Gram w Football Managera nawet, gdy się golę

Lech wygrywa finał Ligi Mistrzów przy 140 tysiącach widzów – finał oczywiście rozgrywany był w Poznaniu, na największym stadionie świata. Kolejorz to krezus większy niż Real i Barca, jedenastka roku FIFA niemal w całości składa się z byłych i obecnych graczy Lecha. Oto piłkarska rzeczywistość Michała Leńca, rekordzisty świata pod względem liczby rozegranych sezonów w Football Managerze. Michał uczynił z Lecha potentata, ale większym osiągnięciem jest fakt, że swoją pasję połączył ze szczęściem rodzinnym i zawodowym. Zapraszamy.

***

Kiedy ostatnio wyłączyłeś Football Managera?

W Sylwestra. Ale grałem, dopóki goście nie przyszli. Tak naprawdę na dłużej wyłączyłem go w sierpniu, gdy pojechaliśmy z rodziną do Chorwacji. Przez dwa tygodnie nie grałem i mi go nie brakowało, co też pokazuje, że nie jestem uzależniony.

Miałeś głód gry po powrocie z wczasów?

Najpierw nadrabiałem straty w firmie. Jak mnie nie ma, nikt nie jeździ na spotkania, nie podpisuje umów, a wrzesień, październik i listopad to lepszy okres w firmie.

Kiedykolwiek zdarzyła się sytuacja, że przez FM-a zawaliłeś coś w firmie?

Nie, bo FM-a można zminimalizować w każdej chwili, chodzi w tle. Wielokrotnie było natomiast tak, że grałem u klienta czekając na niego. Kiedyś grałem też w korkach, ale już tak nie robię, bo raz komuś prawie w dupę wjechałem.

Najdziwniejsze miejsca, w których grałeś?

Na toalecie nie gram, ale grywam podczas golenia.

Podczas golenia?

Tak, spacją się pstryka i gra leci dalej. Żona zawsze się śmieje też, że gram podczas gotowania. Dużo gotuję w domu, myślę, że wychodzi mi to nieźle, natomiast kilka razy na pewno coś przypaliłem przez grę.

Ile najdłużej grałeś ciągiem?

Nigdy doby nie zawaliłem, ale zdarzało się, że kładłem się spać o trzeciej, wstawałem o szóstej grać. Dwadzieścia jeden godzin ciągiem chyba będzie rekordem. Natomiast grałem też w Hattricka, gdzie siedziałem bardzo dużo i byłem aktywnym forumowiczem.

Co na to żona?

Dagmara była wtedy zdenerwowana na maksa. Teraz po wywiadzie, którego udzieliłem Esce, żona powiedziała mi: za to wszystko co przeszłam, masz mi bukiet kwiatów kupić. Kupiłem przedwczoraj od razu dwa bukiety.

Kobietom często ciężko zrozumieć gracza. „Jak on może chcieć grać, gdy może spędzać czas ze mną”.

Poznaliśmy się, gdy ja miałem 18 lat, ona 16. Jak poznałem Dagmarę, to już grałem w menadżery, uwielbiałem Championship Managera, wcześniej na Commodore i Amidze też się tłukło w różne tytuły. Różnica była taka, że wtedy nie było laptopów, tabletów, grało się tylko stacjonarnie. Gdy dojeżdżałem do niej np. do Łodzi, gdzie studiowała, to nie grałem. Nie wiedziała, że jestem maniakiem menadżerów.

Kiedy się dowiedziała?

Jak zaczęliśmy razem mieszkać. Najwięcej grałem, kiedy nam się pierwsze dziecko urodziło. Żona leżała w szpitalu w innym mieście, a ja pracowałem w Warszawie. Przychodziłem z pracy i po prostu grałem. Nie miałem co robić. W weekendy jeździłem do niej, ale półtora miesiąca, aż do dnia narodzin pierwszej córki, wracałem z pracy i non stop grałem. Nie miałem w Warszawie znajomych, jeszcze wtedy nie uprawiałem też sportu… Był też taki okres, gdy wróciliśmy do Poznania. Mieliśmy remont domu, żona pojechała do rodziców, ja pilnowałem majstrów, a mieszkałem na tapczanie w kuchni. Trwały MŚ, nie było żony, dzieci, więc oglądałem mecze i non stop waliłem w Football Managera.

Jak często zdarzały się kłótnie o FM-a?

Cały czas są. Ale mamy podzielone obowiązki domowe. Ja zawożę dzieci i szykuję większość posiłków w domu. Żona np. pomaga dzieciom w lekcjach. Dobre oceny córek – od góry do dołu piątki – to w 99% zasługa mojej żony. Chciałem jej podziękować, że pomimo tego, że gram dużo, to jest na tyle wyrozumiała, że tworzymy szczęśliwą rodzinę.

Nie stawiała ci ultimatum?

Raz albo dwa próbowała. Chciała, żebym spędzał z nią częściej wieczory, a nie siedział przy komputerze. To wygląda często tak, że leci tv, ja gram, żona leży na tapczanie. Na fajne programy schodziłem z kompa i oglądaliśmy razem. Natomiast teraz jeśli coś wspólnie oglądamy na tapczanie bez gry, to tylko programy, które nie mają reklam. Ale jak coś nie jest na HBO czy Canal+, to gram, bo za dużo przerw. Natomiast nigdy nie powiedziała mi – przestań grać, bo się z tobą rozwiodę.

Nie miałeś szalonego pomysłu: spróbować ją tym zainteresować?

Co ty. Mamy wspólne zainteresowania, ale mamy też takie, które nie posiadają punktów stycznych. Dagmary nie interesuje sport. Była ze mną trzy razy na Lechu, ale jej się nie podobało. Meczów w TV też nie ogląda, nawet kadry. Z córkami czasem chodzę na Lecha, raz nawet nasze zdjęcie było głównym na oficjalnej stronie. Bardzo nudny mecz z Podbeskidziem, zimno jak cholera, córka zasnęła mi na rękach. Żona pogodziła się, że piłka nożna i Football Manager to część mojego życia. Akceptuje mnie takiego, jakim jestem. I powiem tak: my się z żoną poznaliśmy w 1997. Od zawsze byłem fanatykiem piłki, ale podczas finału MŚ w 1998 poszedłem z Dagmarą na randkę.

Jak żona reaguje na fakt, że dzisiaj przez Football Managera udzielasz wywiadów?

Jak usłyszała, że robi ze mną wywiad Eska, to powiedziała: chyba sobie jaja robisz. Tekstu, który napisał o mnie Lech Poznań, chyba też nie czytała. Zresztą, nie ma się chyba czym chwalić. Jak się pochwaliłem bratowej, powiedziała, że chyba za mało dociążony w robocie jestem. Tata spytał, czy na pewno nie jestem uzależniony. Uważam, że nie jestem, potrafiłem w Chorwacji zostawić grę i mi jej nie brakowało. Poza tym nie jest tak, że tylko gram: cztery razy w tygodniu biegam. W zeszłym roku brałem udział w szesnastu zawodach biegowych. Od paru tygodni mam trenera biegowego, jednego z najlepszych polskich maratończyków.

No i masz swoją firmę.

Po Politechnice Poznańskiej brałem udział w wyścigu szczurów. Pracowałem w Warszawie, w Kielcach, a w Poznaniu byłem dyrektorem handlowym w dużej firmie dystrybucyjnej. Gdy straciłem tę ostatnią pracę, siadłem w domu i zastanawiałem się co dalej.

Nie było tak, że siadłeś do FM-a, żeby zapomnieć o kłopotach i się oderwać?

Nie, siadłem do Gazeta Praca i wysyłałem CV-ki. Wtedy Football Manager się nie liczył – liczyło się to, że mam dziecko, a nie mam pracy. Mój tata, który też ma firmę, reklamował się na telebimie, który dopiero co stanął w Pile. Opowiedział mi, że to dobry interes i zna człowieka, który może ułatwić wejście w branżę. Żona była absolutnie przeciwna. W sumie firmę założyłem w tajemnicy przed nią.

Jak zareagowała, gdy się dowiedziała?

Była strasznie wściekła. Kontekst jest jeszcze taki, że zamówiłem telebim, który płynął dwa miesiące z Chin, a w międzyczasie dostałem dobrą pracę. Zostałem szefem sprzedaży i marketingu w dużym hotelu w Poznaniu. Zarabiałem fajne pieniądze, ale telebim w końcu dotarł. Rzuciłem po miesiącu pracę w hotelu i zająłem się w pełni swoją firmą. Wtedy dopiero Dagmara była wściekła! Dziś firma ma osiem lat, a od czterech jest dobrze. Co roku dostawiam kolejne telebimy. Żona zarzekała się, że nigdy nie założy własnej firmy, ale udało mi się ją namówić na własną zielarnię.

Nie wiem czy tak masz, ale po najdłuższych sesjach z grami, potem gra potrafiła mi się śnić.

Często śni mi się Football Manager. Bardzo często. Nie śnią mi się natomiast konkretni zawodnicy. Wiem, że wielu graczy przywiązuje się do nazwisk, ale mi zagranie sezonu zabiera dwa dni, czasem jednego w weekend, jeśli cały czas siedzę. Piłkarz, który przychodzi do mnie w wieku 18 lat, a odchodzi w wieku 30, tak naprawdę jest u mnie przez dwadzieścia dni realnego czasu. Poczekaj, wejdę w złotą jedenastkę. Tego Jose Pimenty nie pamiętam w ogóle, Juniora też. Toma Carpentera jak przez mgłę. Ale zobacz rekordy. Kto jest moim najstarszym zawodnikiem wszechczasów?

Del Piero.

Tak. Na początku jest za darmo. Zagrał 2-3 mecze. Wielu innych historycznych rekordów też nie pobiłem. Najszybszy gol – Sadajew. Najwięcej bramek w meczu – niepobity rekord sprzed blisko dwustu lat.

KUP W KSIĘGARNI WESZŁO KSIĄŻKĘ „ALESSANDRO DEL PIERO. GRAMY DALEJ” 

Ale pobiłeś prawdziwy rekord – liczby sezonów w FM-ie.

Do przełomu września i października nawet nie wiedziałem, że taki rekord istnieje. Obserwuję na Twitterze kilka kont o Football Managerze i tam wyczytałem, że jest gość w Anglii, który zagrał 155 sezonów. Ja miałem wtedy 120, więc pomyślałem, że niewiele mi brakuje. Wiem, że jemu się zalał komputer, wyniku nie poprawi. Normalnie grałbym już od dwóch miesięcy w Football Manager 2017, ale chcę wyśrubować rekord. Zawsze gram tak samo: kupuję FM-a w dniu premiery, wybieram Lecha i gram aż do kolejnej wersji. Zero dni na urlopie, zmian w bazie danych też zero. Co mnie wkurza, to bug związany z reprezentacją. Zobacz – między 2030 a 2035 prowadziłem Argentynę. To było 150 lat temu, zwolnili mnie. Teraz mimo, że jestem najlepszym menadżerem wszechczasów, już mnie nie przyjmą. Chcę zaznaczyć, że jestem najlepszym w swojej grze: miałem swego czasu na Twitterze opis „Najlepszy gracz Football Managera w Polsce”. Wyzwał mnie na pojedynek pewien kibic Legii i zagraliśmy po sieci. Ja grałem swoją złotą drużyną, samymi gwiazdami, on po prostu Legią ze swoją autorską taktyką. Wygrał ze mną pięć razy na pięć meczów. Po przegraniu tego pojedynku musiałem zmienić opis na „najdłuższa na świecie kariera w serii Football Manager”.

Dużą satysfakcję sprawia ci ten rekord?

Satysfakcję to mi sprawia, że córka przedwczoraj przyniosła średnią 5.4 na półrocze i wzorowe zachowanie.

Ale zgłosisz się do księgi rekordów Guinessa?

Tak. Księga rekordów Guinessa powstaje we wrześniu, żeby zdążyli wydać ją przed świętami. Wiadomo, to dobry prezent. Podejrzewam, że będę grał gdzieś do czerwca, potem zgłoszę swoją kandydaturę.

Gra niezmiennie sprawia ci frajdę?

Jak przestaje, idę pobiegać.

Ale bywa tak, że nie masz w danym tygodniu w ogóle ochoty grać, czujesz przesyt?

Nie, aż tak to nie ma.

Co sprawia ci najwięcej frajdy?

Okienka transferowe. Ja traktuję FM-a jako grę ekonomiczną. Taktyki mam ściągnięte z neta, wieloma kwestiami zajmuje się asystent trenera, dyrektor sportowy. Sam ustalam skład, kupuję, sprzedaję, rozwijam klub, załatwiam filialne kluby. Mam w tym momencie stu zawodników na kontrakcie, wielu wypożyczonych. Zobacz, stworzyłem sobie system: jeśli ktoś ma przydomek „za free”, to znaczy, że przyszedł za darmo. Każde „d” to dziesiątka milionów euro, za które kogoś kupiłem. Jeżeli ktoś ma przydomek, to znaczy, że kosztował mniej niż dziesięć milionów, ale ma potencjał na 3.5, 4 gwiazdki i więcej. Jeśli nie ma nic takiego, to znaczy, że przyszedł tylko i wyłącznie na sprzedaż. Sprzedaję też wszystkich graczy, którzy mają trzydzieści lat. Wtedy statystyki już tylko im spadają, a koszty utrzymania wciąż są wysokie. Pokażę ci jedenastkę roku na świecie. Trzech moim zawodników, ale ilu z innych drużyn ma moje oznaczenia? Większość grała kiedyś u mnie. Jordi Pereira to modelowa kariera: przyszedł do mnie jako siedemnastolatek. Kupiłem go za piętnaście milionów z rezerw Levante. Trzy razy poszedł na wypożyczenie, potem latami stanowił o sile Lecha, a sprzedałem go za 66 milionów, gdy dobijał do trzydziestki.

Rozegrałeś tysiące meczów. Czy są jeszcze wirtualne mecze, które wzbudzają w tobie dodatkowe emocje? Są tacy maniacy, którzy na finał LM w FM-ie zakładali garnitur.

Ja kiedyś wolałem przegrać finał niż go wygrać, bo za dużo traciłem na premiach dla zawodników. Wygrywałem piętnaście milionów, na premie wydawałem dwadzieścia pięć. Wspomniany kibic Legii, z którym grałem po sieci, zwrócił mi uwagę, że nie musi tak być. Dużo się od niego nauczyłem. Dziś każdy kontrakt to goła pensja i opcjonalne przedłużenie kontraktu przez klub. No, jeszcze premia za lojalność, ale to musi być.

Podchodzisz do gry z silnym zacięciem ekonomicznym, ale widzę u ciebie transfery za ponad sto milionów. Jakoś nie pasują do schematu.

Zbieram pieniądze, ale czasem jak widzę, ile mam, to po prostu wpadam w szał zakupów, wydaję po kilkaset milionów. Fanaberia. Podam ci przykład. Fatih Kucuk w Ligue 1 miał dziesięć Man of the Match w sezonie mając 20 lat i grając na lewej obronie. To jeden z najlepszych piłkarzy świata.

Ale nie sprzedasz go z zyskiem.

Nie, absolutnie nie.

Czyli nie zawsze idziesz schematem ekonomicznym, czasem po prostu się… bawisz.

Tak. Czasami nie ufam też skautom. Pedro Machado – z raportów wynikało, że jest słaby. Ale miał dwa mecze w kadrze Portugalii jako dziewiętnastolatek. Stwierdziłem, że skauci się mylą i wydałem na niego kupę siana – siedemdziesiąt milionów. Opłaciło się. Lubię też grać Polakami. Football Manager opiera się na regenach – pojawia się ktoś na wzór dawnych piłkarzy. Jak tylko pojawił się nowy Lewy, Kamil Ludwiczak, musiałem go mieć. Teraz pojawił się po raz drugi. To Kamil Lasota, jest moim wychowankiem. Pamiętam jak kiedyś w której wersji można było zgłosić swoje imię, nazwisko i ulubiony klub, w ten sposób pojawić się w bazie. Podczas kariery pojawiłem się sam – Michał Leniec, wychowanek Lecha Poznań.

Dobry byłeś?

Nie. Ale cisnąłem siebie twardo. Grałem w finałach Ligi Mistrzów, miałem pewny plac (śmiech).

Twój stadion, Leniec Park, jest największy na świecie?

Tak. Średnia widzów to ponad 127 tysięcy widzów na mecz. Ostatnio wygrałem u siebie finał Ligi Mistrzów. Pytałeś o takie mecze, przy których czuję dodatkowy dreszczyk emocji – na pewno tu zależało mi, żeby wygrać.

Świat piłki mocno się zmienił przez sto pięćdziesiąt lat?

Niestety nie. Chciałbym, żeby było więcej roszad, natomiast nie ma tego wiele. Najbardziej egzotycznym zwycięzcą LM był Zenit. Schalke urosło nad Bayern, ale ogółem wciąż w czubie są te same drużyny. Trochę więcej dzieje się w Polsce, gdzie bardzo silny jest Radomiak, a ostatnio Olimpię Grudziądz przejął bogaty właściciel i robią wielomilionowe transfery.

Polska mistrzostwo świata zdobyła raz – w 2046

Nie masz czasem refleksji, co byś mógł osiągnąć, gdybyś czas poświęcony na FM-a zainwestował gdzie indziej?

O Jezu. Pewnie.  Może dobrze, że mam dwie córki, a nie syna, bo jeszcze jego bym w to wkręcił i by tracił czas jak ja.

Rozmawiał Leszek Milewski