzednim sezonie zdarzało nam się zmieniać strony Jaspera Loffelsenda i Gustafa Norlina. To są rozwiązania, których szukamy na konkretne mecze.
Niepopularna opinia: Trener Szoka ma idealny styl gry, żeby przetrwać ten pierwszy, najgorszy sezon w ekstraklasie.
Oczywiście bez żadnego pompowania balonika. Jesteśmy bardzo daleko od celu. Pełna pokora do ostatniego meczu sezonu.
— JanoŁW (@Jano1908) November 11, 2026
A co w tym kontekście oznaczałby „skończony projekt”? Zawsze jest nad czym pracować. Gdy tu przyszedłem sporo czasu poświęcaliśmy fazom bronienia. Ćwiczyliśmy sytuacje w dużych grupach 11 na 11, albo w statycznych momentach. Dzisiaj, chcąc grać wyżej, trenujemy w niedowagach czy niepełnych strukturach, kiedy trzeba np. dynamicznie odbudować ustawienie w polu karnym. Jestem trenerem, który chciałby, aby jego zespół grał do przodu, bardzo szybko, wertykalnie.
A to jest często odbierane jako gra na chaos.
Trzeba zwrócić uwagę na to, jak gramy np. z Karolem Podlińskim i Andreu Arasą w ataku, a jak z Arasą i Lenardem Szczygłem. W tym drugim wariancie trudno byłoby grać długą piłkę na Andreu ze względu na jego warunki fizyczne. Trzeba go wykorzystać inaczej niż Karola Podlińskiego, który jest target playerem. Potrafi utrzymać futbolówkę tyłem do bramki, zastawić się, wygrać więcej pojedynków w powietrzu. Jeśli mamy go w ataku, to długie podanie w jego kierunku nie wynika z wykopywania byle do przodu, tylko jest zamierzone, bo chcemy wykorzystać jego atuty.
Widzę jednak momenty, kiedy brakuje nam odpowiedniego zarządzania meczem. Czasem trzeba dłużej utrzymać się przy piłce, tak żeby nie wpaść w dołek fizyczny, bo wtedy rywal przejmie inicjatywę, a my będziemy biegać za piłką. Na pewno przez to, że próbujemy grać szybko do przodu, notujemy sporo strat. Z drugiej strony mamy dużo odbiorów i przechwytów – w tym też jesteśmy w ligowej czołówce. Strat jest jednak za dużo i to na pewno jest element do poprawy.
Może to jest jakiś trop względem tego, o czym rozmawialiśmy na początku? Kibic widzi stratę i myśli „ech, znowu strata”, ale nie zdaje sobie sprawy z kontekstu. Jest ona w pewien sposób ryzykiem wkalkulowanym wynikającym z założeń, by w możliwie jak najszybciej przechodzić do innej fazy akcji, błyskawicznie przenosić piłkę w inną strefę boiska itp.? Tak teraz sobie głośno myślę…
Krytyczne głosy pojawiły się przy okazji meczu ze Stalą Rzeszów, a my w tym spotkaniu celowo próbowaliśmy rozgrywać od tyłu, wykorzystując bramkarza. Chcieliśmy wciągnąć przeciwnika, a potem wchodzić mu za plecy i uważam, że w tym aspekcie nastąpiła duża poprawa. Nie mówię tu o konkretnym meczu, tylko o elemencie gry, względem tego, jak to wyglądało w poprzednim sezonie.
Właśnie miałem pytać o ten sposób rozegrania, bo zastanawiałem się, na ile on wynikał z waszego planu, a na ile z podejścia przeciwnika. Bo trochę ryzyka też w tym jest.
Jeśli już podejmujesz ryzyko, to ono nie może być w ramach grania dla grania. W piłce juniorskiej można mówić – grajmy od tyłu, bo to rozwija, bo chcemy kiedyś w przyszłości być lepszymi zawodnikami. I wtedy zachęcamy zawodników do podejmowania ryzyka, a nie myślimy tylko o wyniku. W futbolu profesjonalnym jednak, jeżeli podejmujesz ryzyko, to ono musi ci jednocześnie przynosić konkretny efekt. Nie rozgrywamy piłki od bramki tylko dlatego, by pokazać, że fajnie gramy. Robimy tak po to, żeby rywal otworzył przestrzeń za swoimi plecami i żebyśmy my w odpowiedni sposób tę przestrzeń wykorzystali.

Andreu Arasa miał świetną rundę wiosenną 2025/26 pod wodzą Grzegorza Szoki. Teraz długo jest zdrowy i trafił do siatki trzykrotnie (stan na 21 listopada).
Szoka o Hinokio i klubowej młodzieży: „Mam to z tyłu głowy”
Jak w tym wszystkim widzi pan Kokiego Hinokio? Jak go pan ocenia w tym sezonie?
Koki powoli wraca do dyspozycji z ubiegłego sezonu, z drugiej rundy po moim przyjściu. Na początku obecnych rozgrywek był delikatnie pod formą, a my ściągnęliśmy Kacpra Nowakowskiego, doszedł też Igor Strzałek i szukaliśmy rozwiązań z przesunięciem Hinokio na szóstkę. On tak czasem grał w Stali Mielec w Ekstraklasie. Wydawało się, że ma predyspozycje – między innymi motoryczne – by zdobywać przestrzeń z prowadzeniem piłki, a w praktyce wyglądało to różnie. W ostatniej rundzie wiosennej Koki miał najlepsze liczby w karierze, jeśli chodzi o kreowanie sytuacji i udział przy golach. Teraz jest też bardziej intensywny w pressingu, wchodzi w pojedynki, rośnie jego skuteczność w dryblingu i generalnie jest pod grą. Zobaczymy, czy finalnie dojdzie do dyspozycji, którą prezentował w poprzedniej rundzie, bo to była topowa forma w jego karierze.
🇯🇵 Koki Hinokio z chirurgiczną precyzją. 2:2!
📺 Oglądaj mecze @_1liga_ na https://t.co/V1MteXVIvM oraz w aplikacji @sport_tvppl. https://t.co/niMn33J2NC
— ŁKS Łódź (@LKS_Lodz) March 21, 2026
Czy w ŁKS-ie postawiono przed panem jakieś konkretne cele związane z młodzieżowcami?
Przychodząc do klubu rozmawiałem o tym z właścicielem i pytałem, co jest dla niego ważne, co by chciał zobaczyć. Jedną z takich rzeczy było rozwijanie młodzieży. Mam świadomość tego, że w historii ŁKS-u wielu młodych chłopaków dostawało tutaj szansę i rozwijali swoje kariery. Mam to z tyłu głowy. Chcę dawać szanse młodzieży. Jeśli mam dwóch piłkarzy o podobnym potencjale, to zawsze wybiorę młodszego.
Dlatego zaraz po moim przyjściu na obóz pojechał z nami Lenard Szczygieł. Był też Krzysiek Fałowski, który zaczął rundę w pierwszym składzie, potem na chwilę usiadł, a później znów grał… Z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że on rozwija się bardzo dobrze. W tym sezonie sporo szans dostaje także Lenard. Jest jeszcze Kacper Nowakowski. Do tego wzięliśmy z rezerw Alana Siwka, który jak dotąd rozegrał pięć meczów w pierwszym zespole. Widzimy ich potencjał, mają jeszcze czas na rozwój. Chcemy, by pokazali się trochę u nas, potrenowali z pierwszym zespołem, może zagrali w kilku meczach. Niewykluczone, że część z nich trafi później na wypożyczenie, żeby zdobywać doświadczenie w innym środowisku.
W rozwoju młodego piłkarza nie zawsze chodzi o sam trening, ale nawet wyjazd z domu rodzinnego, zmianę perspektywy. Dla mnie to nie jest tak, że jak zawodnik idzie na wypożyczenie, to on zawsze musi być tam najlepszy. Długo pracowałem w akademii Legii i miałem wrażenie, że gdy Legia wypożyczała piłkarza, to liczyła, że on z miejsca zostanie gwiazdą zespołu i potem wróci ukształtowany. Lech robi odwrotnie. Tam czasem ktoś idzie na wypożyczenie i się nie wyróżnia, ale potem wraca z większym doświadczeniem, inną perspektywą i dostaje szansę w macierzystym zespole. Ja też tak na to patrzę.
Z jednej strony kibice domagają się odważnego stawiania na młodzież, a z drugiej trenerzy tonują nastroje i mówią, że to trzeba na spokojnie i bez pośpiechu. Po której stronie barykady się pan stawia? Tylko tu też łatwo uciec we frazesy o spalaniu takiego piłkarza. Ale jak on ma zbierać doświadczenie, gdy nie gra i nie może się otrzaskać? To taki ping-pong…
Weźmy Krzyśka Fałowskiego, który – jak pan powiedział – musiał się otrzaskać. Czyli też popełniać błędy. A jak wpuścimy go w chwili, gdy nie będzie gotowy, jeśli nie znajdziemy dobrego momentu, aby również drużyna zobaczyła, że to ktoś na odpowiednim poziomie? No i taki zawodnik zacznie popełniać błędy, przez które zespół zacznie przegrywać, to nikt na tym nie skorzysta, a raczej wszyscy będą rozczarowani.

Młody Krzysztof Fałowski to podstawowy stoper ŁKS-u. Niewielu zawodników ma od niego więcej rozegranych minut.
Można mówić, że najlepiej dochodzić do formy poprzez regularną grę.
Nie chcę brzmieć jak ktoś, kto pozjadał wszystkie rozumy, aczkolwiek uważam, że podejście typu „nieważne jak zawodnik gra, byleby grał” nie jest w stanie mu pomóc. On wtedy traci w oczach kibiców, ale też w oczach drużyny.
I pewnie trener w oczach drużyny także, skoro na niego stawia mimo przeciwwskazań.
Dlatego młodego piłkarza trzeba wprowadzać do zespołu stopniowo. Oczywiście są tacy, co wskakują do składu, łapią falę, nie popełniają błędów…
Jest jednak tak, że błąd obrońcy waży więcej niż błąd skrzydłowego.
Jeśli skrzydłowy, przykładowo Lenard Szczygieł, nie wykorzysta dwóch sytuacji w meczu, a potem strzeli ktoś inny i wygramy, to ludzie szybko o tym zapomną. Ale jeżeli obrońca, czyli np. Krzysiek Fałowski zrobi błąd i przegrasz mecz jednym golem, a potem przegrasz też następny, to już zostanie zapamiętane.
Mimo to trzeba wierzyć w piłkarza, szukać właściwego momentu, gdy naprawdę widzimy w nim potencjał. Jeśli dostrzegamy, że jest profesjonalny, rozwija się, chce się uczyć i dobrze podchodzi do tego wszystkiego, to warto dawać mu szansę. Krzysiek na przykład zrobił bardzo duży progres i wierzę, że będzie robił go nadal. Kiedy stracił miejsce w składzie, zawsze pozostawał pełnym profesjonalistą, był bardzo zaangażowany i to mu oddało chociażby w końcówce minionego sezonu.
Mamy też plany co do innych zawodników. Są jeszcze: Fabian Olejniczak, Sebastian Sopel, Alan Siwek czy Szymon Frakowski… Ci chłopcy też mają możliwość dostać szansę gry w pierwszym zespole. Będziemy jednak planować ich rozwój i nie wykluczamy np. wypożyczeń z myślą o późniejszym powrocie do klubu i regularnym graniu tutaj.

Tabela programu Młodzieżowiec 2.0 dla Betclic 1. Ligi na dzień 18/11/2026. Źródło: Łączy Nas Piłka
Co dalej z Młynarczykiem? Jakie plany ma ŁKS?
Jak wygląda obecna sytuacja Antoniego Młynarczyka? W pewnym momencie dawał sporo konkretów i wydawało się, że zostanie jednym z boiskowych liderów na dłużej, ale potem przyszedł większy dołek i teraz jest wypożyczony do Warty Poznań.
Chcieliśmy znaleźć mu środowisko, w którym będzie miał więcej okazji na grę na odpowiedniej pozycji.
On w ogóle miałby miejsce w obecnym systemie ŁKS-u?
Tak. Był taki moment na obozie w Turcji, gdy wyglądał bardzo dobrze i ja chciałem, aby został. Niestety później przyplątały się kontuzje. Trafił do drużyny, gdzie trener bardzo rotuje składem. Przy okazji starcia z Wartą rozmawialiśmy z Antkiem, że ostatnio znalazł się poza kadrą meczową, wystąpił w rezerwach, a następnie wyszedł od pierwszej minuty na mecz w pierwszej drużynie. Jest zadowolony i czuje, że się rozwija. Myślę więc, że z perspektywy zmiany środowiska, to wypożyczenie może być dla niego przydatne. Na pewno dzięki niemu dojrzeje. U niego dużą rolę odgrywa ambicja, ponieważ on sam bardzo dużo od siebie wymaga. Jest cały czas bacznie mu się przyglądamy.
A jaki jest status Fabiana Piaseckiego w ŁKS-ie?
Jest pełnoprawnym członkiem drużyny. Wrócił po okresie zawirowań w drugim zespole, gdzie też nie zawsze grał. Wygląda coraz lepiej. W zależności od potrzeb i tego, kto akurat będzie z nim na boisku, zamierzamy szukać takich rozwiązań w grze, by wyeksponować jego atuty.
Powoli zbliża się zimowe okienko transferowe. Macie już skonkretyzowane potrzeby i plany?
Wciąż o tym rozmawiamy. Zobaczymy, czy będą jakieś ruchy wychodzące. Zastanawiamy się pod kątem dwóch ruchów, które mogłyby realnie zwiększyć jakość zespołu.
Rozumiem, że mowa o transferach do pierwszej jedenastki, a nie uzupełnieniach drużyny?
Tak byśmy chcieli to zrobić. Co do pozycji – jeszcze nie jestem w stanie odpowiedzieć, bo to będzie zależne od kilku rzeczy.
To na koniec zapytam jeszcze, gdzie musi znaleźć się ŁKS i wynikowo, i stylowo, i pod kątem indywidualnego rozwoju piłkarzy, aby na koniec sezonu miał pan poczucie dobrze wykonanej roboty?
(Trener się uśmiecha i zastanawia)
Tak, to było zakamuflowane pytanie o cele na ten sezon.
Najpierw zobaczymy, gdzie będziemy zimą i wtedy zadecydujemy, co dalej. Chciałbym, aby drużyna grała coraz lepiej, a kibice czerpali radość z oglądania jej meczów. Zrobię wszystko, aby to osiągnąć, choć pewnie nie zadowolę wszystkich. Naturalnie rozumiem fanów, ich frustrację. Wiem, z czego to wynika, bo znam tę najnowszą historię klubu i ludzi, którzy już wcześniej tu pracowali. Zdaję sobie sprawę, że to nie jest łatwe, lecz nie mogę nic obiecać. To jest praca na żywym organizmie, więc żadnych celów nie zadeklaruję. Będę się starał, żeby z tym zespołem osiągnąć sukces. Żebyśmy byli drużyną, która walczy o swoje i jest jednością. Na końcu to jednak boisko wszystko weryfikuje.
ZOBACZ RÓWNIEŻ
Fot. Newspix