Jak co poniedziałek… WUJO!
Weszło

Jak co poniedziałek… WUJO!

Autorem tekstu jest osoba niezwiązana z polską piłką, podobieństwo do wszelkich faktycznie istniejących osób – przypadkowe, a fabuła – fikcyjna. Tekst ma charakter żartobliwy i w żaden sposób nie ma na celu urażenia kogokolwiek.

*

Spora część z Was zapewne dobrze wie, że mam bardzo dobre stosunki z tak zwanymi elitami politycznymi. Oczywiście, mam na myśli światowe elity, nie jakiegoś tam z bożej łaski wicemarszałka polskiego Senatu. Opowiem Wam historię, jaka przydarzyła mi się w listopadzie 2015 roku.

Miałem wtedy przerwę od ławki trenerskiej w Polsce, bo Polski Związek Pierdolonych Nierobów w tamtym czasie w dalszym ciągu debatował nad moją licencją trenerską. Ale to, że te misie nie chciały dać mi licencji, wcale nie znaczyło, że w ogóle nie mogłem trenować. Mogłem, tylko na innym kontynencie, z papierem odpowiednim dla danego regionu. Uruchomiłem swoje kontakty i zacząłem dzwonić. Miałem tam człowieka, który odebrałby ode mnie nawet w nocy o północy.

– Halo? – powiedział zaspany głos w słuchawce.

– Baszszar, misiu kolorowy! Nie mamy czasu, jadę do Ciebie. Masz trenera kadry?

– Zaraz, co? Jak? Yyy… no mam.

– To go zwolnij! Już masz nowego. Mnie! Pamiętasz 2003 rok? Powrócą złote czasy syryjskiej piłki!

– Wujo, kurwa… Czy ty nie wiesz, co się u mnie dzieje? Fundamentaliści zajęli mi połowę kraju. Na drugiej połowie kiszę się ja razem z Ruskimi, i Jankesi z rebeliantami, którzy też chcą mnie obalić. Wujo, teraz mam piłkę nożną w poważaniu, bo gdyby nie Władimir, to bym już kurwa skończył jak Kaddafi.

– Baszszar, ale tak się nie wygrywa wojen! Gdzie propaganda?! Pokaż swoim ludziom, że kraj normalnie funkcjonuje. A jak najłatwiej to pokazać? Przez piłkę!

– Hmm… poczekaj chwilę – powiedział Asad, po czym trzymał mnie na linii przez parę minut. – Dobra Wujo, mam propozycję. Jest do przejęcia klub w mieście Deir ez-Zor. Piękne miejsce do życia! Wprawdzie drużyna, Al-Futowa, jest w delikatnym kryzysie, ale potraktuj to jako wyzwanie.

– Deir ez-Zor… brzmi ciekawie. A jaka będzie za to kasa?

– Dla ciebie? Jeżeli zrobisz tam dobrą drużynę, to dam ci nawet bańkę w dolarach. Słuchaj, mamy listopad. Jak zgłosisz gotowość, to w grudniu zorganizuję turniej piłkarski w Damaszku, gdzie was zaproszę. Pokażecie się na stadionie narodowym zapełnionym po brzegi! Co ty na to?

– I to jest konkretna rozmowa, Misiu. Wchodzę w to!

Dzień później siedziałem już w samolocie lecącym prosto do Syrii, a konkretnie do Damaszku. Następnie musiałem się przesiąść z samolotu cywilnego do wojskowego, co trochę mnie zaskoczyło. W pierwszej chwili pomyślałem, że Syria to jednak kraj ogarnięty wojną, i może po prostu mają utrudnione połączenia lotnicze. Ale jak już dolecieliśmy na miejsce… Kurwa, to miasto składało się z dwóch rzeczy: gruzowisk i lejów po bombach. Mogę powiedzieć jedno, wtedy zdałem sobie sprawę, że ten skurwiel Asad coś kombinuje. Tam drużyna i stadion były najmniejszym problemem. W mieście bardziej skupiano się na tym, żeby nie dostać kulki, albo nie wylecieć w powietrze. Ale to jeszcze nic. Zamiast do luksusowego hotelu, zaprowadzono mnie do jakiegoś wojskowego baraku. Dali mi pryczę, prześcieradło, miskę z wodą i szare mydło. Piękne miejsce do życia, pomyślałem, kurwując przy okazji na Baszszara. W nocy w ogóle nie spałem. Co chwilę słyszałem huk bomb lub serie z kałachów. I kiedy tak nie mogłem usnąć, pomyślałem, że nie poddam się tak łatwo. Zorganizuję drużynę, i przygotuję tych misiów tak, że za miesiąc w Damaszku Asadowi fujara zmięknie jak ich zobaczy. O siódmej rano poszedłem do dowódcy syryjskiego garnizonu na lotnisku.

– Zawieź mnie do budynku klubowego Al-Futowa – powiedziałem, stając w drzwiach.

– Nie ma takiej opcji. Za duże ryzyko. Pan to jeszcze jest nietutejszy, po karnacji wnoszę że Europejczyk. To ja dziękuję, ustrzelą pana, a wtedy na przodach będziemy mieli terrorystów, a na tyłach chmarę dziennikarzy.

– Misiu kolorowy, ale ja tu przyszedłem trenować! Zbawiać wasz zasrany futbol, i to z polecenia samego Baszszara al-Asada!

Wojskowy namyślił się chwilę, po czym powiedział:

– Ehh, dobra. Dostaniesz auto oraz kierowcę. Wcześniej podpiszesz oświadczenie, że opuszczasz bazę na własną odpowiedzialność. I jeszcze jedno: nie zdziw się, jeżeli w klubie nikogo nie zastaniesz.

Oczywiście, zgodziłem się na ten szalony pomysł. Ledwie opuściliśmy lotnisko, a już zaczęła się akcja. Trzydzieści metrów od nas wybuchły dwie bomby. Huk powybijał szyby w aucie, ale to tam chuj! Przejechaliśmy następne dwa kilometry, a jakiś Abdul poczęstował nas serią z kałacha. Ale to też był chuj. Dojeżdżając do stadionu terroryści przygotowali nam fajerwerki z moździerzy. Wtedy dopiero zrobiło się ciekawie! Mój kierowca był cały posrany ze strachu, ale mi nie w głowie było odpuszczanie. Gość jechał jak ostatnia pizda, dlatego zacząłem go instruować:

– Teraz jedź w lewo! I na pobocze! I rura, gaz do dechy! Co tak wolno, misiu! Uważaj, mina! No, szybciej, szybciej! Moja babcia pojechałaby lepiej na tym odcinku!

Wywarłem na chłopaku taką presję, że już nie wiedział co stanowi dla niego większe zagrożenie: wybuchające bomby czy ja na siedzeniu pasażera.

– Dobra misiu, zawracaj! – krzyknąłem do niego.

– Aa… ale już prawie jesteśmy na miejscu.

– Mało ważne, wracamy na lotnisko. No chyba nie sądziłeś, że trening odbędzie się przy akompaniamencie pocisków napierdalających wokół stadionu? – powiedziałem do kierowcy.

– W sumie to nie…

– I błąd! Odbędzie się. Tylko że teraz to my będziemy napierdalać. Wracaj tą samą drogą. Tylko, kurwa, szybciej, przecież ją już znasz!- powiedziałem do żołnierza, po czym przylutowałem mu z otwartej w hełm.

Znalezione obrazy dla zapytania deir ez zor bicyclemark

Deir ez Zor. Powiem jedno: zdarzało mi się trenować w ładniejszych miejscach na świecie. (fot. bicyclemark / Foter / CC BY-NC-SA)

Powróciwszy do bazy lotniczej, od razu udałem się do dowódcy syryjskiego garnizonu.

– Misiu kolorowy, tu nie ma co trenować, tu trzeba dzwonić. Daj telefon, albo sam zawołaj tu do mnie ruskich gierojów! Mam dla nich pewne informacje, które wpłyną na zmianę linii frontu – powiedziałem, stając w progu.

– Trenerze, po pierwsze, wątpię by wszedł pan w posiadanie takich informacji, a jeśli już, równie dobrze może pan je przekazać do mnie.

Wtedy podszedłem do niego, stanąłem przed biurkiem i powiedziałem:

– Słuchaj, mały chujku, ty mi tu oczu nie zamydlisz. Ja dobrze wiem, kto na tym odcinku pociąga za sznurki, a kto jest takim typowym „przynieś, podaj, pozamiataj”. Dlatego powiem Ci jedno: przynieś mi telefon, podaj numer do ruskiego, który koordynuje tą całą akcję, i pozamiataj w międzyczasie, bo twój gabinet wygląda gorzej niż to całe miasto. Aha, i rozgłoś wśród syryjskich żołnierzy, że dziś o godzinie 15:00 na stadionie odbędzie się selekcja do mojej drużyny. Biorę tego kierowcę, którego mi dałeś. Strachliwy chłopak z niego, ale spokojnie, jeszcze trochę i się zahartuje. Będzie moim kapitanem.

Po minucie trzymałem telefon i rozmawiałem z rosyjskim oficerem, odpowiedzialnym koordynowanie ataków sił rosyjsko-syryjskich.

– Panie oficerze, informuję, że dziś w godzinach porannych odbyłem zwiad mający na celu zlokalizowanie pozycji wroga. Operacja zakończyła się sukcesem, podaję przybliżone pozycje z prośbą o ich natychmiastowe zbombardowanie. Panie oficerze, to jest Pana szansa. Wróg jest mobilny jak chuj. Jutro te dane mogą być nieaktualne. Niech pan pamięta, jedna kwestia jest kluczowa: musicie odciąć stadion od terrorystów.

Pół godziny później na niebie zaroiła się chmara samolotów Tu-22M3, oraz Tu-160, a na terenach zajmowanych przez terrorystów rozpętało się piekło. W takich warunkach przeprowadziłem swój pierwszy trening w Syrii, po powrocie do tego kraju, po przeszło 12 latach.

I w ten sposób, mając tylko miesiąc na przygotowania, pojechałem na turniej piłkarski do Damaszku, rozgrywany na tamtejszym stadionie narodowym. To był turniej czterozespołowy, rozgrywany na zasadzie play-off, więc od razu zaczynało się od półfinału. Grała w nim prowadzona prze ze mnie Al-Futowa, oraz same kluby z Damaszku: Al-Jaish, Al-Wahda i Al-Shorta. Ludzie kochani… to wtedy byli sami potentaci! Dość powiedzieć, że w 2012 mistrzem została Shorta, następnie Wahda, a w 2015 Jaish. Mistrzostwo Syrii wtedy co sezon rozstrzygało się w Damaszku. Ale skoro Baszszar powiedział, że zorganizuje turniej jeśli tylko zbiorę drużynę, to słowa dotrzymał. I co się stało? Opierdoliliśmy frajerów! W półfinale pojechaliśmy Al-Wahdę, dwójką, a w finale moi chłopcy rozpierdolili obecnego mistrza, Al-Jaish trzy do ucha! To była taka sensacja, jakby kaleka wyszedł z Tysonem na ring, i posłał go na dechy. Wojna w kraju, terroryści z ISIS, Ruscy, Amerykanie, rebelianci, a przez następny tydzień gazety pisały tylko o tym turnieju. Jeszcze w dniu finału spotkałem się z Baszszarem al-Asadem na uroczystym bankiecie, zorganizowanym dla zwycięzców, czyli dla nas.

– Wujo, gratulacje. Jesteś wielki – powiedział Asad, z uśmiechem na ustach.

– Ta… jestem – odpowiedziałem zamyślony, po czym dodałem – Baszar? Ciebie chuj obchodzi klub, którego nazwy pewnie nawet nie pamiętasz, i to w mieście, które dziś jest ruiną, prawda?

Asad tylko popatrzył na mnie, i uśmiechnął się tajemniczo.

– Ty przebiegły sukinsynu… Chciałeś odwrócić siły na tej części frontu, a doprowadzić do tego mógł tylko zmasowany nalot bombowy. Dlatego powierzyłeś mi prowadzenie akurat tego klubu.

– Wiedziałem, że żaden z moich żołnierzy nie jest choć w połowie tak szalony, odważny i zdeterminowany jak ty, Wujo. Musiałem wziąć cię podstępem, nie miałem pewności, że będziesz chciał zaangażować się w ten konflikt bezpośrednio. Nie martw się. Umawialiśmy się na milion baksów, ale to nieaktualne. Za dobrze się spisałeś. Dostaniesz trzy miliony i bilet na samolot w dowolne miejsce na świecie.

Przyznam, że Baszszar trochę mnie oszukał, ale pod pewnym względem nawet mi zaimponował. Oczywiście nie chciałem kontynuować trenowania Al-Futowy, skoro tak naprawdę byłaby to tylko przykrywka pod działania militarne na froncie. Ale nie mieliśmy wzajemnie pretensji do siebie z Asadem. Koniec końców on dał popalić fundamentalistom, a ja leciałem do Monte Carlo z walizką pełną dolarów.

Od listopada 2015 roku, teren wokół stadionu w Deir ez-Zor pozostaje pod kontrolą wojsk syryjsko-rosyjskich, jako kluczowy punkt w mieście. 5 września tego roku Deir ez-Zor zostało odbite z rąk ISIS.

WUJO

[Zdjęcie główne: 18 listopada 2015 roku miało miejsce jedno z najbardziej intensywnych bombardowań terenów zajętych przez terrorystów. Cztery punkty w centralnej części mapy, to dokładne pozycje wojowników Państwa Islamskiego, które wojska sojusznicze poznały dzięki mnie.]

KOMENTARZE (69)

Dodaj komentarz

Powiadom o
Sortuj wg:   najnowszy | najstarszy | oceniany
KazimierzZdzislaw
! 14=13+1/1 !

Panie Januszu, jestem pełen podziwu!
Taki Wałęsa, przy Panu, to pikuś. mały pikuś…

whooyemooye
Legia

Bolek…

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

dzygit

Powiedziałbym raczej, że jest rozjebana jak dziura w budżecie Legii po tegorocznych pucharach.

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

GRAND_CHAMP

E szkoda, nic o krajowym poletku

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

śal pelacór
Legia Gdańsk

Jaja sobie robią z rozjebanej Syrii a teraz zróbcie sobie jaja z rozjebanej Warszawki i dziadków powstańców

Jose Maria Brovario

Za tydzień pośmiejemy się z trzęsienia ziemi w Meksyku

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

śal pelacór
Legia Gdańsk

Popatrz, i spotkał ich taki sam los jak prawilną Warszawę. Czy to powód do uśmiechu?
Kibice też zioną nienawiścią na meczach ale czy to powód aby im spuszczać bomby na łeb?

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

superlucek

widzę, że niektórzy nie śledzą losów nadtrenera. miał on już „wojskowe” przygody. jak na wstępie wskazano – to tekst satyryczny – więc jak ktoś odczuwa ból pupy z byle powodu nie powinien takich tekstów czytać. ja tu nie widzę wyśmiewania – to tylko tło dla historii – podkreślające niewątpliwe umiejętności Wuja

RadekNiejadek

Spoko wujo. Ale temat bombardowań w Syrii to jednak przesada.

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

zenek122
Drużyna Pierścienia

Bo od nich dzieci zdychają poćwiartowane odłamkami.

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

superlucek

znając smykałkę Wuja do biznesu, to był to celowy zabieg. Zapewne ma on wyłączność w PL na import znanej maści na ból dupy. Po takich tekstach sprzedaż tego preparatu gwałtownie rośnie i hajs wpada. Brawo Wuja!

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

Krzysztof.Reperowicz

Mapa aktualna jest znacznie lepsza
comment image

Krzysztof.Reperowicz

To czarne to ISIS, dużo im już nie zostało

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

szymoniu48

…nie da się tego czytać.Panie Januszu, z uwagi, na Barcelonę…tylko…proszę zejść ze sceny…a nadal będe twierdził, że jest Pan KIMŚ …trenerem ostatniego sukcesu piłki kopanej w tym kraju …tego typu tekstami rozmienia się Pan na setki drobnych. Z poważaniem

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

Kausz
Cracovia

Dla tych ze zlewaczonym pojęciem wolności słowa pragnę dodać, iż Wujo z wrodzonej skromności nie wspomniał że zmiana celu bombardowania uchroniła od anihilacji endemiczną kolonię Ropuchy Modrej.
W kwestii powstania – gdyby Wujo był po dobrej stronie rzeki to byśmy mieli granice z Islandią i Chinami.

zenek122
Drużyna Pierścienia

Serio? Ktoś na prawdę przeczytał te bzdety do końca? Przecież te grafomańskie popisy upośledzają całkiem fajny portal piłkarsko-sportowy.

Gino Lettieri aka Zauberer
Wir spielen ohne Torwart!

Czytywałem sobie regularnie Wuja na Trybunie. Nie piałem z zachwytu, ale zwykle było dość zabawnie. Mój odbiór nie był tak entuzjastyczny jak dużej liczny weszlaków (wnioskuje po komentarzach i łapkach w górę), ale odbierałem tą pisaninę pozytywnie. Gdy Wujo przeszedł na „główną” nie zdziwiłem się, choć wydało mi się to ryzykowne. Dlaczego? Bo co innego kibicowskie forum, co innego jednak łamy portalu. Większe oczekiwania i wymagania. Poza tym jedna sprawa: może i to wszystko było fajne, ale w sumie „na jedno kopyto”. To się szybko znudzi i, chyba w poszukiwaniu pomysłów, autor staje się coraz bardziej wulgarny (czy się mylę?). Niestety nie jest już i zabawnie. Temat Syrii? Ja wiem, że Wójcik tam pracował, ale to jednak dowcip wyjątkowo niskiego lotu. Szkoda. Do szybkiej poprawy.

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

Stop Kolesiostwu

Świetne, super śmieszne. Mam dla ciebie kolejny temat – może sobie o tym popisz, co? Albo o tym, że tę laskę we Włoszech to nie imigranci zgwałcili, tylko ty ją robiłeś? A może coś o Holokauście fajnego, może że w Wannsee sterowałeś wszystkim z drugiego szeregu? Nie słyszałeś nigdy takiej nazwy? Jakoś nie jestem zdziwiony.

dzieci.jpg
Gino Lettieri aka Zauberer
Wir spielen ohne Torwart!

Mocne… Bardzo… Nawet za mocne, ale ciężko mi się oburzać, bo wiem dlaczego to pokazałeś i niestety masz rację :(

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

Gino Lettieri aka Zauberer
Wir spielen ohne Torwart!

Potrafisz nie ubliżać? Nie? No tak myślałem. Możesz sobie peplać, co chcesz, nie odbieram ci do tego prawa, ale ostatnio, mam wrażenie, puszczają ci już wszystkie hamulce, ewentualnie pogorszył się twój stan. Nie podoba ci się moje pisanie, nie czytaj. To bardzo proste. Potrafisz?

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

Gino Lettieri aka Zauberer
Wir spielen ohne Torwart!

Mów tak jeszcze, ubliż każdemu. Idź na rekord.

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

Stop Kolesiostwu

Spokojnie Janko, to że masz mózg pofałdowany jak kula do kręgli nie jest przecież twoją winą. Naprawdę nie musisz tu odreagowywać, za bycie tępym nikogo nie zamykają. Powiem ci nawet więcej, jaja są takie, że masz takie same prawa wyborcze jak my, ludzie.

Stop Kolesiostwu

Aaaa Korwin, no tak. To jednak nie masz takich praw jak my, do tego trzeba mieć ukończone osiemnaście lat.

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

kosmak

ale żenujące wypociny

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

Gino Lettieri aka Zauberer
Wir spielen ohne Torwart!

Masz rację, co do tych czterech cytatów, ale nie wiem, czy czytałeś może wspominkowe książki Janusza Wójcika, które spłodził z nim niejaki Przemysław Ofiara? Ja przebrnąłem przez pierwszą z dwóch. Odczucia identyczne, jak przy czytaniu weszlackiego Wuja. Początkowo zabawnie, język identyczny (Wujo z weszlo wyraźnie się na nim wzoruje) i z każdą koleją stroną coraz bardziej nudno. Tematy cztery: zajebisty trener Wójcik, chlanie, jebanie, kasa. Zmieniają się tylko miejsca. Megalomania do kwadratu. Drugiej części już do ręki nie wziąłem, ponoć miałem rację, bo jest identyczny w swej treści jak pierwszy, tylko jeszcze więcej chlania, golenia frajerów, jebania i kasy. Chcecie się dowiedzieć więcej o Wójciku? To już lepiej poczytajcie książkę Szamo. Dam mały cytacik:
„Kiedyś w czasie meczu w Katowicach „Zielek” grał w obronie obok Julka
Kruszankina. Julek niesamowicie kaleczył, a Jacek co chwilę naprawiał jego błędy.
„Wójt” z ławki chyba nie za dobrze widział, bo bezustannie wydzierał się w kierunku
„Zielka”, bynajmniej nie z pochwałami. Zieliński w pewnym momencie nie wytrzymał,
odwrócił się w stronę ławki i krzyknął:
– Spierdalaj!
O dziwo, Wójcik spokorniał i przestał krzyczeć, a do Jacka chyba nabrał szacunku. Po
latach Jacek przypomniał tę scenkę i powiedział, że od tamtej pory uważał „Wójta” za
pozera. Kogoś, kto udaje twardego, ale w rzeczywistości potrafi być naprawdę ostry
tylko wobec najsłabszych jedno stek. Takich, które nie odpowiedzą.”

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

superlucek

był tu jeden autor, który wciąż pisał swoje megalomańskie opowieści – kręcące się też wokoło chlania i dup. miał on o dziwo bardzo pokaźny fanclub – więc wujowi brak sympatyków nie grozi. jak komuś nie podoba się ten styl – to niech nie czyta. mi osobiście bardzo odpowiada ten styl. Trzeba docenić trud autora i jego wyobraźnię – bo spłodzić tyle o tym samym nie jest łatwo

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta

Fat ASSS

„Biorę tego kierowcę, którego mi dałeś. Strachliwy chłopak z niego, ale spokojnie, jeszcze trochę i się zahartuje. Będzie moim kapitanem.” co za budująca postawa!

HrabiaZJW

A mi się podoba ten cotygodniowy cykl. Wolę poczytać te bajki jakie opisuje „Wójt” niż po raz któryś felietony o super formie Barcelony, o tym jaki Miodulski jest zły i jak niszczy stołeczny klub a Smuda to idiota i nie potrafi się wypowiedzieć.
Mnie najbardziej ciekawi czy prawdziwy Janusz Wójcik wie o tym jaką bekę kręci się z jego osoby na Weszło! :)

Użytkownik usunięty
Użytkownik usunięty

Treść usunięta