post Avatar

Opublikowane 04.07.2019 11:17 przez

Norbert Skorzewski

Mateusz Wawryka spędził w Okocimskim Brzesko prawie całe życie. Gdy klub upadł, przez kilka dni nie mógł spać. Płakał, wstydził się wychodzić z domu, a po spadku z pierwszej ligi nie rozumiał, dlaczego to on musi się tłumaczyć przed kibicami, a nie zawodnicy, którzy przyszli na pół roku, zgarnęli dobre pieniądze i jak gdyby nigdy nic wrócili do siebie.

Jak współpracowało się z Krzysztofem Przytułą, który podczas meczów Okocimskiego komentował spotkania w studiu Canal+? Dlaczego zawodnicy nie cieszyli się z historycznego utrzymania? Jak się gra bez regularnych wypłat? Zapraszamy na wywiad z zawodnikiem, który kilka tygodni temu zakończył karierę, a wcześniej w barwach jednego klubu występował w pierwszej, drugiej, trzeciej i czwartej lidze.

*

Ochłonął pan po rozstaniu z Okocimskim?

Nie. Jeszcze nie. Przede wszystkim nie spodziewałem się takiego zakończenia – sportowego i kibicowskiego. Z jednej strony zrobiliśmy fajny wynik, z drugiej – zostałem pożegnany bardzo, bardzo godnie. Wzruszyłem się. Wiesz, całe życie spędziłem w Okocimskim, a później zobaczyłem dzieci biegające po boisku z moim nazwiskiem na koszulce, usłyszałem doping kibiców… Piękna sprawa, naprawdę.

W pomeczowej rozmowie poleciało kilka łez.

Trudno było cokolwiek powiedzieć, decydowały emocje. Pełna autentyczność. Nawet nie pamiętam, co nagadałem. Wiem tyle, że znajomi chwalili moją postawę, ale zdecydowałem, by do tego nie wracać. Nie oglądałem wspomnianego nagrania.

Jak trudna była decyzja o zawieszeniu butów na kołku?

Bardzo trudna. Mam dopiero 32 lata, piłkarze – nieważne, czy na poziomie zawodowym, czy stricte amatorskim – bardzo rzadko kończą tak szybko. Ale jeżeli nie masz zdrowia, to nie grasz nawet tutaj. Ja zdrowia nie mam, cztery czy pięć lat temu dowiedziałem się, że mam poważniejszy problem z biodrem. Ratowałem się zastrzykami, różnymi lekami, ale niestety – ból powracał. Pewnie poradziłbym sobie w czwartej lidze, pomęczył się z rok-dwa, ale jaki to ma sens? Istniało ryzyko, że po każdym meczu przez dwa dni będę musiał dochodzić do siebie. Bezsens. Tym bardziej, że nie jestem już zawodowym piłkarzem. Priorytetem stała się praca, dlaczego uznałem, że czas powiedzieć stop.

Skąd wzięły się pana problemy z biodrem?

Miałem różnych trenerów. I bardzo dobrych, i – niestety – trochę gorszych. Z perspektywy czasu widzę, że treningi nie były indywidualizowane i dopasowywane do możliwości poszczególnych zawodników. Skoro jeden facet był w stanie podnieść sto pięćdziesiąt kilo, to nie znaczy, że pozostali również. A jednak tak było, tego wymagali niektórzy szkoleniowcy. Byłem młody, więc robiłem to, co musiałem. Nadwyrężałem biodro i mam tego efekty. Cierpię za swoją ambicję i chęć pokazania się przed trenerami, dorównania silniejszym. Lekarz powiedział wprost, że powinienem się wybrać na operację, ale staram się ją odwlekać, bo skomplikowałaby mi sytuację z pracą.

#POWIATBET STWORZYLIŚMY WSPÓLNIE Z ETOTO, BUKMACHEREM, KTÓRY MA SZEROKĄ OFERTĘ ZAKŁADÓW NA TĘ KLASĘ ROZGRYWEK

Ile znaczy dla pana Okocimski?

To mój klub, wyjątkowe miejsce. Może nie osiągnąłem nie wiadomo jak wiele, ale gdyby nie Okocimski, nie byłbym takim człowiekiem, jakim jestem. Poznałem tutaj wielu świetnych ludzi, przeżyłem sporo fantastycznych chwil. I najważniejsze – zapisałem się w historii klubu jako wieloletni zawodnik, kapitan. Może nie podbiłem ani Ekstraklasy, ani pierwszej ligi, ale swój czas miałem. Żona musiała się przyzwyczaić, że ma męża piłkarza, który rzadko bywał w domu i przegapiał uroczystości rodzinne. Dziś ten czas staram się nadrabiać, wtedy miałem szczęścia, że posiadam wyrozumiałą małżonkę, bo były różne sytuacje. Najlepszy kumpel miał wesele, a na drugi dzień jechaliśmy do Bełchatowa. O 21 żona musiała zostać sama, nie było innego wyjścia.

Czego pan w karierze żałuje najbardziej?

Że nie spróbowałem gdzieś wyżej.

Były oferty?

Jeździłem na testy, zapraszały mnie różne kluby – Wisła Płock, Górnik Łęczna, Motor Lublin – ale zawsze czegoś brakowało. Najbliżej byłem Kmity Zabierzów, wówczas pierwszoligowej. Pojawiłem się na rozmowach z prezesem, ale – z tego, co wiem – nasz zarząd chciał za dużo pieniędzy, sprawa ucichła i nie spróbowałem. Nie miałem jak. To mnie trochę boli, może kariera potoczyłaby się inaczej, ale nie ma co gdybać.

Trudno było później znaleźć motywację, gdy dowiadywał się pan, że klub – było czy nie było – rzucał panu kłody pod nogi?

Bardziej się mobilizowałem, nie traciłem motywacji. Zachowywałem pokorę, a nuż urodzi się coś jeszcze. Przecież jadąc na testy, pokazywałem się. Nie byłem anonimowy. W jakimś sensie żyłem marzeniami i może tak się tylko łudziłem, bo koniec końców do większych konkretów nigdy nie doszło.

Bolączką – nie tylko moją, mówimy o przypadłości wielu chłopaków z małych miast – był fakt, że nie miałem menedżera. A jak nie masz menedżera i na dodatek jesteś bardziej rzemieślnikiem niż wirtuozem, to masz trudno. Nadrabiałem ambicją, liczyłem, że ciężka praca przyniesie efekty, ale nie przyniosła.

Tym samym zostałem w Okocimskim – włodarze w klubie otwarcie przyznawali, że mogę wrócić, kiedy tylko zechcę – i spędziłem tutaj prawie całe życie. Obecnie zajmuję się trenowaniem młodzieży, więc w Brzesku byłem, jestem i będę. Sentyment pozostał. Chciałbym, żeby większość chłopaków stąd miała szansę spróbować tego, co ja. Przeżyć podobną przygodę. Ale to trudna sprawa. Pamiętam dawne czasy i widzę, że przez klub przewinęło się zbyt wielu zawodników, którzy później zginęli momentalnie. A spokojnie poradziliby sobie w pierwszej lidze, może nawet w ekstraklasie. Wracam do tego, bo mi ich szkoda.

Dlaczego zginęli?

Prezesi powtarzali, że chcą stawiać na wychowanków, ale zlali ich, a oni się zniechęcili. W pewnym momencie pojawiło się wielu zawodników z zewnątrz, a nasi musieli szukać nowych klubów. Niektórych pokonały kontuzje, inne wyjechali do pracy za granicę, a śmiem twierdzić, że daliby sobie radę w Okocimskim.

Syndrom klubu, który pnie się w górę. Teraz nawet w czwartej lidze, na piątym poziomie rozgrywkowym, trudno znaleźć drużyny złożone w większości z zawodników z miasta czy gminy.

W większości klubów jest tak, że nie patrzy się, by dołożyć wychowankowi kilka stów w ramach mobilizacji i docenienia. Przychodzi ktoś z zewnątrz i z miejsca dostaje dwa razy więcej, a tym musisz siedzieć cicho, bo jesteś wychowankiem. „Młody, masz parę stówek, będziesz zadowolony” – mówili, a później okazywało się, że przychodził ktoś z innego klubu – nie mówię o wszystkich, ale niektórzy trafiali do nas i nie potrafili kopnąć piłki! – i na start dostawał taką gażę, że można było się złapać za głowę. Wychowanków doceniało się wtedy, kiedy byli poza klubem. To najbardziej bolało, zniechęcało.

Miał pan momenty zwątpienia?

Mnie trzymało przy Okocimskim zwykłe przywiązanie. Pamiętam swoje początki, wspominam je z łezką w oku. Do klubu poszedłem z kuzynem, który – jako trampkarz młodszy – zabrał mnie na trening. Grałem z chłopakami o trzy-cztery lata starszymi. Dzieciaków było mnóstwo, z trzydziestu na treningu. Potem robiło się selekcję, kto zostanie, a kto nie. Zostałem. Chodziłem na treningi przez całe miasto, bo miałem kawał drogi na stadion. I tak zostało. Można powiedzieć, że do dziś, albo przynajmniej do niedawna.

Ale odpowiadając na pytanie – tak, pojawiły się momenty zwątpienia.

Piłka była dla mnie najważniejsza, to ona mnie interesowała. Książki odkładałem na bok, zamiast tego chodziłem na treningi. Jednak problem stanowił tata. Był budowlańcem, wychodził z założenia, że tylko poprzez pracę fizyczną mogę zarobić pieniądze i osiągnąć cokolwiek. Według mnie na pracę fizyczną zawsze jest czas, a karierę ma się tylko jedną. Ale powtarzał, że piłka mi chleba nie da. Chciałem coś udowodnić i sobie, i jemu, bo nierzadko sprowadzał mnie na ziemię. Koniec końców udowodniłem, ale wcześniej trenerzy musieli dużo ze mną rozmawiać i przekonywać, żebym nie rezygnował. Nie miałem wsparcia, mama była raczej z boku. Ani nie przeszkadzała, ani specjalnie nie motywowała, jednak chciała, żebym robił to, co lubię. Chociaż tyle.

Najtrudniej było wtedy, gdy kończyłem wiek juniora. Nie wiedziałem, co robić! To była trzecia czy czwarta liga, więc niczego nie mogłem być pewny, a trochę ludzi z zewnątrz już było w seniorach naściąganych. Zastanawiałem się czy kończyć, czy – mówiąc brzydko – iść grać gdzieś na wioskę i wziąć się za pracę. Tyle dobrego, że mieliśmy świetnego kierownika, który wspomniał trenerowi pierwszej drużyny, że w klubie jest kilku ciekawych, wyróżniających się chłopaków. Sprawdziłem się na treningach i jakoś poszło. Miałem szczęście, że trafiłem na szkoleniowca, który wyznawał prostą zasadę – liczy się bieganie, ciężka harówka. Czyli nadawałem się! Pokazałem zimą, że jestem coś wart, choć jak przychodziłem do domu, to na trzecie piętro wchodziłem na czworaka. Ale liczyło się to, że przetrwałem. Byłem w kadrze, zacząłem grać w pierwszej drużynie.

5

Trafił pan do pierwszej drużyny w momencie, gdy zaczęły się regularne awanse. Do drugiej ligi, potem do pierwszej.

Nikt w nas nie wierzył, byliśmy w cieniu większych zespołów, mieliśmy jeden z najniższych budżetów w drugiej lidze. Dostawaliśmy naprawdę małe wynagrodzenia. Wszyscy się znali, wiedzieliśmy o wysokości pensji i premii pozostałych drużyn. Kolosalna różnica, ale chcieliśmy udowodnić, że najważniejsze jest to, co na boisku. Że pieniądze nie grają. Dwa razy byliśmy blisko, ale głupio traciliśmy punkty w końcówce rozgrywek. Prowadzisz całą ligę, a potem psujesz wszystko w ciągu dwóch-trzech meczów. Bolało. Ale gdy już wywalczyliśmy awans, to zdaliśmy sobie sprawę, że osiągnęliśmy coś wielkiego, historycznego. Pierwsza liga, zaplecze ekstraklasy. Duża piłka.

Szkoda, że po tygodniu osoby, które wywalczyły awans zostały pożegnane. Nie wszystkie, ale większość. Wtedy zaczęły się problemy. Powinniśmy dać szansę tym, którzy osiągnęli historyczny sukces. Mogliśmy nawet spaść, ale przynajmniej z podniesionym czołem. Mieliśmy ciekawą ekipę, mnóstwo młodych, ambitnych chłopaków, którzy zostali pożegnani bez żalu. Potem zamiast rozwijać infrastrukturę – a nie byliśmy przygotowani organizacyjnie na awans, bo nie mieliśmy stadionu – kupowaliśmy nowych. Broń Boże nie chcę narzekać, bo gdybyśmy nie awansowali, to nie zagrałbym w pierwszej lidze, ale nie ma co ukrywać – nie wszystko wyglądało tak, jak powinno.

DARMOWY ZAKŁAD 20 ZŁOTYCH BEZ DEPOZYTU – ETOTO SPECJALNIE DLA CZYTELNIKÓW WESZŁO

W pierwszy sezonie utrzymaliście się bardzo szczęśliwie. Wycofał się ŁKS Łódź, do ligi nie przystąpiła Polonia Warszawa.

Czułem się, jakbyśmy spadli. Nie cieszyłem się z tego utrzymania, bo uważałem, że nie zasłużyliśmy na nie. Nie wspominam tego zbyt przyjemnie.

W pierwszej lidze zbyt wielu punktów nie zdobywaliśmy. I w debiutanckim, i w następnym sezonie. Bywały ciekawe, emocjonujące mecze, gdzie walczyliśmy jak równy z równym z zespołami z wyższej półki i tyle z lepszych wspomnień. Poza tym pamiętam przede wszystkim kontuzję – mecz z Termaliką, poważniejszy uraz kolana – i rzecz jasna spadek. Z hukiem. W sposób taki, że pozostało się złapać za głowę i płakać. Wstyd było wychodzić na miasto, ja nie wychodziłem przez kilka dni. Generalnie na ostatnią rundę przyszło kilku ciekawych zawodników, którzy myśleli, że pociągną ten wózek. Jak na nasze warunki dostali niesamowite pieniądze, ale widać było po niektórych, że przyszli wyłącznie na pół roku, a Okocimski nie był ich klubem. Szkoda, że po wszystkim to ja musiałem się tłumaczyć, a nie goście, którzy odcięli kupony i wrócili do siebie.

Jak pan wspomina współpracę z Krzysztofem Przytułą?

Treningi i podejście do nich – top. Kończyłeś zajęcia i czułeś, że były poprowadzone bardzo dobrze.

Ale wie pan, do czego zmierzam.

Oczywiście. Nie wiem, jak można być trenerem, a podczas meczów siedzieć w studiu telewizyjnym i komentować jakieś spotkania. Dla mnie to było po prostu bez sensu. Ale może w ten sposób był dogadany z prezesami? Nie chcę o tym mówić, doceniam przede wszystkim to, co robił, gdy akurat był w klubie.

Jak piłkarze odbierali jego zachowanie? Walczyliście o utrzymanie, a jego nie było.

Raczej z tego żartowaliśmy. Śmialiśmy się, bo co tu zrobić? Ale wiadomo – śmiejesz się, śmiejesz, ale masz w głowie, że trener powinien być z tobą, a woli być gdzie indziej. Rozgrywaliśmy ważne mecze, kluczowe w walce o utrzymanie, a tutaj taka sytuacja.

W międzyczasie, w pierwszej lidze, zaczęły się problemy finansowe.

Po awansie odeszło dwunastu zawodników, trzeba było ściągnąć i przerejestrować następnych piłkarzy, pozostałym zapłacić za rozwiązanie kontraktów. Kolosalne pieniądze, a koszty rosły. Zarządzający klubem chcieli za wszelką cenę utrzymać pierwszą ligę, ale nie zrobili tego z głową. W grudniu i styczniu nie dostawaliśmy pieniędzy. Prezesi może i stawali na głowie, żebyśmy mieli jak najlepiej, ale czasy były trudne.

Pojawiły się niejasności ze strony klubu, tak słyszałem. Sponsor zażyczył sobie, by pewne długi zostały spłacone, a nie było tego, co koniec końców spowodowało, że skończyło się finansowanie. Z jednej strony rozumiem sponsora, z drugiej – tam nie działały osoby, które żyły klubem. Dla nich to była po prostu zwykła decyzja. Ot, codzienność. Dla mnie – wielki ból, brutalne wybudzenie się z pięknego snu. Tym bardziej, że żyłem tym klubem. Nie dopuszczałem do siebie myśli, że może się stać coś złego.

Gdy wycofaliśmy się z drugiej ligi, poczułem, że skończył się pewien etap. Że już nie ma tego, co kiedyś. Wielu fajnych meczów, zwycięstw z rozpoznawalnymi markami. Jak wyszedłem po burzliwych obradach zarządu, to coś we mnie pękło. Nie mogłem spać przez kilka dni. Płakałem. Tak naprawdę nie wiedziałem, co dalej. Co ze sobą zrobić. Założyłem rodzinę, więc musiałem myśleć o jej utrzymaniu.

4

Wybrał pan pracę i grę w czwartej lidze, w Sokole Borzęcin Górny.

Chciałem zostać w Okocimskim, a i miałem ciekawą propozycję z wówczas trzecioligowego ŁKS-u Łódź, także z Pelikana Łowicz, ale – niestety – zdecydowały sprawy rodzinne i finansowe. Miałem małego syna, nie chciałem żyć na walizkach. Postawiłem na stabilizację życiową. W Borzęcinie byłem zadowolony – nie dostawałem kolosalnych pieniędzy, ale wiedziałem, że je przynajmniej dostanę. Okocimski startował w okręgówce. Chodziłem na mecze, ale w odbudowującym się klubie nie dostałbym żadnego stypendium. Chłopaki grali za darmo.

Po roku doszliśmy do porozumienia. Zostałem trenerem młodzieży i wróciłem do gry w Brzesku. Tutaj jest mój dom, nie wyobrażam sobie mieszkać dłużej w innym miejscu. Odbudowujemy się, krok po kroku idziemy do przodu. Może to i dobrze, że zrezygnowaliśmy, gdy zaczęły się piętrzyć długi? Co z tego, że ktoś obieca ci jakieś pieniądze, jak ich nie zobaczysz? A tak dostaliśmy szansę, by zbudować coś od nowa. Na zdrowych zasadach i trwałych fundamentach. Ciąży na nas infrastruktura, nie mamy stadionu, który byłby naszą wizytówką, ale może kiedyś się to zmieni. Klub ma ciekawą historię i zasłużył, by dostać mały, kameralny obiekt.

Jakie są cele dzisiejszego Okocimskiego?

Rozmawiam z ludźmi z klubu – z prezesami, z zawodnikami – i fakty są takie, że praktycznie nikt nie dostaje żadnych pieniędzy. No, może nie licząc premii i zwrotów za dojazdy. Celem jest ogrywanie młodych chłopaków, dzieci z akademii. Takie jest główne założenie naszego klubu. Teraz – beze mnie i Daniela Polichta, który również odszedł – skład będzie znacznie młodszy. Gramy w czwartej lidze, a co dalej? Na razie trzecia byłaby zbyt dużym przeskokiem finansowym. To raz, a dwa – nie mamy stadionu, który spełniałby wymogi. Murawa jest rewelacyjna, ale poza tym potrzeba sporych pieniędzy na inwestycje. Jeżeli poprawimy infrastrukturę, to trzecią ligę powinniśmy zrobić.

Rozmawiał Norbert Skórzewski

Fot. Newspix.pl

*

#PowiatBet to nasz cykl tekstów, w których prezentujemy realia klubów z czwartej ligi. Szykujcie się na dużo atrakcyjnych materiałów, bo przecież właśnie na tym szczeblu występują m.in. zespoły z Bytomia, Odra Wodzisław Śląski, drużyna Ślusarskiego, Telichowskiego i Zakrzewskiego, a nawet żywa legenda lat dziewięćdziesiątych, RKS Radomsko. Partnerem cyklu są nasi kumple z Etoto, którzy czwartą ligę pokochali na tyle mocno, że regularnie przyjmują zakłady na spotkania na tym szczeblu rozgrywkowym. 

Opublikowane 04.07.2019 11:17 przez

Norbert Skorzewski

Zaloguj się albo komentuj jako gość
Liczba komentarzy: 0
avatar
 
Zdjęcia
 
 
 
Audio i wideo
 
 
 
  Subskrybuj  
Powiadom o
Weszło FM
02.12.2020

Środa w Weszło FM – TSW, Estadio Weszło, Dwaj Zgryźliwi Tetrycy i mecze!

Środę na antenie Weszło FM rozpoczniemy tradycyjnie już o godzinie 7:00. W „Dwójce bez sternika” przywitają Was Monika Wądołowska i Michał Łopaciński, a ich rozmowy zdominują mecze Ligi Mistrzów. Gośćmi audycji będą m.in. Rafał Nahorny, Radosław Chmiel i Kamil Rogólski. Nie zabraknie również tematu meczów koszykarskiej reprezentacji Polski w eliminacjach mistrzostw Europy. Bądźcie z nami! […]
02.12.2020
Weszło
02.12.2020

Debiutant ratuje Liverpool, Ajax pod ścianą

Liga Mistrzów, Anfield, Liverpool. Niby wszystko się zgadza, ot, Salah i Mane obecni, Robertson gotowy w blokach startowych, Henderson wyprowadza zespół na murawę. Jest kim straszyć, niejeden rywal myślałby w tej chwili o defensywce, ale nie Ajax. Nie, Ajax nie dał się oszukać, wiedział, że z pierwszego garnituru Anglików została co najwyżej górna część garderoby. […]
02.12.2020
Weszło
01.12.2020

Inter zaprosił Borussię na solo za garażami, Borussia podjęła rękawicę

Real Madryt potyka się na Szachtarze i zwycięzca meczu Borussii z Interem będzie miał szansę wykiwać „Królewskich” w walce o awans? Ta dwójka stwierdza więc zgodnie: nie będziemy się bawić w żadne pozwy. Będziemy się napierdalać. Niemcy i Włosi zafundowali nam dzisiaj kawał meczycha. Pięć bramek, anulowany gol ze spalonego, który mógł wszystko zmienić, fatalne […]
01.12.2020
Weszło
01.12.2020

Pierwsza liga to nadal styl życia

Szukamy elementu, którego w tym meczu nie było. Gra bez młodzieżowca, która wynika z nieklarownie sformułowanych przepisów? No była, ŁKS przez moment grając w dziesiątkę zrezygnował z usług młodych zawodników. Czerwona kartka po dwóch faulach bez piłki dla kudłatego napastnika? Była, Samuel Corral przez cały mecz chodził tak nabuzowany, jakby Miedź reprezentowała wszystkie demony z […]
01.12.2020
Weszło
01.12.2020

Joao Felix bawił się z Bayernem B, a potem na boisko wszedł Mueller i żarty się skończyły

Bez Lewandowskiego. Bez Muellera, Neuera, Gnabry’ego, Goretzki… Bayern Monachium wyszedł na dzisiejsze starcie z Atletico Madryt niemal zupełnie rezerwowym składem. Gospodarze do pewnego momentu z tego korzystali, spokojnie prowadząc, a chwilami wręcz bawiąc się z Bawarczykami. Problem w tym, że za dużo w ich grze było właśnie tej zabawy, a za mało konkretów. No i […]
01.12.2020
Weszło
01.12.2020

Real Madryt robi wszystko, żeby nie wyjść z grupy

Żeby zagwarantować sobie awans do fazy pucharowej Ligi Mistrzów, Real Madryt musiał swoje spotkanie wygrać. A rywala miał całkiem odpowiedniego, bo ukraiński Szachtar, osłabiony kilkoma znaczącymi nieobecnościami. Co Real zrobił? Ano przegrał. I to całkiem zasłużenie. W pierwszej połowie Królewscy naciskali na gospodarzy, ale nie byli w stanie sfinalizować żadnej z akcji. Sytuacje dwukrotnie zmarnował […]
01.12.2020
Weszło
01.12.2020

Sześć goli, cztery rzuty karne i przełamanie Mraza. Działo się w Bielsku!

Nie będziemy was czarować: gdyby nie wypadało ze względu na zawód, który wykonujemy, raczej byśmy dziś nie włączyli telewizora dla meczu Podbeskidzia z Zagłębiem Lubin w Pucharze Polski. Pierwsza połowa tylko nas utwierdziła w tym przekonaniu. Na szczęście potem działo się tyle, że brakowało już chyba tylko baby z brodą, choć w sumie dożyliśmy takich […]
01.12.2020
Weszło
01.12.2020

Paweł Magdoń dyrektorem sportowym Wisły Płock. Kim jest następca Jóźwiaka?

Paweł Magdoń. Solidny ligowiec, przez wielu piłkarzy wspominany jako jedna z najweselszych postaci spotkanych w szatni. Jednokrotny reprezentant Polski. Były dyrektor sportowy Lechii Tomaszów Mazowiecki, nowy dyrektor sportowy Wisły Płock. Kogo zatrudniają „Nafciarze” i czy ten – nie da się ukryć – eksperyment może wypalić? Paweł Magdoń – kariera piłkarska Średnia jednego gola na mecz w […]
01.12.2020
Weszło
01.12.2020

Odliczanie do świąt z eWinner – 24 dni promocji!

Odliczanie do pierwszej gwiazdki może być przyjemne! W eWinner czekają na nas 24 bonusy, które możemy odbierać codziennie, aż do świąt. To wszystko w ramach kalendarza adwentowego, na który ten legalny bukmacher przygotował nam mnóstwo atrakcji, promocji oraz konkursów. Sprawdźcie szczegóły promocji! Od dziś do 24 grudnia eWinner będzie dla nas „rozpakowywał” jeden prezent. Co […]
01.12.2020
Weszło
01.12.2020

Bramkarz Stomilu farciarzem tygodnia

Są takie dni, kiedy wszystko ci wychodzi. Dla odmiany są takie, kiedy wszystko bez powodu się wali. Ale są też takie, kiedy niby psujesz, zawalasz, powinieneś zebrać od losu baty, a wszystko uchodzi ci płazem. Taki dzień miał bramkarz Stomilu Olsztyn, Vjaceslavs Kudrjavcevs. Łotewski młodzieżowiec dwa razy pokpił dzisiaj sprawę tak, że to powinny być […]
01.12.2020
Weszło
01.12.2020

24 dni promocji! Kalendarz Adwentowy w TOTALbet

Legalny bukmacher TOTALbet wie, jak zorganizować nam odliczanie do świąt. W ramach promocji „Kalendarz Adwentowy” na graczy czekają aż 24 różne bonusy przez blisko cztery tygodnie! Od 1 do 24 grudnia będziemy odkrywać kolejne „okienka” i zgarniać czekające na nas nagrody.  Codziennie o północy strona Kalendarza się odświeży, trzeba będzie odnaleźć i kliknąć zielonego Mikołaja, […]
01.12.2020
Weszło
01.12.2020

Super bonus w Superbet! 50 PLN za obstawianie Ligi Mistrzów!

Liga Mistrzów wchodzi w decydującą fazę gry w grupie, więc Superbet postanowił to uczcić. Ten legalny bukmacher oferuje nam znakomity deal: my stawiamy na Champions League, oni wypłacają nam bonus. Tak, tylko tyle trzeba zrobić, żeby zgarnąć 50 PLN ekstra! Zasady promocji są naprawdę proste. Dziś, czyli 1 grudnia, musimy postawić zakład lub zakłady z […]
01.12.2020
Weszło
01.12.2020

Inter wraca do żywych, strzelanie w Liverpoolu | TYPY NA LIGĘ MISTRZÓW

Liga Mistrzów wchodzi już w taką fazę, że albo czekają nas mecze o nic, albo o wielką stawkę. Na szczęście dla nas w drugiej z grup znajdziemy całkiem sporą liczbą hitów. Dziś terminarz wręcz pęka w szwach, dlatego sprawdziliśmy ofertę naszych zaprzyjaźnionych bukmacherów. Na co warto postawić, gdzie szukać okazji i promocji?  Borussia Moenchengladbach – […]
01.12.2020
Weszło
01.12.2020

Real o awans, Bayern o przedłużenie passy. Wtorek w Lidze Mistrżów

Real, który potrzebuje opędzić się przed Szachtarem, który ośmieszył go już w tej edycji. Bayern, którego fantastyczna passa kolejnych zwycięstw trafia pod celownik bandy Simeone. Na drugim biegunie Marsylia, która chciałaby nie przegrać w Champions League pierwszy raz od czasów Sneijdera w Interze. Co dzisiaj w ligomistrzowym menu? Zapraszamy. *** LEWANDOWSKI STRZELI GOLA: KURS W […]
01.12.2020
Weszło Extra
01.12.2020

Tripletta Jose Mourinho. 10 lat temu Inter był najlepszy na świecie

– Jesteś gównem – rzucił Marco Materazzi do Jose Mourinho, gdy ten odchodził z Interu. Czy zebrało mu się na szczerość do trenera, u którego był ostatnio głównie rezerwowym? Nie, wręcz przeciwnie. – Jak możesz zostawić nas tutaj z Rafą Benitezem. Nigdy ci tego nie wybaczę – dodał obrońca, który stał się bohaterem jednego z […]
01.12.2020
Weszło
01.12.2020

Lechia strzeliła prawidłowego gola, a co z kontrowersjami z Zabrza?

W Zabrzu działo się tyle, że jeden mecz dostarczył nam tylu sytuacji kontrowersyjnych, ile czasem mamy w całej kolejce. Kibicom Pogoni nie dziwimy się, że podnosili larum, ale ostatecznie żadnej decyzji na ich niekorzyść nie weryfikujemy. I od razu tłumaczymy dlaczego. Cztery kontrowersje z Zabrza Sytuacja najmniej kontrowersyjna – rzut karny i czerwona kartka dla […]
01.12.2020
Weszło
01.12.2020

Kozacy i badziewiacy. Defensywa Jagiellonii istnieje teoretycznie

Aż czterech piłkarzy dostarczyła nam Jagiellonia Białystok do zestawienia badziewiaków kolejki. I co najgorsze dla kibiców Jagi – właściwie można się było tego spodziewać w momencie odkrycia przez Canal+ grafik ze składem na mecz przeciw Stali Mielec. Już sam fakt, że duet stoperów stworzyli Bodvar Bodvarsson i Ariel Borysiuk mówi sporo, ale gdy dodamy jeszcze […]
01.12.2020
Weszło Extra
01.12.2020

Grałem w piłkę, żeby zapomnieć o głodzie. Jak mogłem marzyć o Manchesterze City?

W jego wiosce nie było prądu i bieżącej wody. Grał w piłkę, by zapomnieć o głodzie. Już sama gra w akademii mieszczącej się w stolicy Ghany była dla niego szokiem. A co dopiero transfer do Manchesteru City? Yaw Yeboah o szansie, jaką dostał od Boga, docenianiu tego, co się ma, indywidualnych treningach z Davidem Silvą, […]
01.12.2020