COPANINA: Małe, lecz wkurzające grzeszki Valverde
Blogi i felietony

COPANINA: Małe, lecz wkurzające grzeszki Valverde

Oglądam Barcelonę praktycznie co mecz, nie wiem dokładnie ile jej spotkań w sezonie omijam, ale myślę, że dałoby się je zliczyć na palcach jednej ręki. Z każdym kolejnym starciem utwierdzam się w tym, jak bardzo ambiwalentne uczucia wzbudza we mnie jej trener. Z jednej strony przecież trudno się go czepiać, skoro jedyną skazą jest dwumecz z Romą z poprzedniego sezonu. Z drugiej zaś tyle mniej ważnych rzeczy w jego postępowaniu mnie wkurza, że nie potrafię już pałać do niego tak platoniczną miłością jak za czasów Athleticu.

Bo nie ukrywam też, że kiedy zamieniał San Mames na Camp Nou, byłem wielkim zwolennikiem tego ruchu. Pod koniec kadencji Luisa Enrique Blaugrana zatraciła swój animusz, dyscyplinę, formuła Lucho okazała się dość krótkotrwała. Z kolei El Txingurri podczas pracy z Los Leones zdołał udowodnić, iż właśnie tego typu rzeczy potrafi utrzymać na wysokim poziomie przez długi czas, co znajdowało odzwierciedlenie w taktyce. W końcu doceniałem go za rzucenie się na głęboką wodę, podjęcie rękawicy, gdy problemy w nowym klubie piętrzyły się, czego najdobitniejszym przejawem było odejście Neymara.

Teraz jednak coraz bardziej go odbrązawiam. I może to głupie porównanie, ale z nim w Barcelonie jest jak z zamieszkaniem z drugą połówką, gdy odkrywa się jej małe, wyjątkowo irytujące przywary. Nawyki typu nieodkładanie rzeczy na ich miejsce, albo w drugą stronę – nadmierny pedantyzm.

W sumie to ostatnie nawet pasuje do opisywanego przypadku, który dość mocno irytował w trenerze Dumy Katalonii wiosną poprzedniego sezonu. Chłop miał po prostu obsesję, by jak najwcześniej wygrać ligę i to bez porażki, przez co nawet z największymi ogórami grała once de gala. Wiecie, zupełnie jakby miał w drużynie 13 zawodników, a nie 23. Przy tym pojawiło się przyzwolenie na minimalizm godny Atletico, który jednak trzeba było stosować przez zbyt duże zmęczenie podstawowych graczy. Moim zdaniem ta ślepa chęć dorównania wyczynowi Athleticu i Realu odpowiednio z sezonów 1929/30 i 1930/31 było ignoranctwem. Valverde przyłożył przecież ogromną wagę do zupełnie nieistotnej kwestii, która potem w kluczowym momencie odbiła się drużynie czkawką. Jak to się skończyło – wiadomo. Barca sama w sobie uśpiła czujność, zawaliła rewanż przeciwko Romie, a końcówka sezonu zamieniła się w serię niewiele znaczących sparingów.

Ostatecznie więc ani wilk nie był syty, ani owca nie pozostała cała, bo w końcu Blaugrana spektakularnie przerżnęła 4:5 z Levante, a z Ligi Mistrzów wyleciała. Tylko mistrzostwo udało się dowieźć bezpiecznie, choć czym jest dziś mistrzostwa dla kibica Barcelony? Obowiązkiem, który odhacza się niby z przyjemnością, jednak większego wrażenia w sumie nie robi. Tym bardziej nie zrobił w ubiegłym sezonie, gdy z wyścigu o majstra szybko wypisał się i Real, i Atletico.

Wiecie, pisząc ten tekst jednocześnie czuję się jakbym oszalał, bo – jakkolwiek spojrzeć – czepiam się gościa, który zdobywa średnio 2,35 punktu na mecz, co jest wynikiem równie dobrym jak Guardioli (2,36) i minimalnie gorszym niż za czasów Lucho (2,41). Trochę jak te rozwydrzone visca el dzieci, według których Barca powinna każdego młócić po 5:0, ponieważ są tak rozpieszczone. Trochę więc wstyd mi stanąć przed lustrem, gdy zawsze nawoływałem, by bardziej ufać trenerom. Tak było z Luisem Enrique pod koniec jego kadencji, tak było też względem Valverde przez naprawdę długi czas.

Natomiast dziś narzekam głośniej niż w myślach, ponieważ od pewnego czasu nie mogę pozbyć się wrażenia, iż większość problemów, w jakie pakuje się Duma Katalonii, nie wynika z różnych czynników zewnętrznych, lecz ona sama je tworzy.

No dobrze, wyjątkiem będzie tu oczywiście mecz z Realem Valladolid, gdy Estadio Jose Zorilla okazało się miejscem bardzo prężnie rozwijającej się cywilizacji pokemonów Diglettów. O, takich:

Diglett_IL031

Poza tym nie do końca kupuję chociażby ten stoicki spokój – mylony często z brakiem charyzmy – jakim szkoleniowiec chyba zaraża swoich podopiecznych. Nie żebym miewał palpitacje serca przed telewizorem, aczkolwiek fakt, iż Blaugrana dobija przeciwników dopiero w końcówkach nie jest zbyt budujący. Nawet jeśli świadczy to również o doskonałym przygotowaniu fizycznym poszczególnych zawodników. Ogólnie jednak schemat bywa irytujący, skoro:

  • Deportivo Alaves traci gola na 0:2 dopiero w 83. minucie
  • Mecz z Realem Sociedad kończy się fartownym zwycięstwem po dwóch prezentach od Rulliego, ale po objęciu prowadzenia Barca nie podkreśla swej dominacji, tylko cofa się ekstraklasowym wzorcem
  • PSV kapituluje po raz drugi dopiero na kwadrans przed końcowym gwizdkiem
  • Remontada przeciwko Gironie właściwie udaje się połowicznie, bo to żaden sukces dla Barcy z nią zremisować

A tym większy jest kamyczek wrzucany do ogródka Valverde, im bardziej przyglądamy się zmianom, jakie przeprowadza.

  • Najpierw Coutinho zmienia Semedo, ale tylko dlatego, iż Sergi Roberto przechodzi ze środka pola na prawą obronę. Potem zaś Arthur zmienia Dembele, choć jeszcze jest tylko 1:0 (mecz z Alaves)
  • Jako pierwszy Vidal wchodzi za Dembele, ponieważ Txingurri boi się utraty jednobramkowego prowadzenia (mecz z Realem Valladolid)
  • Kiedy Barca przegrywa 0:1 z Realem Sociedad na boisku pojawia się Busquets za Rafinhę, rzekomo by lepiej kontrolować środek pola, co jednak się nie dzieje. Po wyjściu na 2:1 znów Vidal wchodzi za Dembele
  • Przy 3:0 z PSV Lenglet wchodzi za Coutinho, zaś Arthur za Dembele

W teorii niby wiele z tego brzmi sensownie, choć jednoczesna bojaźń przed tak słabymi ekipami jak Alaves czy Valladolid i kurczowe trzymanie się minimalnego prowadzenia wygląda trochę śmieszno, a trochę straszno. Żaden to pragmatyzm. Skłaniałbym się raczej ku temu, iż taki stan rzeczy wynika z nieumiejętności wykorzystywania pełnego potencjału piłkarzy przez Valverde. Nie lubię ciągłego odnoszenia się do legendarnej epoki Guardioli, ale to właśnie względem niej widać największą różnicę, świadczącą o słuszności tej tezy. Bo dawniej Barca po prostu potrafiła zabijać mecze już w pierwszych połowach (zwłaszcza na Camp Nou), by w drugich odpoczywać, teraz natomiast nie ma równie wielkiej siły przebicia, przez co zbyt często się męczy – dosłownie i w przenośni.

Zupełnie inne są efekty tego bardziej zachowawczego podejścia El Txingurriego niż początkowo oczekiwałem. Miałem bowiem nadzieję, iż z większej taktycznej ogłady, której pod koniec ery Lucho brakowało bardzo, wyniknie również większy spokój w obronie, większa kontrola w środku pola oraz większa skuteczność z przodu. Sęk w tym, że im dłużej szkoleniowiec z Estremadury zasiada na ławce trenerskiej, tym jego podopieczni są słabsi w każdym z wymienionych aspektów. Nawet pomimo tego, iż personalnie kadra Blaugrany jest bardzo mocna. Są w niej przecież takie tuzy jak Messi, Suarez, Dembele, Coutinho, Alba, Busquets, Umtiti, Pique, a do tego zadaniowcy w osobach Sergiego Roberto, Rakiticia, Vidala. Na ławce zaś paru młodych gniewnych, czyli Malcom, Arthur, Lenglet, Miranda i wolno powracający do zdrowia Alena.

Zastanawiające jest jednak to, jak mało szans na starcie tego sezonu Ernesto daje poszczególnym zmiennikom, co rodzi kolejne wątpliwości. Czy znów daje o sobie znać jego obsesja, według której zwycięstwa mogą zapewniać tylko ci podstawowi zawodnicy? Niezbyt to dobrze świadczy o psychologicznej stronie jego warsztatu, bo to trochę tak, jakby nie wierzył w połowę składu. A może po prostu nie miał zbyt wiele do gadania przy okazji transferów? Może coś w tym być, skoro o sprzedaży Paulinho dowiedział się z radia prowadząc samochód i dopiero kiedy pokaźnie wkurzył się na działaczy, ci sprowadzili mu Vidala. Tylko że znów – Chilijczyk otrzymuje praktycznie same ogony, póki co rozegrał zaledwie 118 minut. Arthur – 146. Lenglet – 160. Miranda – 0. Malcom – 6. Rafinhę też możemy podciągnąć pod kategorię zawodnika, który uzupełnił skład, lecz głównie dba o to, by jedno z krzesełek było ciepłe – 102 minuty zamykają jego dorobek.

Sami sobie dobierzcie pasującą wam narrację. Ja w sumie nie mam przekonania do żadnej, choć nie zdziwiłbym się, gdyby sporo prawdy było w obu.

Tak samo więc nie zdziwiłbym się, gdyby to nie sam Valverde zwlekał z przedłużeniem kontraktu z Barcą, choć ten obowiązuje go zaledwie do końca obecnego sezonu. Jasne, jest jeszcze zbyt wcześnie, aby ostatecznie rozliczać trenera i nie mam zamiaru tego robić. Chciałbym tylko podkreślić, iż prawdopodobnie jest odwrotnie – to klub waha się z podjęciem decyzji, ponieważ w tym momencie praca El Txingurriego wzbudza zbyt wiele wątpliwości. Cytowanie Bartomeu i innych, którzy zapewniają o pełnym zaufaniu do szkoleniowca z Estremadury sobie daruję. No bo co mieliby niby powiedzieć? Że w sumie to nadaje się do koszenia trawy obcęgami, a na koniec czerwca wyleci? Nie żartujmy, toż to byłby sabotaż. No i ewentualnie kto miałby przyjść w jego miejsce? Póki co kompletnie brakuje godnych kandydatów, a zmiana robiona dla samego jej zaistnienia nie ma sensu.

Ale czy jakichkolwiek bardziej radykalnych – nie mylić z „gwałtownych” – ruchów ze strony Ernesto powinniśmy się spodziewać? Nie wydaje mi się, bo przy całym szacunku do niego, bywa on również uparty jak osioł. Pamiętam, że swego czasu kilka miesięcy zajęło mu przekonanie się, iż wystawianie Benata na dziesiątce nie jest zbyt mądrym pomysłem. Z kolei na bazie tego jak zajeżdżał niegdyś Balenziagę, Laporte’a czy Mikela Rico – choć każdy miał zmiennika – wątpię w rychłą zmianę jego podejścia również teraz.

Delikatny symbol oblężonej twierdzy także pozostanie obecny. – Kibice powinni być z drużyną, a nie przeciwko niej. Presja z ich strony nam nie pomaga – mówił Valverde, gdy Lwom fatalnie szło w sezonie 2014/15, ale też kiedy większość winy leżała po jego stronie. – Nie będę przepraszał za to, że wygrywamy – butnie odpowiadał z kolei już rok temu, niedługo po objęciu Barcelony. I o ile ma w tym sporo racji póki bronią go wyniki, o tyle życzyłbym sobie i wszystkim cules, żeby w tym wszystkim nie zapomniał też, że cały czas powinien działać tak, by maksymalizować szanse na podtrzymanie tego trendu. A nie odwrotnie, jak teraz, kiedy na trudniejsze momenty w grze reaguje ze strachem.

Mariusz Bielski

Fot. NewsPix.pl

KOMENTARZE (13)

Dodaj komentarz

Powiadom o
Sortuj wg:   najnowszy | najstarszy | oceniany
derlis

Ktoś napisał coś, co i mnie od dłuższego czasu chodziło po głowie
Ten gość tam po prostu nie pasuje
Najlepsze są wyliczenia, że Valverde ma więcej zwycięstw niż Guardiola i Enrique w pierwszych 65 meczach jako trener Barcelony – fajnie, tylko co, poza suchą statystyką, ma to właściwie znaczyć?
Marną próbę zamaskowania faktu, że odpadli przeciwko o wiele niżej notowanej Romie?
Wygrał więcej meczów, spoko, tylko że jednocześnie wygrał mniej pucharów
Oczywiście z obecnego sezonu jeszcze go nie rozliczam, bo jest dopiero jego początek, ale poprzedni sezon to mimo dubletu krajowego była porażka na całej linii
Zawodnicy też dobrzy, tekstami w stylu „czas wygrać Ligę Mistrzów” tylko niepotrzebnie narzucają na siebie presję, i jak nie pyknie to drugi rok z rzędu wyjdą na frajerów sezonu

Rudy z UE

1. Nie wiem, być może nie śledzę stron poszczególnych klubów, tak jak Barcelony, ale wydaje mi się, że tylko u nich – czasem też o Realu doczytam – tematem nr.1 wiecznie jest ROTACJA, ROTACJA, ROTACJA. Już mnie chuj strzela, jak co kolejka jest artykuł – Valverde zastouje rotacje, albo Kiedy rotacje? Zarówno u poprzedników Valverde jak Enrique, Tata Martino jak i u obecnego trenera kończy się to zawsze tak samo … wpuszcza drugi garnitur, 50siąta minuta Barca dostaje w czapie 0:2, wpuszcza się wtedy Busquetsa, Albę i np. Suarezea którzy mieli odpoczywac i jest mega napierdalanka do 90siatej minuty zeby to wygrac, i w tamtym sezonie bylo w chuj takich meczów, gdzie odpoczynek z rotacji kończył się tym ze goscie co mieli odpoczac wchodzili w 2 polowie i mieli rąbanke taką w 30 minut jak nie raz nie maja przez dwa mecze.
2. Suarez od kilku miesięcy jest poza jakąkolwiek formą. Poprawił się tylko w tym, ze nie jest 20scia razy na spalonym w kazdym meczu, bo chocby wiosna mial 3x wiecej spalonych jak strzałow i jeszcze debilna gestykulacja, ze 2 metrowy spalony na ktorym byl to nie byl spalony.
3. Takie narzucanie presji LM albo nic też mnie rozpierdala, nie znam przypadku w historii gdzie ktoś zajebiscie mocna się spinał a potem zwyciężał, nawet Bayern w finale u siebie poległ, teraz Atleti chce się zesrac bo finał u nich, Farsa z Messim na czele też pierdolą to jak mantrę, gra się o to na co jest aktualnie szansa, co można wygrac danym meczem, a nie LM albo nic. W B klasie jak ktos sciaga grajkow za kase i jest haslo AWANS DO A KLASY ALBO NIC to sie konczy zawsze tak, ze awansu nie ma, druzyna sie rozlatuje bo swoi co grali za darmo sie obrazili ze zostali odsunieci na bok na rzecz kilku typow co biora za mecz 50 czy 100zł, jebana dziecinada.

derlis

1.Rotować też trzeba z głową
Oni krzyczą „minuty dla młodych minuty dla młodych!!!111” kompletnie ignorując fakt, że jak taki młody za szybko dostanie te minuty (albo za dużo) to się spali i gówno z niego będzie – ma grać i chuj!!
Przecież oni już by się tam na tych forach dali pochlastać za tego całego Alenę, który wielki chuj pokazał w poważnej piłce (czy wielki chuj pokaże nie wyrokuję, zobaczymy, źle chłopakowi nie życzę), a oni już by go najlepiej w wyjściowym składzie upychali
Największa beka jest i tak z sytuacji z Rafinhą, bo typ od początku kariery stoi w miejscu, a oni dalej wałkują że chłop ma talent i powinien grać… tylko, że oprócz talentu ma tez już 25 lat i żadnego, zapadającego w pamięć choćby na miesiąc wydarzenia w karierze, oczywiście w pozytywnym tego kontekście, bo np. ja słysząc „Rafinha Alcantara” pierwsze co kojarzę to to że to młodszy brat o wiele lepszego Thiago, i tyle XD
2. Suarez to stan umysłu – myślę że tyle wystarczy
3. Narzucanie presji mnie też rozpierdala, ja ci powiem szczerze że ja po tych słowach i zapewnieniach już tylko wyczekuję momentu w którym powija im się noga i nie awansują dalej, bo to będzie mistrzostwo na miarę odpadnięcia przeciwko Romie 😀

kasztan

oglądając w ostatnim czasie Barcelonę można odnieść wrażenie, że czas najważniejszego piłkarza dobiega już końca. Mowa oczywiście o Busquetsie. od co najmniej roku ma problemy z ustawieniem na boisku, dodając do tego Pique który już dawno przestał myśleć o futbolu i zajmuje się wszystkim innym, mamy przepis na słabszą postawę zespołu. Xavi cały czas jęczy w mediach, że styl gry Barcy jest okropny, to już podobno nie jest dna więej niż klubu. Bardzo istotną rolę pełni też cipowatość kapitana zespołu, który po stracie przez zespół bramki, spuszcza głowę i udaje że go nie ma. Zamiast wydrzeć japę na kolegów i dodać im animuszu.

derlis

Tam wydzierania japy nigdy nie będzie, to kółko adoracji jest już za duże i działa za długo żeby coś ruszyło w tej kwestii
Jak Xavi tak płacze to niech wróci i ratuje klub, bo kurwa jak ja słyszę o tym DNA Barcelony to mi się chce śmiać, płakać i rzygać jednocześnie

Rudy z UE

Rafinha miał dobry sezon wtedy co mu Nihollian – ten lysy z Romy – kolano przetrącił, grał wtedy najwięcej i dobrze grał ale kontuzja i koniec … Sytuacja z nim jest taka jak piszesz, do niego dochodzi jeszcze Denis Suarez ktory zawziecie nie chce odejsc , ze zlabymi jak wejdzie to robi dobry wiatr ale nic poza tym, teraz to juz nawet ogonow nie gra. Suarez jest katastrofalny po prostu, niestety nawet za grubą kasę nie widzę w tym momencie zajebistego goscia w mlodym wieku na jego pozycje.

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

barteq

mysle ze artykul odzwierciedla opinie sporej ilosci cules, ja rowniez gdzies tam mam takie watpliwosci ale postaram sie troche stanac w obronie EV (choc cos czuje ze polowicznie mi sie to uda):

1) jak mozna byc niezadowolonym z poprzedniego sezonu Valverde i obwiniac jego o porazke w LM? Chlop mial wejscie w sezon najtrudniejsze z ostatnich trenerow. Podkoszono mu Neymara a jego teoretyczny nastepca (przypominam jakby nie bylo 20 latek ktory kosztowal mase pieniedzy (co nie jest jego ‚wina’) i na ktorym lezala ogromna presja) wylecial na dzien dobry na 4 miesiace. Valverde dostal rozbita druzyne z takimi rezerwowymi jak Gomes czy Denis ktorzy mowiac lekko nic nie wnosili. Jedyny rezerwowy ktory potrafil cos zrobic to Paco (pare bramek zdobyl). Z tego kryzysu Valverde wyszedl z 3 !!! porazkami w sezonie (Espanyol w PK, Roma w rewanzu i Levante w lidze) zmieniajac przy tym z przymusu taktyke na 442

2) Porazka z Roma to w 80% wina pilkarzy ktorym sie biegac nie chcialo. Powtarzam nie chcialo i to nie dlatego ze byli przemeczeni bo jak sie im dupa zaczela palic w 85min to zasuwali tak jak powinni co najmniej polowe meczu. Jakby nie bylo to pilkarze wychodza na boisko i graja a nie trener. Valverde raczej im nie powiedzial panowie olac Rome bo przeciez 3:0 nie dostaniemy w dupe.

3) aktualnie Valverde ma szerszy sklad i juz widac powrot do taktyki 433 i wiecej strzelanych bramek. Co z tego czy w pierwszej czy w drugiej polowie. Moze teraz odpoczywaja w pierwszej polowie czekaja az przeciwnik sie podmeczy i przyciskaja w drugiej

4) Valverde nie rotuje? Klopp jakos pierwsze 3 mecze zagral tym samym skladem wszystkie wygral i kazdy sie cieszy, a Valverde wszystkie wygral ale i tak jest zle. Pierwsze mecze w sezonie wypada zagrac tym samym skladem zeby pilkarze jako tako sie zaczynali zgrywac. Rotacje byly z RSSS co wyszlo srednio i Cou musial rozruszac pomoc, natomiast rotacje z Girona wygladaly bardzo dobrze, Vidal nawet asyste mial, dopoki Lenglet nie dostal czerwonej

Boski Diego
Barca B

zgadzam sie zupelnie,
jak Valverde przejmowal Barce to ta byla w sporej rozsypce, ja nawet myslalem ze Messi juz sie skonczyl, a tu bardzo prosze, moze nie grali magicznie jak za Pepa ale byla to niezla maszyna, oprocz rewanzu w Rzymie, tamten minimalizm boli do dzis
zobaczymy za pare miesiecy bo jezeli sukcesy beda „tylko” w Hiszpanii to chyba go wymienia – moze Pep da sobie spokoj z Man City, moze Xavi da sie skusic (przed Valverde sie nie dal, bo „nie chcial przejmowac druzyny w takim ksztalcie” a Valverde jakis ksztalt sensowny wyrzezbil)

Rudy z UE

Prawda jest taka ze z Roma pierwszy mecz na campnou to byla fura szczescia farsy i kumulacja pecha romy, po prostu barcelonie wtedy weszlo wszystko a romie pechowo wpadlo, samoboje itp. Widac bylo ze barca chuja gra, jakby na pol gwizdka ruchy, identycznie bylo w rzymie tylko ze roma juz nie miala pecha, to byl dziwny dwumecz, jakby przejebany tylko po to zeby historia wrocila do remontadg z psg

Boski Diego
Barca B

o prawie kazdym meczu, a dwumeczu zwlaszcza mozna powiedziec ze jedni mieli szczescie a inni pecha, wiec to nic nie wnosi do dyskusji
Barce w Rzymie zabil minimalizm i tyle, tak to bywa kiedy zespol czuje sie tak pewnie ze mu sie odechciewa biegac
swoja droga chcialem wtedy Valverde powiesic, miec taki potencjal ofensywny i postawic na autobus to zbrodnia, a jeszcze do tego przegrac to juz jakas tragikomedia :) poszedlby na wymiane ciosow to by moze sie skonczylo 4-2 dla Romy i po zabawie, ale kazal sie Suarezowi blaznic, Messiemu czlapac itd itp

Rudy z UE

ja z wieloma meczami nie tylko barcy mam taki problem, powiedzmy ktos cisnie ostro, strzela na 1:0, moze nawet na 2:0 i czesto staje … i kurwa przepierdala 3:2 … juz nie jeden taki mecz widzialem, wkurwialem sie, co Oni odjebali mogli wygrac 5:0 bo tamci przy 2:0 slaniali sie na nogach a tu 2:2 albo 3:2 przejebali, no ale powtarzam sobie wtedy – Ci goscie i Ci trenerzy chyba jednak wiedza co robia …

Lorendzin

Faktycznie, oszalałeś. To nazywa się rozpieszczenie i dobrobyt. Przyjdą cięższe czasy i będziesz modlił się o to „odhaczane” mistrzostwo.

wpDiscuz